zondag 31 juli 2011

Nieuwe filmpjes van mijn woon-werkroute

Gisteren heb ik weer eens wat filmpjes gemaakt op mijn route naar werk. De laatste tijd zijn er wat dingen veranderd (de hefbrug van Alphen aan den Rijn is weer toegankelijk, nieuwe banden die voor een grotere draaicirkel zorgen) en daarom dacht ik dat het leuk zou zijn om daar wat videomateriaal van te maken.
Het eerste filmpje begint voor de deur waar ik Berber, Jebbe, Hoite en Douke uitzwaai (en tot de conclusie kom dat ik de accu nog niet aangesloten heb). Ik neem je mee op het eerste deel van mijn route door Leiden, richting Zoeterwoude. Eigenlijk kom ik maar 1 knelpunt tegen en dat is al vrij vroeg in het begin als ik onder de Damtunnel uitkom en linksom over de busbaan richting de Churchillaan wil gaan. De draaicirkel is nu een meter of dertien en ik krijg Q284 net niet helemaal rond. Ik had even geen zin om te "Flintstonen" dus heb ik het voorwiel zachtjes over de stoep laten rollen. De minirotonde bij de kruising Haagweg/Churchilllaan levert geen probleem op. De rest van de route gaat probleemloos.



Het tweede filmpje heb ik gemaakt rondom de hefbrug van Alphen aan den Rijn. Hier is een tijd lang het fietspad afgesloten geweest. Er was wel een omleiding ingesteld maar die was a: onduidelijk aangegeven en b: niet geschikt voor velomobielen. Twee hekjes zorgden ervoor dat fietsers wel door konden rijden, maar velonauten moesten uitstappen en hun kostbare velomobiel aan de hand tussen de poortjes door manoeuvreren. Gelukkig is het fietspad nu weer open, voorzien van een laag glad asfalt en de tunneltjes zijn ook weer begaanbaar. Er moet nu alleen nog een fatsoenlijke voorziening aangelegd worden zodat de aansluiting met de Steekterweg weer normaal is, nu moeten de fietsen nog door een smal straatje over de rijbaan.



Het derde filmpje begint vlak voor Zwammerdam en gaat door tot vlak na Bodegraven. Zwammerdam en Bodegraven wil ik nog eens wissen uit mijn woon-werkroute als er een goed (lees: snel) alternatief voorhanden is. De klinkers, paaltjes en verkeersdrempels zorgen voor de nodige vertraging. Enfin, laat de beelden voor zich spreken.



Ik hoop dat jullie hebben genoten. Op of aanmerkingen zijn van harte welkom. Tenslotte nog even de resultaten van de woon-werk- en werk-woonroute:


Heenweg:
DST: 59,77 km
TM: 1:40:09
AVG: 35,8 km/uur
MAX: 48,0 km/uur
ODO: 10.261 km

Terugweg:
DST: 59,14 km
TM: 1:39:21
AVG: 35,6 km/uur
MAX: 48,5 km/uur
ODO: 10.320 km

zaterdag 30 juli 2011

Nieuwe banden, nieuwe tijden

Donderdag werd per post bezorgd, 3 nieuwe F-lite's van Kees van Hattem. De Perfect Moirree's waren dringend aan vervanging toe. Na de laatste post met de foto's van de erbarmelijke staat van de voorbanden ben ik er nog een keer mee naar Utrecht gereden. Het leek wel rijden op eieren! Waar ik normaal gesproken gewoon overal recht doorheen rij, had ik bij die laatste rit de grootste moeite met het omzeilen van steentjes, plassen, takken en nog meer rommel op de weg. Gelukkig kwam ik die dag ongeschonden weer thuis. Maar donderdag kwamen dus de nieuwe banden.
De Quest heb ik op een dekentje op z'n zijkant gelegd en de oude banden heb ik verwijderd. Ik heb nog even gevoeld hoe dik het loopvlak nog was, en ik ben blij dat ik er niet nog een keer mee ben gaan rijden. Het loopvlak was dermate dun dat ik een situatie zoals bij Pé Koomen heb kunnen voorkomen. Ook zag ik bij het verwijderen van de oude set wat de oorzaak was van het aflopen van de rechter voorband. Het ventiel, of beter gezegd, de rubber bevestiging van het ventiel had deels losgelaten. Daardoor kon de druk langzaam wegsijpelen. Gelukkig leverde Kees drie nieuwe XL-binnenbanden mee zodat ik met geen zorgen hoefde te maken over nieuwe aflopers.
De banden monteren is een eenvoudige klus, zelfs het centreren op de velg leverde geen noemenswaardige problemen op. Even één bar lucht in de binnenband en dan met de hand de band op de juiste plek drukken. Vervolgens de band doorpompen naar de gewenste vijf bar en controleren op hoogteslag. In een keer goed. Hoewel ik nog met de 19mm velgen rij lijken de banden zich prima thuis te voelen op hun nieuwe werkplek. Binnenkort zullen we wel weer gedemonteerd gaan worden want ik heb een setje bredere velgen en een paar 90mm Sturmey Archer remtrommels liggen waar ik nog een nieuwe setje voorwielen van ga maken. Eerdaags maar eens een ritje Dronten aanvangen om de spaken te halen (en een nieuwe ketting en cassette).
Gisteren (vrijdag 29-07-2011) ben ik voor het eerst met de nieuw gemonteerde banden naar werk gereden. Door de nieuwe (bredere) banden is de draaicirkel toegenomen. Binnen een kilometer kwam ik al in de problemen doordat ik mijn draai over de busbaan niet kon halen. Dat werd dus even "Flintstonen" om uiteindelijk de draai te kunnen voltooien. De rest van de route leverde geen problemen op!
Het eerste dat opvalt bij de nieuwe banden is de soepelheid. De F-lite's (op 5 bar) bollen heerlijk, elke hobbel, putdeksel of richel wordt gladgestreken alsof ze er niet zijn (vergeleken met de smalle en stugge PM's). Verder valt de lage rolweerstand op, de acceleratie verloopt merkbaar sneller, en uitrollen gaat ook vele malen langer door. Ook het gemak waarmee een hogere snelheid aangehouden kan worden valt op. Ik heb het gevoel dat een kruissnelheid van 40 km/uur met de oude banden, te vergelijken is met een kruissnelheid van 42-43 km/uur met de nieuwe banden. De hartslag gaf dat althans aan. Tenslotte viel op dat de banden door hun grotere volume een hoop meer geluid geven. Er is een duidelijker gezoem/geraas te horen. Het is niet storend, maar het valt wel op. Het geluid wordt door de Quest-klankkast nog wat versterkt, en eigenlijk heeft het wel iets "sportiefs" en geeft het een verhoogd gevoel van snelheid.
De rit naar Utrecht verliep top. Een kruissnelheid van 40 km/uur plus was geen probleem en eenmaal op de Europalaan in Utrecht aangekomen gaf de CatEye een tijd van 1:38:10 aan. 2 minuten en 4 seconden sneller dan de beste tijd ooit! Dat belooft wat voor de volgende keer. Zelfs de terugrit naar huis (vertrokken om 00:10 uur) verliep vlot en leverde een eindtijd op van 1:39:24. Geheel tevreden met mijn nieuwe banden dus!

