donderdag 7 januari 2016

It's a small world

Gisteravond reed ik van werk naar huis. Het was 21:30 uur en buiten was het een graad of 3 boven nul. Ik was 2 januari met de Quest naar werk gereden en had met laten ophalen van werk vanwege lichamelijke klachten. Mijn Quest had dus enkele nachtjes overnacht in de overdekte stalling van mijn werkgever. De batterijen had ik in de Quest laten liggen en had ik dus niet kunnen opladen. Dat kou een negatieve invloed heeft op het spanningsniveau is algemeen bekend. Met 59 donkere kilometers in het vooruitzicht wordt het toch een beetje met samengeknepen billen rijden.

De eerste 25 kilometer gingen prima, zonder noemenswaardige problemen. De wind waaide uit het oosten en ondanks de relatieve kou waren snelheden boven de 40 km/uur probleemloos te bereiken en vast te houden. De binnenkant van de Sinnerkap werd echter wel heel erg nat. Omdat de Quest een aantal dagen op werk had gestaan was ik niet in de gelegenheid geweest het vizier goed schoon te maken. Hierdoor besloeg het vizier aan de zijkanten en bij het "vingergaatje". Het is dan altijd even zoeken naar de juiste stand van het vizier om maximale ontwaseming te bereiken. Twee jaar geleden reed ik nog weleens met een halve snorkel, dat systeem werkte echt perfect maar vergde wel enige oefening. Dit keer moest ik iets actiever "naar opzij" uitademen.

Net voorbij Bodegraven werd het ernstig mistig. Op het vrijliggende fietspad tussen Bodegraven en Alphen aan den Rijn lopen veel voetgangers met viervoeters. In het donker is het soms al lastig om te beoordelen of ze in de rijrichting, of tegen de rijrichting in lopen, als daar ook nog mist bij komt kijken is het niet meer te doen om een goede inschatting te maken. Derhalve moest de snelheid er een aantal malen flink uit. Niet alleen voetgangers met viervoeters, maar ook fietsers zijn lastig in te schatten. Gisteravond reed ik in de mist een rood lampje tegemoet, geheel in de veronderstelling dat het een achterlicht was. Het bleek echter een fietser die zijn rode lampje voorop zijn stuur had gemonteerd. enkele kilometers verderop zag ik door de mist een wit lichtje. Ik verwachtte dat dit lampje binnen enkele ogenblikken dichterbij zou komen maar het duurde langer dan ik had verwacht. Uiteindelijk haalde ik het witte lampje in, het bleek een achterlicht zonder rood glas te zijn. Ondanks het feit dat de fietsers keurig verlichting hadden ontstoken, was er toch het nodige mis. In beide gevallen had ik op enig moment de fietsers aan de verkeerde kant kunnen passeren omdat de kleur van de verlichting een andere rijrichting suggereerde. Gelukkig liep het elke keer weer goed af.

Na Alphen aan den Rijn rij ik nog een stuk langs de N11. Richting Nieuwegein heb ik nooit last van verblinding door de koplampen van passerende auto's. Richting Leiden is het altijd lastiger. Het fietspad ligt iets lager dan de N11 zelf, en de auto's komen tegemoet. Gegarandeerd dat je er verblind wordt. Helemaal als het ook nog eens mistig is. De snelheid moet er echt uit en met enige regelmaat ben ik volledig de weg (lees: fietspad) kwijt. Soms is het niet eens meer mogelijk om de kanten van het fietspad te zien. Ter illustratie een foto ter hoogte van Heineken Zoeterwoude. Het lijkt erop dat de mist hier weer afnam, vermoedelijk omdat deze omgeving dichter bij de stad ligt.

Uiteindelijk met een gemiddelde snelheid van "slechts" 35 kilometer per uur weer veilig thuisgekomen. De topverlichting op mijn Quest, en de standaard verlichting van de Quest hebben het de gehele rit probleemloos gedaan. Geen problemen met lege accu's. Dat levert de wetenschap op dat ik probleemloos heen en weer, naar en van werk kan rijden met de Quest, zonder de accu's van de verlichting op te laden. Een hele geruststelling. Een tweede geruststelling is dat tegenliggers door mijn Chinese lichtkanonnen minimaal verblind worden. De bovenzijde van het glas heb ik afgeplakt maar ik heb nimmer goed kunnen vaststellen of het licht echt hinderlijk is. In de mist werd het voor het eerst echt goed zichtbaar. De hoeveelheid strooilicht omhoog is echt minimaal. Een bijna perfect strak scheidingsvlak werd zichtbaar. De kanttekening die ik moet maken is dat ik dan wel de verlichting op de juiste manier op de steuntjes monteer.

