maandag 31 oktober 2011

Uitslag poll oktober

Aan heft begin van deze maand vroeg ik jullie om aan te geven vanaf welke snelheid jullie doorschakelen naar de grootste kettingwiel, "het grote mes". Het leuke is dat er deze keer meer mensen hebben gereageerd dan de vorige keer. 22 lezers van mijn weblog hebben hun stem uitgebracht op de vraag:
Bij welke snelheid ga jij over op het grote kettingwiel?
Van die 22 stemmers heeft precies de helft ingevuld dat zij overschakelen naar "het grote mes" vanaf 30 km/uur.  5 stemmers schakelen door vanaf 35 km/uur, 2 stemmers vanaf 40 km/uur en 4 stemmers kiezen pas voor het grote blad vanaf 45 km/uur (daar val ik zelf ook onder).
Het "vroeg" doorschakelen kan een voordeel zijn omdat je dan makkelijker kunt doortrekken naar hogere topsnelheden. Een tweede voordeel is dat de ketting langer op een groter kransje op de cassette verblijft. Op een groter kransje geeft de ketting minder weerstand omdat de ketting minder sterk gebogen wordt. Datzelfde voordeel heb je natuurlijk ook op het kettingwiel, theoretisch heeft een ketting op een 42t. blad meer weerstand dan op een 53t. blad. Het nadeel van vroeg doorschakelen naar het grote blad is dat de onderlinge stappen op de cassette groter worden. Een enkele stap zwaarder op de cassette heeft meer snelheidsverhoging nodig om terug te keren op je favoriete cadans. 
De voor- en nadelen van vroeg doorschakelen kun je omdraaien, dan worden het de na- en voordelen van laat doorschakelen. 
Grappig vind ik om te lezen dat steeds meer Quest-rijders kiezen voor een groter kettingwiel. 56- , 57- en zelfs 61-tands heb ik voorbij zien komen. Allemaal natuurlijk mooie grote verzetten die passen bij ontwikkelingen (racekappen, wielkappen, aerospiegels) waarmee Quest's, Strada's en Mango's steeds sneller rijden. Voor mij persoonlijk geldt dat ik met mijn 53-tands kettingwiel een maximum snelheid heb kunnen bereiken van 66 km/uur. En ja, ik ben dus iemand die regelmatig een cadans draait van 100 toeren per minuut of meer. En daarmee denk ik dat een groter blad als die ik nu heb voor mij niet nodig is. Aangezien ik mijn Quest gebruik voor woon-werkverkeer en daarbij op F-lites een kruissnelheid rij van 40-45 km/uur en op mijn Supreme's 35 km/uur rij kan ik prima uit de voeten met mijn 42-tands middenblad. Voor die paar keer dat ik richting de 50 km/uur schuif is dat prima te doen .
Bedankt allemaal voor het invullen van de poll!

Toch nog twee dagen kunnen fietsen

Vanwege rugklachten heeft het rijden in mijn Quest een tijdje op een laag pitje gestaan. Toch vond ik dat het afgelopen donderdag en vrijdag goed fietsweer was en mijn rug voelde goed genoeg om te fietsen. Woensdagavond heb ik dus de batterijen opgeladen, de Inoled Extreme even verwijderd uit de Quest (even op de verwarming gelegd om het condens te verwijderen) en de banden op spanning gebracht.
Donderdagochtend was een mooie ochtend om te fietsen. Een strakke lucht (althans, om 02:45 toen ik vertrok) maakte al snel duidelijk dat er met de temperatuur niet viel te spotten. Gelukkig hield de stroomlijn van de Quest heel veel kou tegen en warmte binnen, het was dus prima fietsen.
Omdat de Quest "winterklaar" is gemaakt gaat het rijden minder hard dan voorheen. Kruissnelheden van 40+ zitten er even niet meer in. Rondom staat'ie nu op Schwalbe Marathon Supreme's, banden die ik al jaren op mijn Kago Miyata Traveller heb en ze bevallen uitstekend! De kruissnelheid ligt nu rond de 35 km/uur, nog steeds een acceptabele waarde maar ik moet nu wel 10 minuten eerder van huis weg om op tijd in Utrecht te zijn.
Het voordeel van rustiger rijden is dat je meer tijd hebt om te kijken naar (en genieten van) de omgeving. En dan vallen dingen ineens meer op. Zoals de brug waar ik onderdoor rij in Utrecht (door een collega oneerbiedig "De Dildo" genoemd)...


