maandag 9 februari 2015

Het heeft een naam gekregen...

Vrienden, het is alweer een tijd geleden dat ik jullie heb geschreven over de voortgang van mijn herstel. Inmiddels is er bijna anderhalve maand verstreken na mijn laatste bericht. In die tijd is er veel gebeurd waar ik geen zin in heb om over te schrijven maar de uitkomst wil ik met jullie delen.

Op advies van mijn fysiotherapeute en de bedrijfsarts ben ik voor een second opinion bij een andere arts geweest. Hij wist binnen enkele ogenblikken op de MRI-beelden te zien waar het bij mij aan schort en kwam met het "vernietigende" oordeel: Spondylolyse.
Een Spondylolyse is een rugaandoening waarbij de verbinding tussen het wervellichaam en de wervelboog niet meer intact is. Dit als gevolg van een genetische (aangeboren) afwijking of als gevolg van een opgetreden ‘stressfractuur’. (bron: http://www.hetrugcentrum.nl/rugklachten-s-z/spondylolyse
bron: http://www.tweestedenziekenhuis.nl/behandeling-onderzoek-aandoening/lage-rugpijn/
Ik zou er heel veel over kunnen schrijven maar de bovenstaande link legt het goed genoeg uit. Zoals je daar kunt lezen is de meest voorkomende locatie voor en spondylolyse L5 (lendenwervel 5), ook bij mij is dit het geval. Er is een mogelijkheid om dit te opereren, dit wordt een spondylodese genoemd.
Een spondylodese is het aan elkaar vastzetten van twee of meer wervels met behulp van kunstmatig fixatiemateriaal. Na het plaatsen van het materiaal groeien de wervels aan elkaar waardoor een stevige botverbinding ontstaat. (bron:  http://www.hetrugcentrum.nl/rugklachten-s-z/spondylodese). 
bron: http://www.nvvn.org/patienteninfo/rug-spondylodese.php
Ook hierover kan ik inmiddels veel schrijven om het jullie uit te leggen maar wederom geeft de bovenstaande link een goed beeld van hoe het er bij mij zou kunnen uitzien.

Op internet zijn er diverse fora waar over deze chronische aandoening en de hersteloperatie geschreven wordt. Er zijn voor- en tegenstanders en iedereen heeft een eigen verhaal. Aan mij de ondankbare taak om daar een eigen verhaal uit te distilleren. De arts die de second opinion heeft uitgevoerd heeft in ieder geval goed gezien dat het mij niet ontbreekt aan wilskracht, positiviteit, doorzettingsvermogen en een goed humeur. Ik sluit voorlopig even af met de bekende woorden van Bassie: "Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen!"

vrijdag 2 januari 2015

Oliebollentocht 2014

Een rare titel na zo'n lange tijd radiostilte, maar toch klopt de kop van deze tekst. Ook in 2014 heb ik deelgenomen aan de OBT. Weliswaar mijn eigen OBT maar in essentie lieg ik (bijna) geen woord! Voor een oliebollentocht zijn een aantal zaken noodzakelijk namelijk: oliebollen, een tocht, bij voorkeur mooi weer en een paar wielen (hoe kun je anders rijden). Alle ingrediënten waren aanwezig. Vanwege het herstel van mijn hernia-operatie ben ik genoodzaakt van tijd tot tijd de benen te strekken. Alleen maar in bed liggen levert een vergrote kans op trombose, bewegen is dus het devies. Lopen is de beste manier van bewegen voor mijn herstel maar zonder hulpmiddel kan en durf ik niet te lopen. Hiervoor gebruik ik dus een rollator (daar zijn de wielen!!). Dan de tocht: vanuit mijn achtertuin naar mijn ouders wandelen voelt soms al als een hachelijke onderneming, zelfs al is de afstand minder dan 50 meter. Onder het genot van een winters zonnetje legde ik de gehele afstand af in een recordtijd van minder dan 2 minuten! De prijs? Een schaal met warme oliebollen en appelbeignets. Je leest: alle ingrediënten voor een heuse oliebollentocht waren aanwezig. 

