dinsdag 28 juni 2011

Woon-werk 27-06-2011

Na een weekje niet gewerkt te hebben stond er vandaag weer een vroege dienst op het programma. En omdat ik Q284 bijna niet aangeraakt heb was het niet meer dan logisch dat ik in de Quest de gebruikelijke 60 kilometer naar Utrecht af zou leggen. Het was een heerlijk zachte maandagochtend en het verliep allemaal soepeltjes totdat in Woerden een kat besloot om vlak voor mijn neus de straat over te steken. Ik rem, wijk uit, zie de stoeprand op me afkomen (niet goed) en geef een ruk aan het stuur naar links en..... kantel met Quest en al en glij een kleine 6 meter door over het asfalt. Met mijn vorige schuiver nog vers in mijn geheugen (en linker been) gegrift realiseer ik mij dat ik er in mijn Quest verdomd goed vanaf gekomen ben. Met een gekrenkt ego wurm ik mijzelf uit het instapgat en zet de Quest rechtop. Ik aanschouw de schade en baal natuurlijk als een stekker. De rechter zijkant heeft flinke schade, maar is gelukkig niet gescheurd of gebroken. Alleen "lak"schade ontsiert Q284. Voorzichtig zoek ik alle deeltjes die uit de Quest zijn gevallen bij elkaar en stap weer in om mijn reis voort te zetten. Ontdaan arriveer ik in Utrecht en binnen niet afzienbare tijd weten al mijn collega's wat er gebeurt is en is het weer gesprek van de dag, en een ideaal spotobject. Nee, deze dag ga ik gauw vergeten, ook omdat er meerdere (ongeplande) wegopbrekingen op mijn route lagen waardoor het niet fijn rijden was. Ook de terugweg naar Leiden was bar en boos. De hitte speelde mij parten en ik geloof dat ik op het hele traject van 60 kilometer meer dat 3 liter vocht heb aangevuld. Nee, deze dag ga ik echt gauw vergeten.

Heenweg:
DST: 61.69 km
TM: 1:48:13
AVG: 34,1 km/uur
MAX: 44,5 km/uur
ODO: 8.426,7 km

Terugweg:
DST: 64,29 km
TM: 2:06:36
AVG: 30,4 km/uur
MAX: 52,5 km/uur
ODO: 8491,0 km







zondag 26 juni 2011

Eerste filmpje met DV808 #11 op Quest Q284

Ik heb mijn keychain cam binnen gekregen en natuurlijk moet'ie gelijk even uitgeprobeerd worden. Ik rij dus een kort rondje van een kleine 8 kilometer, en nog een, en nog een alvorens eindelijk een video-tje te hebben. Bleek namelijk dat ik de eerste keren slechts een foto had gemaakt ipv een video. Kwestie van RTFM (Read The Fucking Manual).... Veel kijkplezier (en oh ja, sommige inhaalmanoeuvres zijn niet helemaal netjes.... normaal doe ik het netter hoor, echt waar)

dinsdag 21 juni 2011

Klein onderhoud

Omdat de remmen niet goed vrijkwamen na het loslaten van de remhendel heb ik besloten even wat tijd te besteden aan wat klein onderhoud. Dus: Deken op de grond, Quest op z'n kant en elk wiel even op de as los geschoefd en de asjes waar de remschoenen aan vastzitten voorzien van een druppeltje olie.
Ik heb gelijk even de trapas 8mm. teruggezet op het frame omdat ik de lengte verdenk van de problemen met mijn achillespees. Mijn linkerbeen is net iets korter dan mijn rechter en daarom moet ik mijn linkerbeen meer strekken. Ook de plaatjes onder mijn schoenen pas ik aan naar de door mij altijd gebruikte positie i.p.v. de positie die de meeste vrijheid geeft in de voetengaten. Hopelijk biedt dit soelaas.
Nu de Quest toch op z'n kant ligt geeft mij dit gelijk de mogelijkheid om te kijken naar de haalbaarheid van een naafdynamo die middels kettingaandrijving gekoppeld kan worden aan de rechter crank, of aan een nieuwe linker crank. Deze constructie zal ongetwijfeld een ritje Dronten betekenen om een frame te laten lassen welke om de vierkante aluminium buis geplaatst kan worden, en waar de naafdynamo in geplaatst kan worden. De naafdynamo moet voorzien zijn van schijfremopname zodat daar een tandwiel op gemonteerd kan worden voor de ketting. T.z.t. maar eens bellen met "0321" om te zien of dit überhaupt mogelijk is. Afgaande op de recente werkzaamheden die ze voor Theo's trapondersteuningsframe voor zijn vrouw's Strada hebben gedaan zal dat van mij een stuk eenvoudiger zijn. Immers, zijn frame moet misschien wel 250 Watt aan vermogen kunnen weerstaan terwijl het mijne maar 3 Watt te verduren zal krijgen. Natuurlijk is dit niet helemaal waar want mijn eigen trapkracht zal'ie ook moeten weerstaan, maar het systeem zal maar een paar Watt weerstand leveren. En wie weet wordt mijn gewenste constructie ooit gekopieerd door andere velomobilisten (hoewel er ook op ligfiets.net al meerdere keren over deze constructie gesproken is).
Tenslotte heb ik nog even een blik geworpen op de Inoled koplamp die inmiddels geheel beslagen is aan de binnenkant. Een korte druk op de "aan" knop op het dashboard liet al snel zien dat mijn vermoeden juist bleek. De heftige regenbuien van de laatste tijd hebben ervoor gezorgd dat de koplamp is overleden. Jammer maar helaas, er zal een nieuwe in moeten. Eerdaags maar eens even een belletje plegen voor een nieuw...

