maandag 7 april 2014

CyclingZandvoort: een kritisch geluid

Woensdag 9 april a.s. bestaat er wederom de mogelijkheid om een aantal uur op het circuit van Zandvoort te fietsen. Van 17:00 tot 22:00 is de baan open voor racefietsers, E-bikers, tandems, mountainbikes maar ook open ligfietsen, velomobielen en roeifietsen. Gedurende deze 5 uur kunnen ALLE fietsers gebroederlijk naast elkaar gebruik maken van de volle lengte (4300 meter) en de volle breedte (tussen de 10,4 en 18 meter) van de baan van Circuitpark Zandvoort. Tijdens de vorige editie van de open training ging het er gemoedelijk aan toe. Vaders met kleine kinderen reden hun rondjes terwijl ze voorbijgestoven werden door kleine pelotonnetjes renners. Op hun beurt werden zij weer ingehaald door een enkele velomobielrijder. Dit alles met inachtneming van elkaars veiligheid en respect voor elkaars rijpad. Er werd dan ook geen klacht gehoord, niet tijdens het evenement zelf, niet achteraf, ook niet op Facebook noch op de website van CyclingZandvoort zelf.


Het viel daarom rauw op mijn (ons?) dak toen bekend werd dat de organisatie van Cycling Zandvoort "ons" ligfietsers niet wil toelaten tijdens het evenement "De 24 uur van Zandvoort". Officieel heb ik van de organisatie nog geen publicatie gezien maar in het reglement staat nog steeds dat ligfietsen niet toegestaan zijn (artikel 7.1 van de Algemene voorwaarden). Behalve dat het voor ligfietsers uitermate jammer is dat ze niet kunnen/mogen deelnemen aan dit sportieve evenement is het voor het goede doel ook geen goede zaak. De 24-uur van Zandvoort is namelijk niet alleen bedoeld voor sporters die zich met zichzelf en andere sporters willen meten, maar ook als fundraiser voor de stichting SAM. Sponsoren mogen hun naam verbinden aan dit evenement en uiteraard betalen zij dat een bedrag voor. Ook de deelnemers betalen een bedrag voor deelname aan dit evenement. Na aftrek van alle kosten van dit evenement zal het overgebleven geldbedrag geschonken worden aan Stichting SAM.
 
Bron: Stichting SAM
 
 
Citaat website Stichting SAM:
Stichting SAM verzorgt een dolfijntherapie programma in samenwerking met het Dolfinarium te Harderwijk. De doelgroepen zijn kinderen met het Downsyndroom, autistische stoornissen en aanverwante syndromen, mogelijk in combinatie met spraak- en taal stoornissen. De dolfijntherapie is een aangepaste vorm van gedragstherapie waarbij de dolfijn zowel coach als beloning is.
De stichting streeft na dat geen enkel kind om financiële redenen deze therapie onthouden mag worden. Vandaar dat Stichting SAM naast het verzorgen van de dolfijntherapie sessies ook heel veel energie en tijd besteed aan het vergaren van fondsen om de ouders in ieder geval 50% van de kosten te doneren. Dit maakt onze stichting tot een unieke in de wereld van de dolfijntherapie!
Het Dolfinarium is er trots op dat zij aan dit mooie, goede doel een bijdrage kunnen leveren. Zij hebben de expertise en faciliteit voor de dolfijnen, Stichting SAM heeft de expertise en de organisatie met professionele hulpverleners om de kinderen te kunnen begeleiden. Onder deze begeleiding (professionele therapeut, dolfijnentrainer en observant) verbeteren de kinderen spelenderwijs hun communicatieve vaardigheden en neemt het concentratievermogen toe. Dat leidt tot een verbeterd zelfvertrouwen, een belangrijke steun bij het dagelijks functioneren van de kinderen.
De organisatie van "De 24 uur van Zandvoort"  heeft zich min of meer ten doel gesteld om zo veel mogelijk geld op te halen voor een goed doel (Stichting SAM), maar verbied tegelijkertijd een groep potentiële deelnemers om deel te nemen. Deze groep potentiële deelnemers brengen toch ook geld in het laatje? Deze groep potentiële deelnemers dragen de boodschap van het evenement toch ook uit naar derden? Geen betere reclame dan mond-tot-mond reclame. Een positief geluid levert zeker een paar klinkende munten op. Denk aan het grote netwerk dat achter die paar deelnemers schuilt. Facebook, Google+, diverse weblogs, vrienden en familie, allemaal mogelijkheden waar de boodschap van dit evenement en de doelen van Stichting SAM uitgedragen worden.

