donderdag 23 oktober 2014

Update: Radiostilte

Een aantal maanden geleden schreef ik dat het al een tijdje stil was rondom mijn persoon. Helaas zal het nog langere tijd stil blijven. Na een ziekenhuisopname van bijna twee weken en een hernia-operatie zal het fietsen in de Quest nog lang op zich laten wachten. Al langere tijd ging het niet goed met mijn rug. Diverse sessies bij de fysiotherapeut maakte een en ander wel beter. Helaas bleek de schade inmiddels dermate ernstig dat werken, lopen en fietsen niet meer ging. Met een flinke scheefstand van mijn bekken en mijn rug probeerde ik de pijn op te vangen. Toen ik op een ochtend niet eens meer in staat was om mijn been op te tillen (functieuitval) was de maat vol en ben ik per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Na een lange periode van morfine slikken, telkens weer meer en meer, kreeg ik uiteindelijk een plekje op het o.k.-schema en werd ik verlost van de druk op de zenuwen die de uitstraling naar mijn rechterbeen veroorzaakte. 
Inmiddels ben ik weer thuis en kijk ik uit op een periode intensieve rust en fysiotherapie. Het meest frustrerende is nog dat ik merk dat ik qua conditie enorm heb moeten inleveren. Volgens de fysiotherapeut levert 2 weken platliggen op bed een achteruitgang van conditie en kracht op van 35%. Inmiddels heb ik bijna 4 weken platgelegen en heb ik misschien nog maar 50% van mijn oorspronkelijke conditie en kracht over. Simpele dingen als traplopen levert al vermoeide benen op, iets wat vier weken geleden ondenkbaar was. Ook het afkicken van de morfine gaat niet zonder slag of stoot. Koude koorts en regelmatig een kletsnat voorhoofd, lichaamstemperaturen richting 35 graden, allemaal heel vervelend.
Zodra ik weer in staat ben om te fietsen, begin ik vast wel weer een keer met bloggen, voor nu blijft het weer even stil hier...

zaterdag 7 juni 2014

28" & radiostilte

2 maanden geleden sinds het laatste blogbericht is niet bepaald "des Robert-Jan's" en dat heeft zo z'n redenen. In de privésfeer gaat het niet goed, familieleden die in het ziekenhuis belanden en andere minder ingrijpende zaken zorgden ervoor dat het bloggen even stil ligt. De mensen die mij op Facebook volgen hadden het wellicht al gemerkt; Robert-Jan foetsie van Facebook. Omwille van de rust heb ik Facebook even "op zwart" gezet. Ook andere sociale media heb ik de rug (tijdelijk) toegekeerd. Zodra de rust wedergekeerd is kom ik wellicht terug op mijn beslissing om sociale media de rug toe te keren. Het fietsen blijft de komende tijd beperkt tot uitsluitend woon-werk ritten. Even geen wilde ritten, nee zelfs geen wedstrijden want het ontbreekt me aan energie en tijd om daar serieus voor te trainen. Tot zover de radiostilte.

Waar ik wel weer eens een serieus stukje over wil schrijven is het 28" achterwiel in mijn Quest. Tot anderhalve maand geleden lag er om het 28" achterwiel een 28mm Schwalbe Durano. Voor snelheid een prima band voor woon-werkverkeer en ook qua lekbestendigheid heb ik er geen negatieve ervaringen mee. Het comfort daarentegen is echt beduidend minder dan het 26" achterwiel met 50mm Schwalbe Kojak. Omdat de wielkast van de Quest niet gemaakt is voor 28" maar een 60mm dikke 26" Schwalbe Super Moto met dito rolomtrek wel past durfde ik het 28" experiment wel aan. Alle links naar dit experiment staan hieronder, speciaal voor de mensen die menen dat ik na het experiment niets meer geschreven heb over deze 28" conversie. Je kunt ook de zoekfunctie van blogspot gebruiken. Toets links bovenaan maar eens 28" in in het zoekvenster. Je vind er diverse artikelen over wedstrijden waarin ik het 28" achterwiel gebruikt heb

04-01-2013:  Conversie 26" naar 28"
04-02-2013:  Van 26" naar 28"
17-02-2013:  28" quest is een feit
03-07-2013:  Quest4Speed
12-07-2013:  Schwalbe One