Of deze varkens die uit een omgevallen boom zijn gehakt...


En zo zijn er nog meer mooie en leuke ontdekkingen te doen onderweg, maar die plaats ik een volgende keer, ik ga niet nu al mijn kruit verschieten...

Op vrijdag ging ik ook weer met de fiets, en in het kader van de zichtbaarheid heb ik ook in twee "donkere" situaties foto's gemaakt om te zien wat een bestuurder nu van een Quest in het donker ziet. Natuurlijk klopt het niet helemaal, een auto heeft immers koplampen die (als ze aanstaan) de retro-reflecterende delen van de Quest doet oplichten en zo de zichtbaarheid vergroot. Maar helaas kom ik 's-ochtend's vroeg weleens een slaapdronken bestuurder tegen die het lichtknopje nog moet ontdekken. In zo'n geval knijp ik 'm wel maar met mijn LedLenser H7 (die altijd onder handbereik ligt) weet ik de bestuurder tijdig te waarschuwen. Liever een lampje teveel dan een lampje te weinig zal ik maar zeggen.
De eerste twee foto's zijn onder het spoorwegviaduct bij Putkop gemaakt. Door de ruimschoots aanwezige verlichting is de Quest prima zichtbaar. Om niet teveel tegenlicht te hebben heb ik voor deze foto's de Inoled Extreme uitgezet en de dagrijverlichting ingeschakeld. De derde foto is gemaakt bij het verlaten van Harmelen, op de N198. Omdat er daar ter plaatse alleen oranje verlichting aanwezig is valt de Quest hier meer weg naar de achtergrond. Gelukkig maakt het reflectiemateriaal en de uitstekende verlichting hier veel goed, maar op de foto is duidelijk te zien dat er en-profil nog veel te winnen is. Toekomst???







Wat overblijft is te melden dat oktober 2011 een maand was met ernstig weinig kilometers : 767 km.
November zal al niet veel beter worden want ik het de eerste drie weken van november vrij genomen van werk om de badkamer te renoveren, inclusief de ernaast liggende slaapkamer en het complete kozijn. Hopelijk weet ik eind november nog hoe ik moet Questen....

dinsdag 25 oktober 2011

T'is lastig fietsen...

... met een verkrampte en pijnlijke onderrug. Zo eens in de 6 maanden heb ik een volledig verkrampte onderrug. In de regel gaat dit over door intensief rusten en bedliggen. Daarvoor kon ik de afgelopen weken de tijd en rust niet opbrengen.
De dokterspost schreef mij in het weekend van 15/16 oktober Naproxen voor. Naproxen is een ontstekingsremmend middel dat kan worden voorgeschreven bij Lumbago (lage rugpijn). Het pijnstillend effect berust op het remmen van de prostaglandinesynthese in het lichaam. De Prostaglandine hebben een functie bij het voelen van pijn, zij stimuleren het pijngevoel (bron: Wikipedia). En fin, voor drie dagen kreeg ik dus een pijnstiller en werd mij aangeraden om vooral veel te bewegen, geen lange autoritten te maken en veel af te wisselen tussen zitten, liggen, lopen en staan. Voor iemand die geen rust in zijn kont heeft geen probleem zou je zeggen.
De Naproxen deed rustig zijn werk en 2 maal daags slikte is braaf mijn ontstekingsremmer. Na drie dagen hoopte ik eigenlijk van de problemen af te zijn. Helaas bleek dit niet het geval en bleef ik last houden van een verkrampte onderrug. Eigenwijs als ik ben besteedde ik er weinig tot geen aandacht meer aan omdat de zeurende pijn in mijn rug al wat minder was geworden, draaglijker. Dus ging ik gewoon naar werk, maar niet met de Quest. Die stond zonder ketting en achterwiel (nog steeds) maar daar werd wel aan gewerkt. Nee, lekker met de trein of met de auto. Af en toe even een blokje lopen op werk maar veelal zat ik daar in mijn stoel.
Maandag jl. was ik het eigenlijk wel een beetje zat. Ik was al een keer met de Quest naar Utrecht heen en weer geweest (21 oktober) en dat was prima bevallen, behalve dat  de derailleurkabel gebroken was en de ketting nog iets te kort was. Wederom onderhoud dus. Maar vandaag heb ik een tube Midalgan Extra Warm gekocht. Je weet wel, dat spul dat lijkt op tijgerbalsem of tantum. Vanochtend bij thuiskomst (was vrij vandaag) gelijk op mijn onderrug laten smeren en binnen 15 minuten had ik een heerlijke warme onderrug. Direct voelde ik een ontspannende werking uitgaan van de warmte. De spieren begonnen zich zowaar weer wat losser te gedragen.
Omdat ik donderdag en vrijdag nog moet werken en daarna drie weken vrij ben wil ik donderdag en vrijdag heel graag naar Utrecht fietsen. Zodoende kan ik oktober toch nog meer een paar kilometers afsluiten. Hopelijk gaat het lukken, aan het smeerseltje zal het nu niet liggen.... Hoop ik.