Heenweg:
DST: 59,76 km
TM: 1:38:10
AVG: 36,4 km/uur
MAX: 54,5 km/uur
ODO: 10.142 km

Terugweg:
DST: 59,14 km
TM: 1:39:24
AVG: 35,6 km/uur
MAX: 48,5 km/uur
ODO: 10.201 km

maandag 25 juli 2011

Q284 passeert 10.000 kilometer

Gedreven door de wil om die "magische" 10.000 kilometergrens te doorbreken stapte ik vanochtend in de Quest. De benen waren merkbaar vermoeid van de dag ervoor. Toch liet ik mij daardoor niet weerhouden en reed ik de 10.000 tegemoet. Het was bij een lichte miezer goed uit te houden onder de schuimkap maar bij Alphen aan den Rijn moest'ie toch het veld ruimen. De teller stond inmiddels op 9.970 kilometer, nog 30 te gaan. Zwammerdam, Bodegraven en Woerden glijden ongemerkt voorbij. Het kan nu niet lang meer duren, die 10.000 zal weldra op het scherm verschijnen.
En inderdaad, in Harmelen staat'ie dan echt op het beeldscherm, de 10.000e kilometer voor Q284 is een feit. De decimaal is verdwenen, de Cat Eye geeft vanaf heden nog slechts hele kilometers aan.
De dag schrijd langzaam voort en om 14:45 maak ik mij weer klaar voor een nieuwe rit. Helaas geven de benen geen thuis en zal deze rit als meest moeizame rit tot nu toe de boeken in gaan. Volledig uitgeput en leeg arriveer ik thuis in Leiden, moe, maar verre van voldaan, slechts blij dat de kwelling voorbij is. Het leek alsof ik door de meest dikke mist en sneeuw moest rijden, accelereren ging voor geen meter en snelheden van 35 kilometer per uut waren slechts voor korte tijd vast te houden. De statistieken spreken voor zich:


Heenweg:
DST: 59,72 km
TM: 1:45:56
AVG: 33,8 km/uur
MAX: 44,0 km/uur
ODO: 10.011 km

Terugweg:
DST: 59,82 km
TM: 1:51:21
AVG: 32,2 km/uur
MAX: 50,0 km/uur
ODO: 10.071 km