zondag 19 juni 2011

Woon-werk 18-06-2011

Wederom een late dienst in Utrecht, de vijfde van de zes in rij. Het lijkt veel, en dat is het ook, maar het vooruitzicht op 7 vrije dagen erna maakt veel goed. Daar komt bij dat late diensten sowieso "mijn ding" zijn, ik heb er totaal geen problemen mee. 's-Avonds is de sfeer ook vaak wat gemoedelijker en is er ook iets meer tijd om eens met je collega's te socializen, iets waar je overdag bijna niet aan toekomt. Natuurlijk zijn er ook nadelen zoals de tijd van thuiskomst met de wetenschap dat de volgende ochtend het gezinsleven weer gewoon om 07:00 uur begint. Late diensten staan dus altijd garant voor slaaptekort. Een ander nadeel is dat tijdens het forensen van Utrecht naar huis altijd gepaard gaat met sneller verkeer op de weg. Ik heb altijd het idee dat er door automobilisten in de avond harder gereden wordt dan in de ochtend. Overdag is het vaak te druk voor automobilisten op de weg om hard te rijden, is het niet de snelheid van de auto's, dan is wel de verkeersdichtheid die me parten speelt. Tijdens elke dag forensen met Q284 geldt dat ik altijd wel een keer overdag rij, bij een vroege dienst als ik naar huis ga, en bij een late dienst als ik naar werk ga. Maar goed, ik klaag niet want het is nog steeds een mooie route.
Vandaag moest ik om 15:00 beginnen en het regende pijpenstelen toen ik vertrok uit Leiden. Gelukkig duurde dat maar tot Zoeterwoude-Dorp alwaar ik de schuimkap snel verwijderd heb en weer lekker "open" kon rijden. Er lagen nog wel veel plassen op de weg, ook plassen waar ik niet omheen kon en dieper bleken dan ik dacht. Soms kwam er ook stuifwater naar binnen, niet veel, maar wel genoeg om natte onderbenen te krijgen. Echter door het microklimaat in de Quest en de inspanning droogde dit snel weer op. De route was weer als vanouds, mooie uitzichten op Hollandse luchten en koeien en (wegstuivende) paarden in de wei. Verse gier op het land en bij Spookverlaat zit een van de ooievaars weer op zijn nest.
Bij de hefbrug van Alphen aan de Rijn moet ik weer als vanouds uitstappen om over te steken naar de overzijde van de weg. Daar moeten de fietsers via het voetpad de weg vervolgen, vervolgens onder de weg door om vervolgens weer naar de Oude Steekterweg te draaien. Dat is trouwens een schitterende weg om vroeg in de ochtend, of laat in de avond heerlijk over de rijbaan te rijden i.p.v. over het fietspad. Een stuk verder, als ik Bodegraven inmiddels verlaten heb en koers zet naar Woerden, krijg ik uitzicht op een flink pak donkere wolken. Ik hoop maar dat ze aan mij voorbij gaan maar ik vrees met grote vrezen. En mijn vrees wordt waarheid als ik ter hoogte van het Calsbeek college in Woerden de eerste dikke druppels op mij voel neerdalen. Snel klim ik uit de Quest en grijp ik de schuimkap. de rest van de rit naar Utrecht zal ik 'm ophouden. Gelukkig staan er voor het verkeerslicht in de Meern auto's vooraan zodat ik niet op het knopje voor het verkeerslicht hoef te drukken. Want met de schuimkraag erop vind ik dat maar een hachelijke onderneming. Nat van het zweet kom ik uiteindelijk aan in Utrecht en maak ik me klaar voor 8 uur dienst. 
De terugweg naar huis verloopt zonder problemen, zelfs niet bij de hefbrug van Alpen aan den Rijn want door slim te steken krijg ik de Quest zonder problemen door de wegwerkzaamheden. Vanwege de regen die vlak ervoor op de Steekterweg op mij neerdaalde (de sluizen gingen letterlijk wagenwijd open) lijkt het erop dat de problemen met de Inoled Extreme weer optreden. Knipperen van het licht zorgt op sommige onverlichte stukken voor een flinke daling van de rijsnelheid. Thuis toch maar eens kijken wat er nu precies aan gedaan kan worden (gaatje boren vrees ik). Uiteindelijk kom ik toch weer veilig aan in Leiden. Morgen ga ik voor de laatste late dienst voordat ik een week vrij ben, maar toch verkies ik voor zondag het openbaar vervoer, er gaat (bijna) niets boven lekker drie kwartier slapen in de trein ;-)

Heenweg:
DST: 60,06 km
TM: 1:45:49
AVG: 34,0 km/uur
MAX: 47,0 km/uur
ODO: 8.8204,4 km

