donderdag 29 december 2011

OBT2011 (en de dag eraan voorafgaand)

Als je in het bezit bent van een Velomobiel, dan mag je niet ontbreken bij "De tocht der tochten" zoals de Oliebollentocht door sommige liefkozend genoemd wordt. Omdat mijn rooster het in eerste instantie niet toeliet om deel te nemen aan dit evenement kwam mijn inschrijving pas een week van tevoren op de kaart. Mijn fiets is voor 95% in orde (achterbruglagers moeten nog vervangen worden, evenals het kettingwiel onder de zitting) maar dat stond deelname niet in de weg.
Ik had het zo kunnen regelen dat ik op 27 december een vroege dienst had in Utrecht (van 05:00 uur tot 13:15 uur) en daarna zou ik doorfietsen naar Dirkshorn (20 km. boven Schermerhorn) alwaar ik bij een vriendin/collega kon overnachten. De rit 's-ochtends vroeg naar Utrecht verliep voorspoedig. De nieuwe steekas in het achterwiel en de bredere velgen deden hun werk goed en ineens reeds ik weer 7 minuten sneller. Of was het misschien de wind die mij een handje meehielp? In ieder geval gaf dat goede hoop voor de middag.
Aan het einde van mijn dienst kleedde ik mijn weer snel om en ik reed rond half twee weg van werk. Ik had daarbij nog even wat ruzie met de bagage want het slaapmatje en de slaapzak opgerold in een Quest proppen is vragen om problemen. Veel beter had ik ze kunnen uitvouwen en naast het achterwiel kunnen steken (reminder voor de volgende keer). Maar toen alle bagage eenmaal goed en wel naar tevredenheid z'n definitieve plek had gevonden reed ik een stuk comfortabeler richting Amsterdam. Het plan was om langs het Amsterdam-Rijnkanaal te fietsen tot Weesp, daar linksaf richting Diemen en dan via het Sciencepark richting het IJ te rijden. Helaas begonnen de problemen al in Maarssen. Ik kon daar de juiste weg niet vinden, en ook de wit-rode fietsbordjes stuurden mij niet de gewenste kant uit. Ik denk dat ik in Maarssen bijna alle verkeersdrempels en oversteken gezien heb. Dwars door alle woonwijken, dat is toch geen fietsroute? Gelukkig, na veel geduld, remmen, draaien en optrekken kwam ik langs het spoor te rijden, en na een paar kilometer kon ik hier onderdoor en kwam ik naast het AR-kanaal te rijden. Nu kon het gas erop!
De snelheid lag op een comfortabele 37 km/uur en de kilometers gleden gestaag onder mij door. Genietend van de binnenvaart en de rust kwam ik al snel in Diemen uit. Gelukkig ken ik daar de weg een beetje dus de brug over het IJ was ook snel gevonden (mede dankzij het rondje IJsselmeer dat ik afgelopen zomer reed). Nadat het IJ was overgestoken ging de rit richting Purmerend, Middenbeemster en Westbeemster richting Schermerhorn. Hier bekroop mij het gevoel dat ik mij in het kloppende hart van Velomobielend Noord Holland begaf. Dit was het gebied waar "de mannen", "de nestors" van Questrijdend Westfriesland altijd zo vol passie over schreven. Plotseling mocht ik hier een klein beetje van proeven, mijzelf een klein beetje deelgenoot van noemen.
Ik reed op een steenworp afstand van de sporthal waar de volgende ochtend om 11 uur het startsignaal zou klinken voor de OBT2011. Omdat ik een eet- en slaapafspraak had in Dirskhorn heb ik mij niet laten verleiden tot het vroegtijdig bezoeken van dit tijdelijke velomobiel-walhalla. De weg naar Dirkshorn werd nu wat lastiger te vinden, het was inmiddels al wat donkerder geworden en verkeersborden werden al wat moeilijker zichtbaar. Daarom heb ik de laatste 22 kilometer gereden volgens de aanwijzingen van Navigon, een verstandige keus zo bleek later. Een goede drie kwartier later arriveerde ik in Dirkshorn.
Bij mijn vriendin/collega heb ik een grote schaal lasagne gemaakt die wij met z'n tweeën volledig soldaat hebben gemaakt omdat het genot van enkele glaasjes rode wijn (voorafgegaan door de resterende inhoud uit mijn drinkzak, ik ben namelijk een slechte drinker tijdens het sporten). We hebben nog even lekker na-getafeld en rond de klok van half tien ging bij mij het licht uit. Snel dus in de slaapzak en op het slaapmatje gekropen en de luiken gesloten voor de volgende dag.
Om 08:00 uur ging de wekker, en hoewel ik al eerder wakker was en 's-nachts meerdere keren even was ontwaakt, had ik toch een uitgerust gevoel. Niet lang daarna schoven we aan tafel voor het ontbijt en nog wat nakeuvelen over gisteren, en vooruitblikken op vandaag. De spulletjes verdwenen weer in de Quest (nu wel uitgevouwen voor de verandering) en ik maakte mij klaar voor de rit (terug) naar Schermerhorn. Die verliep niet geheel vlekkeloos, maar na een kleine 28 kilometer was ik dan toch deelgenoot van het grootste Velomobielevenement van 2011.
Q284 vond een mooi plekje op de parking en de inschrijving verliep soepel en snel. Ik was ingedeeld in groep C, hetgeen inhield dat ik om half twaalf zou starten. Dat gaf mij nog even de gelegenheid om langs alle Velomobielen te lopen en te zoeken naar andere Velonauten die ik ken. Aangezien ik redelijk vers ben in deze wereld kan ik enkel wat mensen die GROOT zijn in deze scene (Wim Schermer, Pé Koomen, Kees van Hattem, Jan Geel, allemaal mensen met een uitgebreide weblog) en natuurlijk de man van wie ik mijn Quest gekocht heb, Velotejo. De eerste vier had ik al vrij snel gespot, maar Theo was in geen velden of wegen te bekennen. Pas toen ik hem gevonden had bleek waarom, hij was met de gele e-Strada gekomen in plaats van de rode Strada. En ja, als je dan opzoek gaat naar een rode, dan kijk je niet naar een gele...
11:25, het "nog 5 minuten voor de start"-signaal klinkt. Dus allemaal in de fietsen gekropen en opgesteld voor de start. Daar raakte ik aan de praat met een man met een lichtblauwe Quest. We vertelde beide wat we met de fiets deden en al gauw bekroop mij het gevoel dat ik deze Velonaut ergens van moet kennen. En inderdaad, nadat hij vertelde dat hij met de Alleweder naar IJsland was geweest viel het kwartje, dit was Klaas de Jong van de weblog "Liever liggend lui en een beetje moe." En zo had ik weer een nieuw gezicht bij een weblog.
En dan de tocht der tochten zelf. Een schitterend gezicht om zo'n langgerekt lint van gekleurde velomobielen door het groene landschap van Noord-Holland te zien glijden. De snelheid waarmee gereden werd was prima te doen, van stukjes 33-35 kilometer per uur tot het andere uiterste, rond de 20 kilometer per uur. We hadden geen haast en de schitterende uitzichten over de polders en de idyllische dorpjes wisselden elkaar gestaag af. Gemoedelijk en bedaard, zonder incidenten werden de eerste 28 kilometers afgelegd tot in het dorpje "De Rijp". In "De Rijper Eilanden" was er tijd voor een kop warme koffie of chocolademelk, en een heerlijk stuk appelpunt. Hoe lekker die appelpunt was kan je in het volgende filmpje zien. Bij 1 minuut en 43 seconden ben ik ineens vol in beeld. Lag het aan mijn opvallende kleding? Of ben ik gewoon fotogeniek??? ;-) In ieder geval heeft de koffie gesmaakt en was de appelpunt een welkome energie-aanvulling.