HERHAALDE OPROEP: Ligfietsers unite! Kom woensdag 9 april tussen 17:00 en 22:00 allemaal naar Circuitpark Zandvoort en rij een paar rondjes mee. Voor de lol, of om het gewoon een keer geprobeerd te hebben. Maar bovenal om te laten zien dat ligfietsers ook mensen zijn die plezier beleven aan sporten en dit doen met respect voor de andere deelnemers. Deelname is gratis maar een donatie voor Stichting SAM wordt gewaardeerd! Tot woensdag! 

43.655

dinsdag 1 april 2014

Dragstrip Woerden-Bodegraven

Een dragstrip? Tussen Woerden en Bodegraven? Jazeker, voor mij wel! De N458 van Woerden naar Bodegraven heeft schitterend asfalt om lekker hard op te rijden, het fietspad is waardeloos en laat ik bewust rechts liggen. De hoofdrijbaan is voor krap 10 minuten mijn domein! Voor mij begin de "Dragstrip" op de kruising Rietveld - Zegveldse Uitweg. Daar gaat het gas erop. Omdat het donker is kan ik mijn snelheid niet constant aflezen (mijn teller zit rechts) dus ik fiets veel op gevoel. De snelheid kruipt richting de 46 km/uur zonder noemenswaardige inspanning. De hartslag op dat moment is 146 slagen per minuut, slechts een paar slagen boven vetverbrandingsniveau. Mijn Polar harslagmeter piept om de 5 kilometer en geeft dan de gemiddelde snelheid van de laatste 5 kilometer en de gemiddelde hartslag weer. 06:49 @ 147 bpm. Hoogste tijd om het gas open te trekken.



In mijn spiegel zie ik in de verte twee koplampen. Ter plekke geldt een maximum snelheid van 60 km/uur. Het doel: Voor deze koplampen blijven tot de rotonde Bodegraven Noordzijde - Broekvelderbrug. Gestaag loopt de snelheid op en gestaag naderen de koplampen in mijn spiegeltjes. 52, 53, 54 kilometer per uur, de koplampen priemen in mijn spiegeltjes maar komen niet voorbij. Mijn hartslag loopt op naar 164, 165 slagen per minuut, mogelijk ook door een verhoogde concentratie adrenaline. Nu is het erop of eronder. Een lang recht stuk waar inhalen prima te doen is voor de automobilist. Als'ie het wil doen is dit de plek. Ik schakel nog een tandje eraf en trap nu 53/12 met mijn 145 mm. cranks. Het zweet staat inmiddels op mijn voorhoofd, de snelheid loopt nog verder op tot ruim 57 kilometer per uur bij een hartslag van 174 slagen per minuut. Het bord "Bodegraven" wordt gepasseerd en de eerste middengeleider steek ik bijna rechtdoor over. Gewonnen! De automobilist had geen schijn van kans tegen de stroomlijn van de Quest, voortgestuwd door mijn oversized benen ;-)



Ik legde mijn "dragstrip" van 7,82 kilometer dit keer af in 9 minuten, hetgeen overeenkomt met een gemiddelde snelheid van 52,1 kilometer per uur. Met een werktas achterin, en een driehoektas met reservemateriaal en gereedschap. Twee koplampen op de neus van de Quest, twee spiegels, geen wieldoekjes maar wel met Sinner racekap. Vóór twee Schwalbe Shredda's 44mm. (voortreffelijke banden) en achter het 28" achterwiel met een 28mm. Schwalbe Durano. Hmmmm, zou het dan toch nog wat worden met dit seizoen??

43.419

zondag 23 maart 2014

17 dagen niet gefietst...