Echter over een ding heb ik gelogen. Deze tocht ondernam ik niet in 2014 maar op 01-01-2015. Ik lag sinds 3 december alweer dagelijks ruim 22 uur plat op bed vanwege lage rugpijn. Uiteindelijk velde de huisarts het oordeel: spit!. Welja, zo vlak na een hernia-operatie kan spit er best bij. Regelmatig lag ik kermend van de pijn urenlang op bed en vrat ik bijna letterlijk mijn kussen op. Het kastje naar de muur verhaal was inmiddels begonnen: 112, huisartsenpost, extra medicatie, huisarts, nog meer medicatie, weer 112, weer de huisartsenpost, ambulancerit naar de eerste hulp. Diagnose: mogelijk buiten westen geraakt door teveel medicatie. Anesthesist adviseert: minder medicatie. Terug naar huis. Nog twee dagen aankijken en toen uitstraling naar mijn rechterbeen en weer functie-uitval... zucht

De huisarts zocht uiteindelijk contact met de neuroloog van het ziekenhuis en er werd een bedje daar voor mij klaargemaakt. Op 30 december dus opgenomen op de afdeling neurologie. Op 31 december weer door de MRI, voorbereid met een infuus voor contrastvloeistof maar dat bleek niet nodig. Terug op zaal zou ik moeten blijven tot vrijdag vanwege een gebrek aan artsen (jaarwisseling, feestdag etc.) Na doorvragen bleek ik eigenlijk best naar huis te mogen/kunnen. De enige reden om mij te houden was het toedienen van een berg pijnstilling (morfine, lyrica, diazepam, diclofenac, paracetamol) hetgeen ik thuis ook prima kan. Dus was ik 31 december om 18:30 weer thuis in mijn eigen bed. 
Inmiddels loop ik weer voorzichtig met de rollator kleine stukjes en probeer ik de door de fysiotherapeute aangeleerde oefeningen voorzichtig op te pakken. Mijn wens om 2015 fietsend in te gaan is niet gelukt maar ik hoop er het beste van. De foto hieronder is genomen op 01-01-2015 bij mijn ouders in de achtertuin na een tocht van 50 meter. Jullie OBT was een stuk langer maar mijne voelde minstens zo zwaar. Ik wens iedereen een gezond en veilig (fiets)jaar en hoop jullie weer in levende lijve en in goede gezondheid te mogen ontmoeten op de diverse evenementen!


Met sportieve groet, Robert-Jan

donderdag 23 oktober 2014

Update: Radiostilte

Een aantal maanden geleden schreef ik dat het al een tijdje stil was rondom mijn persoon. Helaas zal het nog langere tijd stil blijven. Na een ziekenhuisopname van bijna twee weken en een hernia-operatie zal het fietsen in de Quest nog lang op zich laten wachten. Al langere tijd ging het niet goed met mijn rug. Diverse sessies bij de fysiotherapeut maakte een en ander wel beter. Helaas bleek de schade inmiddels dermate ernstig dat werken, lopen en fietsen niet meer ging. Met een flinke scheefstand van mijn bekken en mijn rug probeerde ik de pijn op te vangen. Toen ik op een ochtend niet eens meer in staat was om mijn been op te tillen (functieuitval) was de maat vol en ben ik per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Na een lange periode van morfine slikken, telkens weer meer en meer, kreeg ik uiteindelijk een plekje op het o.k.-schema en werd ik verlost van de druk op de zenuwen die de uitstraling naar mijn rechterbeen veroorzaakte. 
Inmiddels ben ik weer thuis en kijk ik uit op een periode intensieve rust en fysiotherapie. Het meest frustrerende is nog dat ik merk dat ik qua conditie enorm heb moeten inleveren. Volgens de fysiotherapeut levert 2 weken platliggen op bed een achteruitgang van conditie en kracht op van 35%. Inmiddels heb ik bijna 4 weken platgelegen en heb ik misschien nog maar 50% van mijn oorspronkelijke conditie en kracht over. Simpele dingen als traplopen levert al vermoeide benen op, iets wat vier weken geleden ondenkbaar was. Ook het afkicken van de morfine gaat niet zonder slag of stoot. Koude koorts en regelmatig een kletsnat voorhoofd, lichaamstemperaturen richting 35 graden, allemaal heel vervelend.
Zodra ik weer in staat ben om te fietsen, begin ik vast wel weer een keer met bloggen, voor nu blijft het weer even stil hier...

zaterdag 7 juni 2014

28" & radiostilte

2 maanden geleden sinds het laatste blogbericht is niet bepaald "des Robert-Jan's" en dat heeft zo z'n redenen. In de privésfeer gaat het niet goed, familieleden die in het ziekenhuis belanden en andere minder ingrijpende zaken zorgden ervoor dat het bloggen even stil ligt. De mensen die mij op Facebook volgen hadden het wellicht al gemerkt; Robert-Jan foetsie van Facebook. Omwille van de rust heb ik Facebook even "op zwart" gezet. Ook andere sociale media heb ik de rug (tijdelijk) toegekeerd. Zodra de rust wedergekeerd is kom ik wellicht terug op mijn beslissing om sociale media de rug toe te keren. Het fietsen blijft de komende tijd beperkt tot uitsluitend woon-werk ritten. Even geen wilde ritten, nee zelfs geen wedstrijden want het ontbreekt me aan energie en tijd om daar serieus voor te trainen. Tot zover de radiostilte.