Het tweede deel van de rit, de resterende 22 kilometer terug naar Schermerhorn, stonden in het teken van de voorbereiding op de recordpoging "Langste stoet Velomobielen". Voor deze recordpoging was gerekend op 150 velomobielen, en om 11:00 uur bij vertrek werd het getal "143" nog geroepen. En omdat ik nogal nieuw ben in deze scene wist ik niet of dit wel genoeg zou zijn. We werden een goede twee kilometer voor het eindpunt stilgezet op een parallelweg langs de N243. Daar werd ons verzocht om in rijen van drie op te stellen voor de recordpoging. Dit proces verliep niet geheel vlekkeloos, maar toch, na wat heen-en-weer schuiven ontstond er dan toch een mooi lint van deelnemers. Het "parcours" dat afgelegd moest worden was er een om door een ringetje te halen. Perfect recht asfalt, breed genoeg voor 3 of zelfs 4 velomobielen naast elkaar, en zeker 500 hele meters lang. En achteraf bleek: recordpoging geslaagd! Volgens betrouwbare bronnen was de officieuze telling 151 velomobielen. En daarmee werd deze versie van de OBT2011 succesvol afgesloten.
Wat reste was de rit naar huis. Ik had mijn in eerste instantie ingesteld op een rit van ongeveer 90 kilometer, maar dit bleken er maar 69 te zijn. Onder leiding van een andere doorgewinterde Velonaut uit Leiden werd koers gezet richting pontje Buitenhuizen om daar met de pont van mijn eigen werkgever (Connexxion) over te steken richting Haarlem. En zo gingen we richting de schemer door Bloemendaal en Overveen richting Vogelenzang (wagen 8522, wij mogen hier rijden met onze Velomobielen, knipperen met je lichten, daarvoor ga ik echt niet harder rijden of opzij, leer je verkeersregels, heb geduld, je schiet er echt niets mee op!)
Het laatste stuk volgden wij de Leidsevaart tot Noordwijk, linksaf richting Oegstgeest, en in Oegstgeest namen Reinier en ik afscheid van elkaar. Hij linksaf richting zijn huis, ik rechtdoor richting het mijne. Met 147 kilometer op de teller was dit weer een productieve, maar ook enerverende dag, een dag op nog eens lekker aan terug te denken OBT2011 zit erop, moe maar voldaan kon ik bijna letterlijk aanschuiven aan het diner, maar niet voordat ik mijn vrouw en mijn drie varkentjes een hele dikke (en zweterige) knuffel had gegeven. Blij om weer thuis te zijn!

