woensdag 17 augustus 2011

Dag van de dagbladbezorger, en Quest logeert in Utrecht

Ondanks dat ik gisteren ook met de fiets naar Utrecht ben geweest besluit ik het vandaag weer te doen. Er staat een redelijke wind die maar niet lijkt te weten uit welke hoek hij moet waaien. Met regelmaat voelt de wind als "tegen" terwijl de voorspellingen "mee" zijn, en andersom. Toch mag dat de pret niet drukken want ik zit weer lekker buiten met mijn neus in de frisse wind te genieten van ontwakend Nederland. Maar naast de koeien, schapen, paarden en pluimvee is er nog een heel ander ras 's-ochtends vroeg in rep en roer: de dagbladbezorger....
De dagbladbezorger is iemand die 25 jaar geleden dag in dag uit op een stevige dienstfiets het papieren nieuws van de dag ervoor door een rechthoekige opening in of naast de deur deed glijden. Door weer en wind, dus het kon weleens gebeuren dat je een natte krant had, of dat de krant iets later was als gevolg van een lekker band of iets dergelijks. Maar na de "fietsdagbladbezorger" kwam de gemotoriseerde variant. Met Puch of Tomos onder de kont brachten de bezorgers de kranten een stuk sneller rond dan voorheen, een voordeel voor de bezorger! En een voordeel voor de ontvanger die altijd precies kon horen dat de krant er was. Wie kent het niet, het karakteristieke geluid van een voor de deur stoppende Tomos, een klepperende brievenbus, en een wegrijdende Tomos. Vreselijk irritant, hebben die gasten geen idee hoeveel overlast ze bezorgen naast de krant?
Maar vanochtend kwam ik een nieuw soort bezorger tegen: de autokrantenbezorger... De eerste kwam ik tegen op de Oud-Steekterweg. Zich niet bewust van het feit dat hij rond dit tijdstip echt niet de enige op de weg is gooit hij te pas en te onpas zijn portier open om half hangend uit de auto de krant in de brievenbus te laten glijden. Niet omkijkend bij het wegrijden en een middelvinger mijn richting op als ik hem passeer (raar, nu ziet hij mij ineens wel...)
De tweede autokrantenbezorger kom ik tegen op de Weijland tussen Bodegraven en Nieuwerbrug. Deze krantenbezorger bezorgt zijn kranten ook vanuit de auto, maar dan door het raam. Hij rijdt tegen de richting in over het vrijliggende fietspad met groot licht aan. Lekker, als Velomobilist, we zitten al laag, en dan ook nog vol in het licht... Was ik even blij dat ik op de rijbaan reed, en niet op het fietspad, ik had er mooi geen last aan.
De derde krantenbezorger vond het nodig om mij op het laatste moment binnen de bebouwde kom van Woerden in te halen om vervolgens voor mij te duiken en vol in de ankers te gaan om zijn brievenbus te halen. Ik heb me er maar niet druk om gemaakt en gehoopt dat hij een keer een stevige lantaarnpaal op zijn pad tegenkomt.
Maar de vierde bezorger spande echt de kroon. Over het gras, langs de slootkant wist hij zonder uitstappen zijn brievenbussen te bereiken. Vanuit de warmte van zijn auto, gecombineerd met een lekker stukje muziek is het natuurlijk zeer comfortabel werken. Je begrijpt, ik heb het niet zo op krantenbezorgers.... En het mooie van dit verhaal? Ik kom alleen krantenbezorgers tegen als mijn dienst 's-ochtends om 06:00 begint. En die dienst heb ik gelukkig niet zo vaak ;-)

Iedereen kent dat gevoel wel: klaar met werk en het is tijd om naar
huis te gaan. De wil zegt "ja" maar het lijf zegt "nee". Wat doe je
dan? Geen idee, maar ik heb mijn Quest vastgeketend aan een fietsenrek
en ben lekker met de trein naar huis gegaan. Morgen kan ik weer met de
trein naar werk en morgenmiddag weer met de Quest naar huis.

1 opmerking:

  1. Zo zie je maar weer Robert, de benzine is nog lang niet duur genoeg!
    Groet, Velotejo

    BeantwoordenVerwijderen