zaterdag 15 oktober 2011

Nieuw achterwiel klaar

Verschil tussen standaard Quest-velg en DMR DeeVee

Vanmiddag heb ik mij bezig gehouden met het maken van een nieuw achterwiel voor mijn Quest. De bestelling uit Duitsland kwam afgelopen week binnen en daarom was het tijd om het achterwiel aan te pakken. Snel de Quest op een bok gezet, de achterderrailleur op het kleinste kransje geschakeld en de beschermkap verwijderd. Vervolgens de achterdemper laten zakken en de stalen as uit de achterbrug getrokken. Het wiel en de cassette konden daarna vrij eenvoudig verwijderd worden.
Allereerst werd het achterwiel onderdaan van de Schwalbe Kojak (bijna 14.000 kilometer!!!) en de binnenband en velglint. Daarna konden de spaken verwijderd worden. Het mooie van een nieuw wiel spaken is dat je de kans hebt om alle onderdelen goed schoon te maken, te inspecteren en opnieuw te smeren waar nodig. Met een volledig gereinigde achternaaf kon de opbouw beginnen. Allereerst negen spaken aan de cassettekant van buiten naar binnen geregen en op de juiste plaats in de velg gestoken. Daarna de tegenoverliggende flens ingespaakt en vastgezet, wederom van buiten naar binnen. Daarna komt het moment waarop goed gekeken moet worden hoe het achterwiel voor het eerst gedraaid moet worden. Het ventielgat moet mooi vrij komen te liggen dus het wiel moet ten opzicht van de naaf zo gedraai worden dat de spaak links (of rechts) van het ventielgat "van dat gat af" gaat staan. Dit om ervoor te zorgen dat de fietspomp er makkelijk tussen past.
Daarna kunnen er negen nieuwe spaken van binnen naar buiten in de flens aan de cassettekant gestoken worden. Vervolgens kruis elke spaak twee spaken buitenom, en 1 spaak binnendoor voordat hij naar zijn definitieve plek gaat. Uiteraard worden de negen spaken in de andere flens op dezelfde wijze ingespaakt. Daarna gaat het wiel in de wielrichter om globaal opgespannen te worden. Daarvoor gebruik ik een accuschroefmachine met een speciaal geprepareerd bitje. Zodoende komen alle spaken op globaal dezelfde spanning.
Zodra alle spaken aangedraaid zijn is het verwijderen van de hoogteslag de volgende stap in het proces. Vergeet je dit dan krijg je het wiel nooit mooi recht. Het is af en toe een beetje puzzelen welke spaak je moet aandraaien, zolang je maar altijd "paren" (spaken die tegen elkaar aan gekruisd staan) aandraait. Na de hoogteslag komt het zijdelingse slag verwijderen. Die luistert net even wat nauwer maar ook hier geldt: heb je dit proces eenmaal onder de knie, dan is het net zo makkelijk als fietsen.
Als het wiel dan eenmaal recht is meet ik de spaakspanning hoewel zelfs met de hand voelbaar is dat er van echte spanning nog niet echt sprake is. Daarom worden alle spaken op dit punt een voor een een hele slag aangedraaid. Wederom meten, de eerste spanning wordt opgebouwd. Nog maar eens een hele slag erbij voor alle spaken. De spaakspanningsmeter geeft nu gemiddeld 17 aan. De tabel leert dat deze waarde nog te laag is voor een stevig wiel. Daarom alle spaken nog een halve slag gegeven. Nog een keer meten: 20. Het doel is 24-25 hetgeen overeenkomst met een spaakspanning van ongeveer 1070 tot 1200Nm. Eerst het wiel maar eens kraken. Dit heeft tot doel om de spaakkop en het nippel wat beter te laten "zitten" in het spaakgat in respectievelijk naaf en velg. De spaken hoor je dan "springen" en doordat ze nu beter "zitten" is de spanning weer wat verminderd. Daarom krijgen alle spaken wederom een halve slag op het nippel. Meten: 23, nog niet genoeg. Nog een keer kraken en alle spaken weer een halve slag. Meten: 24, kraken, 23. Alle spaken een kwart slag erbij, kraken, meten: 24. Dus alle spaken nog een keer kraken en wederom een kwart slag erbij. Meten: 25. En na nog een keer goed kraken komt de gemiddeld spakenspanning uit op 24-25, precies zoals gewenst.
Omdat het wiel nu mooi kaarsrecht en op spanning staat is het af, maar een op een losse velg is het lastig rijden. Daarom gaat er een mooi nieuw 32mm breed Schwalbe velglint in, een nieuwe binnenband van Schwalbe en een nieuwe Schwalbe Marathon Supreme 26x2.00. 6 Bar lucht in de band en controleren of de band mooi gecentreerd op de velg ligt. Resultaat? Een keurig recht, strak, vet achterwiel.
Morgen gaat'ie in de Quest, samen met een nieuwe ketting (SRAM PC971) en cassette (HG80 11-28) zodat ik maandag weer veilig op weg kan naar Utrecht. De bevindingen van deze set lezen jullie natuurlijk hier!