Terugweg:
DST: 59,42 km
TM: 1:50:20
AVG: 32,3 km/uur
MAX: 45,0 km/uur
ODO: 8.263,8 km

donderdag 16 juni 2011

Woon-werk 15-06-2011

Ondanks de vermoeide benen besluit ik toch weer met Q284 naar Utrecht af te reizen. Buiten regent het dat het giet, de Quest staat ongeduldig voor de deur te wachten totdat hij uitgelaten wordt. Het regent... nog steeds... dikke druppels... het houdt maar niet op. Uiteindelijk grijp ik mijn spullen en een beetje moed bij elkaar en trek de voordeur achter mij dicht. Nu snel handelen, sloten er vanaf, schuimkap open, spullen erin mikken, regenjasje uit, ik erin, schuimkap erop, shit... batterij vergeten... #*&^!$` Uiteindelijk zit ik welliswaar afgeschermd van de regen in de fiets, maar toch ben ik drijfnat. Snel de schoenen inklikken en fietsen maar.
De benen hebben er moeite mee, het lijkt wel alsof de Quest mij wil waarschuwen. Ga nou lekker met de trein, je benen zijn nog niet hersteld van gisteravond. En ergens weet ik dat het klopt. Het fietsen gaat zwaar en ik heb last van mijn linker achillespees. Even lekker aanzetten is er niet bij. Het gemiddelde blijft dan ook achter bij gisteren.
Inmiddels heb ik ervaren dat mijn route van en naar Utrecht lang niet zo recht-toe-recht-aan is als ik dacht. Ja, op de Seiran of op de Koga Traveller kun je lekker doorjakkeren in de bochten, maar met Q284 is dat toch anders. De bochtensnelheid liggen beduidend lager en het opnieuw op gang brengen kost aardig wat energie. Ook het zoeken naar het juiste verzet is nog wennen. Aldoende leert men zal ik maar zeggen.
Zowel de hen- als de terugrit gaat moeizaam, het is lastig de snelheid erin te krijgen, maar als ik eenmaal op gang ben lukt het best om 36-38 km/uur aan te houden, ook tegen de wind in.
Later ontdek ik dat de remmen niet terugveren, na elke remming moet ik de remhendel terugduwen om ervoor te zorgen dat ze niet aanlopen. Zelf denk ik dat het ligt aan het feit dat ik op mijn route aardig wat grote, diepe plassen heb moeten doorkruisen, misschien is de boel wel een beetje vuil geworden en is schoonmaken de manier om alles weer goed te laten functioneren. Gelukkig ben ik volgende week de hele week vrij zodat ik naast het klussen in huis ook even tijd heb om naar de remmen te kijken.
Vandaag (donderdag) en morgen kies ik voor het openbaar vervoer. Zo kunnen mijn benen even goed herstellen. Zaterdag en zondag heb ik weer late dienst en pak ik Q284 weer mee. Zo komt het neer op 6 dagen werken waarvan 4 keer met de fiets. Niet verkeerd, de kilometers vliegen om mijn oren. Tot zover!

Heenweg:
DST: 59,96 km
TM: 1:56:17
AVG: 30,9 km/uur
MAX: 44,0 km/uur
ODO: 8.084,9 km

Terugweg:
DST: 59,47 km
TM: 1:53:55
AVG: 31,3 km/uur
MAX: 46,5 km/uur
ODO: 8.144,4 km

Woon-werk 14-06-2011

Dinsdag 14 juni, een late dienst van 14:30 tot 22:45. Fijn weer in de Quest naar werk. Nog steeds wennen is het vriendelijke zwaaien naar mensen wiens mond openvallen van verbazing bij het zien van een Quest.
De gebruikelijke route heb ik genomen, alleen de hefbrug bij Alphen aan den Rijn naar Zwammerdam blijft een hachelijke onderneming. Vanwege renovatiewerkzaamheden en de aanleg van een nieuwe ontsluitingsweg is het daar opgebroken. Ik twijfel over uitstappen maar besluit toch door de berm (platgereden, dus zonder verrassingen) te rijden en met een beetje heen en weer wiegen en een lastige afdaling over een voetpad vervolg ik mijn weg weer. Dit gaat wel enorm ten koste van de gemiddelde snelheid. Die kan ik bijna zien dalen met tienden...
De weg tussen Bodegraven en Woerden neem ik via de hoofdrijbaan met een snelheid tussen de 40 en de 45 km/uur. Automobilisten gaan er met een ruime boog omheen en wederom opgestoken duimen mijn kant op. En passant nog even een wielrenner verzwolgen.
In Utrecht levert het Kanaleneiland (of beter gezegd, de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal) nog steeds een probleem op. Ook hier wordt geadviseerd af te stappen maar ik rij rustig door over de Stelcon-platen.
Terug naar Leiden gaat in het donker ook prima. Alleen weer wat flikkeringen in de koplamp, daar moet ik echt even naar gaan kijken. Ook nog een wedstrijd gedaan met een collega. Zij reed 5 kwartier later weg uit Utrecht en beweerde eerder bij de Heineken in Zoeterwoude te zijn dan ik. Dat werd dus flink aanpoten in het donker. Uiteindelijk, rond 00:20 kwam ik bij de Heineken aan, niet zeker wetend of mijn collega er al zou zijn, of misschien gewoon doorgereden was. Zelf had ze aangegeven flink gas te geven en rond 00:25 bij de Heineken aan te komen. Met die wetenschap beschouwde ik mijzelf als winnaar. Rond half een ging ik toch maar eens bellen, waar ze bleef. Toen bleek dat ze even voor twaalf uur nog een noodoproep had aangenomen, en nu pas bij Alphen aan den Rijn reed. Dat betekende ook dat het eigenlijk geen eerlijke race was en dat mijn overwinning niet zo heel veel voorstelde, behalve een overwinning op mijzelf. Het laatste stuk naar huis heb ik dan ook rustig aan gedaan. Moe maar voldaan parkeerde ik Q284 om 00:45 in de voortuin. Tijd voor een slaapje...