Koud vanochtend, 3 bar en nieuwe banden nodig

Het was vanochtend weer als vanouds: 02:45 ging de wekker en ik stond op met de gedachte dat de heenweg naar Utrecht met wind mee afgelegd zou worden. Waar ik echter geen rekening mee had gehouden was dat het weleens koud kon zijn. Koud? Het is toch zomer? Dat is toch dat jaargetijde waarin het vroeg licht is, laat donker, waarin de temperatuur overdag niet onder de 20 graden komt en de nachten zwoel en klam zijn? Inderdaad, zomer! Na het gebruikelijke ritueel (brood smeren voor mijn vriendin en voor de kinderen) toog ik naar Q284 die al stond te trappelen van ongeduld. Ook hier weer een klein ritueel (batterij, tellertjes, schuimkap, bidon, tas, slot etc. etc.) en op naar Utrecht. En zo fietsend door de stap merkte ik nog niets van de temperatuur, maar eenmaal afgedaald naar de polder werd het verhaal wel anders. Dikke flarden mist omhulde mijn Quest en ik moest de Inoled koplamp een stuk lager zetten om niet mijzelf te verblinden. En eenmaal langs de N11 merkte ik ook dat het toch wel erg fris was buiten. 9 graden gaf mijn Polar CS400 aan. Dat is 9 graden IN DE QUEST wel te verstaan. Gelukkig had ik armstukken aan...
Het fietsen wilde maar niet vlotten, hoewel de wind mij gunstig gezind was leek het alsof ik mijn benen door een bord erwtensoep moest malen. En hoewel de temperatuur hard richting erwtensoepniveau daalt wil ik daar nog even mee wachten. Na 13 kilometer was ik het zat. Ik wist dat de rechter voorband nogal snel zijn druk verliest maar dat ik met mijn duim gewoon een flink eind de band kon indeuken was toch een duidelijk teken van "achterstallig onderhoud". Gelukkig had ik mijn pompje bij de hand en kon ik de band vullen tot een acceptabel niveau. De snelheid gaf later aan dat het een juiste beslissing was om wat extra lucht toe te voegen.
Na het werk kon ik lekker naar huis fietsen en deed ik het mak an. Thuisgekomen toch maar even de Quest op z'n kant gelegd om de banden weer eens te inspecteren. De rechterband zag er nog keurig uit alleen de druk was maar 4 bar, Dus snel de hogedrukpomp eropgezet en de band op 6 bar gezet. Morgenochtend zal er dan nog genoeg in zitten voor een nieuwe dag Leiden-Utrecht-Leiden.
De linkerband echter was van een heel ander kaliber. De druk was prima in orde, maar de band..... Laat de foto's maar spreken......


Tsja, dat wordt snel nieuwe bandjes bestellen, dat is zeker..... Welke bandjes het gaan worden staat voor mij wel vast: De F-lite's. En hopelijk bevallen ze mij net zo goed als wat ik gelezen heb in de eerste recensies. Ik zal mijn ervaringen ook posten zodra ik ermee ga rijden. Voor nu brei ik er een eind aan en hoop ik dat de banden mij nog een keer heelhuids naar Utrecht en terug willen loodsen. Morgenochtend gaat de wekker om 03:20. Hopelijk heb ik een ononderbroken nachtrust. Voor nu alleen nog de statistieken van vandaag:

Heenweg:
DST: 59,80 km
TM: 1:46:24
AVG: 33,6 km/uur
MAX: 44,0 km/uur
ODO: 9.891,7 km

Terugweg:
DST: 59,74 km
TM: 1:47:18
AVG: 33,4 km/uur
MAX: 50,5 km/uur
ODO: 9.951,4 km

zaterdag 23 juli 2011

10.000 here I come!

Nog een kleine 170 kilometer en dan viert Q284 zijn (haar?) eerste 10.000 kilometer. Waarschijnlijk zullen die kilometers er dinsdag bij gereden worden. Vandaag rolden er in ieder geval weer 120 onder de banden door, hetgeen de totaalstand naar 9.831,9 kilometer brengt. Ik heb vandaag een inspiratieloze dag, dus ff geen verhaaltje.


Heenweg:
DST: 60,14 km
TM: 1:42:34
AVG: 35,1 km/uur
MAX: 52,5 km/uur
ODO: 9.772,3 km

Terugweg:
DST: 59,59 km
TM: 1:52:19
AVG: 31,8 km/uur
MAX: 48,0 km/uur
ODO: 9.831,9 km

donderdag 21 juli 2011

Zijn het de oude banden?

Net als afgelopen dinsdag ging het ook vandaag weer lekker hard. Van enig wind was geen sprake (althans, niet voelbaar) en de bandjes stonden nog op spanning. En hoewel ik mij had voorgenomen om het nu eens echt lekker relaxed te doen naar werk kreeg de snelheidsdrang toch weer de overhand. Maar waarom gaat het nu ineens zoveel harder dan enkele weken geleden? Zelf kan ik een paar redenen opnoemen, maar waarschijnlijk is er geen echte eenduidige reden te noemen maar is het een combinatie van alle redenen bij elkaar.

  • Ik ben gewend aan de Quest, mijn spieren zijn gewend geraakt aan de andere zitpositie.
  • Mijn conditie is weer op pijl na mijn schuiver met de Challange Seiran van 2 maanden geleden.
  • Het rondje IJsselmeer (veelal op niveau D1) heeft mijn spieren een extra boost gegeven en mijn gewicht significant laten dalen.
  • De voorbanden beginnen langzaamaan glad te worden, het profiel is bijna verdwenen. (Minder weerstand?)
Al deze punten kunnen natuurlijk van invloed zijn, maar het echte antwoord blijf ik schuldig.