maandag 10 oktober 2011

Deze week NIET fietsen :-(

Deze week wordt er NIET gefietst. Hoewel ik maar drie (nacht)diensten heb en dus makkelijk 2 keer op de fiets kan zijn het de benen die even de geest hebben gegeven. En de ketting, die is nu ook echt definitief op. Schakelen gaat moeizaam en vaak met 2 of drie kransjes tegelijkertijd.
Vandaag heb ik even kontakt gehad met de leverancier van "the goodies" want ik zit al sinds 29 augustus op mijn bestelling te wachten (de DMR DeeVee bleek een langere levertijd te hebben). Deze week nog kunnen ze de hele bestelling verzenden zodat ik komend weekend tussen de bedrijven door nog even een nieuw achterwiel in elkaar kan zetten. Hopelijk kan ik dan volgende week maandag weer met een zo goed als nieuwe Quest veilige winterkilometers maken... Keep you posted!!!

zondag 9 oktober 2011

Soms zit het mee, soms zit het tegen

... En dan heb ik het over vorige week vrijdag. Het was een mooie ochtend om weer naar Utrecht te forensen. Een mooi uitzicht op de sterren, heel af en toe een klein spatje regen uit de lucht. De wind was mee, dus ik had er weer lekker de vaart erin. Rijdend tussen Nieuwerbrug en Woerden voelde ik ineens de achterkant van mijn Quest dweilen. Omdat ik op de rijbaan reed met een snelheid rond de 44 km/uur heb ik gelijk de berm opgezocht nadat ik de vaart en snel uitgehaald had. Nadere inspectie bracht een lekke achterband aan het licht.
Deze Schwalbe Kojak heeft op dat moment al bijna 13.500 km gereden en begint langzaam aan het eind van z'n Latijn te komen. Omdat het wegdek vochtig is zijn er de nodige steentjes, doorntjes en andere scherpe voorwerpen aan de band blijven plakken. Een van de steentjes in de vorm van een haaientand heeft zich uiteindelijk door de band heen weten te wurmen en het gat in de binnenband was een feit. Omdat de band vol zat met steentjes was het lastig om de dader te pakken te krijgen maar nadat ik de buitenband in het kanaal had afgespoeld kon ik met een zakmes alle overige ingereden troep ook uit de band pulken. Let wel, dit alles rond de klok van 5:15 bij het licht van mijn LedLenser H7. Na het monteren van een nieuwe binnenband en het op spanning brengen met de handpomp (achteraf bleek de spanning maar 3,5 bar te zijn) kon ik mij weg vervolgen.
Langzaam kreeg ik een naar gevoel in mijn onderbuik dat vandaag weleens een hele vervelende fietsdag kon worden. De achterband was nu wel gerepareerd, maar een tweede lekke achterband zou toch heel vervelend zijn, dan zou ik moeten plakken. De voorbanden maakte ik mij niet zo'n zorgen over, die zijn relatief nieuw. Met samengeknepen billen fietste ik weer verder maar zoals de wet van Murphy al voorspelde ging het weer mis. Onder de Meernbrug bij Kanaleneiland hoorde ik een flinke knal, zag ik een wegschietende bierfles en reed ik plotseling scheef naar links en moest ik flink tegensturen naar rechts. Klapband, weer....
Toen ik eenmaal veilig aan de kant stond en van de schrik bekomen was heb ik de linker voorband geïnspecteerd. Voor de duidelijkheid, dit was de nieuwste F-lite die ik recentelijk bij Kees van Hattem besteld had. Finaal dwars doormidden, van links naar rechts. De inmiddels kapotte bierfles heeft mijn F-lite gruwelijk te grazen genomen, 5 bar luchtdruk in ontsnapt in een fractie van een seconde, de binnenband zit nu op elkaar geplakt als gevolg van de Schwalbe DocBlue die zijn werk goed heeft gedaan.