Heenweg:
DST: 60,59 km
TM: 1:45:48
AVG: 34,3 km/uur
MAX: 48,0 km/uur
ODO: 7.962,4 km

Terugweg:
DST: 59,40 km
TM: 1:44:04
AVG: 34,2 km/uur
MAX: 46,0 km/uur
ODO: 8.021,8 km

zondag 12 juni 2011

Rondje Ringvaart = dom stoempen

Eigenlijk is het rijden van een rondje Ringvaart helemaal niet gezellig of mooi, het rijden van een rondje Ringvaar doe je om kilometers te maken, of om eens flink je snelheid te testen. Maar omdat ik dinsdagmiddag pas weer hoef te werken, en mijn laatste rit met Q284 dan 6 dagen geleden zou zijn vind ik een rondje Ringvaart goed genoeg voor wat kilometers. 
De aanlooproute naar de Ringvaart kan vanaf mijn huis via Oud Ade, Rijpwetering en Roelofarendsveen, of langs de A44 via Oegstgeest en Sassenheim. Het nadeel van de laatste is dat je niet lekker de Ringvaart op kunt draaien vanwege een hele scherpe draai (ondoenlijk met een Quest) en hekjes voordat je de Ringvaart goed en wel op kunt draaien. De andere route betekend voor mij eerst het doorkruisen van de binnenstad van Leiden, ook geen pretje, maar de rest van de route voorbij Leiderdorp is prima te fietsen. Het is mij dan ook een raadsel waarom ik toch koos voor de route langs de A44 omdat ik dus langs de snelweg moest rijden, en niet makkelijk de Ringvaart op kon. Tot overmaat van ramp kwam ik ook nog achter een paard en wagen te rijden op een fietspad wat nauwelijks breder was dan de kar die getrokken werd door het paard. Dat werd dus een kilometer of twee met een gangetje van 14 km/uur achter dit span sukkelen. Uiteindelijk kon het span aan de kant en bedankte de bestuurder mij voor mijn geduld, en gaf ze aan dat haar paard he-le-maal niet tegen dit soort sluipfietsers kan. Ze draaide voor mij een zijweg rechts in zodat het paard mij niet kon zien en wenste me een fijne rit. Kijk, zo kan het dus ook, met een beetje samenwerking kom je er wel!
Eenmaal op de Ringvaart, in feite een ronde van 60 kilometer, kun je kiezen voor de binnenkant of de buitenkant. Er wordt weleens beweerd dat de binnenkant bijna een kilometer korter is dan de buitenkant, maar eigenlijk geloof ik dat niet. Ik kies voor de binnenkant omdat de buitenkant vaak bevolkt wordt door grote pelotons bukfietsers. En laat ik daar nu net even geen zin in hebben. Ik ben de Ringvaart opgedraaid bij Kaagdorp en ging dus met de wijzers van de klok mee richting Lisse. Mijn intuïtie blijk direct juist, de route tegen de klok in was een stuk drukker.
Van tijd tot tijd pikte ik een racefietser mee, sommige verslond ik met huid en haar, en andere ging ik gewoon lekker cruisend voorbij. Tot ik op een schitterend stuk glad asfalt kwam en de wind mij ook goed gezind was. Okay, eens kijken was ik in mijn mars heb. Een racefietser enkele honderden meters voor mij was mijn doel, die wilde ik met maximale snelheid passeren, erop en erover zeiden wij vroeger. En zo geschiedde... Eerst op het middelste blad aantrekken tot 50 km/uur, daarna door naar het grote blad en gewoon "dom rammen". En zo passeerde ik de racefietser met een snelheid van 61 km/uur, hij vraagt zich waarschijnlijk nog steeds af wat die gele vlek op zijn netvlies was ;-)
Later realiseerde ik mij dat het nog zoveel harder kan als ik:
  • Een racekap van Wim Schermer zou hebben.
  • Bredere velgen voor lagere rolweerstand zou hebben.
  • Geen half-open onderbeen zou hebben,
  • Mijn conditie weer op pijl zou zijn en
  • Gewoon 15 kilo lichter zou zijn.....
Enfin, een mens moet wat te wensen overhouden toch?
Na een paar kilometer kreeg ik dan toch een grote groep wielrenners in het vizier, maar aangezien deze groep zich stelselmatig niets aantrok van rode verkeerslichten (groepsgedrag??) was het voor mij niet mogelijk om ook maar iets dichterbij te komen. Maar toch, dat continu dichtrijden van een gat is wel goed voor de moraal, en goed voor de gemiddelde snelheid, die inmiddels was opgelopen tot 37,6 km/uur. Nu was ik bij Schiphol aangekomen en moest ik slalommen door Schiphol-Oost omdat er blijkbaar groot onderhoud wordt uitgevoerd aan het fietspad. En ja, dat is funest voor de o zo zorgvuldig opgebouwde gemiddelde snelheid, zeker omdat elke bocht met enige voorzichtigheid genomen moest worden, en meerdere verkeerslichten vonden dat snelle fietsers extra lang moeten wachten, of minimaal volledig tot stilstand gebracht moeten worden alvorens weer verder te mogen.
Toen de weg eindelijk weer vrij was waren de wielrenners in geen velde of wegen te bekennen. Dus dan maar weer met het verstand op nul en de blik op oneindig richting Aalsmeer koersen. Bij het pontje in Rijsenhout nog even gekeken of er wat familie aan de overkant stond, maar dat was niet het geval. En zoals ik al eerder meldde, eigenlijk is het Rondje Ringvaart doodsaai, en geestdodend. Ik besloot dan ook dat het Nieuwe Wetering afgelopen moest zijn met de Ringvaart. Via de draaibrug (die mij WEL gunstig gezind was) verliet ik de Ringvaart om via Rijpwetering en Oud Ade richting huis te rijden. De gemiddelde snelheid was inmiddels gedaald tot 37,1 km/uur als gevolg van tegenwind en een opkomend vermoeid gevoel in mijn bovenbenen. Na de Zijldijk in Leiderdorp draaide ik rechtsaf Leiden in via de Spanjaardsbrug en de Lage Rijndijk. En zoals ik al vermoede is het rijden door de stad ook funest voor de gemiddelde snelheid. Uiteindelijk kwam ik thuis aan met een gemiddelde snelheid van 36,5 km/uur. Niet ontevreden, gezien het feit dat dit tot nu toe het hoogste gemiddelde is dat ik op de teller heb. Okay, het is pas de vierde rit met Q284, en ik hoop mijn record nog vaak te kunnen verbreken. Dinsdag late dienst, maar voor woon-werkverkeer vind ik het belangrijker om fris op werk aan te komen, dus knallen wordt het niet, misschien de weg naar huis...


