donderdag 29 december 2011

OBT2011 (en de dag eraan voorafgaand)

Als je in het bezit bent van een Velomobiel, dan mag je niet ontbreken bij "De tocht der tochten" zoals de Oliebollentocht door sommige liefkozend genoemd wordt. Omdat mijn rooster het in eerste instantie niet toeliet om deel te nemen aan dit evenement kwam mijn inschrijving pas een week van tevoren op de kaart. Mijn fiets is voor 95% in orde (achterbruglagers moeten nog vervangen worden, evenals het kettingwiel onder de zitting) maar dat stond deelname niet in de weg.
Ik had het zo kunnen regelen dat ik op 27 december een vroege dienst had in Utrecht (van 05:00 uur tot 13:15 uur) en daarna zou ik doorfietsen naar Dirkshorn (20 km. boven Schermerhorn) alwaar ik bij een vriendin/collega kon overnachten. De rit 's-ochtends vroeg naar Utrecht verliep voorspoedig. De nieuwe steekas in het achterwiel en de bredere velgen deden hun werk goed en ineens reeds ik weer 7 minuten sneller. Of was het misschien de wind die mij een handje meehielp? In ieder geval gaf dat goede hoop voor de middag.
Aan het einde van mijn dienst kleedde ik mijn weer snel om en ik reed rond half twee weg van werk. Ik had daarbij nog even wat ruzie met de bagage want het slaapmatje en de slaapzak opgerold in een Quest proppen is vragen om problemen. Veel beter had ik ze kunnen uitvouwen en naast het achterwiel kunnen steken (reminder voor de volgende keer). Maar toen alle bagage eenmaal goed en wel naar tevredenheid z'n definitieve plek had gevonden reed ik een stuk comfortabeler richting Amsterdam. Het plan was om langs het Amsterdam-Rijnkanaal te fietsen tot Weesp, daar linksaf richting Diemen en dan via het Sciencepark richting het IJ te rijden. Helaas begonnen de problemen al in Maarssen. Ik kon daar de juiste weg niet vinden, en ook de wit-rode fietsbordjes stuurden mij niet de gewenste kant uit. Ik denk dat ik in Maarssen bijna alle verkeersdrempels en oversteken gezien heb. Dwars door alle woonwijken, dat is toch geen fietsroute? Gelukkig, na veel geduld, remmen, draaien en optrekken kwam ik langs het spoor te rijden, en na een paar kilometer kon ik hier onderdoor en kwam ik naast het AR-kanaal te rijden. Nu kon het gas erop!
De snelheid lag op een comfortabele 37 km/uur en de kilometers gleden gestaag onder mij door. Genietend van de binnenvaart en de rust kwam ik al snel in Diemen uit. Gelukkig ken ik daar de weg een beetje dus de brug over het IJ was ook snel gevonden (mede dankzij het rondje IJsselmeer dat ik afgelopen zomer reed). Nadat het IJ was overgestoken ging de rit richting Purmerend, Middenbeemster en Westbeemster richting Schermerhorn. Hier bekroop mij het gevoel dat ik mij in het kloppende hart van Velomobielend Noord Holland begaf. Dit was het gebied waar "de mannen", "de nestors" van Questrijdend Westfriesland altijd zo vol passie over schreven. Plotseling mocht ik hier een klein beetje van proeven, mijzelf een klein beetje deelgenoot van noemen.
Ik reed op een steenworp afstand van de sporthal waar de volgende ochtend om 11 uur het startsignaal zou klinken voor de OBT2011. Omdat ik een eet- en slaapafspraak had in Dirskhorn heb ik mij niet laten verleiden tot het vroegtijdig bezoeken van dit tijdelijke velomobiel-walhalla. De weg naar Dirkshorn werd nu wat lastiger te vinden, het was inmiddels al wat donkerder geworden en verkeersborden werden al wat moeilijker zichtbaar. Daarom heb ik de laatste 22 kilometer gereden volgens de aanwijzingen van Navigon, een verstandige keus zo bleek later. Een goede drie kwartier later arriveerde ik in Dirkshorn.
Bij mijn vriendin/collega heb ik een grote schaal lasagne gemaakt die wij met z'n tweeën volledig soldaat hebben gemaakt omdat het genot van enkele glaasjes rode wijn (voorafgegaan door de resterende inhoud uit mijn drinkzak, ik ben namelijk een slechte drinker tijdens het sporten). We hebben nog even lekker na-getafeld en rond de klok van half tien ging bij mij het licht uit. Snel dus in de slaapzak en op het slaapmatje gekropen en de luiken gesloten voor de volgende dag.
Om 08:00 uur ging de wekker, en hoewel ik al eerder wakker was en 's-nachts meerdere keren even was ontwaakt, had ik toch een uitgerust gevoel. Niet lang daarna schoven we aan tafel voor het ontbijt en nog wat nakeuvelen over gisteren, en vooruitblikken op vandaag. De spulletjes verdwenen weer in de Quest (nu wel uitgevouwen voor de verandering) en ik maakte mij klaar voor de rit (terug) naar Schermerhorn. Die verliep niet geheel vlekkeloos, maar na een kleine 28 kilometer was ik dan toch deelgenoot van het grootste Velomobielevenement van 2011.
Q284 vond een mooi plekje op de parking en de inschrijving verliep soepel en snel. Ik was ingedeeld in groep C, hetgeen inhield dat ik om half twaalf zou starten. Dat gaf mij nog even de gelegenheid om langs alle Velomobielen te lopen en te zoeken naar andere Velonauten die ik ken. Aangezien ik redelijk vers ben in deze wereld kan ik enkel wat mensen die GROOT zijn in deze scene (Wim Schermer, Pé Koomen, Kees van Hattem, Jan Geel, allemaal mensen met een uitgebreide weblog) en natuurlijk de man van wie ik mijn Quest gekocht heb, Velotejo. De eerste vier had ik al vrij snel gespot, maar Theo was in geen velden of wegen te bekennen. Pas toen ik hem gevonden had bleek waarom, hij was met de gele e-Strada gekomen in plaats van de rode Strada. En ja, als je dan opzoek gaat naar een rode, dan kijk je niet naar een gele...
11:25, het "nog 5 minuten voor de start"-signaal klinkt. Dus allemaal in de fietsen gekropen en opgesteld voor de start. Daar raakte ik aan de praat met een man met een lichtblauwe Quest. We vertelde beide wat we met de fiets deden en al gauw bekroop mij het gevoel dat ik deze Velonaut ergens van moet kennen. En inderdaad, nadat hij vertelde dat hij met de Alleweder naar IJsland was geweest viel het kwartje, dit was Klaas de Jong van de weblog "Liever liggend lui en een beetje moe." En zo had ik weer een nieuw gezicht bij een weblog.
En dan de tocht der tochten zelf. Een schitterend gezicht om zo'n langgerekt lint van gekleurde velomobielen door het groene landschap van Noord-Holland te zien glijden. De snelheid waarmee gereden werd was prima te doen, van stukjes 33-35 kilometer per uur tot het andere uiterste, rond de 20 kilometer per uur. We hadden geen haast en de schitterende uitzichten over de polders en de idyllische dorpjes wisselden elkaar gestaag af. Gemoedelijk en bedaard, zonder incidenten werden de eerste 28 kilometers afgelegd tot in het dorpje "De Rijp". In "De Rijper Eilanden" was er tijd voor een kop warme koffie of chocolademelk, en een heerlijk stuk appelpunt. Hoe lekker die appelpunt was kan je in het volgende filmpje zien. Bij 1 minuut en 43 seconden ben ik ineens vol in beeld. Lag het aan mijn opvallende kleding? Of ben ik gewoon fotogeniek??? ;-) In ieder geval heeft de koffie gesmaakt en was de appelpunt een welkome energie-aanvulling.

Het tweede deel van de rit, de resterende 22 kilometer terug naar Schermerhorn, stonden in het teken van de voorbereiding op de recordpoging "Langste stoet Velomobielen". Voor deze recordpoging was gerekend op 150 velomobielen, en om 11:00 uur bij vertrek werd het getal "143" nog geroepen. En omdat ik nogal nieuw ben in deze scene wist ik niet of dit wel genoeg zou zijn. We werden een goede twee kilometer voor het eindpunt stilgezet op een parallelweg langs de N243. Daar werd ons verzocht om in rijen van drie op te stellen voor de recordpoging. Dit proces verliep niet geheel vlekkeloos, maar toch, na wat heen-en-weer schuiven ontstond er dan toch een mooi lint van deelnemers. Het "parcours" dat afgelegd moest worden was er een om door een ringetje te halen. Perfect recht asfalt, breed genoeg voor 3 of zelfs 4 velomobielen naast elkaar, en zeker 500 hele meters lang. En achteraf bleek: recordpoging geslaagd! Volgens betrouwbare bronnen was de officieuze telling 151 velomobielen. En daarmee werd deze versie van de OBT2011 succesvol afgesloten.
Wat reste was de rit naar huis. Ik had mijn in eerste instantie ingesteld op een rit van ongeveer 90 kilometer, maar dit bleken er maar 69 te zijn. Onder leiding van een andere doorgewinterde Velonaut uit Leiden werd koers gezet richting pontje Buitenhuizen om daar met de pont van mijn eigen werkgever (Connexxion) over te steken richting Haarlem. En zo gingen we richting de schemer door Bloemendaal en Overveen richting Vogelenzang (wagen 8522, wij mogen hier rijden met onze Velomobielen, knipperen met je lichten, daarvoor ga ik echt niet harder rijden of opzij, leer je verkeersregels, heb geduld, je schiet er echt niets mee op!)
Het laatste stuk volgden wij de Leidsevaart tot Noordwijk, linksaf richting Oegstgeest, en in Oegstgeest namen Reinier en ik afscheid van elkaar. Hij linksaf richting zijn huis, ik rechtdoor richting het mijne. Met 147 kilometer op de teller was dit weer een productieve, maar ook enerverende dag, een dag op nog eens lekker aan terug te denken OBT2011 zit erop, moe maar voldaan kon ik bijna letterlijk aanschuiven aan het diner, maar niet voordat ik mijn vrouw en mijn drie varkentjes een hele dikke (en zweterige) knuffel had gegeven. Blij om weer thuis te zijn!

En natuurlijk wil ik van de gelegenheid gebruik maken om de voltallige organisatie van dit evenement te bedanken voor hun inzet. Zonder hen had dit evenement nooit op deze schaal van de grond gekomen! Mannen en vrouwen, bedankt!

maandag 26 december 2011

UPDATED!! Grammenjager... Q284 = 1.200 gram (was: 567 gram) lichter!