En natuurlijk wil ik van de gelegenheid gebruik maken om de voltallige organisatie van dit evenement te bedanken voor hun inzet. Zonder hen had dit evenement nooit op deze schaal van de grond gekomen! Mannen en vrouwen, bedankt!

maandag 26 december 2011

UPDATED!! Grammenjager... Q284 = 1.200 gram (was: 567 gram) lichter!

In de wielrennerij is het gemeengoed om een zo licht mogelijke bukker te hebben. Berg op telt elke gram! En de vuistregel voor gewichtsbesparing is zo dat een kilo gewichtsbesparing ongeveer € 1000,= kost. Uiteraard is er ergens een grens want een mastodont van 100 kg. op een koersfiets van 6 kg, dat is vragen om ongelukken. Echter, koop je een "gewone" racefiets van € 1500,= en weegt deze 9 kg, dan kun je ongeveer 1 kg. gewicht besparen door te upgraden met lichtere delen. Dat kost je dan ongeveer € 1000,=.
Nu ben ik gisteren begonnen aan het vervangen van de voorwielen. De "smalle wielen" hebben plaats gemaakt voor "brede wielen". En elke Quest-sleutelaar weet dat voorwielen wisselen alleen kan door de veerpoten te verwijderen. En zo stond gisteravond mijn Quest pontificaal in de woonkamer geparkeerd op een stel schragen. De veerpoten verwijderen bleek een eenvoudige klus, een klus die door elke handige Harry met boerenverstand, goed gereedschap, een dosis doorzettingsvermogen en een flinke kop koffie kan doen. Binnen de kortste mogelijke tijd stond mijn Quest dus zonder voorwielen. Het verwijderen van de wielen is natuurlijk piece-of-cake, gewoon de centrale imbus losdraaien en het wiel lichten. En omdat mijn "brede wielen" ook uitgerust zijn met 90 mm. trommelremmen i.p.v. de 70 mm. versie die er eerst in zat, moest ook de oude ankerplaat verwijderd en vervangen worden voor een 90 mm. exemplaar. Daarna is het een kwestie van alles in elkaar schroeven, remkabel aansluiten (beetje verlengen, de 90 mm. trommelremmen hebben een iets langere arm) en in omgekeerde volgorde monteren in de Quest. Kogelkopjes vastzetten, veerpoot vastzetten en klaar is Klara.
Nu hoor ik jullie denken: Waar zit dan die gewichtsbesparing? Immers, bredere velgen (meer gewicht) grotere remtrommels (meer gewicht). Waarom is Q284 ineens 567 gram lichter? Ben je dan ook € 567,= lichter?
Nee, het antwoord is heel eenvoudig! Men neme een stoffer en steekt deze in de voorste wielkasten, flink borstelen en vegen zodat alle aangekoekte modder, mest, zand, glas, rubber, takjes naar beneden vallen. Het resultaat: 567 gram troep uit de wielkasten, op de grond. Nu maar hopen dat het merkbaar is...