Waar ik wel weer eens een serieus stukje over wil schrijven is het 28" achterwiel in mijn Quest. Tot anderhalve maand geleden lag er om het 28" achterwiel een 28mm Schwalbe Durano. Voor snelheid een prima band voor woon-werkverkeer en ook qua lekbestendigheid heb ik er geen negatieve ervaringen mee. Het comfort daarentegen is echt beduidend minder dan het 26" achterwiel met 50mm Schwalbe Kojak. Omdat de wielkast van de Quest niet gemaakt is voor 28" maar een 60mm dikke 26" Schwalbe Super Moto met dito rolomtrek wel past durfde ik het 28" experiment wel aan. Alle links naar dit experiment staan hieronder, speciaal voor de mensen die menen dat ik na het experiment niets meer geschreven heb over deze 28" conversie. Je kunt ook de zoekfunctie van blogspot gebruiken. Toets links bovenaan maar eens 28" in in het zoekvenster. Je vind er diverse artikelen over wedstrijden waarin ik het 28" achterwiel gebruikt heb

04-01-2013:  Conversie 26" naar 28"
04-02-2013:  Van 26" naar 28"
17-02-2013:  28" quest is een feit
03-07-2013:  Quest4Speed
12-07-2013:  Schwalbe One


Zoals ik zei; tot anderhalve maand geleden lag er om het 28" achterwiel een 28mm smalle Schwalbe Durano maar dat leverde een redelijk spartaanse Quest op. Inmiddels ligt er een 35mm brede Schwalbe Kojak omheen. Daarmee staat de Quest nu rondom op Kojaks. Standaard wordt de Quest (niet de Carbon-Top) geleverd met een 50mm brede 26" Kojak. De redenen voor 28" kunnen jullie lezen in een van de hierboven genoemde artikelen. De grootste verschillen zijn natuurlijk de geringere breedte en de grotere rolomtrek. Vooral dat laatste is duidelijk merkbaar:


Rolomtrek 26" Schwalbe Kojak 50-559:  2075 mm.
Rolomtrek 28" Schwalbe Kojak 35-622:  2185 mm. (+5,3%)

5,3% is niet een enorm groot verschil maar in combinatie met de kortere cranks die ik sinds kort rij kan ik één versnelling lager rijden. In plaats van 15t. rij ik nu 16t, of 14t. in plaats van 15t. Het voordeel, hoewel minimaal, is dat de ketting op een groter kransje minder gebogen hoeft te worden en daardoor minder weerstand geeft. De Kojak 35-622 lijkt in eerste instantie een stuk zwaarder te rollen dan zijn 50mm brede 26" broer. Accelereren kost beduidend meer moeite. Dat was natuurlijk een tegenvaller van de eerste orde, mede omdat de 28" versie van de Kojak voelbaar lichter (-130 gr.) is dan zijn 26" vouwbare broer. Echter, na het inrijden (+1000 km.) lijkt dat zware gevoel wat minder te zijn geworden en gaat accelereren een stuk makkelijker. Zelfs snelheden van ruim boven de 60 km/uur zijn al onder de band doorgegaan. Qua lekbestendigheid zal er geen verschil zijn met zijn bredere of kleinere broers, alle Kojak's zijn uitgevoerd met Raceguard (lekbescherming 4/6)



Deze 35-622 Kojak is wellicht een van de grootste banden qua rolomtrek welke in een Quest past. Dirk Drost heeft ooit nog een grotere band gestoken, een 37-622 Continental TopContact Winter. In mijn geval loopt de Kojak niet aan in de wielkast, zelfs niet bij maximaal inveren of stevig door de bochten gaan. Hoe groot de marge is weet ik niet. Wel heb ik de veerpoot van het achterwiel iets korter gemaakt omdat de achterkant van de Quest wel wat aan de hoge kant was met deze hoge band/velg-combinatie. Ten opzichte van de 50-559 Kojak staat de Quest bij ongewijzigde veerdemperlengte 1,7 cm. hoger op zijn achterpoot. Dat is natuurlijk nadeling voor de bochtenstabiliteit. Inkorten dus die handel. Zie hiervoor een van de bijgaande foto's waarop duidelijk te zien is dat de achterzijde aan de hoge kant is. Tenslotte niet onbelangrijk op te melden: de 28" Kojak moet goed op druk gehouden worden. Als de druk onder de 5,5 bar zakt dan begint'ie echt zwaar te rollen. Op de maximale druk van 6,5 bar rolt de Kojak lekker licht.