Sportieve groet!

vrijdag 1 januari 2016

Met 50.002 km. het nieuwe jaar in

Allereerst wil ik langs deze minder persoonlijke weg iedereen een gezond en sportief 2016 wensen. Vele veilige kilometers, geen brokken, mooie plaatjes en veel blogberichten.

30 december reed ik voor de laatste keer in 2015 met de Quest van Nieuwegein naar huis. Het was een frisse avond, maar dankzij de goede windbescherming van de Quest was het een behaaglijke rit. Buiten waaide er een stevige bries uit het zuiden die de Quest af en toe een flinke duw naar rechts gaf. Eerder die avond had ik de veerpoten nog voorzien van een wolkje teflon want de voorvering kraakte en steunde dat het een lieve lust was. Gelijk met het smeren van de voorvering kreeg de ketting ook nog wat smeermiddel, en de remheveltjes van de trommelremmen pakte ik ook gelijk even mee. Toen na een paar kilometer de olie in de voorvering gezakt en verspreid was, was er weer sprake van veercomfort en (relatieve) rust in de Quest.

Op sommige delen van mijn ww-route heb ik prachtig uitzicht over de weilanden en kan ik kilometers ver kijken. En ondanks dat er op 30 december nog geen vuurwerk afgestoken mag worden was er in de verte vaak schitterend siervuurwerk te zien. Gelukkig werd er in de dorpen en steden waar ik doorheen rij geen vuurwerk naar de Quest gegooid. In alle veiligheid wist ik na 59 kilometer weer veilig thuis te landen.

Na enig rekenwerk thuis kwam ik tot de conclusie dat Quest 284 zojuist door de 50.000 kilometer barrière gereden was. 50.002 kilometer om precies te zijn. Een mooie afsluiter voor 2015!


Helaas blijft de teller voor kalenderjaar 2015 op nog geen 2000 kilometer steken. Voor 2016 dus een goed voornemen om weer op het oude niveau van 12.000 kilometer per jaar te komen.

dinsdag 3 november 2015

Harde klappen en wilde rit

Op 30 juni van dit jaar was ik betrokken bij een ongeval. Ik reed met mijn Quest in het bestuurdersportier van een personenauto. De schade die daardoor ontstaan is is keurig hersteld door velomobielonderdelen.nl en de rekening is betaald door de verzekeraar van de tegenpatij. Daags na het ophalen van mijn Quest constateerde ik dat bij het rijden door kuilen of over richels, er achterin de Quest een klap te horen was. In eerste instantie was het moeilijk te horen, maar naarmate de kilometers onder de Quest door rolden werd de klap steeds harder. Al meerdere keren ben ik onderweg uitgestapt om te kijken of ik de oorzaak van de klappen kon achterhalen. Alle kappen die de ketting afschermen heb ik verwijderd, en alle aluminium delen grondig onderzocht op scheurtjes. Nimmer kon ik de oorzaak achterhalen. Later ben ik gaan twijfelen aan de Risse demper. Was de druk te laag (of misschien te hoog) of stond'ie gewoon op de verkeerde demping ingesteld. Alle lucht eruit en weer opnieuw op druk brengen, het hefboompje van de dempingsinstelling heen en weer bewogen, maar geen van beide brachten het gewenste resultaat. Thuis de achteras "gevoeld" maar ook hierin zat geen beweging.
Vandaag maakte ik weer eens een wilde rit (geen woon-werkverkeer dus) door de duinen. Wederom waren van tijd tot tijd klappen hoorbaar. In de duinen van Wassenaar toch maar weer een keer gestopt. Na het nodige duw en trekwerk aan de kledinghanger, en het controleren van alle boutjes kwam de boosdoener aan het licht:


Rechts achterin de Quest, waar de kledinghanger aan de stroomlijn gemonteerd is, zit een boutje welke volledig los(gelopen) was. Hoe heb ik die over het hoofd kunnen zien... Het moertje onderaan het boutje bleek enkel millimeters lager te zitten dan hoort. Omdat ik geen dopje of steeksleutel 8 bij de hand had heb ik met wat kunst- en vliegwerk het borgmoertje vaster kunnen draaien. Het probleem leek daarmee voorlopig verholpen en ik kon mijn geplande rondje vervolgen in relatieve rust. Binnenkort nog maar een keer controleren of het boutje niet weer losgelopen is.