Zoals ik zei; tot anderhalve maand geleden lag er om het 28" achterwiel een 28mm smalle Schwalbe Durano maar dat leverde een redelijk spartaanse Quest op. Inmiddels ligt er een 35mm brede Schwalbe Kojak omheen. Daarmee staat de Quest nu rondom op Kojaks. Standaard wordt de Quest (niet de Carbon-Top) geleverd met een 50mm brede 26" Kojak. De redenen voor 28" kunnen jullie lezen in een van de hierboven genoemde artikelen. De grootste verschillen zijn natuurlijk de geringere breedte en de grotere rolomtrek. Vooral dat laatste is duidelijk merkbaar:


Rolomtrek 26" Schwalbe Kojak 50-559:  2075 mm.
Rolomtrek 28" Schwalbe Kojak 35-622:  2185 mm. (+5,3%)

5,3% is niet een enorm groot verschil maar in combinatie met de kortere cranks die ik sinds kort rij kan ik één versnelling lager rijden. In plaats van 15t. rij ik nu 16t, of 14t. in plaats van 15t. Het voordeel, hoewel minimaal, is dat de ketting op een groter kransje minder gebogen hoeft te worden en daardoor minder weerstand geeft. De Kojak 35-622 lijkt in eerste instantie een stuk zwaarder te rollen dan zijn 50mm brede 26" broer. Accelereren kost beduidend meer moeite. Dat was natuurlijk een tegenvaller van de eerste orde, mede omdat de 28" versie van de Kojak voelbaar lichter (-130 gr.) is dan zijn 26" vouwbare broer. Echter, na het inrijden (+1000 km.) lijkt dat zware gevoel wat minder te zijn geworden en gaat accelereren een stuk makkelijker. Zelfs snelheden van ruim boven de 60 km/uur zijn al onder de band doorgegaan. Qua lekbestendigheid zal er geen verschil zijn met zijn bredere of kleinere broers, alle Kojak's zijn uitgevoerd met Raceguard (lekbescherming 4/6)



Deze 35-622 Kojak is wellicht een van de grootste banden qua rolomtrek welke in een Quest past. Dirk Drost heeft ooit nog een grotere band gestoken, een 37-622 Continental TopContact Winter. In mijn geval loopt de Kojak niet aan in de wielkast, zelfs niet bij maximaal inveren of stevig door de bochten gaan. Hoe groot de marge is weet ik niet. Wel heb ik de veerpoot van het achterwiel iets korter gemaakt omdat de achterkant van de Quest wel wat aan de hoge kant was met deze hoge band/velg-combinatie. Ten opzichte van de 50-559 Kojak staat de Quest bij ongewijzigde veerdemperlengte 1,7 cm. hoger op zijn achterpoot. Dat is natuurlijk nadeling voor de bochtenstabiliteit. Inkorten dus die handel. Zie hiervoor een van de bijgaande foto's waarop duidelijk te zien is dat de achterzijde aan de hoge kant is. Tenslotte niet onbelangrijk op te melden: de 28" Kojak moet goed op druk gehouden worden. Als de druk onder de 5,5 bar zakt dan begint'ie echt zwaar te rollen. Op de maximale druk van 6,5 bar rolt de Kojak lekker licht.

Mocht er in de toekomst weer iets te melden zijn op het gebied van 28" of andere vlakken dan lezen jullie dat hier. Tot die tijd zal het hier relatief stil blijven, net als op Facebook en andere sociale media. Tot later!
 
45.675

maandag 7 april 2014

CyclingZandvoort: een kritisch geluid

Woensdag 9 april a.s. bestaat er wederom de mogelijkheid om een aantal uur op het circuit van Zandvoort te fietsen. Van 17:00 tot 22:00 is de baan open voor racefietsers, E-bikers, tandems, mountainbikes maar ook open ligfietsen, velomobielen en roeifietsen. Gedurende deze 5 uur kunnen ALLE fietsers gebroederlijk naast elkaar gebruik maken van de volle lengte (4300 meter) en de volle breedte (tussen de 10,4 en 18 meter) van de baan van Circuitpark Zandvoort. Tijdens de vorige editie van de open training ging het er gemoedelijk aan toe. Vaders met kleine kinderen reden hun rondjes terwijl ze voorbijgestoven werden door kleine pelotonnetjes renners. Op hun beurt werden zij weer ingehaald door een enkele velomobielrijder. Dit alles met inachtneming van elkaars veiligheid en respect voor elkaars rijpad. Er werd dan ook geen klacht gehoord, niet tijdens het evenement zelf, niet achteraf, ook niet op Facebook noch op de website van CyclingZandvoort zelf.