DST: 88,44 km
TM: 2:25:20
AVG: 36,5 km/uur (record)
MAX: 61,0 km/uur (record)
ODO: 7.901,8 km

zaterdag 11 juni 2011

Challenge Seiran verkocht

Donderdagavond heeft mijn Seiran een nieuwe eigenaar gekregen. Na de valpartij vond Berber het HOOG tijd om voor mij een Quest aan de schaffen (driewieler wordt er nu al geroepen). Het resultaat van de aanschaf van de Quest kun je hier lezen. Voorwaarde was wel dat de Seiran het veld moest ruimen.
Donderdagavond kwam de nieuwe eigenaar uit Zaandam met de auto om de Seiran te inspecteren en vervolgens mee te nemen. Ik had hem keurig alle foto's gestuurd waarop ook de diverse (kleine) schades te zien waren dus voor verrassingen kwam hij niet te staan. Wel is de nieuwe eigenaar 20 centimeter korter dan ik dus de pas verlengde neuspijp krijgt eerdaags te maken met de haakse slijper, of gewoon met de ijzerzaag. 
Ik had er nog een nieuwe set quick-releases bij gedaan, en een nieuw achterlicht. Verder was alle documentatie ook nog aanwezig, completer kon'ie niet zijn.
De Seiran werd ingeladen in de Auris hybride hetgeen zonder al te veel moeite bleek te passen. Muntjes uitgewisseld en weg was de Seiran.
Vanaf nu rijdt'ie dus in de omgeving van Zaandam rond, en zal'ie gebruikt worden voor forensen tussen Zaandam en Hoofddorp. Dus 'be aware' voor mijn oude Seiran op dit traject ;-) Veel plezier Wilco!