Jawel, jullie lezen het goed, 17 dagen heb ik niet met de Quest gereden. De reden daarvoor is dat de swingarm wederom door de wielkast was getrapt en fietsten dus onmogelijk was. Vermoedelijk heeft de verstevigingsrib en de Risse Astro-5 demper er iets mee te maken. Ook bleek ik nog een ouder model kledinghanger te hebben. Wel met de verstevigingsdriehoekjes, maar met een kleinere wanddikte. Werden de kledinghangers voorheen van een buis met wanddikte 1,5 mm. gemaakt, tegenwoordig gebruiken ze 2,5 mm. wanddikte. Na haar laatste ritje op 6 maart en na constatering van het euvel heeft ze (mijn Quest) de nodige verwensingen gehad. Zelf proberen te herstellen zag ik dit keer niet zitten en dus heb ik een afspraak gemaakt in Dronten bij de Velomobielwizzards. En omdat er nog was andere zaken waren die aangepakt moesten worden heb ik gelijk alles door de mannen van VM.nl laten doen. Een kleine opsomming:

  • Achterbrug aanhechting met wielkast herstellen en verstevigen
  • Nieuwe kledinghanger monteren (wederom gescheurd)
  • Standaard VM.nl-achterdemper monteren
  • Rechter voorwiel spaak plaatsen en wielen controleren
  • Sporing voorwielen controleren
  • Tiloog plaatsen
  • Nieuwe LED-achterlichten monteren
  • Nieuwe reflectieplaat achterop
  • Nieuw "voorderrailleurboompje" aanlassen
  • Crankarmen montagegat boren op 145 mm. (extra montagepositie voor pedalen)
  • Boven- en onderdeel van de stroomlijn opnieuw uitlijnen en kitten

Vanochtend was het dan weer zover, ik kon eindelijk weer fietsen! Ik wilde perse vóórdat ik weer zou gaan forenzen, de Quest even goed berijden zonder tijdsdruk. Mochten er nog zaken aangepast worden dan kon dat nog voordat ik weer tussen Leiden en Nieuwegein ga rijden. Het was weer even wennen om mij in mijn Quest te laten glijden. Het eerste dat opviel was de gewijzigde positie van de pedalen. Door de kortere afstand tussen hart trapas en hart pedaalas staan de pedalen in de uiterste stand naar voren, dichterbij de rijder. In de uiterste stand naar achter staan ze verder weg van de berijden (dit ten opzichte van de oude montagepositie van de pedalen). Na alles te hebben geïnstalleerd kon de rit beginnen. Omdat ik van werk een week vrij was geweest had ik een schoon uniform in de Quest gelegd en dat zou ik even naar Nieuwegein brengen. Het oude uniform kon ik dan weer mee naar huis nemen zodat dit gewassen kon worden. 

Kortere cranks


De eerste meters voelden heel raar aan. Alsof ik op een kinderfietsje reed. Mijn voeten maakte beduidend kleinere rondjes ten opzichte van de langere cranks en ook de cadans was voelbaar toegenomen hierdoor. Dat klinkt een beetje raar want eigenlijk is het zo dat het makkelijker is op een hogere cadans te draaien met kortere cranks. Ook duidelijk voelbaar was de moeite die het extra kost om op gang te komen. Met langere cranks is het gewoon makkelijk accelereren, maar moet er wel eerder doorgeschakeld worden (omdat een hoge cadans lastiger is met langere cranks). Dat levert gelijk deze interessante voor mij geldende aanname op: Met kortere cranks rij je op den duur een kransje lichter op je cassette. En dat is natuurlijk prettig omdat je snelheidsbereik daardoor in feite toeneemt. Je kunt op elk kransje net wat langer doortrappen en uiteindelijk bereik je met een groter kransje dezelfde snelheid als bij langere cranks op een kleiner kransje. En dat alles puur doordat je met kortere cranks makkelijker toeren draait. 

1:22:55


De rit naar Nieuwegein ging voorspoedig, erg voorspoedig zelfs. Tussen Bodegraven en Woerden (mijn "dragstrip" wist ik zelfs een gemiddelde snelheid van ruim 50 km/uur te noteren over een afstand van ruim 8 kilometer. In Woerden zelf zijn nog wat werkzaamheden waardoor ik een stukje anders moet rijden als normaal, maar onderaan de streep lijkt deze route zelfs sneller te zijn dan de gebruikelijke route. Een blijvertje dus voor de "buiten-de-spits-uren". Aangekomen in Nieuwegein heb ik geen acht geslagen op mijn fietscomputer, maar thuisgekomen en na het uitlezen van de Polar kwam ik tot de verbazingwekkende ontdekking dat ik in 1:22:55 naar Nieuwegein was gereden. Teruggerekend naar gemiddelde snelheid bleek dit op 42,11 km/uur uit te komen. Waren die reparatie van mijn Quest en die 17 dagen niet fietsen toch nog ergens goed voor ;-)