UPDATE: 26 december 2011

26 december heb ik even de tijd genomen om de nieuwe steekas in het achterwiel te monteren. Van de oude steekas was het stukje draadeind waar de borgmoer op gemonteerd is, afgebroken. Een nieuwe steekas was snel besteld bij Velomobielgarage Noord Holland, en nog sneller geleverd! En omdat het achterwiel nu toch eruit lag kon ik gelijk de wielkast van het achterwiel schoonmaken/uitvegen. Was de "score" van beide wielkasten vóór bij elkaar opgeteld 567 gram, de troep uit de wielkast achter bracht daar nog ruim 600 gram bij. De totale gewichtsbesparing komt dus neer op 1.200 gram. Een goedkopere gewichtsbesparing kan je je niet bedenken! Of ik er iets van gemerkt heb? Geen idee, de kerstmaaltijden waren overvloedig dus veel verschil zal er niet geweest zijn ;-)

dinsdag 20 december 2011

Sponsoring

Jawel, je leest het goed, een heuse sponsoring!

Ik was al een tijdje op zoek naar een partij die reclame wil maken op de zijkant van mijn Quest. En toevallig werd mijn zoektocht opgemerkt door ... (naam volgt nog). Het bedrijf van deze persoon zocht nog een mogelijkheid om op een opvallende wijze reclame te maken. Mijn Quest leek hem een goed medium om zijn naamsbekendheid te vergroten (en daar heeft hij natuurlijk helemaal gelijk in!). Zelf gok ik op 10.000 kilometer per jaar, een aantal dat goed te doen is maar waarschijnlijk worden het wel meer. Voor een periode van 2 jaar zal ik met de bedrijfsnaam (webadres) van deze persoon gaan rondrijden. Beide zijden van mijn Quest zullen dus binnenkort beplakt worden, maar niet voordat de Quest eerst helemaal strak gemaakt wordt. De schade zal hersteld worden en de Quest wordt opnieuw gespoten. Wel blijft de kleur van mijn Quest geel. De eerste afspraken voor deze sponsoring zijn gemaakt, nu is het tijd om alles op papier te gaan zetten (en op mijn Quest natuurlijk...)

Binnenkort meer.....!

Four seasons in one day

Naar het gelijknamige nummer van Crowded House. Zo leek de dag van gisteren voor wat betreft het fietsen van en naar Utrecht. Rond de klok van half elf vertrok ik richting Utrecht voor wederom een late dienst bij het ROV (regiecentrum openbaar vervoer). Het was een schitterende, net niet winterse dag. De buitentemperatuur schommelde zo rond de 2-4 graden, de temperatuur in de Quest was volgens mijn Polar CS400 fietscomputer een constante 6 graden. Het zonnetje scheen voluit, wolken waren er nauwelijks te zien, ik kreeg het zelfs warm zodra ik mijn Quest met de neus richting de zon stuurde. Zo warm dat ik het liefst iets van kleding uit zou trekken. Als de temperatuur en de staat van het wegdek even weggedacht worden zou ik bijna denken dat het zomer was.
Van gladde wegdekken heb ik weinig (zeg maar gerust "niets") gemerkt. Of dat komt doordat mijn Schwalbe Marathon Supreme's hun werk goed doen weet ik niet, het kan ook zo zijn dat de aangevroren hagel al grotendeels papperig begon te worden. Ook in bochten bleef mijn Quest keurig op koers. Slechts een keer voelde ik mijn achterwiel doorslippen toen ik vanuit stilstand een lichte helling op moest fietsen, maar dat was dan ook echt de enige keer.  Veilig kwam ik aan op het ROV alwaar ik opgewacht werd door mijn collega's die vroegen of ik gehoord had van het ongeluk met de ligfietser op de Lijnderdijk in de Haarlemmermeerpolder. Deze informatie was nog niet door mij ontvangen, maar een collega uit Haarlem was alvast zo vriendelijk geweest om de link naar het artikel door te sturen. Na het zien van de beelden prees ik mijzelf gelukkig dat ik het  veilig had gehaald naar Utrecht, het had anders kunnen aflopen...
Na mijn dienst van 8 uur en 15 minuten was het weer tijd om om te kleden en in de Quest te kruipen. Bezorgde collega's wenste mij succes, en een enkeling verklaarde mij voor gek. Toch viel ook de terugweg enorm mee. Okay, het regende, waaide (wind van links met soms een flinke windstoot) en met nog 20 kilometer te gaan ging de regen over in natte sneeuw. Maar nog steeds geen glad wegdek! Ook de temperatuur was weer rond de 2-4 graden, en in de Quest nog steeds 6 graden tot aan Alphen aan den Rijn, daar duik ik Spookverlaat en waar het gemiddeld altijd was kouder is omdat de wind hier meer vrij spel heeft. De temperatuur zakte dan ook tot een krappe 4 graden, maar met de schuimkraag op, een dikke warme col, een pet, overschoenen en drie lagen kleding was het nog steeds prima te doen. Rond de klok van twaalf uur arriveerde ik weer bij mijn huis. Snel de Quest op slot, spulletjes naar binnen en een warme douche pakken.
Waar ik mij over blijf verbazen is dat de bandenkeuze zoveel uitmaakt op de kruis- en gemiddelde snelheid. In de zomer, bij temperaturen rond de 20-25 graden ligt de kruissnelheid gemiddeld boven de 40 km/uur terwijl de gemiddelde snelheid ergens tussen 35 en 37 km/uur schommelt. Nu, met rondom Schwalbe Marathon Supreme's is die gemiddelde snelheid gedaald tot een magere 30 km/uur en soms nog lager. De kruissnelheid is soms maar net aan op 34 km/uur te krijgen. En ook mijn benen geven aan dat er met laatstgenoemde banden echt harder gewerkt moet worden. Ik moet het maar een plaatsje geven en accepteren, maar soms vind ik het wel erg frustrerend. Ach, zolang de bukfietsers nog steeds "verzwolgen" kunnen worden zie ik het voordeel van een Quest nog in.