Mocht er in de toekomst weer iets te melden zijn op het gebied van 28" of andere vlakken dan lezen jullie dat hier. Tot die tijd zal het hier relatief stil blijven, net als op Facebook en andere sociale media. Tot later!
 
45.675

maandag 7 april 2014

CyclingZandvoort: een kritisch geluid

Woensdag 9 april a.s. bestaat er wederom de mogelijkheid om een aantal uur op het circuit van Zandvoort te fietsen. Van 17:00 tot 22:00 is de baan open voor racefietsers, E-bikers, tandems, mountainbikes maar ook open ligfietsen, velomobielen en roeifietsen. Gedurende deze 5 uur kunnen ALLE fietsers gebroederlijk naast elkaar gebruik maken van de volle lengte (4300 meter) en de volle breedte (tussen de 10,4 en 18 meter) van de baan van Circuitpark Zandvoort. Tijdens de vorige editie van de open training ging het er gemoedelijk aan toe. Vaders met kleine kinderen reden hun rondjes terwijl ze voorbijgestoven werden door kleine pelotonnetjes renners. Op hun beurt werden zij weer ingehaald door een enkele velomobielrijder. Dit alles met inachtneming van elkaars veiligheid en respect voor elkaars rijpad. Er werd dan ook geen klacht gehoord, niet tijdens het evenement zelf, niet achteraf, ook niet op Facebook noch op de website van CyclingZandvoort zelf.


Het viel daarom rauw op mijn (ons?) dak toen bekend werd dat de organisatie van Cycling Zandvoort "ons" ligfietsers niet wil toelaten tijdens het evenement "De 24 uur van Zandvoort". Officieel heb ik van de organisatie nog geen publicatie gezien maar in het reglement staat nog steeds dat ligfietsen niet toegestaan zijn (artikel 7.1 van de Algemene voorwaarden). Behalve dat het voor ligfietsers uitermate jammer is dat ze niet kunnen/mogen deelnemen aan dit sportieve evenement is het voor het goede doel ook geen goede zaak. De 24-uur van Zandvoort is namelijk niet alleen bedoeld voor sporters die zich met zichzelf en andere sporters willen meten, maar ook als fundraiser voor de stichting SAM. Sponsoren mogen hun naam verbinden aan dit evenement en uiteraard betalen zij dat een bedrag voor. Ook de deelnemers betalen een bedrag voor deelname aan dit evenement. Na aftrek van alle kosten van dit evenement zal het overgebleven geldbedrag geschonken worden aan Stichting SAM.
 
Bron: Stichting SAM
 
 
Citaat website Stichting SAM:
Stichting SAM verzorgt een dolfijntherapie programma in samenwerking met het Dolfinarium te Harderwijk. De doelgroepen zijn kinderen met het Downsyndroom, autistische stoornissen en aanverwante syndromen, mogelijk in combinatie met spraak- en taal stoornissen. De dolfijntherapie is een aangepaste vorm van gedragstherapie waarbij de dolfijn zowel coach als beloning is.
De stichting streeft na dat geen enkel kind om financiële redenen deze therapie onthouden mag worden. Vandaar dat Stichting SAM naast het verzorgen van de dolfijntherapie sessies ook heel veel energie en tijd besteed aan het vergaren van fondsen om de ouders in ieder geval 50% van de kosten te doneren. Dit maakt onze stichting tot een unieke in de wereld van de dolfijntherapie!
Het Dolfinarium is er trots op dat zij aan dit mooie, goede doel een bijdrage kunnen leveren. Zij hebben de expertise en faciliteit voor de dolfijnen, Stichting SAM heeft de expertise en de organisatie met professionele hulpverleners om de kinderen te kunnen begeleiden. Onder deze begeleiding (professionele therapeut, dolfijnentrainer en observant) verbeteren de kinderen spelenderwijs hun communicatieve vaardigheden en neemt het concentratievermogen toe. Dat leidt tot een verbeterd zelfvertrouwen, een belangrijke steun bij het dagelijks functioneren van de kinderen.
De organisatie van "De 24 uur van Zandvoort"  heeft zich min of meer ten doel gesteld om zo veel mogelijk geld op te halen voor een goed doel (Stichting SAM), maar verbied tegelijkertijd een groep potentiële deelnemers om deel te nemen. Deze groep potentiële deelnemers brengen toch ook geld in het laatje? Deze groep potentiële deelnemers dragen de boodschap van het evenement toch ook uit naar derden? Geen betere reclame dan mond-tot-mond reclame. Een positief geluid levert zeker een paar klinkende munten op. Denk aan het grote netwerk dat achter die paar deelnemers schuilt. Facebook, Google+, diverse weblogs, vrienden en familie, allemaal mogelijkheden waar de boodschap van dit evenement en de doelen van Stichting SAM uitgedragen worden.

