zondag 9 oktober 2011

Soms zit het mee, soms zit het tegen

... En dan heb ik het over vorige week vrijdag. Het was een mooie ochtend om weer naar Utrecht te forensen. Een mooi uitzicht op de sterren, heel af en toe een klein spatje regen uit de lucht. De wind was mee, dus ik had er weer lekker de vaart erin. Rijdend tussen Nieuwerbrug en Woerden voelde ik ineens de achterkant van mijn Quest dweilen. Omdat ik op de rijbaan reed met een snelheid rond de 44 km/uur heb ik gelijk de berm opgezocht nadat ik de vaart en snel uitgehaald had. Nadere inspectie bracht een lekke achterband aan het licht.
Deze Schwalbe Kojak heeft op dat moment al bijna 13.500 km gereden en begint langzaam aan het eind van z'n Latijn te komen. Omdat het wegdek vochtig is zijn er de nodige steentjes, doorntjes en andere scherpe voorwerpen aan de band blijven plakken. Een van de steentjes in de vorm van een haaientand heeft zich uiteindelijk door de band heen weten te wurmen en het gat in de binnenband was een feit. Omdat de band vol zat met steentjes was het lastig om de dader te pakken te krijgen maar nadat ik de buitenband in het kanaal had afgespoeld kon ik met een zakmes alle overige ingereden troep ook uit de band pulken. Let wel, dit alles rond de klok van 5:15 bij het licht van mijn LedLenser H7. Na het monteren van een nieuwe binnenband en het op spanning brengen met de handpomp (achteraf bleek de spanning maar 3,5 bar te zijn) kon ik mij weg vervolgen.
Langzaam kreeg ik een naar gevoel in mijn onderbuik dat vandaag weleens een hele vervelende fietsdag kon worden. De achterband was nu wel gerepareerd, maar een tweede lekke achterband zou toch heel vervelend zijn, dan zou ik moeten plakken. De voorbanden maakte ik mij niet zo'n zorgen over, die zijn relatief nieuw. Met samengeknepen billen fietste ik weer verder maar zoals de wet van Murphy al voorspelde ging het weer mis. Onder de Meernbrug bij Kanaleneiland hoorde ik een flinke knal, zag ik een wegschietende bierfles en reed ik plotseling scheef naar links en moest ik flink tegensturen naar rechts. Klapband, weer....
Toen ik eenmaal veilig aan de kant stond en van de schrik bekomen was heb ik de linker voorband geïnspecteerd. Voor de duidelijkheid, dit was de nieuwste F-lite die ik recentelijk bij Kees van Hattem besteld had. Finaal dwars doormidden, van links naar rechts. De inmiddels kapotte bierfles heeft mijn F-lite gruwelijk te grazen genomen, 5 bar luchtdruk in ontsnapt in een fractie van een seconde, de binnenband zit nu op elkaar geplakt als gevolg van de Schwalbe DocBlue die zijn werk goed heeft gedaan.
%#$ & !*#)@ Daar sta je dan, onthand, onttroond, ontredderd, gedesillusioneerd, kwaad, verdrietig en moedeloos tegelijkertijd. Godzijdank sta ik nog maar 3 kilometer van werk verwijderd, maar waar laat ik mijn fiets, hoe neem ik mijn spullen mee? Lopend, op SPD? In de miezer? Gelukkig bracht mijn werk de oplossing. Een collega uit Leiderdorp moest net als ik ook half zeven beginnen en zij was nog onderweg. Zij kon mij oppikken en zo kon ik dan toch nog enigszins op tijd beginnen aan het werk (kort dienstje van drie-en-een-half uur).
Die dienst ging snel voorbij en ik had al bedacht hoe ik met Quest en al naar huis kon komen. Snel Tweewielers in Utrecht "doet" Dahon vouwfietsen, en laten die nu met GoCycles uitgerust zijn. GoCycles en F-lite's zijn op het etiket na dezelfde band dus dat leek me een logische keuze. Helaas bleek Snel de bandjes niet op voorraad te hebben dus zocht ik een andere "grote jongen" in Utrecht, Kok Fietsen. Ook deze kon mij niet helaas niet verder helpen. Dan maar zoeken naar een willekeurige fietsenzaak in de buurt van werk. Die vond ik aan de andere kant van de Balijebrug, Patrick Luijten Tweewielers. Hij had nog een setje Schwalbe Marathon's 47-406 liggen voor € 19,95 per stuk. En met in het achterhoofd de komende gure periode en de aankomende winter leek mij het een goed besluit om maar eens een paar hufterproef bandjes aan te schaffen. De prijs vond ik wel okay, zeker omdat de optie om met de trein naar huis te gaan, een reserve F-lite te halen en met de trein weer terug naar Utrecht te gaan, mij iets teveel tijd kostte, en ook weer een tientje aan NS-kosten. Het verschil van € 30,= en een paar uur tijdswinst heeft mij toen doen besluiten om de bandjes aan te schaffen, ik kan ze immers nog vaak gebruiken als dat nodig is.
En zo kocht ik dus twee nieuwe Schwalbe Marathon's, en een velglintje en begon ik aan mijn wandeling naar mijn fiets. Het was nog maar de vraag of'ie er nog stond... Hij stond niet echt op de beste plek, maar wel een plek in het zicht, aan het hek van NEDAL... Toen ik over de Meernbrug liep was duidelijk dat mijn Quest er nog gewoon stond. Snel mijn nieuwe bandjes gemonteerd, teruggereden naar werk om mijn fietskleding aan te trekken, en door naar de fietsenmaker die zo vriendelijk was om mij een schroevendraaier te lenen. Nog even was lucht in de bandjes en toen door naar huis.
Direct was duidelijk dat de Schwalbe's van een heel ander kaliber zijn dan de F-lite's. Zwaar, zowel qua gewicht alsook in rolweerstand. Ik heb ze wat zitten vervloeken op weg naar huis. Thuis aangekomen ben ik alles maar eens gaan relativeren. De reis kost mij nu ongeveer 10 minuten meer, de kruissnelheid ligt ongeveer 5 kilometer lager, het bandengeluid is veel duidelijker hoorbaar maar de lekbestendigheid is (volgens de tests) vele malen hoger. En natuurlijk is het heerlijk om met 45 km/uur naar Utrecht te scheuren, maar als dat betekend dat ik regelmatig (met deze weersomstandigheden) uit mijn Quest moet om lekke banden te repareren, dan kies ik liever voor meer zekerheid. Ik kom namelijk liever op tijd en heelhuids aan op werk.