In de wielrennerij is het gemeengoed om een zo licht mogelijke bukker te hebben. Berg op telt elke gram! En de vuistregel voor gewichtsbesparing is zo dat een kilo gewichtsbesparing ongeveer € 1000,= kost. Uiteraard is er ergens een grens want een mastodont van 100 kg. op een koersfiets van 6 kg, dat is vragen om ongelukken. Echter, koop je een "gewone" racefiets van € 1500,= en weegt deze 9 kg, dan kun je ongeveer 1 kg. gewicht besparen door te upgraden met lichtere delen. Dat kost je dan ongeveer € 1000,=.
Nu ben ik gisteren begonnen aan het vervangen van de voorwielen. De "smalle wielen" hebben plaats gemaakt voor "brede wielen". En elke Quest-sleutelaar weet dat voorwielen wisselen alleen kan door de veerpoten te verwijderen. En zo stond gisteravond mijn Quest pontificaal in de woonkamer geparkeerd op een stel schragen. De veerpoten verwijderen bleek een eenvoudige klus, een klus die door elke handige Harry met boerenverstand, goed gereedschap, een dosis doorzettingsvermogen en een flinke kop koffie kan doen. Binnen de kortste mogelijke tijd stond mijn Quest dus zonder voorwielen. Het verwijderen van de wielen is natuurlijk piece-of-cake, gewoon de centrale imbus losdraaien en het wiel lichten. En omdat mijn "brede wielen" ook uitgerust zijn met 90 mm. trommelremmen i.p.v. de 70 mm. versie die er eerst in zat, moest ook de oude ankerplaat verwijderd en vervangen worden voor een 90 mm. exemplaar. Daarna is het een kwestie van alles in elkaar schroeven, remkabel aansluiten (beetje verlengen, de 90 mm. trommelremmen hebben een iets langere arm) en in omgekeerde volgorde monteren in de Quest. Kogelkopjes vastzetten, veerpoot vastzetten en klaar is Klara.
Nu hoor ik jullie denken: Waar zit dan die gewichtsbesparing? Immers, bredere velgen (meer gewicht) grotere remtrommels (meer gewicht). Waarom is Q284 ineens 567 gram lichter? Ben je dan ook € 567,= lichter?
Nee, het antwoord is heel eenvoudig! Men neme een stoffer en steekt deze in de voorste wielkasten, flink borstelen en vegen zodat alle aangekoekte modder, mest, zand, glas, rubber, takjes naar beneden vallen. Het resultaat: 567 gram troep uit de wielkasten, op de grond. Nu maar hopen dat het merkbaar is...

UPDATE: 26 december 2011

26 december heb ik even de tijd genomen om de nieuwe steekas in het achterwiel te monteren. Van de oude steekas was het stukje draadeind waar de borgmoer op gemonteerd is, afgebroken. Een nieuwe steekas was snel besteld bij Velomobielgarage Noord Holland, en nog sneller geleverd! En omdat het achterwiel nu toch eruit lag kon ik gelijk de wielkast van het achterwiel schoonmaken/uitvegen. Was de "score" van beide wielkasten vóór bij elkaar opgeteld 567 gram, de troep uit de wielkast achter bracht daar nog ruim 600 gram bij. De totale gewichtsbesparing komt dus neer op 1.200 gram. Een goedkopere gewichtsbesparing kan je je niet bedenken! Of ik er iets van gemerkt heb? Geen idee, de kerstmaaltijden waren overvloedig dus veel verschil zal er niet geweest zijn ;-)

dinsdag 20 december 2011

Sponsoring

Jawel, je leest het goed, een heuse sponsoring!

Ik was al een tijdje op zoek naar een partij die reclame wil maken op de zijkant van mijn Quest. En toevallig werd mijn zoektocht opgemerkt door ... (naam volgt nog). Het bedrijf van deze persoon zocht nog een mogelijkheid om op een opvallende wijze reclame te maken. Mijn Quest leek hem een goed medium om zijn naamsbekendheid te vergroten (en daar heeft hij natuurlijk helemaal gelijk in!). Zelf gok ik op 10.000 kilometer per jaar, een aantal dat goed te doen is maar waarschijnlijk worden het wel meer. Voor een periode van 2 jaar zal ik met de bedrijfsnaam (webadres) van deze persoon gaan rondrijden. Beide zijden van mijn Quest zullen dus binnenkort beplakt worden, maar niet voordat de Quest eerst helemaal strak gemaakt wordt. De schade zal hersteld worden en de Quest wordt opnieuw gespoten. Wel blijft de kleur van mijn Quest geel. De eerste afspraken voor deze sponsoring zijn gemaakt, nu is het tijd om alles op papier te gaan zetten (en op mijn Quest natuurlijk...)

Binnenkort meer.....!

Four seasons in one day

Naar het gelijknamige nummer van Crowded House. Zo leek de dag van gisteren voor wat betreft het fietsen van en naar Utrecht. Rond de klok van half elf vertrok ik richting Utrecht voor wederom een late dienst bij het ROV (regiecentrum openbaar vervoer). Het was een schitterende, net niet winterse dag. De buitentemperatuur schommelde zo rond de 2-4 graden, de temperatuur in de Quest was volgens mijn Polar CS400 fietscomputer een constante 6 graden. Het zonnetje scheen voluit, wolken waren er nauwelijks te zien, ik kreeg het zelfs warm zodra ik mijn Quest met de neus richting de zon stuurde. Zo warm dat ik het liefst iets van kleding uit zou trekken. Als de temperatuur en de staat van het wegdek even weggedacht worden zou ik bijna denken dat het zomer was.
Van gladde wegdekken heb ik weinig (zeg maar gerust "niets") gemerkt. Of dat komt doordat mijn Schwalbe Marathon Supreme's hun werk goed doen weet ik niet, het kan ook zo zijn dat de aangevroren hagel al grotendeels papperig begon te worden. Ook in bochten bleef mijn Quest keurig op koers. Slechts een keer voelde ik mijn achterwiel doorslippen toen ik vanuit stilstand een lichte helling op moest fietsen, maar dat was dan ook echt de enige keer.  Veilig kwam ik aan op het ROV alwaar ik opgewacht werd door mijn collega's die vroegen of ik gehoord had van het ongeluk met de ligfietser op de Lijnderdijk in de Haarlemmermeerpolder. Deze informatie was nog niet door mij ontvangen, maar een collega uit Haarlem was alvast zo vriendelijk geweest om de link naar het artikel door te sturen. Na het zien van de beelden prees ik mijzelf gelukkig dat ik het  veilig had gehaald naar Utrecht, het had anders kunnen aflopen...
Na mijn dienst van 8 uur en 15 minuten was het weer tijd om om te kleden en in de Quest te kruipen. Bezorgde collega's wenste mij succes, en een enkeling verklaarde mij voor gek. Toch viel ook de terugweg enorm mee. Okay, het regende, waaide (wind van links met soms een flinke windstoot) en met nog 20 kilometer te gaan ging de regen over in natte sneeuw. Maar nog steeds geen glad wegdek! Ook de temperatuur was weer rond de 2-4 graden, en in de Quest nog steeds 6 graden tot aan Alphen aan den Rijn, daar duik ik Spookverlaat en waar het gemiddeld altijd was kouder is omdat de wind hier meer vrij spel heeft. De temperatuur zakte dan ook tot een krappe 4 graden, maar met de schuimkraag op, een dikke warme col, een pet, overschoenen en drie lagen kleding was het nog steeds prima te doen. Rond de klok van twaalf uur arriveerde ik weer bij mijn huis. Snel de Quest op slot, spulletjes naar binnen en een warme douche pakken.
Waar ik mij over blijf verbazen is dat de bandenkeuze zoveel uitmaakt op de kruis- en gemiddelde snelheid. In de zomer, bij temperaturen rond de 20-25 graden ligt de kruissnelheid gemiddeld boven de 40 km/uur terwijl de gemiddelde snelheid ergens tussen 35 en 37 km/uur schommelt. Nu, met rondom Schwalbe Marathon Supreme's is die gemiddelde snelheid gedaald tot een magere 30 km/uur en soms nog lager. De kruissnelheid is soms maar net aan op 34 km/uur te krijgen. En ook mijn benen geven aan dat er met laatstgenoemde banden echt harder gewerkt moet worden. Ik moet het maar een plaatsje geven en accepteren, maar soms vind ik het wel erg frustrerend. Ach, zolang de bukfietsers nog steeds "verzwolgen" kunnen worden zie ik het voordeel van een Quest nog in.

maandag 5 december 2011

Kwakkelen...

Het is al ruim een maand geleden dat ik een laatste post hier heb gedaan op mijn weblog. Verschillende oorzaken kan ik hiervoor aanwijzen, en voor de liefhebbers: hier komen ze!

29 oktober ging mijn vakantie in. Een periode van drie-en-een-halve week waarin de meeste mensen zouden kiezen om te vertrekken naar een warm oord. Wij kozen ervoor om de badkamer te verbouwen. Dat werd dus drie-en-een-halve week slopen, puin ruimen en vervolgens van gronds af aan opnieuw opbouwen. Hoewel ik tussendoor nog twee keer met de Quest ben gaan fietsen, heb ik hier niet over geschreven. Simpelweg omdat de ritjes niet de moeite waard waren om over te schrijven. Overiges, aangezien de badkamer nog niet helemaal af is laat ik de foto's even achterwege. De douchewanden zijn recent ingemeten, evenals de raambedekking (plisségordijnen). Het duurt dus nog een klein drie weken voordat het ECHT af is. Maar nu, na drie-en-een-halve week buffelen op de eerste verdieping staat er wel een mooie, nieuwe badkamer waarin het goed vertoeven is na de koude ritten die het tegenwoordig zijn geworden.

Want na de verbouwing van de badkamer moest er weer gewoon gewerkt worden, en dus werd de Quest weer klaar gemaakt voor de ritjes Leiden - Utrecht die twee tot drie keer per week gemaakt worden. En ineens blijkt dat het in een krappe maand echt wel kouder is geworden. Voor het eerst ervaar ik weer koude tenen (overschoenen aan) en moeten de beenstukken er ook aan geloven. Hoewel, overdag kan het nog met een korte broek, maar in de vroege ochtend, of in de late avond is het niet te doen zonder. En zoals zoveel van jullie weten is het geheim van "niet koud worden": kleden in laagjes! Dus een lekkere korte fietsonderbroek aan, daar overheen een normale korte fietsbroek MET zeem (anders krijg ik echt een koud kruis). Eventueel aangevuld met beenstukken. Voor mijn bovenlijf begin ik altijd met een strak shirt zonder mouwen en een dikker, technisch shirt met lange mouwen. Daar overheen trek ik een gewoon, kort fietsshirt met hoge kraag aan. Ook hier weer eventueel aangevuld met armstukken. En mocht het echt koud worden ( < 5° C ) dan trek ik ook nog een dikker koersshirt met lange mouwen aan. Eventueel nog aangevuld met handschoentjes (zowel zonder als met lange vingers) maar ik merk dat mijn handen nog redelijk lang "warm" blijven.