Hoe kan het nu nog sneller? Ik wil graag naar de 1 uur en 30 minuten op het traject Leiden - Utrecht, en dat lijkt mij niet onhaalbaar. Het antwoord zal deels liggen in een nog betere conditie bereiken, maar deels ook technische verbeteringen aan Q284. Zo zal een racekap van Wim Schermer de aerodynamica een groot deel verbeteren hetgeen de snelheid verder zal doen toenemen. En dan natuurlijk nog de bredere banden op bredere velgen. Ik hoor goede verhalen over de F-lite's. En ik heb thuis nog een knap setje BMX-velgen liggen, maar die zijn 32mm. breed. Of deze brede velgen (13mm. breder dan standaard velgen) verantwoord zijn weet ik niet, misschien moet ik het eens voorleggen aan Wim want de brede velgen in zijn tests zijn geloof ik maar 25mm. En over banden gesproken, de eerste montage Schwalbe Kojak achterband doet het nog steeds perfect en ik nader langzaamaan toch de eerste 10.000km. van deze Quest.
Anyway, terug naar de 1 uur en 30 minuten voor het woon-werk verkeer, dat betekend toch een goede 40 km/uur gemiddeld. En dat betekend weer dat de kruissnelheid minimaal 46 km/uur moet worden. Nu ligt mijn kruissnelheid zo rond de 41, dus ergens heb ik goede hoop dat de 1 uur 30 er wel gaat komen, de vraag is alleen wanneer....

Heenweg:
DST: 60,09 km
TM: 1:46:27
AVG: 33,8 km/uur
MAX: 47,0 km/uur
ODO: 9.652,4 km

Terugweg:
DST: 59,72 km
TM: 1:42:04
AVG: 35,1 km/uur
MAX: 48,0 km/uur
ODO: 9.712,1 km

dinsdag 19 juli 2011

It's a record-breaking day

Je kent het wel, een week niet gefietst. Slecht weer, incourante begintijden op werk of elke andere reden. Dan voel je gewoon dat je benen willen. Okay, en passant nog wel even een vijver aangelegd en de schuur opgehoogd, de tuin geëgaliseerd en nog meer tuinklussen, maar ondanks dat waren de benen vandaag goed. Gisteravond nog even de bandjes op spanning gebracht (de rechter voorband stond na 10 dagen nog maar op 2,5 bar...) en natuurlijk een paar kleine checks zoals remmen en ketting.
Vanochtend ging de wekker om 03:15. Het opstaan ging moeizaam dus uiteindelijk werd het 03:30 voordat ik mijn benen uit mijn bed zwaaide. Even lekker ontbijten en daarna om 04:15 in de Quest gekropen. Zoals eerder gezegd, de benen voelden goed. Hoewel het in het donker lastig is om de snelheid in te schatten hield ik er de vaart lekker in. Mijn Polar CS400 gaf om de 5 kilometer een rondetijd aan, en zo kon ik een beetje in de gaten houden hoe de vorm ervoor stond. Regelmatig reed ik rondje 8: 30 - 8:40 en dat gaf goede hoop.
Op de lange rechten stukken tussen Bodegraven en Woerden (07:18/5km = 40,5 km/uur gemiddeld) en tussen Harmelen en de Meern ( 07:43/5km = 38,4 km/uur gemiddeld) hield ik de snelheid lekker boven de 42 km/uur. Het is dan jammer dat de rem erop moet voor drempels, bochten en verkeerslichten. Als ik dan uiteindelijk op de Europalaan aankom en 1:43:52 op de teller zie staan voel ik me moe, maar bovenal voldaan.

De terugweg dacht ik rustig aan te doen, maar toen de snelheid ineens erg makkelijk boven de 40 km/uur  kwam`heb ik toch maar doorgezet. En ondanks dat de ochtendrit enigszins vermoeide benen opgeleverd had vond ik het toch de moeite waard om het kunstje nog eens te flikken. En de Polar was mij gunstig gezind. Rondetijden met gemiddelde snelheden van 39,3 km/uur, 40,1 km/uur en zelfs 43,8 km/uur (wederom tussen Woerden en Bodegraven over de gewone rijbaan) lieten zien dat dit wederom een recordtijd kon worden. Helaas is de hefbrug bij Alphen aan den Rijn nog steeds een bottleneck in het geheel maar het uitzicht op de route langs de N11 bood hoop. En zo vloog ik tegen de wind in met 40 km/uur richting Leiden. Bij het passeren van de A4 ter hoogte van Zoeterwoude-Dorp had ik nog 10 minuten om onder de 1 uur 40 te blijven. Met de wetenschap dat ik 's-ochtends vroeg 8 minuten nodig heb om de Lammebrug te passeren gaf ik nog een extra poepie gas. Natuurlijk moest ik wel rekening houden met verkeerslichten en extra verkeer maar ik deed mijn best. De seconden tikten voorbij en langzaam maar zeker realiseerde ik mij dat ik 1 uur 40 minuten niet ging halen. Uiteindelijk ging ik vol in de remmen voor de deur in een eindtijd van.... 1 uur... 40 minuten... 14 seconden.
Enigszins balend, maar wel zeer tevreden (en moe) met een gemiddelde snelheid van 35,7 km/uur kroop ik uit Q284 en kon ik extra genieten van een verdiend glas koude cola. Onderstaand vind je de statistieken.