De herfst heeft inmiddels ruim een maand geleden zijn intrede gedaan. In het duingebied rond Wassenaar is dat duidelijk te merken. Op sommige plekken is het fietspad bijna geheel verdwenen onder een bladerdek. Gelukkig wordt er nog voldoende gefietst om een spoor te kunnen volgen. Fietsend onder de langzaam kalende bomen geniet ik van de heerlijke herfstgeuren. Geuren die lijken op nootmuskaat, erwtensoep en soms een vleugje laurier. Of was dat slechts mijn verbeelding en hunkerde ik naar een goede kop snert ;-)

De route die ik steevast volg begint in Wassenaar bij Meijendel, en al naar gelang ik zin heb vol ik de LF1-route in noordelijke richting. Als ik dan genoeg heb draai ik de Quest van de kust af en rij via de Bollenstreek terug naar huis. Vandaag voelde de benen niet geweldig. Net noordelijk van Noordwijkerhout besloot ik dat het genoeg was en keerde ik weer huiswaarts. Een schamele 54 kilometer stonden er op de teller. Geen lange rit dus, maar wel genoten vna het schitterende weer. Om jullie te laten genieten heb ik er een paar plaatjes van geschoten. Veel kijkplezier!

Een schoon stukje fietspad in Meijendel

Boswachterij Noordwijk, verkeerd paadje ingeslagen en op het schelpenpad uitgekomen

Boswachterij Noordwijk met zicht op Noordwijkerhout en Lisse

Boswachterij Noordwijk, zicht op het duingebied

maandag 12 oktober 2015

AAAARGHHHH !!!! De parodie ;-)

Gisteren reed ik met de Quest van Leiden naar Nieuwegein. Op het programma stond een dienst van 13:30 tot 21:30 als verkeersleider voor het openbaar bus- en tramvervoer van Utrecht stad inclusief bijbehorende randgemeenten. De verkeersleiding van Qbuzz (een dochteronderneming van de NS) is 24 uur per dag bezet. In tegenstelling tot machinisten bij de NS, waar de diensten altijd op een ander moment van de dag kunnen aanvangen, ben ik beperkt tot slechts drie verschillende aanvangstijden. De vroege diensten op de verkeersleiding beginnen om 05:30, de late diensten om 13:30 en de nachtdiensten om 21:30. Het grote nadeel daarvan is dat fietsritten van Leiden naar Nieuwegein en van Nieuwegein naar Leiden vaak op hetzelfde tijdstip van de dag plaatsvinden. Ik vertrek namelijk altijd 9 kwartier voor aanvang dienst vanuit Leiden, en ik vertrek altijd op hetzelfde tijdstip uit Nieuwegein bij einde diensttijd. Het gevolg hiervan is dat ik bijna altijd met dezelfde verkeerssituaties te maken heb.

's-Ochtends vroeg als ik om 03:15 vertrek uit Leiden kom ik bijna nooit iemand tegen. Jammer, want er is niets lekkerder en niets geeft meer voldoening dan keihard RIS-sen, SIS-sen en zelfs incidenteel AIS-sen (automobiel inhaal syndroom). Een rukje aan het koord van de bel en een druk op de knop voor een stootje claxon resulteert in een verwarde blik over de schouder en een ruk aan het stuur van mijn prooi. In de (zowel links als rechts gemonteerde) spiegeltjes van mijn Quest zijn verschillende gezichtsuitdrukkingen te zien. Vertwijfeld, verbaasd, geïrriteerd, geschokt, glimlachend, kwaad, zoveel gezichten, zoveel uitdrukkingen. Randvoorwaarde voor dit fantastische fenomeen is dat er na elke inhaalpoging daadwerkelijk gebruik gemaakt moet worden van de spiegeltjes. Met behulp van een optioneel gemonteerde camera kan dit prachtige schouwspel thuis op het grote scherm meerdere malen afgespeeld worden, tot grote hilariteit van de maker van de beelden. Vertrek ik om 13:30 uit Nieuwegein (dus bij einde diensttijd), dan heb ik op een doordeweekse dag altijd te maken met scholieren en studenten die te pas en te onpas de fietspaden bevolken. Omdat mijn kruissnelheid en de dimensies van mijn fiets van dermate proporties zijn, maak ik veelal gebruik van de hoofdrijbaan in plaats van het (verplichte) fietspad. Ik moet hierbij wel de kanttekening maken dat ik dus niet op een hypermoderne en ultralichte racefiets rij, maar met een glasvezel Quest, 105 kilo Questeritus, een tas met voedsel en kleding en het nodige reparatiemateriaal. Ik vrees dat deze combinatie de 150 kilo ontstijgt... Tijdens het rijden op hoofdrijbaan zorg ik er altijd voor dat ik een kopie van artikel 5 op zak heb, uit voorzorg, voor het geval een overijverige diender het in zijn hoofd haalt mij naar het al dan niet verplichte fietspad te dirigeren. Vroege diensten, ik doe ze liever niet maar soms staan ze op mijn rooster en moet ik er toch aan geloven.