Bron: http://longlegsie.punt.nl
Vorige week maandag en donderdag ben ik weer met de Quest naar Utrecht geweest, en hoewel ik afgelopen weekend ook dienst had gooide een buikgriepje roet in het eten; geen extra ritje naar Utrecht om aan de gewenste 3 maal per week te komen want ziek is ziek. En omdat ik woensdag, donderdag en vrijdag weer mag werken, maar het weekend vrij ben, kom ik ook deze week maar een maximaal twee keer Questen. Ach, ik haal het ergens anders wel weer in. Nu maar hopen dat de wind een beetje meewerkt, regen deert met niet, een natte kop krijg ik toch wel.

maandag 31 oktober 2011

Uitslag poll oktober

Aan heft begin van deze maand vroeg ik jullie om aan te geven vanaf welke snelheid jullie doorschakelen naar de grootste kettingwiel, "het grote mes". Het leuke is dat er deze keer meer mensen hebben gereageerd dan de vorige keer. 22 lezers van mijn weblog hebben hun stem uitgebracht op de vraag:
Bij welke snelheid ga jij over op het grote kettingwiel?
Van die 22 stemmers heeft precies de helft ingevuld dat zij overschakelen naar "het grote mes" vanaf 30 km/uur.  5 stemmers schakelen door vanaf 35 km/uur, 2 stemmers vanaf 40 km/uur en 4 stemmers kiezen pas voor het grote blad vanaf 45 km/uur (daar val ik zelf ook onder).
Het "vroeg" doorschakelen kan een voordeel zijn omdat je dan makkelijker kunt doortrekken naar hogere topsnelheden. Een tweede voordeel is dat de ketting langer op een groter kransje op de cassette verblijft. Op een groter kransje geeft de ketting minder weerstand omdat de ketting minder sterk gebogen wordt. Datzelfde voordeel heb je natuurlijk ook op het kettingwiel, theoretisch heeft een ketting op een 42t. blad meer weerstand dan op een 53t. blad. Het nadeel van vroeg doorschakelen naar het grote blad is dat de onderlinge stappen op de cassette groter worden. Een enkele stap zwaarder op de cassette heeft meer snelheidsverhoging nodig om terug te keren op je favoriete cadans. 
De voor- en nadelen van vroeg doorschakelen kun je omdraaien, dan worden het de na- en voordelen van laat doorschakelen. 
Grappig vind ik om te lezen dat steeds meer Quest-rijders kiezen voor een groter kettingwiel. 56- , 57- en zelfs 61-tands heb ik voorbij zien komen. Allemaal natuurlijk mooie grote verzetten die passen bij ontwikkelingen (racekappen, wielkappen, aerospiegels) waarmee Quest's, Strada's en Mango's steeds sneller rijden. Voor mij persoonlijk geldt dat ik met mijn 53-tands kettingwiel een maximum snelheid heb kunnen bereiken van 66 km/uur. En ja, ik ben dus iemand die regelmatig een cadans draait van 100 toeren per minuut of meer. En daarmee denk ik dat een groter blad als die ik nu heb voor mij niet nodig is. Aangezien ik mijn Quest gebruik voor woon-werkverkeer en daarbij op F-lites een kruissnelheid rij van 40-45 km/uur en op mijn Supreme's 35 km/uur rij kan ik prima uit de voeten met mijn 42-tands middenblad. Voor die paar keer dat ik richting de 50 km/uur schuif is dat prima te doen .
Bedankt allemaal voor het invullen van de poll!

Toch nog twee dagen kunnen fietsen

Vanwege rugklachten heeft het rijden in mijn Quest een tijdje op een laag pitje gestaan. Toch vond ik dat het afgelopen donderdag en vrijdag goed fietsweer was en mijn rug voelde goed genoeg om te fietsen. Woensdagavond heb ik dus de batterijen opgeladen, de Inoled Extreme even verwijderd uit de Quest (even op de verwarming gelegd om het condens te verwijderen) en de banden op spanning gebracht.
Donderdagochtend was een mooie ochtend om te fietsen. Een strakke lucht (althans, om 02:45 toen ik vertrok) maakte al snel duidelijk dat er met de temperatuur niet viel te spotten. Gelukkig hield de stroomlijn van de Quest heel veel kou tegen en warmte binnen, het was dus prima fietsen.
Omdat de Quest "winterklaar" is gemaakt gaat het rijden minder hard dan voorheen. Kruissnelheden van 40+ zitten er even niet meer in. Rondom staat'ie nu op Schwalbe Marathon Supreme's, banden die ik al jaren op mijn Kago Miyata Traveller heb en ze bevallen uitstekend! De kruissnelheid ligt nu rond de 35 km/uur, nog steeds een acceptabele waarde maar ik moet nu wel 10 minuten eerder van huis weg om op tijd in Utrecht te zijn.
Het voordeel van rustiger rijden is dat je meer tijd hebt om te kijken naar (en genieten van) de omgeving. En dan vallen dingen ineens meer op. Zoals de brug waar ik onderdoor rij in Utrecht (door een collega oneerbiedig "De Dildo" genoemd)...


Of deze varkens die uit een omgevallen boom zijn gehakt...


En zo zijn er nog meer mooie en leuke ontdekkingen te doen onderweg, maar die plaats ik een volgende keer, ik ga niet nu al mijn kruit verschieten...

Op vrijdag ging ik ook weer met de fiets, en in het kader van de zichtbaarheid heb ik ook in twee "donkere" situaties foto's gemaakt om te zien wat een bestuurder nu van een Quest in het donker ziet. Natuurlijk klopt het niet helemaal, een auto heeft immers koplampen die (als ze aanstaan) de retro-reflecterende delen van de Quest doet oplichten en zo de zichtbaarheid vergroot. Maar helaas kom ik 's-ochtend's vroeg weleens een slaapdronken bestuurder tegen die het lichtknopje nog moet ontdekken. In zo'n geval knijp ik 'm wel maar met mijn LedLenser H7 (die altijd onder handbereik ligt) weet ik de bestuurder tijdig te waarschuwen. Liever een lampje teveel dan een lampje te weinig zal ik maar zeggen.
De eerste twee foto's zijn onder het spoorwegviaduct bij Putkop gemaakt. Door de ruimschoots aanwezige verlichting is de Quest prima zichtbaar. Om niet teveel tegenlicht te hebben heb ik voor deze foto's de Inoled Extreme uitgezet en de dagrijverlichting ingeschakeld. De derde foto is gemaakt bij het verlaten van Harmelen, op de N198. Omdat er daar ter plaatse alleen oranje verlichting aanwezig is valt de Quest hier meer weg naar de achtergrond. Gelukkig maakt het reflectiemateriaal en de uitstekende verlichting hier veel goed, maar op de foto is duidelijk te zien dat er en-profil nog veel te winnen is. Toekomst???







Wat overblijft is te melden dat oktober 2011 een maand was met ernstig weinig kilometers : 767 km.
November zal al niet veel beter worden want ik het de eerste drie weken van november vrij genomen van werk om de badkamer te renoveren, inclusief de ernaast liggende slaapkamer en het complete kozijn. Hopelijk weet ik eind november nog hoe ik moet Questen....

dinsdag 25 oktober 2011

T'is lastig fietsen...

... met een verkrampte en pijnlijke onderrug. Zo eens in de 6 maanden heb ik een volledig verkrampte onderrug. In de regel gaat dit over door intensief rusten en bedliggen. Daarvoor kon ik de afgelopen weken de tijd en rust niet opbrengen.
De dokterspost schreef mij in het weekend van 15/16 oktober Naproxen voor. Naproxen is een ontstekingsremmend middel dat kan worden voorgeschreven bij Lumbago (lage rugpijn). Het pijnstillend effect berust op het remmen van de prostaglandinesynthese in het lichaam. De Prostaglandine hebben een functie bij het voelen van pijn, zij stimuleren het pijngevoel (bron: Wikipedia). En fin, voor drie dagen kreeg ik dus een pijnstiller en werd mij aangeraden om vooral veel te bewegen, geen lange autoritten te maken en veel af te wisselen tussen zitten, liggen, lopen en staan. Voor iemand die geen rust in zijn kont heeft geen probleem zou je zeggen.
De Naproxen deed rustig zijn werk en 2 maal daags slikte is braaf mijn ontstekingsremmer. Na drie dagen hoopte ik eigenlijk van de problemen af te zijn. Helaas bleek dit niet het geval en bleef ik last houden van een verkrampte onderrug. Eigenwijs als ik ben besteedde ik er weinig tot geen aandacht meer aan omdat de zeurende pijn in mijn rug al wat minder was geworden, draaglijker. Dus ging ik gewoon naar werk, maar niet met de Quest. Die stond zonder ketting en achterwiel (nog steeds) maar daar werd wel aan gewerkt. Nee, lekker met de trein of met de auto. Af en toe even een blokje lopen op werk maar veelal zat ik daar in mijn stoel.
Maandag jl. was ik het eigenlijk wel een beetje zat. Ik was al een keer met de Quest naar Utrecht heen en weer geweest (21 oktober) en dat was prima bevallen, behalve dat  de derailleurkabel gebroken was en de ketting nog iets te kort was. Wederom onderhoud dus. Maar vandaag heb ik een tube Midalgan Extra Warm gekocht. Je weet wel, dat spul dat lijkt op tijgerbalsem of tantum. Vanochtend bij thuiskomst (was vrij vandaag) gelijk op mijn onderrug laten smeren en binnen 15 minuten had ik een heerlijke warme onderrug. Direct voelde ik een ontspannende werking uitgaan van de warmte. De spieren begonnen zich zowaar weer wat losser te gedragen.
Omdat ik donderdag en vrijdag nog moet werken en daarna drie weken vrij ben wil ik donderdag en vrijdag heel graag naar Utrecht fietsen. Zodoende kan ik oktober toch nog meer een paar kilometers afsluiten. Hopelijk gaat het lukken, aan het smeerseltje zal het nu niet liggen.... Hoop ik.