Tevreden


Al met al ben ik zeer tevreden over alle werkzaamheden die door Velomobiel.nl verricht zijn. Het blijft echter telkens een afweging of ik de Quest naar Dronten breng of dat ik een en ander zelf aan onderhoud doe. Zeker in het geval van niet-kunnen-fietsen slaat de balans wel erg ver door naar zelf doen. De Quest wegbrengen met de auto en weer ophalen met de auto kost gewoon twee keer een halve dag "werk" om nog maar niet te spreken over de kilometers die met de auto gemaakt moeten worden. Het leuke van het zelf verrichten van werkzaamheden aan de Quest is dat je je fiets erg goed leert kennen. Toch kom je weleens tot de conclusie dat je zelf de kennis, kunde, materialen of gereedschap gewoon niet hebt om het zelf te doen. Dan is het fijn dat er een club handige jongens rondloopt in Dronten die je fiets weer pico bello in orde maken. Het leek namelijk wel of ik met een nieuwe Quest reed, en dat is natuurlijk een compliment waard.

dinsdag 4 maart 2014

Wilde rit: Dutch mountains

Nou ja, eigenlijk klopt de titel niet helemaal want "The Dutch mountains" zijn behalve een geweldig nummer van The Nits (de toetsenist heet ook Robert-Jan... toeval??), eigenlijk de heuvels in het zuiden van Limburg. Toch kun je in het Nederlandse duingebied soms pittige heuvels tegenkomen, zeker als je een Quest velomobiel naar boven moet trappen. Vandaag had ik een roostervrije dag, de dag ervoor ook en de dag erna ook. Dat betekend tijd voor een wilde rit. Een wilde rit is voor mij een rit die anders is dan de gebruikelijke forensenritten. Doorgaans heb ik drie maal per week, 60 kilometer heen en 60 kilometer terug hetzelfde uitzicht. Maar soms is het heerlijk om ook eens een ander uitzicht voor de neus te hebben.

De dag begon frisjes met 6° C en nagenoeg windstil. Het zonnetje scheen er lustig op los maar toch kregen de wolken af en toe de gelegenheid om het ook even voor het zeggen te hebben. Omdat ik nog steeds in het bezit ben van de GoPro Hero 3 van mijn collega Marco, heb ik de camera nog maar een keer gemonteerd zodat ik wellicht weer een leuk filmpje van mijn fietstochtje kan plaatsen (later meer hierover). En omdat er op een wilde rit geen tijdsdruk ligt gaf mij dat de gelegenheid om diverse cameraposities uit te proberen. Ik wilde beginnen met de camera op de muts achter mijn hoofd maar dit bleek al gauw geen succes omdat er wel erg veel van mijn hoofd te zien was. De eerste positie werd dus weer voor de rechter spiegel. Blijkbaar monteerde ik de zuignap nu andersom waardoor de camera meer trilde dan de vorige keer. Dit is helaas ook te zien in de beelden (die later volgen). Gedurende de rit heb ik de camera nog een keer omgedraaid, naar achteren gericht. Als laatste positie verhuisde de camera naar de neus van de Quest maar ook dit leverde teveel trillende beelden op.

De planning van de dag was om via Wassenaar naar de duinen te rijden, beginnend bij de beklimming van "de Klip". Daarna het fietspad door de duinen volgend tot Bloemendaal en vanaf daar "onder" de duinen weer terug naar huis. Diverse RISsen heb ik op de film vastgelegd maar eigenlijk waren ze geen van allen partij, geen van allen ondernamen een poging om bij te blijven. Omdat het nog vroeg in het jaar is zijn er nog niet veel fietsers in de duinen, maar ook de doordeweekse dag werkt daaraan mee. Wel aardig wat buitenlanders, voornamelijk Duitsers, in de Zuid- en Noord Hollandse kustdorpen. Voor de terugweg vanaf Bloemendaal had ik nog een verplichte stop op het programma. Een groot, geel hek waar ik al meerdere keren langs was gekomen moest toch een keer op de gevoelige plaat vastgelegd worden met de Quest erbij. Ik vond het wel een aardig idee om er een "raad je plaatje" van te maken op Facebook. Uiteindelijk was het de Belg Peter Jast die het correcte antwoord als eerste gaf na 10 minuten intensief Google-en. Hieronder volgen de foto's:





Het gele hekwerk ligt langs de Elswoutlaan en vormt een (afgesloten) verbinding met Landgoed Elswout bij Haarlem. (bron: http://regionarrat.blogspot.be/2013/04/de-bruggen-van-elswout.html). Het langdgoed en het duingebied erachter zijn zeker een bezoekje waard om eens een lekkere zondagse wandeling te maken. Onderzoek op Google Maps leert dat het wandelgebied eigenlijk op een steenworp afstand van het Circuitpark Zandvoort ligt waar ik vorige week nog met een aantal andere veloteurs rondjes draaide.

De film die nu op de achtergrond geconverteerd wordt volgt een andere keer in een ander blogbericht. Tot later!!


42.708

vrijdag 28 februari 2014

Trainen op Circuit Zandvoort voor de 24-uurs race

Woensdag 26 februari was er de gelegenheid om op circuitpark Zandvoort te trainen voor de 24-uurs wedstrijd welke op 17 en 18 mei gehouden gaat worden. Op zich niets bijzonders behalve dat de training nu ook opengesteld was voor ligfietsers. Het bestuur van de NVHPV heeft voor deelname gelobbyd en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Op Facebook, op Ligfiets.net en op mijn weblog werd oproep gedaan om vooral van deze gelegenheid gebruik te maken en zo te laten zien dat ligfietsers ook maar gewoon mensen zijn die van fietsen houden, maar dan in een andere positie. Zelf was ik aan de vroege kant, ik ben altijd liever te vroeg dan te laat. En daarbij wilde ik van de volledige 6 uur gebruik maken om te fietsen want wanneer krijg je nu de kans om op een afgesloten circuit zes uur onafgebroken te kunnen fietsen?


Om 13:45 stond ik voor ingang van het Parc Ferme, nog geen enkel teken van fietsers in welke vorm dan ook. Navraag bij de receptie leerde dat er rond half drie iemand bij de kantine zou zijn voor de inschrijving, en dat klopte inderdaad. In de tussentijd kon ik mooi mijn fiets alvast van de aanhanger halen en klaarmaken voor het circuit. Niet door allerlei weerstandsverlagende strips of kappen te monteren, maar door het verwijderen van gewicht dat op de baan niet nodig is. Sloten, bandenplakspullen, gereedschap, alles wat ik normaal gesproken tijdens het forensen bij me heb werd verwijderd. Alleen twee reservebandjes en een pompje moet genoeg zijn. Natuurlijk vulde ik de tas met wat repen en ging de Camelbag ook in de fiets. Verder kreeg de GoPro Hero3 die door mijn collega ter beschikking was gesteld een plekje op de rechter koplampsteun en plaatste ik een vergroot windscherm i.p.v. de racekap.

Een paar minuten voor 3 ging de pitbox naar de pitstraat open en mocht ik het circuit op. Een hele aparte ervaring met de fiets. Breed asfalt dat achteraf lang niet zo grof bleek te zijn als ik van tevoren dacht. Het was nog stil op het circuit, een wielrenner was mij voorgegaan maar was al in geen velden of wegen te bekennen. Blijkbaar had'ie de gaskraan gelijk opengedraaid. Eerst maar eens het circuit verkennen want de laatste keer dat ik op dit circuit reed was tijdens de Bleekemolen Experience, jaaaaaren geleden. Na de Tarzanbocht, de Gerlachbocht en de Hugenholzbocht wolgt de eerste klim. Zeker voor Velomobielrijders is het zaak om een fatsoenlijke aanvangssnelheid te hebben want hier ondervind je echt nadeel van het extra gewicht dat naar boven getorst moet worden. Boven aangekomen kun je je opmaken voor een afdaling vanaf de Hunserug en de Rob Slotenmakerbocht om weer een goede aanvangssnelheid te hebben voor het Scheivlak (wederom klimmen). Daal je eerst met 50+ km/uur, dan is het mogelijk om met ruim 35 km/uur boven op het Scheivlak aan te komen. Dan kan er weer gas gegeven worden naar de Marlboro bocht en snelheid houden tot de Renaultbocht. Deze laatste is een bocht die met de velomobiel goed aangesneden moet worden om snelheid te kunnen houden. Vervolgens de Vodafonebocht en dan een rechts stuk naar de Audi S-bocht. Ook voor deze laatste geldt: Goed aansnijden anders kost het je snelheid (of je gaat om). Hierna volgen nog de Kumhobocht en de Arie Luyendijkbocht, beide geen bijzondere bochten, ze kunnen op volle snelheid gereden worden. Na de laatste bocht kom je op het rechte einde en kun je even een beetje bijkomen en rustig met 40 km/uur pedaleren voor een nieuwe ronde.