Heb ik een late dienst dan vertrek ik veelal met de fiets voordat de uitgelaten scholieren huiswaarts keren, een geruststellende gedachte. Helaas wordt diezelfde geruststellende gedachte gedeeld door een groep fietsers die door sommige mensen "De grijze massa" genoemd worden. Deze groep fietsers heeft echter een "plus" boven de scholieren. "De grijze massa" rijdt doorgaans op het type fiets dat middels een elektromotor een extra duwtje in de rug geeft. Hierdoor ligt de kruissnelheid van "De grijze massa" hoger dan dat van de scholieren en studenten. Het grote voordeel hiervan is dat het snelheidsverschil met "ons snelle bananenfietsen"  een stuk minder groot is. "De grijze massa" fietst ook veelal niet met meer dan twee "grijze massa's" naast elkaar. Ook is "de grijze massa" niet bezig met zaken die de aandacht van de kernactiviteit (fietsen) afleid, zoals What's Appen, Facebooken, mailen, internetten, Twitteren, Shazammen, Spotify-en, selfies schieten of gewoon bellen. Nee, "de grijze massa" heeft elke hersencel nodig om het evenwicht te bewaren en zodoende keurig tussen de lijntjes van het fietspad te blijven. Passeren van "de grijze massa" dient evenwel met de grootst mogelijke voorzichtigheid, en met alle zorg in acht genomen te hebben, te gebeuren. Vermijd schrikreacties als gevolg van het gebruik van de claxon. Persoonlijk prefereer ik de voorzichtige aanpak. Tijdig een belletje, aangevuld met een vriendelijk mondeling "pardon" resulteert bijna altijd in een opgestoken duim en een glimlach op het gezicht. Slechts een enkeling uit de categorie "grijze massa" mompelt iets in de trant van "levensgevaarlijk" of "idioot". Dan realiseer ik mij dat het helaas niet voor iedereen is weggelegd om elke dag met het juiste been uit bed te stappen.

Na een late dienst vertrek ik rond 21:35 uit Nieuwegein naar Leiden. Het grote voordeel van dit tijdstip is dat de fietspaden (al dan niet verplicht) grotendeels leeg zijn. Slechts een enkeling waagt zich rond dit tijdstip nog op een ongemotoriseerde tweewieler. Ondanks alle goedbedoelde inspanningen van de Vereniging Veilig Verkeer om die dappere pedaalridders die zich op dit late uur op hun stalen ros buiten begeven hun verlichting te gebruiken, zijn nog steeds de meeste bukkers onverlicht op pad. Godzijdank is mijn Quest uitgerust met een krachtige B&M LED-lamp in de neus en twee 1200 lumen sterkte LED-lampen op de top van mijn Quest. Prachtig materiaal om anders onopgemerkt gebleven nachtelijke "spookrijders" bij te schijnen om ze na een inhaalactie weer vertwijfeld in het donker achter te laten. Helaas zijn in de op mijn Quest gemonteerde spiegeltjes in het donker geen gezichtsuitdrukkingen waarneembaar.

Nachtdiensten en woon-werkritten met de Quest zijn een verhaal apart maar komen in grote lijnen overeen met "vroeg naar werk voor een vroege dienst" en "laat uit werk na een late dienst". Derhalve zijn deze ritten eigenlijk niet de moeite waard om apart te beschrijven, ik zou zeggen: zie boven.