zaterdag 15 oktober 2011

Nieuw achterwiel klaar

Verschil tussen standaard Quest-velg en DMR DeeVee

Vanmiddag heb ik mij bezig gehouden met het maken van een nieuw achterwiel voor mijn Quest. De bestelling uit Duitsland kwam afgelopen week binnen en daarom was het tijd om het achterwiel aan te pakken. Snel de Quest op een bok gezet, de achterderrailleur op het kleinste kransje geschakeld en de beschermkap verwijderd. Vervolgens de achterdemper laten zakken en de stalen as uit de achterbrug getrokken. Het wiel en de cassette konden daarna vrij eenvoudig verwijderd worden.
Allereerst werd het achterwiel onderdaan van de Schwalbe Kojak (bijna 14.000 kilometer!!!) en de binnenband en velglint. Daarna konden de spaken verwijderd worden. Het mooie van een nieuw wiel spaken is dat je de kans hebt om alle onderdelen goed schoon te maken, te inspecteren en opnieuw te smeren waar nodig. Met een volledig gereinigde achternaaf kon de opbouw beginnen. Allereerst negen spaken aan de cassettekant van buiten naar binnen geregen en op de juiste plaats in de velg gestoken. Daarna de tegenoverliggende flens ingespaakt en vastgezet, wederom van buiten naar binnen. Daarna komt het moment waarop goed gekeken moet worden hoe het achterwiel voor het eerst gedraaid moet worden. Het ventielgat moet mooi vrij komen te liggen dus het wiel moet ten opzicht van de naaf zo gedraai worden dat de spaak links (of rechts) van het ventielgat "van dat gat af" gaat staan. Dit om ervoor te zorgen dat de fietspomp er makkelijk tussen past.
Daarna kunnen er negen nieuwe spaken van binnen naar buiten in de flens aan de cassettekant gestoken worden. Vervolgens kruis elke spaak twee spaken buitenom, en 1 spaak binnendoor voordat hij naar zijn definitieve plek gaat. Uiteraard worden de negen spaken in de andere flens op dezelfde wijze ingespaakt. Daarna gaat het wiel in de wielrichter om globaal opgespannen te worden. Daarvoor gebruik ik een accuschroefmachine met een speciaal geprepareerd bitje. Zodoende komen alle spaken op globaal dezelfde spanning.
Zodra alle spaken aangedraaid zijn is het verwijderen van de hoogteslag de volgende stap in het proces. Vergeet je dit dan krijg je het wiel nooit mooi recht. Het is af en toe een beetje puzzelen welke spaak je moet aandraaien, zolang je maar altijd "paren" (spaken die tegen elkaar aan gekruisd staan) aandraait. Na de hoogteslag komt het zijdelingse slag verwijderen. Die luistert net even wat nauwer maar ook hier geldt: heb je dit proces eenmaal onder de knie, dan is het net zo makkelijk als fietsen.
Als het wiel dan eenmaal recht is meet ik de spaakspanning hoewel zelfs met de hand voelbaar is dat er van echte spanning nog niet echt sprake is. Daarom worden alle spaken op dit punt een voor een een hele slag aangedraaid. Wederom meten, de eerste spanning wordt opgebouwd. Nog maar eens een hele slag erbij voor alle spaken. De spaakspanningsmeter geeft nu gemiddeld 17 aan. De tabel leert dat deze waarde nog te laag is voor een stevig wiel. Daarom alle spaken nog een halve slag gegeven. Nog een keer meten: 20. Het doel is 24-25 hetgeen overeenkomst met een spaakspanning van ongeveer 1070 tot 1200Nm. Eerst het wiel maar eens kraken. Dit heeft tot doel om de spaakkop en het nippel wat beter te laten "zitten" in het spaakgat in respectievelijk naaf en velg. De spaken hoor je dan "springen" en doordat ze nu beter "zitten" is de spanning weer wat verminderd. Daarom krijgen alle spaken wederom een halve slag op het nippel. Meten: 23, nog niet genoeg. Nog een keer kraken en alle spaken weer een halve slag. Meten: 24, kraken, 23. Alle spaken een kwart slag erbij, kraken, meten: 24. Dus alle spaken nog een keer kraken en wederom een kwart slag erbij. Meten: 25. En na nog een keer goed kraken komt de gemiddeld spakenspanning uit op 24-25, precies zoals gewenst.
Omdat het wiel nu mooi kaarsrecht en op spanning staat is het af, maar een op een losse velg is het lastig rijden. Daarom gaat er een mooi nieuw 32mm breed Schwalbe velglint in, een nieuwe binnenband van Schwalbe en een nieuwe Schwalbe Marathon Supreme 26x2.00. 6 Bar lucht in de band en controleren of de band mooi gecentreerd op de velg ligt. Resultaat? Een keurig recht, strak, vet achterwiel.
Morgen gaat'ie in de Quest, samen met een nieuwe ketting (SRAM PC971) en cassette (HG80 11-28) zodat ik maandag weer veilig op weg kan naar Utrecht. De bevindingen van deze set lezen jullie natuurlijk hier!

maandag 10 oktober 2011

Deze week NIET fietsen :-(

Deze week wordt er NIET gefietst. Hoewel ik maar drie (nacht)diensten heb en dus makkelijk 2 keer op de fiets kan zijn het de benen die even de geest hebben gegeven. En de ketting, die is nu ook echt definitief op. Schakelen gaat moeizaam en vaak met 2 of drie kransjes tegelijkertijd.
Vandaag heb ik even kontakt gehad met de leverancier van "the goodies" want ik zit al sinds 29 augustus op mijn bestelling te wachten (de DMR DeeVee bleek een langere levertijd te hebben). Deze week nog kunnen ze de hele bestelling verzenden zodat ik komend weekend tussen de bedrijven door nog even een nieuw achterwiel in elkaar kan zetten. Hopelijk kan ik dan volgende week maandag weer met een zo goed als nieuwe Quest veilige winterkilometers maken... Keep you posted!!!

zondag 9 oktober 2011

Soms zit het mee, soms zit het tegen

... En dan heb ik het over vorige week vrijdag. Het was een mooie ochtend om weer naar Utrecht te forensen. Een mooi uitzicht op de sterren, heel af en toe een klein spatje regen uit de lucht. De wind was mee, dus ik had er weer lekker de vaart erin. Rijdend tussen Nieuwerbrug en Woerden voelde ik ineens de achterkant van mijn Quest dweilen. Omdat ik op de rijbaan reed met een snelheid rond de 44 km/uur heb ik gelijk de berm opgezocht nadat ik de vaart en snel uitgehaald had. Nadere inspectie bracht een lekke achterband aan het licht.
Deze Schwalbe Kojak heeft op dat moment al bijna 13.500 km gereden en begint langzaam aan het eind van z'n Latijn te komen. Omdat het wegdek vochtig is zijn er de nodige steentjes, doorntjes en andere scherpe voorwerpen aan de band blijven plakken. Een van de steentjes in de vorm van een haaientand heeft zich uiteindelijk door de band heen weten te wurmen en het gat in de binnenband was een feit. Omdat de band vol zat met steentjes was het lastig om de dader te pakken te krijgen maar nadat ik de buitenband in het kanaal had afgespoeld kon ik met een zakmes alle overige ingereden troep ook uit de band pulken. Let wel, dit alles rond de klok van 5:15 bij het licht van mijn LedLenser H7. Na het monteren van een nieuwe binnenband en het op spanning brengen met de handpomp (achteraf bleek de spanning maar 3,5 bar te zijn) kon ik mij weg vervolgen.
Langzaam kreeg ik een naar gevoel in mijn onderbuik dat vandaag weleens een hele vervelende fietsdag kon worden. De achterband was nu wel gerepareerd, maar een tweede lekke achterband zou toch heel vervelend zijn, dan zou ik moeten plakken. De voorbanden maakte ik mij niet zo'n zorgen over, die zijn relatief nieuw. Met samengeknepen billen fietste ik weer verder maar zoals de wet van Murphy al voorspelde ging het weer mis. Onder de Meernbrug bij Kanaleneiland hoorde ik een flinke knal, zag ik een wegschietende bierfles en reed ik plotseling scheef naar links en moest ik flink tegensturen naar rechts. Klapband, weer....
Toen ik eenmaal veilig aan de kant stond en van de schrik bekomen was heb ik de linker voorband geïnspecteerd. Voor de duidelijkheid, dit was de nieuwste F-lite die ik recentelijk bij Kees van Hattem besteld had. Finaal dwars doormidden, van links naar rechts. De inmiddels kapotte bierfles heeft mijn F-lite gruwelijk te grazen genomen, 5 bar luchtdruk in ontsnapt in een fractie van een seconde, de binnenband zit nu op elkaar geplakt als gevolg van de Schwalbe DocBlue die zijn werk goed heeft gedaan.
%#$ & !*#)@ Daar sta je dan, onthand, onttroond, ontredderd, gedesillusioneerd, kwaad, verdrietig en moedeloos tegelijkertijd. Godzijdank sta ik nog maar 3 kilometer van werk verwijderd, maar waar laat ik mijn fiets, hoe neem ik mijn spullen mee? Lopend, op SPD? In de miezer? Gelukkig bracht mijn werk de oplossing. Een collega uit Leiderdorp moest net als ik ook half zeven beginnen en zij was nog onderweg. Zij kon mij oppikken en zo kon ik dan toch nog enigszins op tijd beginnen aan het werk (kort dienstje van drie-en-een-half uur).
Die dienst ging snel voorbij en ik had al bedacht hoe ik met Quest en al naar huis kon komen. Snel Tweewielers in Utrecht "doet" Dahon vouwfietsen, en laten die nu met GoCycles uitgerust zijn. GoCycles en F-lite's zijn op het etiket na dezelfde band dus dat leek me een logische keuze. Helaas bleek Snel de bandjes niet op voorraad te hebben dus zocht ik een andere "grote jongen" in Utrecht, Kok Fietsen. Ook deze kon mij niet helaas niet verder helpen. Dan maar zoeken naar een willekeurige fietsenzaak in de buurt van werk. Die vond ik aan de andere kant van de Balijebrug, Patrick Luijten Tweewielers. Hij had nog een setje Schwalbe Marathon's 47-406 liggen voor € 19,95 per stuk. En met in het achterhoofd de komende gure periode en de aankomende winter leek mij het een goed besluit om maar eens een paar hufterproef bandjes aan te schaffen. De prijs vond ik wel okay, zeker omdat de optie om met de trein naar huis te gaan, een reserve F-lite te halen en met de trein weer terug naar Utrecht te gaan, mij iets teveel tijd kostte, en ook weer een tientje aan NS-kosten. Het verschil van € 30,= en een paar uur tijdswinst heeft mij toen doen besluiten om de bandjes aan te schaffen, ik kan ze immers nog vaak gebruiken als dat nodig is.
En zo kocht ik dus twee nieuwe Schwalbe Marathon's, en een velglintje en begon ik aan mijn wandeling naar mijn fiets. Het was nog maar de vraag of'ie er nog stond... Hij stond niet echt op de beste plek, maar wel een plek in het zicht, aan het hek van NEDAL... Toen ik over de Meernbrug liep was duidelijk dat mijn Quest er nog gewoon stond. Snel mijn nieuwe bandjes gemonteerd, teruggereden naar werk om mijn fietskleding aan te trekken, en door naar de fietsenmaker die zo vriendelijk was om mij een schroevendraaier te lenen. Nog even was lucht in de bandjes en toen door naar huis.
Direct was duidelijk dat de Schwalbe's van een heel ander kaliber zijn dan de F-lite's. Zwaar, zowel qua gewicht alsook in rolweerstand. Ik heb ze wat zitten vervloeken op weg naar huis. Thuis aangekomen ben ik alles maar eens gaan relativeren. De reis kost mij nu ongeveer 10 minuten meer, de kruissnelheid ligt ongeveer 5 kilometer lager, het bandengeluid is veel duidelijker hoorbaar maar de lekbestendigheid is (volgens de tests) vele malen hoger. En natuurlijk is het heerlijk om met 45 km/uur naar Utrecht te scheuren, maar als dat betekend dat ik regelmatig (met deze weersomstandigheden) uit mijn Quest moet om lekke banden te repareren, dan kies ik liever voor meer zekerheid. Ik kom namelijk liever op tijd en heelhuids aan op werk.