Heenweg:
DST: 59,81 km
TM: 1:43:52
AVG: 34,5 km/uur
MAX: 46,0 km/uur
ODO: 9.532,6 km

Terugweg:
DST: 59,68 km
TM: 1:40:14
AVG: 35,7 km/uur
MAX: 48,5 km/uur
ODO: 9.592,3 km

donderdag 14 juli 2011

Woon-werk 12-07-2011

Business-as-usual zal ik maar zeggen. Weinig bijzonderheden te melden. Of het moet zijn dat de omleidingsroute voor de hefbrug in Alphen aan den Rijn nog steeds niet klopt. Dat resulteert dus in een paar extra kilometers (over klinkerwegen) en een hoop ergernis. Zo moeilijk is het toch niet om een fatsoenlijke, goed bewegwijzerde omleidingsroute te maken of ben ik nou gek. Het voordeel is wel dat ik niet over de Steekterweg hoef te fietsen maar via de Kortsteekterweg (aan de andere kant van het water). Op deze manier hoef ik nergens over te steken of rotondes te draaien. De rest van de rit gaat voorspoedig en het ontbreken van gewicht (wat ik "gewend" was van het tripje IJsselmeer) maken de acceleraties een stuk sneller.
De terugweg werd vooraf gegaan door veel buienradar-checks vanwege het aankomende noodweer. Gelukkig kon ik tussen de buien door naar huis fietsen en kwam ik droog thuis met een voldaan gevoel.

Heenweg:
DST: 62,90 km
TM: 1:57:10
AVG: 32,4 km/uur
MAX: 45,7 km/uur
ODO: 9.414,2 km

Terugweg:
DST: 58,61 km
TM: 1:45:01
AVG: 33,4 km/uur
MAX: 45,0 km/uur
ODO: 9.472,8 km

