zaterdag 18 juli 2015

Bijna 1000 kilometer

Nu het herstel van mijn rug steeds vlotter gaat, en ik met iets meer regelmaat in de Quest stap, is het ook weer tijd voor een stukje op mijn weblog. As we speak kruipt de kilometerstand weer langzaam op. De teller voor 2015 staat op 990 kilometer en het is een verademing om weer in de Quest te rijden. De dikke ventisit mat, de vering van de Quest en de (inmiddels gemonteerde) brede banden zorgen ervoor dat de oneffenheden in het wegdek worden gladgestreken. De eerste meters in de Quest gingen zeer voorzichtig, maar inmiddels durf ik te stellen dat rijden in de Quest geen nadelige gevolgen heeft voor mijn herstel. Het optrekken, rijden en klimmen met de Quest, en het in - en uitstappen gaan pijnvrij, enkel het "opzitten" zodra ik een beetje onderuitgegleden ben moet voorzichtig gebeuren.

Vooralsnog maak ik enkel ritten naar werk. Alleen heen of terug dus. Mijn Quest blijft dus met enige regelmaat een nachtje in Nieuwegein slapen. Zodra ik conditioneel eraan toe ben waag ik het weer om heen en terug te fietsen. Mijn langste dagafstand is momenteel 85 kilometer, de stap naar 120 kilometer lijkt niet zo groot, ware het niet dat het in mijn geval 60 kilometer heen, 8 uur werken en weer 60 kilometer terug is. De terugweg ging voorheen vaak met niet herstelde, vermoeide benen, de opbouw gaat dus rustig aan.

Enkele weken geleden kreeg ik van de rugspcialist te horen dat ik vooral niet moest wachten met fietsen. Hij gaf zelfs aan dat het wat hem betreft geen probleem was als ik de dag erop gewoon in de fiets naar werk zou rijden. Omdat CycleVision voor de deur stond leek het mij een mooie gelegenheid om aldaar wat kilometers te maken. Een afgesloten baan die drie uur lang het domein zou zijn van ligfietsers bood een fantastische gelegenheid om ongestoord de grenzen van mijn lichaam te verkennen. Vooraf had ik een duidelijke afspraak gemaakt dat ik bij de eerste de beste steek of scheut of verkramping in mijn rug zou stoppen. Met een gemiddelde snelheid van 42,7 kilometer per uur heb ik het uiteindelijk bijna anderhalf uur volgehouden. Zoals bij vele van jullie bekend is de Speedway van Venray een baan die constant onder een hoek ligt. Tweewielers hebben daar niet zoveel last van, maar rijders met een driewieler liggen continu scheef. Ondanks de schuimrubber schouderstukken in mijn Quest kon ik niet voorkomen dat mijn rug op den duur een beetje ging doorzakken naar links. Toen ik op een gegeven moment uit de bocht kwam voelde ik mijn rug trekken en bij de volgende bocht ben ik onmiddelijk uitgestapt. Ik kon zelfstandig uit de Quest stappen en mijn rug hestelde zich onmiddelijk. Na een verkwikkende douche voelde ik mij weer als herboren en ik heb geen last meer gehad van mijn rug. Eenmaal weer terug op de baan heb ik nog wat rondgelopen en op de tribune gezeten. Theo van Goor was aan het einde van de race zo vriendelijk om mijn Quest mee te nemen van de plek waar ik hem had achtergelaten.

Op de blog van Cees Roozendaal las ik dat de inschrijving voor het NK op Texel geopend is. Enkele jaren geleden heb ik daar ook deelgenomen. Voor dit jaar heb ik me weer ingeschreven. wederom een mooi moment voor een krachtsmeting met mijzelf en alle andere rijders in de ligfietsklasse. Als deze race zonder problemen verloopt overweeg ik voor dit jaar ook de LEL-race nog.

Tenslotte nog dit: Sinds 2011 rij ik praktisch dezelfde route van Leiden naar Nieuwegein en terug. Zelf ervaar ik de route als zeer goed. Incidenteel kies ik voor een kleine omweg vanwege werkzaamheden o.i.d. maar doorgaands is de route altijd hetzelfde. In de tijd van mijn ziekteverof hebben de wegwerkers niet stilgezeten. Enkele stukken van mijn route zijn opnieuw geasfalteerd, voorrangssituaties zijn gewijzigd, verkeerslichten geplaatst, wegversmallingen en rotondes aangelegd, bijna teveel om op te noemen. Zonder verder aanwijsbare reden lette ik weer eens op de straatnaambordjes waarna ik tot deze "gruwelijke" ontdekking kwam. In de juiste volgorde kom ik de volgende straatnamen tegen: Barrepad, Gemeneweg, Galgweg, Spoorverlaat en Geestdorp. Een wonder dat er met zulke naargeestige namen slechts enkele kleine ongevalletjes zijn gebeurd. Helaas kwam ik daarna in De Meern bij een bushalte waar op 25 juni een 12-jarig jongentje om het leven kwam bij een ongeval met een bus. Dat zet alles weer in een ander perspectief en prijs ik me weer gelukkig dat ik al zoveel kilometers ongeschonden tussen Leiden en Nieuwegein (voorheen Utrecht) pendel.
Bloemenzee voor de omgekomen 12-jarige jongen

zondag 21 juni 2015

CycleVision 2015 1-uurs tijdrit gestroomlijnd

Een hoop materiaal om te verwerken, een hoop woorden om te schrijven. Daarom begin ik maar even met de foto's die ik gemaakt heb tijdens de 1-uurs tijdrit. Iedereen mag de foto's gebruiken voor zijn of haar website, een mailtje of een reactie op dit artikel vooraf stel ik erg op prijs. Overig schrijfwerk volgt nog.


Cees Roozendaal tussen de Quests van de groep Noord Holland


Voor de start van de 1-uurs tijdrace "gestroomlijnd". MuzieQuest dwars op de baan als geïmproviseerde slagboom

"Startopstelling"

Peter "Ovaal" de Rond

Cees Roozendaal



Wilco Pompert

Harry Lieben


Bernhard Böhler

Ettiene Stienen


TvG



Wilco Pompert en Rob Hebbes (ambulanceQuest)


Ettiene Stienen en Bastiaan Welmers





Ymte Sijbrandij


Peter Coppens



Daniël Fenn















Met dank aan Marloes Dries voor de tip ;-)




















































Wim Schermer





















Theo van Andel


















































De strijders van "De rode lantaarn", Wilco Pompert, Rob Hebbes en TvG





Hekkensluiter van de 1-uurs tijdrit, Cees Roozendaal
nb. ik ken niet iedereen persoonlijk, noch ken ik alle gezichten en fietsen bij de juiste naam (en andersom). Mijn excuses als iemands naam ontbreekt of verkeerd vermeld staat.