dinsdag 4 oktober 2011

Deelname optocht Leiden High-Leids 2011

Op 3 oktober deed ik mee aan de grote optocht in Leiden, een onderdeel van de viering van Leiden's Ontzet. Omdat de optocht dit jaar een lustrum mocht beleven werden er allerlei thema's van voorgaande jaren van stal gehaald. Zo ook het thema "vervoer" waarin diverse vormen van vervoer werden uitgebeeld. Zo was er de Blauwe Tram (voor de meeste Leidenaren wel bekend), een afvaardiging van SWIFT en SWABO (wielerploegen), handbikers en natuurlijk een Quest.
Hoewel deelname door mij in eerste instantie een beetje huiverig werd ontvangen besloot ik na korte tijd toch mee te doen. De angst voor ongeregeldheden zoals eieren gooien, bier spuwen of ander ongein bleek achteraf ongegrond. De organisatie stak goed in elkaar, het startvak was duidelijk aangegeven en de starttijd werd niet overschreden. De eerste meters waren erg bijzonder. Het publiek stond rijen dik te kijken, te klappen en te juichen. Af en toe zag ik een bekenden, maar ik denk dat er meer bekenden zijn die mij zagen, dan dat ik hun zag. Af en toe kwam de optocht tot een stilstand als gevolg van een steltloper die van zijn stelten was gevallen of een onwelwording in het publiek. En heel soms kon er een gaatje getrokken worden zodat een klein deel van de potentie van de Quest tentoongesteld kon worden. Maar buiten dat was het vooral veel langzaam rollen, complimenten in ontvangst nemen en vragen beantwoorden.
De meest gehoorde opmerking uit het publiek was: "Hey, die banaan zie ik altijd ..... rijden!" of: "Waar zit je motortje?" Meestal bleef het bij vriendelijk lachen, zwaaien en knikken, maar soms was er ook ruimte voor een praatje. Wat de mensen het meeste verwonderde was dat er gewoon pedalen in zaten.De laatste honderd meters over de Zoeterwoudse Singel waren de meest rustige. Bijna geen publiek en aan het einde van de rit werden we nog toegezwaaid door het bestuur van de 3-oktober vereniging. Al met al een leuke happening die absoluut voor herhaling vatbaar is, maar dan misschien wel met wat meer rijders.

Meedoen aan een optocht betekend zien en gezien worden. En dat dat niet alleen buiten op straat is maar ook in diverse sociale media blijkt uit de volgende fragmenten. Een verzameling van YouTube, persfotografen en "eigen" fotografen.

Scroll door naar 20:30 voor een rollende Quest!

Bron: YouTube

Bron: www.sleutelstad.nl

Bron: www.volnieuws.nl

donderdag 29 september 2011

Wat maakt een woon-werkrit nu echt sneller

Om te beginnen met het uitleggen wat nu eigenlijk een woon-werkrit echt sneller maakt moet ik eigenlijk omgekeerd redeneren. Waarom? Omdat het voordeel van een situatie vaak onopgemerkt voorbij gaat terwijl vertraging direct meetbaar is. Dus wat maakt nu mijn woon-werkrit langzamer. Die vraag is redelijk makkelijk te beantwoorden:

  • Verkeerslichten (waar je niet door rood doorheen kunt)
  • Dove scholieren drie breed op het fietspad (terwijl je ruim op tijd aangeeft dat je eraan komt met 45 km/uur)
  • Paarden op het fietspad (alle respect voor ruiters, zij willen ook graag rijden net als ik, MAAR DAN NIET TEGELIJKERTIJD MET MIJ GRAAG...)
  • Zondagsrijders (geloof me, ze bestaan ECHT)
  • Wegopbrekingen (kunnen ze het onderhoud aan de weg niet uitvoeren als ik vakantie heb?)
  • Open bruggen (geloof me, een open brug om 23:50, dat is toch niet nodig?)
En als je dat alles meemaakt op een ritje naar werk, dan komt de gemiddelde snelheid echt niet best uit de verf. Zo kwam ik vandaag maar tot een "miezerige" 35,5 km/uur gemiddeld. De terugrit daarentegen.....
  • Geen verkeerslichten (van betekenis)
  • Geen dove scholieren (uberhaupt "geen" fietsers)
  • Geen paarden (die staan op stal)
  • Geen zondagsrijders (gezien)
  • Helaas wel wegopbrekingen (Heren, mijn vakantie is van 23 oktober tot en met 13 november, leeft u uit)
  • Helaas wel een open brug (23:50, Alphen aan den Rijn)
Tel daarbij op dat sommige rotondes bijna rechtdoor overgestoken kunnen worden (zodra je 'm tegen de richting in rijd), een paar flinke Hollandsche turbodijen, een flinke dosis moed en de wil om er eens lekker aan te gaan sleuren en dan kom je uit op........ 38,2 km/uur gemiddeld!!! Inderdaad, een nieuw record. En dan rij ik dus nog op mijn "oude" velgen. De nieuwe voorwielen zijn bijna klaar, en dan komt er nog een nieuwe 26" velg uit Duitsland eerdaags. Dat moet garant staan voor minder rolweerstand, en dus een hogere snelheid.. Ik ben serieus benieuwd of de 1:30:00 dit jaar nog gaat sneuvelen. Daarvoor moet elke kilometer ongeveer 2,5 seconde sneller. Dat lijkt niet veel maar geloof me, ik heb nu al moeite om een halve seconde per kilometer sneller te rijden. Waarschijnlijk is het ook een kwestie van wachten op de juiste omstandigheden. Voorlopig staat de tijd: 1:32:47!

zondag 25 september 2011

Project nieuwe voorwielen

Wim Schermer schrijft over de voordelen van de bredere velgen voor "dikke" banden. Een van de voordelen is de verminderde rolweerstand. En hij mailde mij eens dat 50mm banden zoals de F-lite op 25mm brede velgen al gauw een voordeel van 15% oplevert. Mijn velgen hebben een buitenmaat van 33mm en een velgbedbreedte van 28mm. Maar zelfs als dat meer voordeel dan 15% oplevert, met 15% voordeel ben ik al tevreden.

De velgen heb ik uit een Trek crossfiets gehaald, stevige aluminium velgen, 36 gaats, en een spokehole-offset van 6mm. De naven zijn Sturmey Archer 90mm trommelremmen, in Velomobielland bekend en geroemd. De spaken (Sapim Strong 179mm) bestelde ik bij Kees van Hattem's Velomobielgarage-Noord en had ik de volgende dag al in huis, super-service!!!

Zaterdagmiddag ben ik begonnen met het inspaken van het eerste wiel. De werkbank lekker in het zonnetje gezet en de wielrichter erop gemonteerd. Daarna de naaf en de velg erin. Spaken, spaken, spaken en telkens een stukje verder aandraaien. In combinatie met de ParkTool Spoke Tension Meter was het een redelijk "straight forward" klusje en het wiel is nagenoeg kaarsrecht zonder hoogteslag. Een breed BBB velglint gemonteerd en de F-lite en een nieuwe binnenband getracht te centreren op de velg. Dat laatste was een zware dobber maar na het gebruik van een flinke scheut zeepsop en doorpompen tot 6 bar zorgde ervoor de de band op z'n plek plopte. En toen zag ik het pas: Wat een dikke banden die F-lite's!!! De resultaten van het werk zijn in de onderstaande afbeeldingen terug te zien. Het tweede wiel is morgen over overmorgen aan de beurt waarna de wielen een definitieve plek in de Quest krijgen. I'll keep you posted!

05 Velgen in de grijze grondlak01 Velgen in de zinkspray02 Velgen in de zinkspray03 Velgen in de zinkspray04 Velgen in de grijze grondlak06 Velgen in de grijze grondlak
07 Eerste voorwiel klaar08 Eerste voorwiel klaar09 Eerste voorwiel klaar10 Eerste voorwiel klaar


dinsdag 20 september 2011

UPDATED: Lekke band 3

Waarmee ik gisteravond nog de "sterren van de hemel" reed, staat nu zo plat als een dubbeltje voor de deur. Linksvoor (voorheen rechtsvoor) heeft de pijp aan Maarten gegeven. Morgen maar even een beetje dichtingsvloeistof erin en oppompen maar nadat ik de boosdoener gevonden heb. Totaalstand van lekke banden komt met deze erbij op 3.

01 F-lite lek, linksvoor, 20-09-201102 F-lite lek, linksvoor, 20-09-201103 F-lite lek, linksvoor, 20-09-2011








Vanochtend bij het bekijken van de lekke linker voorband bleek de schade ernstiger dan gedacht. De wang van de F-lite is door frictie met de rand van de wielkast afgesleten en door de druk in de binnenband open geknapt. Godzijdank is dit gebeurt terwijl de fiets voor de deur stil stond, ik moet er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren als dit onder het rijden was gebeurd. Deze F-lite heeft helaas niet zijn volledige levensduur kunnen halen en is voortijdig overleden. Een enkeltje Kliko waren de laatste meters die hij mocht afleggen. Deze F-lite heeft slechts 2500 kilometer mogen genieten van asfalt, klinkers, regen, zand, uitwerpselen van diverse pluimage, glas en nog meer troep. Maar gedurende die korte levensduur heeft hij mij wel naar diverse records gereden. R.I.P. F-lite, je was een kanjer!
Inmiddels is er een nieuwe F-lite gemonteerd en moet ik nodig Kees van Hattem bellen voor een nieuwe bestelling. Misschien moet ik er wel gewoon een retourtje Heerhugowaard aan koppelen... Story to be continued.....