Het viel daarom rauw op mijn (ons?) dak toen bekend werd dat de organisatie van Cycling Zandvoort "ons" ligfietsers niet wil toelaten tijdens het evenement "De 24 uur van Zandvoort". Officieel heb ik van de organisatie nog geen publicatie gezien maar in het reglement staat nog steeds dat ligfietsen niet toegestaan zijn (artikel 7.1 van de Algemene voorwaarden). Behalve dat het voor ligfietsers uitermate jammer is dat ze niet kunnen/mogen deelnemen aan dit sportieve evenement is het voor het goede doel ook geen goede zaak. De 24-uur van Zandvoort is namelijk niet alleen bedoeld voor sporters die zich met zichzelf en andere sporters willen meten, maar ook als fundraiser voor de stichting SAM. Sponsoren mogen hun naam verbinden aan dit evenement en uiteraard betalen zij dat een bedrag voor. Ook de deelnemers betalen een bedrag voor deelname aan dit evenement. Na aftrek van alle kosten van dit evenement zal het overgebleven geldbedrag geschonken worden aan Stichting SAM.
 
Bron: Stichting SAM
 
 
Citaat website Stichting SAM:
Stichting SAM verzorgt een dolfijntherapie programma in samenwerking met het Dolfinarium te Harderwijk. De doelgroepen zijn kinderen met het Downsyndroom, autistische stoornissen en aanverwante syndromen, mogelijk in combinatie met spraak- en taal stoornissen. De dolfijntherapie is een aangepaste vorm van gedragstherapie waarbij de dolfijn zowel coach als beloning is.
De stichting streeft na dat geen enkel kind om financiële redenen deze therapie onthouden mag worden. Vandaar dat Stichting SAM naast het verzorgen van de dolfijntherapie sessies ook heel veel energie en tijd besteed aan het vergaren van fondsen om de ouders in ieder geval 50% van de kosten te doneren. Dit maakt onze stichting tot een unieke in de wereld van de dolfijntherapie!
Het Dolfinarium is er trots op dat zij aan dit mooie, goede doel een bijdrage kunnen leveren. Zij hebben de expertise en faciliteit voor de dolfijnen, Stichting SAM heeft de expertise en de organisatie met professionele hulpverleners om de kinderen te kunnen begeleiden. Onder deze begeleiding (professionele therapeut, dolfijnentrainer en observant) verbeteren de kinderen spelenderwijs hun communicatieve vaardigheden en neemt het concentratievermogen toe. Dat leidt tot een verbeterd zelfvertrouwen, een belangrijke steun bij het dagelijks functioneren van de kinderen.
De organisatie van "De 24 uur van Zandvoort"  heeft zich min of meer ten doel gesteld om zo veel mogelijk geld op te halen voor een goed doel (Stichting SAM), maar verbied tegelijkertijd een groep potentiële deelnemers om deel te nemen. Deze groep potentiële deelnemers brengen toch ook geld in het laatje? Deze groep potentiële deelnemers dragen de boodschap van het evenement toch ook uit naar derden? Geen betere reclame dan mond-tot-mond reclame. Een positief geluid levert zeker een paar klinkende munten op. Denk aan het grote netwerk dat achter die paar deelnemers schuilt. Facebook, Google+, diverse weblogs, vrienden en familie, allemaal mogelijkheden waar de boodschap van dit evenement en de doelen van Stichting SAM uitgedragen worden.

HERHAALDE OPROEP: Ligfietsers unite! Kom woensdag 9 april tussen 17:00 en 22:00 allemaal naar Circuitpark Zandvoort en rij een paar rondjes mee. Voor de lol, of om het gewoon een keer geprobeerd te hebben. Maar bovenal om te laten zien dat ligfietsers ook mensen zijn die plezier beleven aan sporten en dit doen met respect voor de andere deelnemers. Deelname is gratis maar een donatie voor Stichting SAM wordt gewaardeerd! Tot woensdag! 