donderdag 9 juni 2011

Voor het eerst forensen met Q284

Woensdag 8 juni 2011, mijn eerste werkdag na anderhalve week thuis rondstrompelen, verbandjes wisselen, doktersbezoeken, beentjes omhoog, medicijnen slikken, en alles behalve fietsen. Dus 's-ochtends héééél vroeg opgestaan (01:45 gaat de wekker) en mijzelf in mijn fietskleding gehesen. Een stevig ontbijt klaargemaakt, en zes boterhammen gesmeerd voor tussen het fietsen door (beter bekend onder de term "werk"). De drinkzak gevuld met twee liter nattigheid en vervolgens de sloten van Q284 gehaald, tassen geïnstalleerd en mijzelf in de cockpit laten glijden. Schuimkraag erop want het regent rustig door, schoenen ingeklikt, verlichting aan en gaan met die banaan. De eerste woon-werkrit met Q284 is begonnen.
Ik heb geen idee wat ik moet/kan verwachten want het verband om mijn linkerkuit zit er stevig omheen en direct voel ik wat een bacteriële infectie in combinatie met antibiotica met mijn conditie gedaan heeft. Het voelt direct zwaar aan terwijl ik zeker weet dat het aan de banden niet kan liggen, die heb ik immers de avond tevoren nog op spanning gebracht. Nee, het moet wel een conditionele oorzaak hebben.
En zo glij ik door slaperig Leiden, een enkele verdwaalde student schrikt zich een beroerte als ik met een vaart van 35 km/uur de brug bij de Dr. Lelylaan kom afdenderen. Hoewel Q284 niet uitgerust is met de 90mm trommelremmen sta ik toch op tijd stil om niet binnen anderhalve kilometer van huis de eerste aanrijding te hebben. We groeten elkaar (de student iets in de trant van "asociaal" of "abnormaal", en ik een iets stemmiger "goedemorgen") en de rest van Leiden gaat probleemloos onder de wielen door. 
Het eerste echte lekkere rechte stuk is het Molenpad van Zoeterwoude-Dorp naar Zoeterwoude-Rijndijk. Het eerste stuk waar ook de Inoled Extreme zijn kracht moet bewijzen. Levert'ie voldoende licht, of moet ik toch voor dit soort situaties mijn LedLenser H7 aanzetten. Bij wijze van test zet ik de hoofdlamp aan, op de felste stand, in de kleinste bundel. Waardeloos! De hoofdlamp werpt zoveel strooilicht op de motorkap van Q284 dat het fietspad voor me nagenoeg in het donker verdwijnt. En achteraf gezien is het met de Inoled prima fietsen. Okay, een B&M IQ Cyo geeft mooier, helderder licht, maar ik durf in deze Inoled-lichtbundel rustig 40 km/uur te rijden. Zo gaat het langs de N11 richting Alphen aan den Rijn, nog steeds een onverlicht en aardedonker fietspad. De regen tikt onophoudelijk op deze eenzame fietser in zijn glasfiber ros, maar ik heb het reuze naar mijn zin. Er ontstaat inmiddels een microklimaat in de ingewanden van Q284 en ik begin het zowaar warm te krijgen. Door de combinatie van zeer vochtige buitenlucht en een zwetend persoon in Q284 vormt zich lichte condens aan de binnenzijde van de Quest, en mijn kleding begint ook langzaamaan klam te worden. Nog steeds kan dit de pret niet drukken want ik geniet met volle teugen.
Inmiddels heb ik ook Spookverlaat achter me gelaten, en ook hier bewijst de Inoled z'n waarde want straatverlichting is hier niet te vinden. Na het laatste stukje langs de N11 ga ik richting Zwammerdam over de Steekterweg, maar niet nadat ik eerst nog uit moest stappen vanwege wegwerkzaamheden bij de hefbrug van Alphen aan den Rijn. Op de Steekterweg kies ik voor de hoofdrijbaan in plaats van het fietspad omdat er een aantal minder overzichtelijke uitritten zijn, onder andere een uitrit waar slaapdronken vrachtwagenchauffeurs uit komen. Het blijkt een prima beslissing want ik ben niemand tegengekomen (het is immers pas half vier in de ochtend). In Zwammerdam steek ik de Oude Rijn over en ga ik via de Buitenkerk naar Bodegraven, een kort stukje langs het water alvorens het dorp in te rijden. Ook hier slaapt nog iedereen, op die ene persoon die z'n hond uitlaat en zich waarschijnlijk nu nog afvraagt wat hem in hemelsnaam met hoge snelheid over de klinkerweg passeerde. Deze klinkerweg, dwars door de winkelstraat van Bodegraven, duurt gelukkig maar een paar minuten voordat het gladde asfalt zich weer aankondigt. Ook hier kies ik weer voor de hoofdrijbaan en met een kruissnelheid van 40 km/uur zoef ik via Nieuwerbrug naar Woerden. Ook op dit traject van een kleine 10 kilometer lang word ik slechts door een enkeling gespot. Woerden rolt probleemloos en bijna geruisloos onder de banden van Q284 door tot ik plotseling het gevoel krijg dat er iets mis is.
Het heeft er alle schijn van dat de Inoled soms aan, en soms uit staat. Op sommige hobbels zie ik overduidelijk het licht feller worden, om 20 meter later weer te dimmen tot een niveau waarop doorrijden eigenlijk niet meer mogelijk is. Toch kies ik ervoor om door te rijden, er staan immers ook lantaarnpalen langs deze weg (Geestdorp). En omdat ik de route hier op mijn duimpje ken durf ik het ook aan om tegen de 40 km/uur door te pezen. Na Geestdorp besluit ik om de route door Breeveld te nemen, een mooie slingerweg tussen de boerderijen en landhuizen door. Af en toe knippert de koplamp aan en heb ik even voldoende licht om goed vooruit te kunnen kijken, maar soms is het echt turen in een zwart gat waar slechts om de 30 meter straatverlichting is geplaatst. Gelukkig kom ik na de onderdoorgang van het spoor weer in meer bewoond gebied, en is de straatverlichting significant beter.
Zo kom ik Harmelen binnen, en omdat Harmelen niet zo groot is, ben ik er met dezelfde snelheid ook weer uit. Nu in een (praktisch) rechte lijn op Utrecht aan. De Rijksstraatweg (N198) is ook goed verlicht, en langzaamaan begint de wereld om me heen wat lichter te worden, en ook durven zich meer mensen zich buiten te vertonen, al is dat allemaal in hun stalen koekblik. Hierbij moet ik wel opmerken dat het voordeel van twee spiegels boven een spiegel is, dat bij bochten naar rechts, eventueel achteropkomend verkeer al eerder waargenomen kan worden in de rechterspiegel, dan wanneer je zou moeten wachten tot'ie in de linkerspiegel verschijnt. Automobilisten hebben mij goed in de gaten want ze gaan met een (zeer) ruime bocht om mij heen, waarschijnlijk zich afvragend wat ze nu zojuist ingehaald hebben. 
In de Meern kies ik voor de busbaan. De eerste bus komt immers pas over anderhalf uur, en ik blijf zo toch een beetje feeling houden met mijn werk ;-) Nadat ik de A2 onderdoor gegaan ben moet ik rechtsaf het nieuwe fietspad op. Deze klimt langzaam maar gestaag naar de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal. Hier merk ik duidelijk dat de verminderde conditie in combinatie met een zware Quest en een slot van 7 kilo (!) de nodige energie vergt. De gedachte aan het feit dat vanmiddag diezelfde heuvel freewheelend naar beneden genomen kan worden, een geruststellende gedachte. Na de brug moet ik nog een klein stukje door Kanaleneiland alvorens ik op werk arriveer. 
De eerste rit met de Quest van Leiden naar Utrecht heb ik afgelegd in 1:49:57. En ondanks dat het mij tegenvalt feliciteer ik mijzelf met een nieuwe beste tijd. Over een paar weken, als de conditie weer op pijl is en de weersomstandigheden ook beter zijn, zit er misschien wel een mooie eindtijd van rond de 1:35:00 in. Voorlopig heb ik weer genoten van de loeiende koeien en de ontwakende haan en de weidevogels op mijn schitterende route door het slapende Groene Hart. Vanmiddag stuur ik Q284 weer terug naar Leiden. De resultaten daarvan staan hieronder. De volgende fietsrit staat gepland voor dinsdag 14 juni. Dan heb ik een late dienst.
Overigens, het probleem met de Inoled koplamp is hoogstwaarschijnlijk te wijten aan een slechte afdichting. De koplamp was in 59 kilometer tijd veranderd in een half aquarium. Hemelwater heeft bezit genomen van de ingewanden van de koplamp. Thuis dus maar even uit elkaar halen, schoonmaken en dichtkitten. Hopelijk is het probleem daarmee opgelost.... Wordt vervolgd!