Nieuwe poll op mijn blog

Ik heb weer een nieuwe poll op mijn weblog geplaatst. Ik ben er in deze poll uitgegaan van een 42-tands kettingwiel vóór, en een 11-tands kransje achter. Ben jij een uitzonderingsgeval met een Rohloffnaaf, of een enkel kettingwiel vóór, dan geldt deze poll niet voor jou (sorry....)

Wederom een rit waarin alles klopte...

Zoals jullie misschien weten ben ik een van die idioten die 3 tot 4 keer per week op de fiets naar werk gaat. Nu zul je denken: "Wat is daar idioot aan? Ik fiets ook naar werk." Wel, mijn woon-werkafstand bedraagt enkele reis 60 kilometer. Dat betekend 360 tot 480 kilometer fietsen per week. En altijd dezelfde route, een klein slingertje daar gelaten. Meestal ligt mij kruissnelheid rond de 42 kilometer per uur, maar vandaag was dat anders.
Eerder schreef ik al dat om een toptijd te rijden alles moet kloppen. En zo zal dat vandaag ook zo zijn geweest. De banden had ik bij wijze van proef op 5.4 bar gezet, de ketting was gesmeerd, ik had 4 dagen niet gefietst, het  zonnetje scheen (heen) en de lucht was onbewolkt (terug). Kortom, alle ingrediënten voor weer eens lekker beuken waren aanwezig. Op de heenweg had ik nog wat last van verkeer, scholieren, zondagsrijders etc, maar toch perste ik er een goede 1:35:17 uit. Lang niet gek, de rit was wind mee en deze tijd was slechts een minuut langzamer dat mijn snelste tijd tot toen. Ik was er erg content mee.
De terugrit begon lekker, ik reed vlot Utrecht uit en de snelheid zat er gelijk goed in. Verkeerslichten waren mij gunstig gezind en van overig verkeer was nauwelijks sprake. Het voelde allemaal goed. De snelheid lag continu rond de 44-45 kilometer per uur. En hoewel ik misschien nog wel wat harder had gekund wilde ik niet forceren. Tot Alphen aan den Rijn ging het uitstekend, de Oud-Steekterweg legde ik ook weer in een toptijd af. Maar na Alphen aan den Rijn, richting Spookverlaat, daar ligt meestal mijn dip. Vaak blijf ik dan hangen op het zevende kransje achter en wil de snelheid niet verder dan 37-38 kilometer per uur. Hier besloot ik eens flink door te trekken en vlot naar het negende kransje te schakelen. En het heeft zich terugbetaald. Flink duwen tegen en trekken aan de pedalen zorgde voor snelheden die ik hier normaal gesproken niet rijd. Ook hier liep de snelheid weer op naar 44-45 kilometer per uur (nog steeds op 42-11).
Uiteindelijk reed ik Leiden binnen bij de Lammenschansbrug. Meestal is het vanaf hier nog 7 minuten maar de teller stond al op 1:27 uur. Ik moest er dus nog even hard tegenaan om een toptijd neer te zetten. En thuis aangekomen bleek dat gelukt! 1:33:22, een nieuwe toptijd voor mijn woon-werkverkeer. De marges worden steeds kleiner, maar ik hoop voor het einde van het jaar toch een keer de 1:30 aan te tikken. Misschien een keertje EPO proberen? ;-)

maandag 12 september 2011

Uitslag poll

In de maand augustus had ik een poll op mijn weblog staan. de vraag was:

ALS DE SNELSTE VELOMOBIELEN (QUEST, MILAN, WAW EN EVO-R) VERGELEKEN WORDEN MET SNELLE AUTO'S ZOALS PORSCHE, FERRARI, LAMBORGHINI EN CORVETTE) DAN IS DE QUEST EEN:


Gekozen kon worden uit:
  • Porsche (6 stemmen)
  • Ferrari (4 stemmen)
  • Lamborghini (3 stemmen)
  • Corvette (1 stem)
In totaal hebben 14 bezoekers van mijn weblog de moeite genomen om een stem uit te brengen. Heel even leek het erop dat er een overduidelijke winnaar uit de bus zou komen. Echter, op het laatste moment werd de voorsprong nog een beetje ingeperkt maar bleef de Porsche de meest gekozen auto. Uiteraard zal iedereen hiervoor zijn/haar argumenten hebben en de keuze zal veelal een persoonlijk gevoel weergeven.
Persoonlijk koos ik voor de Posche omdat mijn gevoel zegt dat de verhouding in productieaantallen van de Quest in relatie tot de andere velomobielen het meest overeenkomst met de Porsche. Ook de bouwkwaliteit ligt voor mijn gevoel dichter bij Deutsche Gründligkeit dan bij Italiaans vakmanschap of Amerikaanse bouwkunde. En qua rij-eigenschappen vind ik dat de Quest hééééél lang neutraal blijft en vertrouwen geeft dat de fiets het allemaal aankan. Ook dat doet mij denken aan een Porsche (en ja, die heb ik nogal eens gereden dus ik kan erover meepraten)

Wat waren/zijn jullie argumenten voor jullie keuze?

donderdag 8 september 2011

Wat rijdt'ie weer lekker...!

Afgelopen weekend heb ik de achteras eens helemaal uit elkaar gehaald. De achteras maakte namelijk nogal een verontrustend, tikken geluid. Ook de achtervering kraakte heftig op klinkerwegen. Met in het achterhoofd de problemen die Kees van Hattum hierhier en hier beschreef op zijn blog had ik er toch wel wat moeite mee om de werkzaamheden aan te vangen. Immers, ik heb geen arsenaal aan reservematerialen op voorraad, en het is ook mijn eerste keer dat ik de achteras uit elkaar haal. Het risico dat ik het niet voor elkaar krijg, of dat ik reservematerialen moet bestellen en dus even niet kan fietsen neem ik op de koop toe. 
Met de handleiding van velomobiel.nl in de hand begin ik de werkzaamheden. En als je die handleiding volgt kan er eigenlijk niets fout gaan. Zo schakelde ik de achteras naar het kleinste kransje en liet ik het achterwiel zakken door de vleugelmoer achter de zitting los te draaien. Het afdekkapje met de drie inbusboutjes had ik inmiddels verwijderd. Vervolgens heb ik alle bouten verwijderd en de astrekker aangebracht zoals de handleiding dat voorschrijft. Dit was het point-of-no-return. Voorzichtig draaide ik de moer aan zodat de as uit de naaf, cassettebody en lagers getrokken werd. Dit was het punt waar het bij Kees van Hattum mis ging dus hield ik mijn vingers gekruist. Gelukkig verliep alles vlekkeloos en had ik 30 seconden later de stalen as in mijn handen. Poeh, missie 1 geslaagd. 
Het achterwiel en de body met cassette lieten zich eenvoudig uit de Quest verwijderen. Behalve een beetje vies was er met het achterwiel verder niets mis. Erg interessant om eens te zien hoe de constructie is. Waar ik verwacht had dat er ook een lager in het wiel zou zitten, bleek dit dus niet zo te zijn. Iets waar ik wel een beetje verbaasd over was. De naaf heb ik vervolgens mooi schoongemaakt en apart gelegd voor terugplaatsing. De body en de cassette zagen er nog keurig uit, op een lekker laagje smeer na. Wat wel direct opviel was dat de sluitring van de cassette niet bepaald stak vast zat. De eerste twee kransjes (de 11 en de 12) kon ik met de hand bewegen. Zou dit de oorzaak zijn van het rammelen en tikken? Ik heb de hele cassette van de body gehaald, schoongemaakt en weer terug geplaatst. Maar niet voordat ik de paddestoel (geleerd op de blog van Kees) ook geheel gereinigd en voorzien van nieuw vet had. Na montage zag alles er weer schitterend schoon uit. De sluitring van de cassette heb ik nog extra goed vastgezet. De lagers in de achterbrug heb ik maar even gelaten voor wat het was. Zodoende kan ik later vaststellen of het kraken en tikken van het achterwiel veroorzaakt werd door de loszittende cassette, of dat de oorzaak toch aan de lagers ligt.
Montage van het wiel en de cassette in omgekeerde volgorde bleek kinderspel. De as vertoonde weliswaar wat lichte sporen van corrosie maar na een grondige reinigingsbeurt en een verse lik vet gleed'ie onder voorzichtig tikken met een hamer probleemloos weer op z'n plek. Nu restte slechts nog het vastzetten van de moer, contramoer en bout van de as en dan was de operatie geslaagd.  
De volgende stap was het nakijken van de achterdemper. Deze liet zich niet zo makkelijk verwijderen dus bleef het bij het opnieuw vastzetten van het bevestigingsoog en een paar flinke druppels olie. 
Anderhalf uur na het aanvangen van de "operatie" stond mijn Quest weer gebruiksklaar voor een hoop nieuwe kilometers. 

Vandaag was de eerste rit met mijn Quest na de operatie. En wat een verschil!!! Het kraken en tikken in de achteras is volledig verdwenen, het schakelen gaat ineens weer een heel stuk trefzekerder en stiller, maar bovenal draait het achterwiel merkbaar soepeler. En van het rammelen van de achterbrug op een klinkerweg is ook geen enkele sprake meer. Conclusie: mijn Quest rijdt weer een heel stuk stiller, accelereert vlotter en is waarschijnlijk ook sneller (hoewel dat moeilijk te meten is, het is puur mijn gevoel.) Mijn angst voor de aanschaf van een nieuwe body, naaf en/of lagers bleek dus ongegrond. Wat een kwaliteit zeg, zo'n Quest, goed spul!

woensdag 31 augustus 2011

Nieuwe route tussen Alphen aan den Rijn en Bodegraven

Een poos geleden had ik al eens aangegeven dat ik een andere route rij tussen Alphen aan den Rijn en Bodegraven. Dit om een aantal rotondes en zijstraten te vermijden en zodoende makkelijker kan doorrijden. Nu was eindelijk het weer goed genoeg om de camera weer eens op de neus van de Quest te plakken en het beloofde filmpje te schieten. Het filmpje start op de brug over het spoor Alphen aan den Rijn - Utrecht en loopt door tot een paar honderd meter voor Bodegraven (waar ik met 50 km/uur binnen reed....)
En passant ook nog even een stukje AIS (Auto-inhaal-syndroom) bij 5:45... Ik had 'm al langer op de korrel en uiteindelijk gaf hij zich gewonnen ;-)




Een stuk verder, in De Meern ziet de lucht boven Utrecht er nogal dreigend uit. Ik hoop natuurlijk dat het droog blijft. Ook hier film ik nog een stukje door tot ik parallel aan het Amsterdam-Rijnkanaal Kanaleneiland in rij. Het leuke is dat ik op dit deel van de route veel scholieren tegenkom. Een greep uit de opmerkingen:

  • "Hey, jou zag ik gisteren ook fietsen" (ze hebben door dat het een fiets is...)
  • "Wow, wat kost die fiets?" (geen tijd om te antwoorden, ik was al te ver weg)
  • "Kapot cool man!" (is hier sprake van een generatiekloof, wij zeiden gewoon "gaaf...")
Op de Rooseveltlaan in Kanaleneiland is het altijd leuk om de reacties te horen van de buiten spelende kinderen die veelal graag een stukje in de Quest willen rijden. En laat ik daar nu net geen tijd voor hebben, geen zin in hebben. Geheel droog kom ik toch op werk aan.