43.655

dinsdag 1 april 2014

Dragstrip Woerden-Bodegraven

Een dragstrip? Tussen Woerden en Bodegraven? Jazeker, voor mij wel! De N458 van Woerden naar Bodegraven heeft schitterend asfalt om lekker hard op te rijden, het fietspad is waardeloos en laat ik bewust rechts liggen. De hoofdrijbaan is voor krap 10 minuten mijn domein! Voor mij begin de "Dragstrip" op de kruising Rietveld - Zegveldse Uitweg. Daar gaat het gas erop. Omdat het donker is kan ik mijn snelheid niet constant aflezen (mijn teller zit rechts) dus ik fiets veel op gevoel. De snelheid kruipt richting de 46 km/uur zonder noemenswaardige inspanning. De hartslag op dat moment is 146 slagen per minuut, slechts een paar slagen boven vetverbrandingsniveau. Mijn Polar harslagmeter piept om de 5 kilometer en geeft dan de gemiddelde snelheid van de laatste 5 kilometer en de gemiddelde hartslag weer. 06:49 @ 147 bpm. Hoogste tijd om het gas open te trekken.



In mijn spiegel zie ik in de verte twee koplampen. Ter plekke geldt een maximum snelheid van 60 km/uur. Het doel: Voor deze koplampen blijven tot de rotonde Bodegraven Noordzijde - Broekvelderbrug. Gestaag loopt de snelheid op en gestaag naderen de koplampen in mijn spiegeltjes. 52, 53, 54 kilometer per uur, de koplampen priemen in mijn spiegeltjes maar komen niet voorbij. Mijn hartslag loopt op naar 164, 165 slagen per minuut, mogelijk ook door een verhoogde concentratie adrenaline. Nu is het erop of eronder. Een lang recht stuk waar inhalen prima te doen is voor de automobilist. Als'ie het wil doen is dit de plek. Ik schakel nog een tandje eraf en trap nu 53/12 met mijn 145 mm. cranks. Het zweet staat inmiddels op mijn voorhoofd, de snelheid loopt nog verder op tot ruim 57 kilometer per uur bij een hartslag van 174 slagen per minuut. Het bord "Bodegraven" wordt gepasseerd en de eerste middengeleider steek ik bijna rechtdoor over. Gewonnen! De automobilist had geen schijn van kans tegen de stroomlijn van de Quest, voortgestuwd door mijn oversized benen ;-)



Ik legde mijn "dragstrip" van 7,82 kilometer dit keer af in 9 minuten, hetgeen overeenkomt met een gemiddelde snelheid van 52,1 kilometer per uur. Met een werktas achterin, en een driehoektas met reservemateriaal en gereedschap. Twee koplampen op de neus van de Quest, twee spiegels, geen wieldoekjes maar wel met Sinner racekap. Vóór twee Schwalbe Shredda's 44mm. (voortreffelijke banden) en achter het 28" achterwiel met een 28mm. Schwalbe Durano. Hmmmm, zou het dan toch nog wat worden met dit seizoen??

43.419

zondag 23 maart 2014

17 dagen niet gefietst...

Jawel, jullie lezen het goed, 17 dagen heb ik niet met de Quest gereden. De reden daarvoor is dat de swingarm wederom door de wielkast was getrapt en fietsten dus onmogelijk was. Vermoedelijk heeft de verstevigingsrib en de Risse Astro-5 demper er iets mee te maken. Ook bleek ik nog een ouder model kledinghanger te hebben. Wel met de verstevigingsdriehoekjes, maar met een kleinere wanddikte. Werden de kledinghangers voorheen van een buis met wanddikte 1,5 mm. gemaakt, tegenwoordig gebruiken ze 2,5 mm. wanddikte. Na haar laatste ritje op 6 maart en na constatering van het euvel heeft ze (mijn Quest) de nodige verwensingen gehad. Zelf proberen te herstellen zag ik dit keer niet zitten en dus heb ik een afspraak gemaakt in Dronten bij de Velomobielwizzards. En omdat er nog was andere zaken waren die aangepakt moesten worden heb ik gelijk alles door de mannen van VM.nl laten doen. Een kleine opsomming:

  • Achterbrug aanhechting met wielkast herstellen en verstevigen
  • Nieuwe kledinghanger monteren (wederom gescheurd)
  • Standaard VM.nl-achterdemper monteren
  • Rechter voorwiel spaak plaatsen en wielen controleren
  • Sporing voorwielen controleren
  • Tiloog plaatsen
  • Nieuwe LED-achterlichten monteren
  • Nieuwe reflectieplaat achterop
  • Nieuw "voorderrailleurboompje" aanlassen
  • Crankarmen montagegat boren op 145 mm. (extra montagepositie voor pedalen)
  • Boven- en onderdeel van de stroomlijn opnieuw uitlijnen en kitten