Opvallend is dat het grote verschil tussen rijden met een tweewieler en rijden met een driewieler op het circuit. Waar rijden met een tweewieler het mogelijk maakt om de hele binnenbocht te rijden, moet je met een velomobiel echt de ideale lijn volgen. Bochten moeten dus aangesneden worden volgens de regel "buiten-binnen-buiten". Dat wil zeggen van de buitenkant van de bocht naar het midden van de binnenbocht om vervolgens weer uit te waaieren naar de buitenkant van het einde van de bocht. Als je die kunst goed beheerst dan kun je bijna zonder te remmen het circuit rijden met een velomobiel. Het leuke is dat dat "buiten-binnen-buiten" rijden ervoor zorgt dat je bij de Tarzanbocht harder de bocht uitkomt dan dat je erin ging. Maar ook de Hugenholtzbocht vlak voor de eerst klim kun je met bijna 40 km/uur nemen! De Renaultbocht is de meest listige bocht, als je deze te vroeg insnijd kom je bedrogen uit en daalt de snelheid onder de 40 km/uur. Audi S is zoals de naam al zegt: een s-bocht: Een bijna haakse bocht naar rechts gevolgd door een lange bocht naar links. Goed meehangen in de bocht en je kunt deze bocht uitkomen met 40 km/uur.

De zonsondergang tegemoet
Na het invallen van de schemering gingen de koplampen aan. Steeds meer roodgekleurde linten slingerden over het circuit naar boven en naar beneden. Zeker toen het echt donker was merk je wat goede verlichting doet. Hoewel de velomobiel met een redelijke lamp is uitgevoerd geef ik toch echt de voorkeur aan de extra verlichting die ik op de neus heb gemonteerd. En omdat het een afgesloten circuit is waarbij je geen tegenliggers hoeft te verwachten, kun je je koplampen lekker hoog zetten en zodoende ver vooruit kijken. Helaas moest ik het doen zonder de lamp aan de rechterkant van de Quest omdat de camera daar zat. Bochten naar rechts waren daardoor lastiger in te schatten. Gelukkig het ik een goed nachtzicht van mijzelf en kon ik soms de lichtjes van mijn voorganger volgen om in te schatten waar de volgende bocht begon. Mocht ik besluiten om 17 en 18 mei mee te rijden met de 24 uur van Cycling Zandvoort, dan moeten er nog wel wat grotere accu's komen om een hele nacht vol te kunnen houden. 

Al met al erg leuk om met de velomobiel een keer mee te maken! Het samenspel met de overige deelnemers was ook prima. Ik heb geen onvertogen woord gehoord, en er hebben zich geen incidenten voorgedaan. Sterker nog, het was vaak leuk om even een babbeltje te maken onderweg, om de jongste deelnemer aan te moedigen vanuit de Quest, of om gewoon te verliezen van een "vader-met-bakfiets-met-kroost" op de meet. In mijn ogen is het circuit breed en lang genoeg om veilig te kunnen inhalen en om elkaar de ruimte te geven die nodig is. Deelname door ligfietsen in het algemeen en velomobielen specifiek lijkt mij dan ook geen enkel probleem (hoewel mijn opvatting daarover natuurlijk "gekleurd" is). Ik kijk terug op een zeer geslaagde middag/avond waarbij ik 5 uur en 47 minuten op het circuit heb doorgebracht en waarbij ik 202 kilometer heb afgelegd, een gemiddelde snelheid van 35,7 km/uur! In totaal waren er 7 of 8 velomobielen en 1 open ligger (Mick??)

Enkele deelnemende velomobilisten: v.l.n.r. ik, Remke Geldermans, Jan van Steeg, Arie (sorry, volledige naam niet bekend) en Marjon van der Kraats.



Zie ook: Geelomobiel