Rondje IJsselmeer 9/10 juli deel 2

DAG 2: Workum - Leiden

Een rommelige nacht heeft mij niet de meeste nachtrust gegeven maar uiteindelijk heb ik toch een uurtje of 7 kunnen slapen. Tegen elven ging ik mijn mandje en terwijl Joost op de veranda van de Kampeerbungalow nog even zijn binnenbandje plakte. Ik viel direct in slaap en heb Joost niet meer de tent in horen komen. Het tentje waarin wij sliepen is van eenvoudige makelij en meet 2,10m x 2,10m. Eigenlijk is dat voor mij niet genoeg omdat ik graag languit op mijn rug slaap en derhalve met kruin en tenen tegen het doek lig. Maar goed, voor één nachtje is dat nog wel te doen. En schuin slapen in de tent is geen optie, Joost ligt er per slot van rekening ook nog. En zo werd ik dus rond de klok van 02:00 uur wakker voor een sanitair bezoek, tegen zessen werd ik nog een keer wakker, en uiteindelijk ging het licht definitief aan tegen kwart voor acht. En met een lange reis naar huis was het tijd om uit de veren te gaan. 
Ik ritste de tent open waarop Joost ook wakker werd. We begonnen gelijk met het hele proces van opruimen en inpakken. Slaapzakken werden uitgehangen, matjes opgerold en kleding opgeborgen of aangetrokken. Joost had nog een voorraadje krentebollen en ik nog wat boterhammen met kaas waar ik gisteren niet aan toe gekomen was. En ondanks de "leeftijd" van de maaltijd hebben we het ons laten smaken. Tsja, je gaat minimaal op reis, dan moet je dus concessies doen aan wat je meeneemt. En een kompleet ontbijt past daar dus niet bij. Rond tienen bestegen we onze rossen weer en gingen we op weg.
De eerste kilometers legde we af met gemengde gevoelens. Waren dit de benen waarmee we gisteren zo vlot reden? Zijn dit de benen waarmee we vandaag ruim 200 kilometer moeten rijden? Moeten we met deze benen thuiskomen? Auw!!!! Maar goed, niet zeuren en doortrappen, wat mot dat mot! En zo trapten we de eerste kilometers onder onze banden door. Het zonnetje scheen lekker en zo reden we door Hindelopen, op weg naar Stavoren. Na verloop van tijd begonnen de benen toch weer te wennen aan de gedachte dat ze ook vandaag weer vol aan de bak moesten en werd er steeds minder geprotesteerd. We reden Stavoren binnen en werden geconfronteerd met (wederom) een geopende brug. Een groot aantal Skutsjes wilde de haven in/uit en dat kostte ons weer tien minuten. Toen de brug weer begaanbaar was voor het landverkeer reden we verder volgens wat ons de juiste route leek. En nog geen kilometer later reden we ons klem bij de volgende brug/sluis. Met andere woorden: nog meer vertraging, maar tijd voor koffie. Een goed kwartier later, een appelpunt en een koffie naar binnengewerkt, konden we verder. 
Via de Rooie Klif reden we naar Oudemirdum en Nijemirdum. Daar kwam ons een blauwe Quest tegemoet, laverend door het kerkvolk dat net de zondagmis gevolgd had. We groette en ik vroeg me af of ik er nog achter zou komen wie deze velonaut kon zijn. De database van Velomobiel.nl kon me later ook geen uitsluitsel geven maar op basis van een blauwe Quest uit Friesland blijft alleen Ben Wiggers over. Maar aangezien velonauten bekend staan om hun lange fietsafstanden kan hij natuurlijk best uit een andere provincie komen. Enfin, tijd voor meer kilometers. Ik had met Joost afgesproken dat we zouden proberen om nu een kilometer of 60 te rijden alvorens weer te stoppen voor een lunch. Zo passeerden we Lemmer alwaar we de LF22a verlieten en de LF20b gingen volgen. We reden langs de N712 door de Noordoostpolder en concludeerden dat dit een van de meeste doodse plekken is om te fietsen. Misschien goed om kilometers te maken of tijdritten te rijden want het asfalt is top, maar er is werkelijk NIETS te zien. Nu was dat ook niet de intentie van deze trip maar ongemerkt probeer je toch wat van de omgeving mee te krijgen. En zo reden we Urk binnen waar we ook even moesten zoeken naar de juiste route. Q284 moest zelfs even over een hekje getild worden maar uiteindelijk reden we Urk weer uit en reden we niet later de Ketelbrug op. Natuurlijk stond deze brug OPEN maar door rustig omhoog te rijden kwam ik precies op tijd bij de slagboom aan om zonder stoppen door te kunnen rijden. Heerlijk, de meest geruststellende gedachte aan brug-op fietsen is dat je aan de andere kant ook weer naar beneden mag. En daar wilde ik toch weer eens van profiteren. Met 58,5 kilometer per uur suisde ik naar beneden. Dankzij de perfecte stroomlijn van de Quest en de wind (en ongetwijfeld geholpen door het totaalgewicht van Q284 + berijder + bagage) hoefde ik bijna een kilometer niet te trappen en dan reed ik nog tegen de 30. Vaarwel Noordoostpolder, welkom Flevopolder.
We besloten de route LF20b te laten voor wat'ie was want het paadje waar we in moesten was absoluut Quest- en racefiets onwaardig. We reden op Lelystad aan en kregen en passant nog een racefietser in ons kielzog. Vanwege dode voeten kreeg ik de snelheid niet hoger dan 36 kilometer per uur, en Joost had natuurlijk weinig aan mijn zog maar de wielrenner bleef er toch lekker achter. We reden Lelystad in en volgende de bordjes Bataviastad. Mocht je denken dat het slecht gaat met de Nederlandse economie? Ga dan eens op zondag kijken bij Bataviastad... WAT EEN DRUKTE! Uiteraard hadden we behalve lunch niets nodig bij Bataviastad dus reden we er met een grote boog omheen. Uiteindelijk streken we neer bij de haven van Lelystad waar we een heerlijk pistolet Filet Americain en pistolet Zalm genoten. Het begon een beetje te betrekken en Joost besloot een vest aan te trekken, maar toen  we uiteindelijk weer op pad gingen kwam de zon weer tevoorschijn.
Wij reden langs de Oostvaardersplassen en dat schoot lekker op. Goed asfalt, windje lichtjes mee en niet veel later (een uurtje ofzo) kwamen we aan bij de A6 waar we de Flevopolder zouden verlaten en Noord-Holland zouden binnenrijden. We zouden vanaf hier de route volgen die Joost had gekregen van zijn oom Schelte van Wielervereniging Avanti. Via Nederhorst den Berg en Vreeland zouden we uiteindelijk het Amsterdam-Rijnkanaal oversteken waarna het naar huis rijden kinderspel zou worden. In Vreeland kwamen we nog een gele Quest tegen. Uiteraard is mij niet bekend wie deze velomobilist was maar dat maakte de ontmoeting niet minder leuk. Deze anekdote echter wel: Joost hoorde een Quest-toeter en zag een gele Quest van voren naderen. Later zei hij er niets van te begrijpen want ik reed toch achter hem? In eerste instantie had hij niet door dat ik niet de velomobilist die hem van voren naderde. Grappig, de vele kilometers hebben zijn geheugen toch een beetje aangetast ;-)
Eenmaal onder de A2 door reden we via Vinkeveen en Mijdrecht richting de Oude Spoorbaan die ons naar Papenveer en Ter Aar zou brengen. We begonnen in gedachten de kilometers af te tellen. Nog 20, nog 18, nog 12. Woubrugge, Hoogmade (open brug), Leiderdorp, Nog 4, nog 3, nog 4 bochten, nog 1, THUIS! We hebben het geflikt! 450 kilometer hebben we erbij getrapt, een uitdaging hebben we volbracht. Voldaan, en nog niet eens zo heel erg moe kroop ik uit de Quest en Joost daalde neer vanaf zijn Cube. Mijn jongens en Berber waren blij dat ik weer thuis was. Knuffels en kusjes kwamen mijn kant op alsof ik wekenlang weg was geweest, wat een heerlijk onthaal. Nog even nakletsen met Joost erbij die daarna naar zijn eigen (zwangere) vriendin zou gaan. En dan wil ik nog even deze kanttekening maken. Joost had pas 1200 kilometer op zijn Cube racefiets gereden en een gelijk aantal op zijn mountainbike. Als je met deze trainingsarbeid, en een langste rit ooit van 145 kilometer deze "monstertocht" volbrengt achter/naast/voor een Quest verdien je alle respect! Joost, volgende keer weer? We bedenken nog wel wat!