HERHAALDE OPROEP: Ligfietsers unite! Kom woensdag 9 april tussen 17:00 en 22:00 allemaal naar Circuitpark Zandvoort en rij een paar rondjes mee. Voor de lol, of om het gewoon een keer geprobeerd te hebben. Maar bovenal om te laten zien dat ligfietsers ook mensen zijn die plezier beleven aan sporten en dit doen met respect voor de andere deelnemers. Deelname is gratis maar een donatie voor Stichting SAM wordt gewaardeerd! Tot woensdag! 

43.655

dinsdag 1 april 2014

Dragstrip Woerden-Bodegraven

Een dragstrip? Tussen Woerden en Bodegraven? Jazeker, voor mij wel! De N458 van Woerden naar Bodegraven heeft schitterend asfalt om lekker hard op te rijden, het fietspad is waardeloos en laat ik bewust rechts liggen. De hoofdrijbaan is voor krap 10 minuten mijn domein! Voor mij begin de "Dragstrip" op de kruising Rietveld - Zegveldse Uitweg. Daar gaat het gas erop. Omdat het donker is kan ik mijn snelheid niet constant aflezen (mijn teller zit rechts) dus ik fiets veel op gevoel. De snelheid kruipt richting de 46 km/uur zonder noemenswaardige inspanning. De hartslag op dat moment is 146 slagen per minuut, slechts een paar slagen boven vetverbrandingsniveau. Mijn Polar harslagmeter piept om de 5 kilometer en geeft dan de gemiddelde snelheid van de laatste 5 kilometer en de gemiddelde hartslag weer. 06:49 @ 147 bpm. Hoogste tijd om het gas open te trekken.



In mijn spiegel zie ik in de verte twee koplampen. Ter plekke geldt een maximum snelheid van 60 km/uur. Het doel: Voor deze koplampen blijven tot de rotonde Bodegraven Noordzijde - Broekvelderbrug. Gestaag loopt de snelheid op en gestaag naderen de koplampen in mijn spiegeltjes. 52, 53, 54 kilometer per uur, de koplampen priemen in mijn spiegeltjes maar komen niet voorbij. Mijn hartslag loopt op naar 164, 165 slagen per minuut, mogelijk ook door een verhoogde concentratie adrenaline. Nu is het erop of eronder. Een lang recht stuk waar inhalen prima te doen is voor de automobilist. Als'ie het wil doen is dit de plek. Ik schakel nog een tandje eraf en trap nu 53/12 met mijn 145 mm. cranks. Het zweet staat inmiddels op mijn voorhoofd, de snelheid loopt nog verder op tot ruim 57 kilometer per uur bij een hartslag van 174 slagen per minuut. Het bord "Bodegraven" wordt gepasseerd en de eerste middengeleider steek ik bijna rechtdoor over. Gewonnen! De automobilist had geen schijn van kans tegen de stroomlijn van de Quest, voortgestuwd door mijn oversized benen ;-)



Ik legde mijn "dragstrip" van 7,82 kilometer dit keer af in 9 minuten, hetgeen overeenkomt met een gemiddelde snelheid van 52,1 kilometer per uur. Met een werktas achterin, en een driehoektas met reservemateriaal en gereedschap. Twee koplampen op de neus van de Quest, twee spiegels, geen wieldoekjes maar wel met Sinner racekap. Vóór twee Schwalbe Shredda's 44mm. (voortreffelijke banden) en achter het 28" achterwiel met een 28mm. Schwalbe Durano. Hmmmm, zou het dan toch nog wat worden met dit seizoen??

43.419