Heenweg:
DST: 59,59 km
TM: 1:49:57
AVG: 32,5 km/uur
MAX: 44,5 km/uur
ODO: 7.753,8 km


Terugweg:
DST: 59,51 km
TM: 1:52:51
AVG: 31,6 km/uur
MAX: 46,5 km/uur
ODO: 7813,3 km

maandag 6 juni 2011

Herstel van mijn verwondingen

Vanochtend heb ik weer een bezoek gebracht aan de huisarts. Het vierde bezoek in 8 dagen tijd, ik geloof dat ik mijn quotum voor 2011 bereikt heb. Maar, zoals bekend is maken zachte heelmeesters stinkende wonden en is een vinger aan de pols houden geen overbodige luxe in deze situatie.
De arts heeft de wond op mijn kuit nogmaals goed bekeken en de conclusie was duidelijk: de infectie lijkt voorbij. Dus geen dure Mepilex Border pleisters met zilver meer plakken, maar nog wel twee weken pleisters zonder zilver gebruiken. Het zijn werkelijk schitterende pleisters, een zachte silicone laag die op de wond geplakt wordt, met een vochtabsorberende laag eroverheen. En om het geheel op z'n plaats te houden (het plakt uit zichzelf wel, maar in bed wil het nog wel eens verschuiven/loslaten) heb ik er nu een tubigrip omheen. Ik voel me nu wel ineens heel oud want het lijkt er nu net op alsof ik een steunkous om heb.... En dat alles op dokters voorschrift!
Bij de apotheek was het nog even "hilariteit" na het opmeten van mijn kuit. Deze mat 46cm. en de apothekersassistente had voor deze omvang slechts een "medium-sized" bovenbeen tubigrip.... Met andere woorden, de tubigrip om mijn onderbeen, hoort eigenlijk om een bovenbeen... :-$ Dat zal wat worden als ik eens iets om mijn bovenbeen krijg, en daar een tubigrip omheen moet... Mijn Hollandse turbodijen passen dan waarschijnlijk alleen in een oversized rollade-netje ;-)
Anyway, het herstel gaat gestaag, de duizenden speldenprikken die ik vorige week nog voelde in mijn wond lijken nu plaatsgemaakt te hebben voor jeuk. Een goed teken natuurlijk, maar wel erg onhandig zolang er nog wondpleisters en een tubigrip om mijn onderbeen zitten. Woensdag ga ik weer aan het werk, en natuurlijk ga ik dat gelijk met Q284 doen. Lekker eigenwijs, maar ik verheug me er nu al op... Hoewel, 05:00 uur beginnen betekend (zelfs met de Quest) nog steeds 01:45 opstaan.......... Dus voor nu: oogjes dicht, snaveltjes  toe, slaap lekker!

zondag 5 juni 2011

Eerste, echte rit met Q284

Zaterdagavond, het stilzitten (ter bevordering van het herstel van mijn geïnfecteerde onderbeen) komt me de keel uit. Ik MOET gewoon even uitleven. En wat is dan beter dan een mooie zaterdagavond rit in Q284 te maken. Er staat een straffe noordoosten wind maar verder zijn de condities prima. Ff snel een fietskloffie aangeschoten, een bidon gepakt en gestart.
Omdat het de eerste keer is dat ik Q284 aan de tand ga voelen besluit ik een bekend rondje te rijden met veel vrijliggende fietspaden. Het wordt dus een rondje Valkenburgse Meer. Dit was vroeger (20 jaar geleden) het rondje dat ik met pa, of met fietsvrienden op de racefiets reed. Nu levert het het asfalt voor mijn "maiden voyage" met Q284.
De eerste kilometers zijn natuurlijk weer even wennen, maar al gauw gaat het gas erop. Tegen de 40 km/uur zoef ik over de oude trambaan richting Wassenaar. Daarna rechtsaf Maaldrift richting de Wassenaarse golfclub. Na de golfclub weer rechtsaf richting Katwijk, en bij Katwijk weer rechtsaf richting Leiden. Richting Leiden reed ik langs de N206 alwaar het verkeer ongeveer 50 km/uur reed, net zoals ik. Er stond dus een redelijke noordooster hetgeen duidelijk voelbaar was. Toch weerhield het mij er niet van om met gelijke snelheid als de rest van het verkeer op te rijden. Dat gaf een enorme kick! En niet alleen ik had door dat ik even hard reed als de auto's, ook de automobilisten hadden het door, de nodige duimen mijn kant opstekend!
Zo reed ik anderhalf rondje rechtsom, keerde ik bij het duinwaterleidingbedrijf om en reed ik anderhalf rondje linksom rond het Valkenburgse Meer. Tijdens het rijden had ik de fietscomputer op gemiddelde snelheidsweergave staan. Deze gaf constant rond de 34 km/uur aan. Harder had misschien wel gekund maar de conditie liet het even niet toe. Ook de vele haakse bochten en smalle doorsteekjes met paaltjes haalden regelmatig de snelheid er helemaal uit. Uiteindelijk kwam ik warm, nat maar voldaan thuis. 
Quest rijden is (merk ik) inderdaad heel anders dan op de open ligfiets. Ventilatie is beduidend "anders" en een natte rug is onoverkomelijk. 