maandag 5 december 2011

Kwakkelen...

Het is al ruim een maand geleden dat ik een laatste post hier heb gedaan op mijn weblog. Verschillende oorzaken kan ik hiervoor aanwijzen, en voor de liefhebbers: hier komen ze!

29 oktober ging mijn vakantie in. Een periode van drie-en-een-halve week waarin de meeste mensen zouden kiezen om te vertrekken naar een warm oord. Wij kozen ervoor om de badkamer te verbouwen. Dat werd dus drie-en-een-halve week slopen, puin ruimen en vervolgens van gronds af aan opnieuw opbouwen. Hoewel ik tussendoor nog twee keer met de Quest ben gaan fietsen, heb ik hier niet over geschreven. Simpelweg omdat de ritjes niet de moeite waard waren om over te schrijven. Overiges, aangezien de badkamer nog niet helemaal af is laat ik de foto's even achterwege. De douchewanden zijn recent ingemeten, evenals de raambedekking (plisségordijnen). Het duurt dus nog een klein drie weken voordat het ECHT af is. Maar nu, na drie-en-een-halve week buffelen op de eerste verdieping staat er wel een mooie, nieuwe badkamer waarin het goed vertoeven is na de koude ritten die het tegenwoordig zijn geworden.

Want na de verbouwing van de badkamer moest er weer gewoon gewerkt worden, en dus werd de Quest weer klaar gemaakt voor de ritjes Leiden - Utrecht die twee tot drie keer per week gemaakt worden. En ineens blijkt dat het in een krappe maand echt wel kouder is geworden. Voor het eerst ervaar ik weer koude tenen (overschoenen aan) en moeten de beenstukken er ook aan geloven. Hoewel, overdag kan het nog met een korte broek, maar in de vroege ochtend, of in de late avond is het niet te doen zonder. En zoals zoveel van jullie weten is het geheim van "niet koud worden": kleden in laagjes! Dus een lekkere korte fietsonderbroek aan, daar overheen een normale korte fietsbroek MET zeem (anders krijg ik echt een koud kruis). Eventueel aangevuld met beenstukken. Voor mijn bovenlijf begin ik altijd met een strak shirt zonder mouwen en een dikker, technisch shirt met lange mouwen. Daar overheen trek ik een gewoon, kort fietsshirt met hoge kraag aan. Ook hier weer eventueel aangevuld met armstukken. En mocht het echt koud worden ( < 5° C ) dan trek ik ook nog een dikker koersshirt met lange mouwen aan. Eventueel nog aangevuld met handschoentjes (zowel zonder als met lange vingers) maar ik merk dat mijn handen nog redelijk lang "warm" blijven.

Bron: http://longlegsie.punt.nl
Vorige week maandag en donderdag ben ik weer met de Quest naar Utrecht geweest, en hoewel ik afgelopen weekend ook dienst had gooide een buikgriepje roet in het eten; geen extra ritje naar Utrecht om aan de gewenste 3 maal per week te komen want ziek is ziek. En omdat ik woensdag, donderdag en vrijdag weer mag werken, maar het weekend vrij ben, kom ik ook deze week maar een maximaal twee keer Questen. Ach, ik haal het ergens anders wel weer in. Nu maar hopen dat de wind een beetje meewerkt, regen deert met niet, een natte kop krijg ik toch wel.