Verder heb ik gemerkt dat er wat onderhoud aan zit te komen. De ketting is op, er is een spaak gebroken in het rechter voorwiel, de achterband heeft ook zijn langst tijd gehad en de achtervering maakt een rammelend geluid. Ook zit er een hinderlijke tik in het achterwiel, waarschijnlijk een lager versleten.... Komt tijd, komt...... nieuwe onderdelen! Eerdaags dus terug te vinden in het tabblad "Kosten/onderhoud"

Uiteindelijk sluit ik met deze woon-werkcyclus de maand augustus af met een maandkilometrage van 1.559 kilometer. Dit staat natuurlijk in schril contrast met wat de ROAM-ers gereden hebben in 26 dagen, of het Noord-Hollandse gezelschap dat even heen en weer naar de bron van de Maas is gereden, maar persoonlijk ben ik met deze score dik tevreden. Immers, 13 keer woon-werkverkeer met de fiets scheelt € 130,= aan treinkosten of € 170,= aan brandstof met de auto (en dan heb ik het nog niet over onderhoud, houderschapsbelasting, verzekering en afschrijving). En dan heb ik het nog niet eens over de besparing op CO2-uitstoot. Per saldo dus een mooie gedachte!

dinsdag 30 augustus 2011

Everytrail GPS-log van woon-werkroute

Zoals ik al in mijn vorige bericht schreef heb ik gisteren met mijn iPhone de route van werk naar huis getracked. De route is terug te vinden op de site van Everytrail. Ik ben benieuwd waar jullie woon-werkroute de mijne doorkruist....

maandag 29 augustus 2011

3 tellers, 3 standen

Vandaag op de terugweg heb ik eens gekeken of ik er achter kan komen waar de afwijking zit in de twee tellers die ik gebruik in mijn Quest. Op de linker wielkast huist de standaard CatEye-teller, op de rechter wielkast huist mijn Polar CS400 fietscomputer/cadansmeter/hartslagmeter. Beide tellers staan ingesteld op de wielomtrek, passend bij de F-lite's: 160cm. De sensor voor de CatEye zit standaard in het linkerwiel, de sensor voor de Polar is draadloos en zit in het rechterwiel. Beide tellers zijn gereset vóór vertrek en hebben een auto-start/stopfunctie. Beide voorbanden staan op dezelfde bandenspanning: 5,0 bar en gaan beide inmiddels 1.620 km mee. Als referentie gebruik ik mijn iPhone met tracking-app Everytrail, ervan uitgaande dat een GPS-track de meest nauwkeurige afstandsbepaling geeft.
En zo vertrok ik rond de klok van 14:00 uur uit Utrecht, richting Leiden. De benen hadden er niet veel zin in dus ik besloot al gauw om er een lekker relaxed tochtje van te maken. Over het ritje zelf kan ik eigenlijk niet zoveel bijzonders vertellen, het is altijd dezelfde route met altijd dezelfde bochten, rechte stukken, verkeerslichten, bruggen en tunneltjes.
Thuisgekomen heb ik alle tellers uitgezet en achter in de tuin gelijk aan het vergelijken geslagen en ik kwam tot de volgende cijfers:

CatEye: 59,15 km
Polar: 59,0 km
iPhone: 59,76 km

Blijkbaar is er dus ergens sprake van een forse afwijking, maar waar wordt die afwijking door veroorzaakt? Dat er een afwijking is tussen de GPS-track en de "analoge" opname van de fietscomputer, daar kan ik nog wel iets bij voorstellen. Immers, de bandenomtrek is handmatig opgemeten, en ongetwijfeld zeer nauwkeurig, maar het in en blijft mensenwerk. Maar of dit nu echt een sluitende conclusie oplevert, daar ga ik maar even niet van uit. Maar dat het linkerwiel en het rechterwiel 150 meter verschillen is toch wat aan de ruimte kant, zoveel rechtse bochten heb ik nu ook weer niet gehad. Dit kan alleen verklaard worden door het feit dat links en rechts een ander type, en ander merk tellertje is. De ene teller zal iets sneller opstarten dan de andere. Morgen zal ik er nog eens wat dieper induiken, voor nu brei ik er een eind aan!

woensdag 24 augustus 2011

Je hebt van die dagen, dan klopt (bijna) alles...

Niets wordt aan het toeval overgelaten. De banden zijn op spanning, Q284 is gewassen, de energievoorraad is op pijl, het humeur is goed, de spiegels staan goed, de wind staat goed (theoretisch tegen), het verkeer is er niet, de bochten lopen lekker (buiten-binnen-buiten), de gekozen versnellingen na de bocht zijn goed. En dan kan het zomaar gebeuren dat ik op een doordeweekse avond na een dienst van 8:30 uur en heerlijke tijd neerzet.... Helaas geen record, daarvoor had ik nog een stukje sneller moeten rijden, maar toch, een gemiddelde snelheid van 37,1 km/uur is niet misselijk. De laatste 2 kilometer kon ik zelfs nog in een "duel" met een automobilist een 54-er eruit persen. Vooral leuk omdat de bestuurder in kwestie flink in de ankers moest om niet onbedoeld de staatskas te spekken. ;-)
Morgen maar weer "rustig aan" naar Utrecht....

Oh ja, statistieken van de ritten vind je tegenwoordig in het tabblad "Rittenstaat".

woensdag 17 augustus 2011

Dag van de dagbladbezorger, en Quest logeert in Utrecht

Ondanks dat ik gisteren ook met de fiets naar Utrecht ben geweest besluit ik het vandaag weer te doen. Er staat een redelijke wind die maar niet lijkt te weten uit welke hoek hij moet waaien. Met regelmaat voelt de wind als "tegen" terwijl de voorspellingen "mee" zijn, en andersom. Toch mag dat de pret niet drukken want ik zit weer lekker buiten met mijn neus in de frisse wind te genieten van ontwakend Nederland. Maar naast de koeien, schapen, paarden en pluimvee is er nog een heel ander ras 's-ochtends vroeg in rep en roer: de dagbladbezorger....
De dagbladbezorger is iemand die 25 jaar geleden dag in dag uit op een stevige dienstfiets het papieren nieuws van de dag ervoor door een rechthoekige opening in of naast de deur deed glijden. Door weer en wind, dus het kon weleens gebeuren dat je een natte krant had, of dat de krant iets later was als gevolg van een lekker band of iets dergelijks. Maar na de "fietsdagbladbezorger" kwam de gemotoriseerde variant. Met Puch of Tomos onder de kont brachten de bezorgers de kranten een stuk sneller rond dan voorheen, een voordeel voor de bezorger! En een voordeel voor de ontvanger die altijd precies kon horen dat de krant er was. Wie kent het niet, het karakteristieke geluid van een voor de deur stoppende Tomos, een klepperende brievenbus, en een wegrijdende Tomos. Vreselijk irritant, hebben die gasten geen idee hoeveel overlast ze bezorgen naast de krant?
Maar vanochtend kwam ik een nieuw soort bezorger tegen: de autokrantenbezorger... De eerste kwam ik tegen op de Oud-Steekterweg. Zich niet bewust van het feit dat hij rond dit tijdstip echt niet de enige op de weg is gooit hij te pas en te onpas zijn portier open om half hangend uit de auto de krant in de brievenbus te laten glijden. Niet omkijkend bij het wegrijden en een middelvinger mijn richting op als ik hem passeer (raar, nu ziet hij mij ineens wel...)
De tweede autokrantenbezorger kom ik tegen op de Weijland tussen Bodegraven en Nieuwerbrug. Deze krantenbezorger bezorgt zijn kranten ook vanuit de auto, maar dan door het raam. Hij rijdt tegen de richting in over het vrijliggende fietspad met groot licht aan. Lekker, als Velomobilist, we zitten al laag, en dan ook nog vol in het licht... Was ik even blij dat ik op de rijbaan reed, en niet op het fietspad, ik had er mooi geen last aan.
De derde krantenbezorger vond het nodig om mij op het laatste moment binnen de bebouwde kom van Woerden in te halen om vervolgens voor mij te duiken en vol in de ankers te gaan om zijn brievenbus te halen. Ik heb me er maar niet druk om gemaakt en gehoopt dat hij een keer een stevige lantaarnpaal op zijn pad tegenkomt.
Maar de vierde bezorger spande echt de kroon. Over het gras, langs de slootkant wist hij zonder uitstappen zijn brievenbussen te bereiken. Vanuit de warmte van zijn auto, gecombineerd met een lekker stukje muziek is het natuurlijk zeer comfortabel werken. Je begrijpt, ik heb het niet zo op krantenbezorgers.... En het mooie van dit verhaal? Ik kom alleen krantenbezorgers tegen als mijn dienst 's-ochtends om 06:00 begint. En die dienst heb ik gelukkig niet zo vaak ;-)

Iedereen kent dat gevoel wel: klaar met werk en het is tijd om naar
huis te gaan. De wil zegt "ja" maar het lijf zegt "nee". Wat doe je
dan? Geen idee, maar ik heb mijn Quest vastgeketend aan een fietsenrek
en ben lekker met de trein naar huis gegaan. Morgen kan ik weer met de
trein naar werk en morgenmiddag weer met de Quest naar huis.

maandag 15 augustus 2011

Twee nieuwe filmpjes van woon-werkverkeer

Vorige week heb ik op donderdag de moeite genomen om enkele filmpjes te schieten. 2 daarvan heb ik inmiddels ge-upload naar YouTube en zijn hier te zien.
Het eerste filmpje is het stuk door Kanaleneiland in Utrecht. Vaak zijn er veel kinderen op straat die roepen of ze ook een rondje mogen, of hoe hard mijn fiets wel gaat. Meestal lach ik gewoon vriendelijk en fiets ik gewoon door. Ik passeer het Amsterdam-Rijnkanaal en volg mijn weg over de Rijksstraatweg richting de Meern.