DST: 47,04 km
TM: 1:23:23
AVG: 33,8 km/uur
MAX: 55,5 km/uur
ODO: 7.686,4 km

zaterdag 4 juni 2011

Geluk bij een ongeluk

Al meer dan 15 jaar ben ik gefascineerd door het concept "velomobiel". Vanaf de allereerste Alleweder, tot wat nu de Questen, Milans en WAW's zijn. Snelheid, comfort, gebruiksgemak, milieubewust, sportief, gezond, allemaal begrippen die een voor een passen bij de huidige velomobielen. Elk natuurlijk in meer of mindere mate van toepassing, afhankelijk van het model. Maar voor mij heeft altijd met stip op nummer 1 de "Quest" gestaan. En nu, als geluk bij een ongeluk, kwam vorige week zaterdag een en ander in een enorme stroomversnelling terecht. De aanzet tot deze stroomversnelling was de schuiver met mijn Challenge Seiran 24" op de Veldwijk in Woerden, het pad langs de spoorbaan van Leiden naar Utrecht. Als gevolg van een klapband vóór maakte in een flinke smakker tegen het grove asfalt terwijl ik net lekker de vaart (35 km/uur) erin had zitten. Als gevolg van het niet zachtzinnige contact met moeder aarde schaafde ik mijn onderbeen, bovenbeen en onderarm flink open. Maar in tegenstelling tot een gekrenkt ego bleek de Seiran zich kranig te hebben geweerd. Slechts een schaafplekje op de zitschaal, en schaafplekjes op beide quick-releases was het enige dat hem (haar?) ten deel viel.
Na een bezoek aan het Zuwe Hofpoort ziekenhuis in Woerden, alwaar mijn wonden werden verzorgd, ging ik richting huis. Daar was iedereen bezorgd en geïnteresseerd. Er gingen twee dagen voorbij toen Berber plotseling zei dat ze zaterdag een verrassing voor mij had. En omdat ze al een paar keer meer dan gemiddelde interesse getoond had voor velomobielen, en mijn wensen, had ik wel een idee wat zij met die verrassing bedoelde.
Die zaterdag stapten we samen in de auto en gingen de A44 op, noordwaarts. Berber vroeg of ik al een idee had waar we naartoe gingen. Ik gaf aan dat ik het vermoeden had dat het Dronten of Almere werd. Het eerste bleek het geval. We gingen (voor mij) velomobiel "passen" bij Velomobiel.nl waar Berber een afspraak had gemaakt. Het passen verliep spoedig ondanks mijn pijnlijke heup en onderbeen. Zonder al teveel problemen gleed ik voor het eerst in een Quest. Een zeer bijzondere ervaring, zeker na het rijden van een blokje over het industrieterrein. Wat een verschil maakt zo'n stroomlijn, zonder moeite reed ik al vlot 30 km/uur. Bij terugkomst bij Velomobiel.nl hebben we nog even gesproken over de opties en mogelijkheden en waar de prijs van een nieuwe Quest dan op zou uitkomen. En dat het uiteindelijk, met alle (noodzakelijke) opties uitkwam op € 6.700,= was wel even slikken.
We vertrokken bij Velomobiel.nl met de vraag: "en nu?" Beide hadden we een mooie gele Quest gezien in Almere, bij Theo van den Broek. En voor een zeer aantrekkelijke prijs ook. Dus toch de stoute schoenen aangetrokken en naar Almere teruggereden. Theo stond al te wachten in de garage waar de zo goed als nieuwe Quest 284 stond te glimmen. En eigenlijk hoefde ik er niet lang over te denken, dit gaat  worden. Goed, hij heeft geen dubbele koplamp, en niet de dubbele richtingaanwijzers, maar is dan ook € 2.200,= goedkoper dan een nieuwe. We maakten een afspraak voor Hemelsvaartsdag om de koop af te handelen en met een blij gevoel verlieten we Almere.
Op Hemelvaartsdag togen we naar Almere om de Quest "over te schrijven" op mijn naam. Theo had al de moeite genomen om de Quest op lengte te maken en de ketting te smeren. En nadat de koffie op was kon ik een Quest rijker, en  € 4.500,= lichter richting Leiden rijden. Onderweg trokken we natuurlijk veel bekijks, veel ohh's en ahh's en veel glazige blikken richting "dat gele ding op die aanhanger". Bij aankomst in onze straat natuurlijk ook veel nieuwsgierige blikken en veel bekijks, want van zo dichtbij had nog nooit iemand zo'n bijzondere fiets gezien.
 De Quest werd afgeladen en omgereden naar de achterruin alwaar hij een prominente plaats kreeg op het terras. Met goed uitzicht kon ik gaan genieten van mijn Quest, MIJN Quest 284 ;-)