DST: 219,52 km
TM: 8:21:29
AVG: 26,3 km/uur
MAX: 58,5 km/uur
ODO: 9.351,0 km

maandag 11 juli 2011

Rondje IJsselmeer 9/10 juli deel 1

DAG 1: Leiden - Workum

Na veel mailwisselingen over de meest geschikte datum, en veel vooruit schuiven is het er dan eindelijk van gekomen: De nieuwe uitdaging van Joost en ik. Twee jaar geleden deden we al eens een nachtrit Den Helder - Leiden, dwars door de duinen in het donker, de volgende uitdaging werd heb beroemde en veel besproken rondje IJsselmeer. Eens per jaar proberen we eens iets "geks" te doen. "Geks", want niet iedereen snapt de lol van het absurde aantal kilometers dat wij in hun ogen rijden. Sommige noemen het doelloos, zinloos, waardeloos, tijdverspilling, maar wij noemen het behoeftebevrediging en quality-time. Joost en ik (en natuurlijk de andere vrienden) hebben allemaal een druk leven met drukke banen, kinderen en andere "buiten-huisze" activiteiten. We waren dus blij dat we toch een datum gevonden hadden waarop het ons beide schikte en onze belevenissen lees je nu.
Zaterdagochtend rond de klok van 07:00 uur vertrok ik van huis richting Joost. Omdat de Quest "gebombardeerd" was tot bagagewagen moesten Joost z'n spulletjes nog achterin Q284 gestopt worden. Zelf had ik al mijn slaapmatje, slaapzak, tent, droge kleren, reserve/noodmateriaal en wat eten in de Quest gelegd, maar Joost moest natuurlijk ook nog wat meenemen. Aangekomen bij Joost verdween ook zijn slaapzak, slaapmatje, droge kleding, eten en kleinmateriaal in het "vooronder". Onvoorstelbaar wat je eigenlijk allemaal mee kunt sjouwen in een Quest, en dan heb ik een 26" achterwiel. Ik heb begrepen dat de bagagecapaciteit van een 20"-versie zelfs nog groter is. Links en rechts van de zitschaal had ik Joost z'n slaapmatje en mijn tentje geplaatst, dit leverde een aardige armsteun op. Verder was alles in kleine, handzame plastic zakjes verpakt waardoor het allemaal makkelijk weg te stouwen was, er kon zelfs nog meer bij, en dat terwijl de wielkast van het achterwiel nog niet eens ingedeukt werd door de bagage. Enfin, na een kopje koffie en het doorspreken van de laatste details vertrokken we tegen achten voor onze eerste etappe richting Frieslân.
We begonnen met een stukje door de nog slaperige binnenstad van Leiden richting Leiderdorp en Oud Ade. Bij die laatste kregen we weer gelijk een Déjà vu want Oud-Ade, camping Spijkerboor, was vroeger de plek waar wij voor het eerst kampeerden, zonder ouders. Nu, ruim 20 jaar later, rijden we hier weer, nog steeds bepakt en bezakt maar velen malen wijzer en grijzer ;-) op weg naar een nieuw avontuur. We passeren snel, Oud-Ade is immers niet zo groot. In Rijpwetering worden we toegejuicht door een groep jongeren en we vragen ons af: zijn deze van vandaag, of zijn deze nog van gisteren? Met andere woorden, komen deze jongelui net uit de kroeg, of gaan ze er nu al naartoe? We laten ze maar voor wat het is. Nieuwe Wetering wordt aangedaan en we draaien bij Rijpwetering de Ringvaart op richting Amsterdam. Het miezert nog steeds een beetje maar ik zit droog. Joost trapt onverstoorbaar door en samen hebben we de eerste 20 kilometers verslonden. Zo passeren we Rijsenhout en Schiphol en we draaien het Amsterdamse Bos in. Aanvankelijk wilde ik langs de bosbaan fietsen maar het werd een ritje dwars door het bos. Na het Amsterdamse Bos staken we de Amstelveenseweg over richting RAI, Amsteldijk en UVA.
Bij de UVA constateerde Joost dat de achterband lek was. En inderdaad, nadere inspectie van de achterband leverde het bewijs: een klein steentje had zich een weg gebaand door de Schwalbe Ultremo ZX. Eigenlijk zijn dit natuurlijk pure wedstrijdbanden, "ongeschikt" voor deze onderneming, maar als ik zeg dat de rest van de reis zonder verdere bandenpech afgelegd kon worden, dan zegt het toch iets over de kwaliteit van het rubber. We wisselen de binnenband, inspecteren de buitenband, monteren het achterwiel weer en vervolgen onze weg richting Durgerdam. We reden heel even fout maar al snel vonden we de Schellingwouderbrug die ons de juiste kant op bracht. Omdat de brug open stond (grrrrr. ik heb zo de pest aan pleziervaart, ik beleef er echt GEEN plezier aan) konden we ons een blik gunnen op de Zeeburgertunnel. Normaal zie je deze alleen vanaf de snelweg als je er doorheen rijdt, maar dit keer konden we 'm van een andere kant bekijken. Toen de brug eenmaal weer gesloten was (of "open" zo je wilt) en we de overkant bereikt hadden vonden we al snel de eerste bordjes van "onze" route.