Het tweede filmpje is een registratie van veruit het mooiste deel van mijn woon-werkroute. Het stuk tussen Harmelen en Woerden rij ik via Geestdorp, een nagenoeg autovrij deel met een paar mooie bochten die met 40+ km/uur genomen kunnen worden. Geniet ervan!


zaterdag 13 augustus 2011

Eerste lekke band Q284, F-lite, DocBlue

Donderdagochtend vertrok ik weer in alle vroegte voor een nieuwe werkdag in Utrecht. Woensdag was ik ook al met de fiets naar Utrecht gereden en mijn benen waren beduidend zwaar van de dag ervoor. Van enig herstel was natuurlijk geen sprake maar toch besloot ik de fiets te nemen. Het was immers goed fietsweer en mijn hoofd was er mentaal klaar voor. Ik had ook met mijn collega mee kunnen rijden maar dan had ik een half uur eerder met haar mee moeten rijden, en zij had aan het einde van haar dienst nog een half uur op mij moeten wachten. Je ziet, redenen genoeg om toch de fiets te pakken.
Hoewel mijn hoofd helemaal klaar was voor het fietsen werd al snel duidelijk dat het een rustig ritje zou worden naar Utrecht. Het ging voor de wind Leiden uit en via het Molenpad naar de N11. Daar kon ik de snelheid op een "rustige" 40 km/uur houden bij een hartslag van 140. Na het kruisen van de Gemeneweg tussen Hazerswoude Rijndijk en Hazerswoude Dorp begon mijn linker voorband te "floppen" en binnen enkele meters was duidelijk dat de eerste lekke band van 2011 een feit was. Daar stond ik dan, in het donker in Spookverlaat, hoe toepasselijk. Snel uitgestapt en de Quest op z'n rechterflank in het gras gelegd. Met mijn hoofdlampje op zocht ik naar het materiaal dat ik nodig had. Bandenlichters horen daar overigens niet bij (!) want de F-lite's kun je in lege toestand zo van de velg af tillen. Zin om een nieuwe binnenband te steken had ik eigenlijk niet want ik had ook mijn flesje Schwalbe DocBlue bij me.
En gedreven door nieuwsgierigheid heb ik het halve flesje leeg geknepen in mijn binnenband. Daarna een beetje lucht erbij en de band goed rondzwenken zoals beschreven staat in de gebruiksaanwijzing. Het steentje dat zich een weg gebaand had door het loopvlak van de F-lite had ik snel gevonden en vakkundig en met chirurgische precisie verwijderd. Altijd als een steentje of een stukje glas helemaal door de band is gegaan plak ik een stukje DucTape aan de binnenzijde van de band, zo ook nu. Daarna alles weer netjes gemonteerd en begonnen met het oppompen van de band. Omdat ik een minipompje gebruik kost dat wel even wat tijd maar ik heb de band uiteindelijk op een goede spanning volgekregen. Af en toe moest ik het wiel wel even een slingertje geven omdat de DocBlue het gaatje nog niet helemaal had kunnen dichten, maar een keer zwenken bleek al genoeg om het gesis uit de band te doen stoppen.
Vol verwachting reed ik voorzichtig weer verder en wonder boven wonder bleef de band vol. Missie geslaagd, al moet ik wel zeggen dat ik het de eerste paar kilometers iets rustiger aan heb gedaan omdat het vertrouwen nog moest groeien. De rest van de rit ging verder als vanouds zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Het is en blijft een verschrikkelijk mooie route dit ik kan rijden tussen Woerden en Harmelen, gisteren heb ik er zelfs wat opnamen van gemaakt, ik zal ze eerdaags online zetten.
Door het oponthoud als gevolg van de lekke band kwam ik wat later dan normaal aan op werk, maar nog steeds ruim op rijd om me te kunnen opfrissen en omkleden.
Over de rit naar huis kan ik kort zijn. Mijn benen vonden het een goed idee om mij te laten voelen wat drie dagen forensen tussen Leiden en Utrecht met ze gedaan heeft. Ze gaven geen thuis en ik heb dan ook alle tijd genomen, ook om eens lekker van de natuur te genieten (voor zover dat kan). Geen toptijden, maar wel weer 120 kilometer gescoord, en een hoop geld aan benzine uitgespaard....

Heenweg:
DST: 59,77
TM: 1:42:11
AVG: 35,0
MX: 45,5
ODO: 10.860 km

Terugweg:
DST: 59,67
TM: 1:47:28
AVG: 33,3
MX: 49,0
ODO: 10.920 km

woensdag 10 augustus 2011

F-lite's, snelheid omhoog, tijd omlaag

Gisteren ben ik weer in de fiets naar werk geweest (zoals meestal drie tot vier keer per week). Het was een mooie, koele middag met af en toe een spatje regen. Als ik mijn cap opdeed stopte het weer abrupt met druppelen alsof de goden met me spotte. De wind was volle bak mee, en dus op sommige stukken ook volle bak van opzij. Aangezien het hard waaide was dat laatste goed voelbaar. Zeker bij snelheden boven de 50 kilometer per uur gaf dit een onzeker gevoel in het stuur.
Ik heb nu een aantal honderden kilometers gereden met de F-lite's en ik blijf met nog steeds verbazen over hoeveel verschil banden kunnen maken op het rijgedrag, bochtengedrag en snelheid. Gewoon rechtdoor rollen de banden zo ongelofelijk licht dat je je afvraagt of de banden überhaupt contact maken met de weg. Doordat de F-lite's zo soepel zijn worden kleine oneffenheden nauwelijks doorgegeven naar  de rest van de Quest. Wat wel doorgegeven wordt is een duidelijk hoorbaar "gezoem". De banden maken duidelijk meer geluid, mogelijk veroorzaakt door het grotere volume dat als een soort klankkast gaat functioneren. Het gezoem is absoluut niet hinderlijk en geeft zelfs een extra dimensie aan het rijden, het geeft meer gevoel van snelheid. Verder is een bijkomend voordeel dat de hoogte van de band meer bodemvrijheid geeft. Drempeltjes kunnen nu nog iets vlotter genomen worden en de neus duikt minder snel op de grond. Ook mijn voeten raken minder snel de grond. Mijn maat 45 had bij de vorige banden (Vredestein Perfect Moirre 35mm) de neiging om van tijd tot tijd met de hielen de grond te kussen, ook dat is met de nieuwe F-lite's verleden tijd. De F-lite's zetten de Quest ruim anderhalve centimeter hoger op z'n (veer)poten. Het gevolg hiervan is ook dat het zicht op de weg een klein stukje minder is geworden, maar met mijn lengte is dat nog steeds geen probleem. Estetisch ziet de Quest er nu ook een stuk evenwichtiger uit. Al met al ben ik meer dan dik tevreden met de banden. Mochten er nieuwe ontwikkelingen zijn met bretrekking tot de F-lite's dan lees je dat hier.....
Maar goed, snelle banden en wind in de rug is natuurlijk goed voor een recordpoging. De snelheid had ik gelijk lekker opgevoerd en ik reed constant ruim boven de 40 kilometer per uur bij een gemiddelde hartslag rond de 150. Een mooi stuk asfalt om lekker te knallen ligt tussen Bodegraven en Woerden, met tussendoor nog een passage door Nieuwerbrug. Na Nieuwerbrug kom ik langs een kaashandel waar de heren altijd buiten zitten te lunchen. Inmiddels kennen ze met wel en terwijl ik met ruim 53 kilometer per uur langs kom suizen gaan de duimen weer omhoog. Helaas ligt de kaasfabriek in een lange doordraaier naar links, en de wind komt ook van links. Zwaaien bij deze snelheid met zijwind leek mij even niet verstandig. Ook na Harmelen richting de Meern weet ik de snelheid langs de Oude Rijn lekker op te voeren tot boven de 50 kilometer per uur. Helaas vormt de Meern altijd een bron van vertraging door verkeerslichten en drempels. Uiteindelijk kom ik toch weer geheel ongeschonden de Meern en Kanaleneiland door en stop ik mijn Quest met rokende banden voor de deur van mijn werk in een tijd van 1:35:18, 1 minuut en 11 seconden sneller dan de laatste beste tijd... Niet verkeerd, die gewenste anderhalf uur hoop ik nog voor het einde van het jaar te halen.

Heenweg:
DST: 59,54
TM: 1:35:18
AVG: 37,5
MX: 54,5
ODO: 10.618 km

Terugweg:
DST: 62,61
TM: 1:46:17
AVG: 35,3
MX: 49,5
ODO: 10.681 km


zaterdag 6 augustus 2011

Twee dagen woon-werkverkeer en weer een nieuw record

Vandaag even geen inspiratie om een leuk stukje te typen. Veel bijzonders is er ook niet voorgevallen behalve dan dat ik mijn woon-werkroute een klein beetje veranderd heb. In plaats van de Steekterweg te volgen richting Zwammerdam kies ik nu voor de Kortsteekterweg (andere kant van het water). Netto scheelt het enkele tientallen meters, maar de mogelijkheid om lekker door te trappen is vele malen groter. De route over de Steekterweg kent twee rotondes, 1 onoverzichtelijke oversteek en een route door het dorp over klinkertjes en met drempels. En natuurlijk niet te vergeten alle uitritten van boeren-erven en bedrijventerreinen. De route over de Kortsteekterweg kent eigenlijk alleen maar uitritten van boeren-erven terwijl aan de andere kant van het water de Oude Rijn stroomt. Alleen het slingertje over de brug om van de Steekterweg naar de Kortsteekterweg te komen levert nog enig oponthoud op.
Dit vraagt natuurlijk om een filmpje, maar daar zullen jullie nog even op moeten wachten. Als het weer meezit zal ik dat filmpje maandag even schieten, dan heb ik weer late dienst in Utrecht. Oh, en passant nog even een nieuwe snelste tijd gereden op woensdagnacht, terug naar huis. Wederom anderhalve minuut van mijn beste tijd af. Dat betekend dat de gewenste anderhalf uur aardig in de buurt komt. Het record is nu dus 1 uur 36 minuten en 29 seconden.

Woensdag 3 augustus 2011

Heenweg:
DST: 59,88
TM: 1:42:34
AVG: 35,0
MX: 55,0
ODO: 10.380 km

Terugweg:
DST: 59,29
TM: 1:36:29
AVG: 36,8
MX: 47,0
ODO: 10.439 km

Donderdag 4 augustus 2011

Heenweg:
DST: 59,81
TM: 1:38:08
AVG: 36,5
MX: 54,5
ODO: 10.500 km

Terugweg:
DST: 59,33 km
TM: 1:42:22
AVG: 34,7 km/uur
MX: 45 km/uur
ODO: 10.559 km