%#$ & !*#)@ Daar sta je dan, onthand, onttroond, ontredderd, gedesillusioneerd, kwaad, verdrietig en moedeloos tegelijkertijd. Godzijdank sta ik nog maar 3 kilometer van werk verwijderd, maar waar laat ik mijn fiets, hoe neem ik mijn spullen mee? Lopend, op SPD? In de miezer? Gelukkig bracht mijn werk de oplossing. Een collega uit Leiderdorp moest net als ik ook half zeven beginnen en zij was nog onderweg. Zij kon mij oppikken en zo kon ik dan toch nog enigszins op tijd beginnen aan het werk (kort dienstje van drie-en-een-half uur).
Die dienst ging snel voorbij en ik had al bedacht hoe ik met Quest en al naar huis kon komen. Snel Tweewielers in Utrecht "doet" Dahon vouwfietsen, en laten die nu met GoCycles uitgerust zijn. GoCycles en F-lite's zijn op het etiket na dezelfde band dus dat leek me een logische keuze. Helaas bleek Snel de bandjes niet op voorraad te hebben dus zocht ik een andere "grote jongen" in Utrecht, Kok Fietsen. Ook deze kon mij niet helaas niet verder helpen. Dan maar zoeken naar een willekeurige fietsenzaak in de buurt van werk. Die vond ik aan de andere kant van de Balijebrug, Patrick Luijten Tweewielers. Hij had nog een setje Schwalbe Marathon's 47-406 liggen voor € 19,95 per stuk. En met in het achterhoofd de komende gure periode en de aankomende winter leek mij het een goed besluit om maar eens een paar hufterproef bandjes aan te schaffen. De prijs vond ik wel okay, zeker omdat de optie om met de trein naar huis te gaan, een reserve F-lite te halen en met de trein weer terug naar Utrecht te gaan, mij iets teveel tijd kostte, en ook weer een tientje aan NS-kosten. Het verschil van € 30,= en een paar uur tijdswinst heeft mij toen doen besluiten om de bandjes aan te schaffen, ik kan ze immers nog vaak gebruiken als dat nodig is.
En zo kocht ik dus twee nieuwe Schwalbe Marathon's, en een velglintje en begon ik aan mijn wandeling naar mijn fiets. Het was nog maar de vraag of'ie er nog stond... Hij stond niet echt op de beste plek, maar wel een plek in het zicht, aan het hek van NEDAL... Toen ik over de Meernbrug liep was duidelijk dat mijn Quest er nog gewoon stond. Snel mijn nieuwe bandjes gemonteerd, teruggereden naar werk om mijn fietskleding aan te trekken, en door naar de fietsenmaker die zo vriendelijk was om mij een schroevendraaier te lenen. Nog even was lucht in de bandjes en toen door naar huis.
Direct was duidelijk dat de Schwalbe's van een heel ander kaliber zijn dan de F-lite's. Zwaar, zowel qua gewicht alsook in rolweerstand. Ik heb ze wat zitten vervloeken op weg naar huis. Thuis aangekomen ben ik alles maar eens gaan relativeren. De reis kost mij nu ongeveer 10 minuten meer, de kruissnelheid ligt ongeveer 5 kilometer lager, het bandengeluid is veel duidelijker hoorbaar maar de lekbestendigheid is (volgens de tests) vele malen hoger. En natuurlijk is het heerlijk om met 45 km/uur naar Utrecht te scheuren, maar als dat betekend dat ik regelmatig (met deze weersomstandigheden) uit mijn Quest moet om lekke banden te repareren, dan kies ik liever voor meer zekerheid. Ik kom namelijk liever op tijd en heelhuids aan op werk.