En zo maakte we onze eerste kilometers door het weidse landschap van Noord Holland. Durgerdam, Monnickendam, Volendam... ho, tijd voor koffie! Alhoewel, koffie, eerst moest ik in mijn Quest poseren voor allerhande toeristen die nog nooit zoiets gezien hadden. Binnenkort ben ik dus in menig fotoalbum te bewonderen in Japan, China, Suriname, Duitsland, Engeland en waarschijnlijk in nog meer landen waarvan ik de naam niet weet. Erg leuk, maar het leverde Joost een minderwaardigheidscomplex op ;-) Na een stevige, goed belegde Uitsmijter ham-kaas en twee frisse Coca-Cola's trokken we verder richting Hoorn en Schellinkhout.
Op de dijk richting Hoorn spotte Joost in de verte een geel/oranje stipje en al gauw concludeerde hij dat het een velomobiel moest zijn. Hij moedige mij aan om "ervoor te gaan" en dus ging de gaskraan open, op naar de mysterieuze Quest/Strada of Mango. Enkele kilometers lang lag de snelheid rond de 45 kilometer per uur, en langzaam kwam ik wel iets dichterbij. Ik realiseerde me echter ook dat Joost en ik met z'n tweeën deze trip ondernemen en dat het niet zo leuk is om zo ver vooruit te rijden. Ik besloot de strijd te staken en te wachten op mijn fietsmaat van dit weekend. Weer bij elkaar filosofeerden we over welk type velomobiel het nu eigenlijk was. Hoewel het van afstand natuurlijk moeilijk te zien is vonden we beide dat de voorwielen wel erg ver naar buiten stonden. De Quest werd daardoor uitgesloten. Blijft over dat het dus een Strada of een Mango geweest moest zijn. Dus: Wie reed er zaterdag 9 juli omstreeks 14:00 uur over de IJsselmeerdijk richting Hoorn???
In Hoorn raakte we even het pad bijster als gevolg van marktdag (of gewoon een drukke zaterdag) en een wegopbreking maar al snel vonden we de juiste om route, en zo kwamen we langs Van den Bergh windsurfing. Voor Velonauten beter bekend als de producent van de "Wim Schermer racekappen" maar voor Joost natuurlijk bekend van het surfen. We zijn niet langsgeweest omdat het niet in onze agenda past, maar tegen de tijd dat ik mijn racekap ga bestellen bij Wim weet ik wel waar ik het moois kan ophalen. 
We reden door naar Schellinkhout om daar een kennis van Joost even te begroeten nu we er toch praktisch langskwamen. Helaas bleek André niet thuis en hebben we als bewijs een foto gemaakt die Joost hem zal opsturen. André als je dit leest, volgende keer beter! We reden verder richting de Zuiderdijk, maar deze bleek (zoals ik al wist, maar we waren toch eigenwijs) gesloten. Dus terug door Schellinkhout richting de N506 en Venhuizen. Hier bleek dit weekend het Nederlands Kampioenschap wielrennen te worden gehouden. Volgens mij waren dit de junioren maar er stonden toch een paar flinke volgauto's, er werd warmgereden op de Tacxen en er werd ook daadwerkelijk gereden. We verlieten het dorp omdat we geen tijd hadden om hier lang bij stil te staan en even later staken we het parcours over richting Bovenkarspel, Enkhuizen, Andijk, Wervershoof en Medemblik. Hier werden we even opgehouden door (wederom) een geopende burg maar al snel reden we op de Zuiderdijkweg richting Den Oever, op naar de Afsluitdijk. Hier hadden we beide enorm naar uitgekeken omdat we de wind in de rug zouden hebben op de Afsluitdijk. Na het Robbenoordbus hebben we nog even een visje gegeten vóór de Afsluidijk alvorens de oversteek te wagen.
Het visje werd nog even weggespoeld met een lekkere koude Cola waarna we weer op/in de fiets stapten om te starten aan het huzarenstukje van de rit: De Afsluitdijk. Maar niet voordat we eerst weer opgehouden werden door een geopende burg (had ik al gezegd dat ik een pesthekel heb aan pleziervaart???). Nadat de slagbomen omhoog waren gegaan ging het gas erop. Al gauw reden we tegen de 50 kilometer per uur en Joost ging voor een nieuw record. Even later werd door hem de 63 kilometer per uur genoteerd op de teller, ik perste er nog net een 64-er uit. Halverwege de dijk, na Breezanddijk ondernamen we nog een poging en daarbij lukte het mij om de 66 kilometer per uur op de klok te krijgen. Met een bagagepunt gevuld met kampeerspullen ben ik daar best tevreden over! Uiteindelijk deden we een kleine drie kwartier over de afsluitdijk, een "prestatie" waar we beide best tevreden over waren aangezien we er op dat moment al bijna 200 kilometer op hadden zitten.
De laatste kilometers van onze eerste fietsdag gingen een stuk gezapiger, rustig poekelend rond de 28 kilometer per uur door Makkum en Gaast, richting Workum, het eindpunt van deze etappe. Rond half zeven kwamen we aan op camping Sudersé alwaar de beheerder een bordje had opgehangen: "Receptie geopend van 20:00 tot 20:30. Nieuwe gasten, zoek maar een mooi plekje!" Zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten zullen we maar zeggen. Het tentje werd opgezet, de slaapspullen geïnstalleerd, we friste ons op in het toiletgebouw en gingen voor een heerlijk en eerlijk verdiende maaltijd terug naar Workum. En om eerlijk te zien, de kilometers van de camping naar Workum en terug vielen het zwaarst. Joost zonder zeem weer op zijn keiharde racezadel, en ik weer in die halve "foetushouding" in de Quest gekropen. Nee, dit waren niet de makkelijkste kilometers, maar met het uitzicht op lekker eten wel een van de meest waardevolle. Morgen crossen we weer verder, maar dan gaan we weer richting het drukke westen. Voor nu is het een mooie eerste dag geweest! STATS!!!!!

DST: 234,02 km
TM: 8:20:18
AVG: 28,0 km/uur
MAX: 66,0 km/uur
ODO: 9.126,4 km