Aan het schrijven van dit stukje tekst heb ik een hoop lol gehad. Evenwel zal bijna iedereen begrijpen dat het een reactie met een vette knipoog is naar het stuk van Quezzzt. Hoewel ik de frustratie soms best begrijp, ben ik ook van mening dat we een hele kleine uitzonderingsgroep in het verkeer zijn. En hoewel bijna iedereen wel een keer in zijn leven een ligfiets heeft gezien, blijft het voor ons liggers altijd zaak om er vanuit te gaan dat we niet gezien (en gehoord) worden. Onze snelheid wordt veelal onderschat en het is onze plicht om niet tot last te zijn in het verkeer. Als motorrijder leer je ver vooruit kijken en anticiperen op verkeerssituaties die een bedreiging vormen voor de veiligheid. Bij een motorrijder is de kreukelzone zo groot als de dikte van het motorpak. Wij als velonauten hebben nog een stijve neus op onze fiets, maar ook hiervan is de bruikbaarheid beperkt (heb ik inmiddels aan den lijve mogen ondervinden). Als motorrijder leer je ook er vanuit gaan dat je niet gezien wordt. Op diezelfde wijze rij ik met mijn velomobiel de 60 kilometer tussen Leiden en Nieuwegein. In 99,9% van de gevallen gaat het goed en kan ik probleemloos doorfietsen zonder incidenten. Slechts een hele enkele keer bemerk ik dat er sprake was van een gevalletje "door het oog van de naald", iets wat op mijn hartslagmeter vaak terug te zien is.

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik een prachtige fietsroute heb. Plenty vrijliggende fietspaden met voldoende rijbaanbreedte, hoofdrijbanen waar genoeg ruimte is voor automobilisten om mij veilig te passeren, en op 60 kilometer slechts 10 verkeerslichten. Als ik nog een beetje mijn best doe kan ik dat aantal reduceren tot slechts 5 verkeerslichten. Ik heb mijn route slechts een enkele keer hoeven aanpassen, achteraf bleek dat vaak een positief effect te hebben op de totale rit. Ik ben mij ervan bewust dat ik ondanks mijn afwijkende fiets en afwijkende snelheid verplicht ben om behalve voor mijn eigen veriligheid, ook voor de veiligheid van mijn medeweggebruikers te zorgen. Ik hoop dat mijn medeweggebruikers er ook zo over denken. Vaak genoeg moet ik vanuit een comfortabele 45 km/uur tot volledige stilstand afremmen voor paarden, kinderen op fietsen, loslopende honden, plotselinge, onaangekondigde wegopbrekingen en ander ongemak. Maar ik prijs mij gelukkig dat ik weer fietsen kan na een jaar stilstand. Ik prijs me gelukkig dat fietsen met een dubbel gebroken ruggenwervel überhaupt weer mogelijk is. Ik prijs me gelukkig met de prachtige route die ik heb. En ik prijs mij gelukkig dat ik na 60 kilometer trappen alle "sleur" van werk of huis van me af heb kunnen fietsen. En dat kunnen er maar weinig zeggen ;-)

Voor alle duidelijkheid wil ik ook nog stellen: Ik ben niet Roomser dan de paus, en ik ben niet het braafste jongentje van de klas. Ook ik maak fouten, en ook ik klaag weleens over (verkeers)situaties. Ik wens iedereen een prachtige, zonnige, positieve dag vol mooie momenten!

zaterdag 26 september 2015

Nieuwe stekkers en woon-werkrit na nachtdienst

Al geruime tijd had ik last van een slechte verbinding tussen accu en Quest. Een slechte passing van de stekker was hier de oorzaak van. Ik had al geruime tijd nieuwe stekkers liggen die alleen nog aan de bestaande bekabeling gesoldeerd moest worden. Toen belandde ik in het ziekenhuis en begon het Questloze tijdperk dat bijna een jaar duurde. Daarna plantte ik mijn Quest pardoes in het bestuurdersportier van een personenauto waardoor ik weer een aantal weken Questloos door het leven moest. Mijn Quest is inmiddels weer thuis en de eerste woon-werkritten zijn achter de rug. Afgelopen week heb ik eindelijk de koe bij de horens gevat en ben ik met kabelstripper, soldeerbout en krimpkousen aan de slag gegaan. Voor een bedrijfszekerdere verbinding heb ik gekozen voor stekkers die ook gebruikt worden in radiografisch bestuurbare auto's, vliegtuigen, boten e.d. De zogenoemde "Tamiya-stekker" bestaat logischerwijs uit een mannetje en een vrouwtje. Beide hebben een gescheiden plus- en minpool. Het mannetje kan op slechts een manier in het vrouwtje geschoven worden (waar herkennen we dat van...) en klikt dan vast met een lipje. Ook zonder het lipje zou de combinatie vast blijven zitten want de passing is erg strak, maar een beetje zekerheid kan nooit kwaad. En passant heb ik nog een tweede accu aangeschaft voor de Quest, toevalligerwijs dezelfde waar Stradaatje afgelopen week over schreef. En omdat de Tamiya-stekker heel anders is dan de standaard aansluiting van de Quest en de standaard meegeleverde lader, moesten ook deze twee een stekkertransplantatie ondergaan. Uiteindelijk moesten ook de stekkers van de extra verlichting die ik op de neus van mijn Quest heb vervangen worden voor het type "Tamiya". Onderstaand het resultaat.