Vanochtend was het dan weer zover, ik kon eindelijk weer fietsen! Ik wilde perse vóórdat ik weer zou gaan forenzen, de Quest even goed berijden zonder tijdsdruk. Mochten er nog zaken aangepast worden dan kon dat nog voordat ik weer tussen Leiden en Nieuwegein ga rijden. Het was weer even wennen om mij in mijn Quest te laten glijden. Het eerste dat opviel was de gewijzigde positie van de pedalen. Door de kortere afstand tussen hart trapas en hart pedaalas staan de pedalen in de uiterste stand naar voren, dichterbij de rijder. In de uiterste stand naar achter staan ze verder weg van de berijden (dit ten opzichte van de oude montagepositie van de pedalen). Na alles te hebben geïnstalleerd kon de rit beginnen. Omdat ik van werk een week vrij was geweest had ik een schoon uniform in de Quest gelegd en dat zou ik even naar Nieuwegein brengen. Het oude uniform kon ik dan weer mee naar huis nemen zodat dit gewassen kon worden. 

Kortere cranks


De eerste meters voelden heel raar aan. Alsof ik op een kinderfietsje reed. Mijn voeten maakte beduidend kleinere rondjes ten opzichte van de langere cranks en ook de cadans was voelbaar toegenomen hierdoor. Dat klinkt een beetje raar want eigenlijk is het zo dat het makkelijker is op een hogere cadans te draaien met kortere cranks. Ook duidelijk voelbaar was de moeite die het extra kost om op gang te komen. Met langere cranks is het gewoon makkelijk accelereren, maar moet er wel eerder doorgeschakeld worden (omdat een hoge cadans lastiger is met langere cranks). Dat levert gelijk deze interessante voor mij geldende aanname op: Met kortere cranks rij je op den duur een kransje lichter op je cassette. En dat is natuurlijk prettig omdat je snelheidsbereik daardoor in feite toeneemt. Je kunt op elk kransje net wat langer doortrappen en uiteindelijk bereik je met een groter kransje dezelfde snelheid als bij langere cranks op een kleiner kransje. En dat alles puur doordat je met kortere cranks makkelijker toeren draait. 

1:22:55


De rit naar Nieuwegein ging voorspoedig, erg voorspoedig zelfs. Tussen Bodegraven en Woerden (mijn "dragstrip" wist ik zelfs een gemiddelde snelheid van ruim 50 km/uur te noteren over een afstand van ruim 8 kilometer. In Woerden zelf zijn nog wat werkzaamheden waardoor ik een stukje anders moet rijden als normaal, maar onderaan de streep lijkt deze route zelfs sneller te zijn dan de gebruikelijke route. Een blijvertje dus voor de "buiten-de-spits-uren". Aangekomen in Nieuwegein heb ik geen acht geslagen op mijn fietscomputer, maar thuisgekomen en na het uitlezen van de Polar kwam ik tot de verbazingwekkende ontdekking dat ik in 1:22:55 naar Nieuwegein was gereden. Teruggerekend naar gemiddelde snelheid bleek dit op 42,11 km/uur uit te komen. Waren die reparatie van mijn Quest en die 17 dagen niet fietsen toch nog ergens goed voor ;-)

Tevreden


Al met al ben ik zeer tevreden over alle werkzaamheden die door Velomobiel.nl verricht zijn. Het blijft echter telkens een afweging of ik de Quest naar Dronten breng of dat ik een en ander zelf aan onderhoud doe. Zeker in het geval van niet-kunnen-fietsen slaat de balans wel erg ver door naar zelf doen. De Quest wegbrengen met de auto en weer ophalen met de auto kost gewoon twee keer een halve dag "werk" om nog maar niet te spreken over de kilometers die met de auto gemaakt moeten worden. Het leuke van het zelf verrichten van werkzaamheden aan de Quest is dat je je fiets erg goed leert kennen. Toch kom je weleens tot de conclusie dat je zelf de kennis, kunde, materialen of gereedschap gewoon niet hebt om het zelf te doen. Dan is het fijn dat er een club handige jongens rondloopt in Dronten die je fiets weer pico bello in orde maken. Het leek namelijk wel of ik met een nieuwe Quest reed, en dat is natuurlijk een compliment waard.