3 opmerkingen:

  1. Hallo Robert-Jan,

    Wat ik het mooie vind van die f-lites is dat ze vouwbaar zijn. Dus ik heb altijd een reserve achterin de fiets liggen. Dan kan ik altijd thuiskomen.

    Vriendelijke groet,

    tom hospes

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heb je helemaal gelijk in Tom. Maar ik zeul ook nog mijn rugtas met de nodige reparatiemateriaal mee, mijn tas met schone kleding, een kettingslot van 8 kilo en mijn schuimdeksel ligt ook onder mijn stoel. Ik heb de afweging gemaakt om met alleen een reserve-binnenband te rijden omdat ik ergens een grens moet trekken. En ik acht(te) de kans klein dan ik weer een klapband zou kregen. Helaas kreeg ik ongelijk. Je hebt helemaal gelijk, want nu ligt er dus achterin de Quest een reserve buiten/binnenband klaar voor montage. Die paar honderd gram kan er ook nog wel bij ;-)
    Bedankt voor je reactie!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Gelukkig heb je die klapband niet bij je achterwiel gekregen...

    Ik verkies zelf ook duurzame/lekbestendige banden boven snelle en lichte banden op mijn Quest. Maar ze moeten natuurlijk wel een beetje snel zijn, en dan kom ik toch uit op Kojak's of PM's. Wacht nu op bestelde Marathon Plus voor, omdat de andere genoemde modellen toch wel snel slijten. Achter rij ik Marathon Supreme.

    BeantwoordenVerwijderen