Vanochtend stapte ik om 05:30 na een nachtdienst in de Quest om van Nieuwegein naar huis te rijden. De temperatuur schommelde ergens rond de 5 graden en ik was slechts gekleed in een korte wielerbroek en een shirt met korte mouwen. Gelukkig werd het al snel behaaglijk in de Quest. Als gevolg van de kou en de mist was het soms lastig om op snelheid te geraken. Eenmaal op snelheid kon ik het redelijk vasthouden. Mist, kou maar ook een conditie van 0,0 zorgde ervoor dat ik uiteindelijk pas na 7 kwartier weer thuis was. Tijdens de gehele rit moest ik nog drie keer stoppen en uitstappen om af te wateren want tijdens de nachtdienst gaan er aardig wat koppen koffie doorheen, en dat spoelt wel lekker door. Tijdens mijn laatste plasstop had ik een prachtig zicht op het ochtendgloren dat zich liet verleiden om op de gevoelige plaat vastgelegd te worden. Het resultaat zie je hieronder.




maandag 21 september 2015

Velogical velgdynamo

Na mijn vorige blogbericht over de wielset met naafdynamo van Gingko, wil ik jullie deze dynamo met een alternatieve montagemanier niet onthouden. Het gaat om de Velogical velgdynamo, een dynamo die veel lijkt op de traditionele banddynamo zoals die (vroeger) op veel fietsen te vinden was.

Bron: Velogical

De Velogical velgdynamo is een zeer compacte dynamo die middels een bracket op diverse manieren op bijna alle fietsen gemonteerd kan worden. Op open ligfietsen zijn diverse mogelijkheden om deze dynamo te monteren, maar de vraag is: zou de velgdynamo ook op de veerpoot van een velomobiel gemonteerd kunnen worden? Het montageplaatje waarmee deze dynamo gemonteerd moet worden past ongetwijfeld probleemloos om de veerpoot van een velomobiel. Het probleem zal 'm echter zitten in de ruimte die overblijft voor de dynamo zelf. En als die dynamo al gemonteerd kan worden in de rechtuitstand van de voorwielen, kunnen de wielen dan alsnog hun complete stuuruitslag maken zonder dat de dynamo vastgedrukt wordt in de wielkast van de velomobiel? En als dat al mogelijk is, hoe zit het dan met de koeling van de dynamo? In een velomobiel (zeker met gesloten wielkasten) is koeling van de remmen soms al een probleem, doordat de velgdynamo nog hoger in de wielkast gemonteerd zal moeten worden zal de koelende rijwind deze dynamo mogelijk niet bereiken.

Bron: Velogical

De producent van de Velogical velgdynamo claimt dat de rubber ring die tegen de velg gedrukt wordt, 5000 tot 7000 kilometer meegaat. Er zijn verschillende modellen leverbaar, elk met hun specifieke toepassing. Er is een model "sport" en een model "trekking", afhankelijk van het beoogde snelheidsprofiel. Ook is er een model "special" voor bijvoorbeeld oplaadmogelijkheden of dubbele koplampen.

Op de website van Velogical staan diverse meetrapporten over voltages bij verschillende snelheden bij verschillende meetmethoden. Niet elk rapport kan ik even goed interpreteren maar het lijkt erop dat het model "sport" bij 20 km/uur 6,25 volt levert. Bij 30 km/uur levert de dynamo ruim 9 volt en bij 40 km/uur zelfs 11,60 volt. Mensen met wat meer verstand van elektronica kunnen dit vast wel interpreteren of verklaren, voor mij blijft het abacadabra.

Een velgdynamo van Velogical kost € 150,=, en op aanvraag is er ook een model met omgekeerde draairichting verkrijgbaar. De vraag blijft echter, past een exemplaar ook in de wielkast van een velomobiel?