dinsdag 4 oktober 2011

Deelname optocht Leiden High-Leids 2011

Op 3 oktober deed ik mee aan de grote optocht in Leiden, een onderdeel van de viering van Leiden's Ontzet. Omdat de optocht dit jaar een lustrum mocht beleven werden er allerlei thema's van voorgaande jaren van stal gehaald. Zo ook het thema "vervoer" waarin diverse vormen van vervoer werden uitgebeeld. Zo was er de Blauwe Tram (voor de meeste Leidenaren wel bekend), een afvaardiging van SWIFT en SWABO (wielerploegen), handbikers en natuurlijk een Quest.
Hoewel deelname door mij in eerste instantie een beetje huiverig werd ontvangen besloot ik na korte tijd toch mee te doen. De angst voor ongeregeldheden zoals eieren gooien, bier spuwen of ander ongein bleek achteraf ongegrond. De organisatie stak goed in elkaar, het startvak was duidelijk aangegeven en de starttijd werd niet overschreden. De eerste meters waren erg bijzonder. Het publiek stond rijen dik te kijken, te klappen en te juichen. Af en toe zag ik een bekenden, maar ik denk dat er meer bekenden zijn die mij zagen, dan dat ik hun zag. Af en toe kwam de optocht tot een stilstand als gevolg van een steltloper die van zijn stelten was gevallen of een onwelwording in het publiek. En heel soms kon er een gaatje getrokken worden zodat een klein deel van de potentie van de Quest tentoongesteld kon worden. Maar buiten dat was het vooral veel langzaam rollen, complimenten in ontvangst nemen en vragen beantwoorden.
De meest gehoorde opmerking uit het publiek was: "Hey, die banaan zie ik altijd ..... rijden!" of: "Waar zit je motortje?" Meestal bleef het bij vriendelijk lachen, zwaaien en knikken, maar soms was er ook ruimte voor een praatje. Wat de mensen het meeste verwonderde was dat er gewoon pedalen in zaten.De laatste honderd meters over de Zoeterwoudse Singel waren de meest rustige. Bijna geen publiek en aan het einde van de rit werden we nog toegezwaaid door het bestuur van de 3-oktober vereniging. Al met al een leuke happening die absoluut voor herhaling vatbaar is, maar dan misschien wel met wat meer rijders.

Meedoen aan een optocht betekend zien en gezien worden. En dat dat niet alleen buiten op straat is maar ook in diverse sociale media blijkt uit de volgende fragmenten. Een verzameling van YouTube, persfotografen en "eigen" fotografen.

Scroll door naar 20:30 voor een rollende Quest!

Bron: YouTube

Bron: www.sleutelstad.nl

Bron: www.volnieuws.nl