donderdag 29 december 2011

OBT2011 (en de dag eraan voorafgaand)

Als je in het bezit bent van een Velomobiel, dan mag je niet ontbreken bij "De tocht der tochten" zoals de Oliebollentocht door sommige liefkozend genoemd wordt. Omdat mijn rooster het in eerste instantie niet toeliet om deel te nemen aan dit evenement kwam mijn inschrijving pas een week van tevoren op de kaart. Mijn fiets is voor 95% in orde (achterbruglagers moeten nog vervangen worden, evenals het kettingwiel onder de zitting) maar dat stond deelname niet in de weg.
Ik had het zo kunnen regelen dat ik op 27 december een vroege dienst had in Utrecht (van 05:00 uur tot 13:15 uur) en daarna zou ik doorfietsen naar Dirkshorn (20 km. boven Schermerhorn) alwaar ik bij een vriendin/collega kon overnachten. De rit 's-ochtends vroeg naar Utrecht verliep voorspoedig. De nieuwe steekas in het achterwiel en de bredere velgen deden hun werk goed en ineens reeds ik weer 7 minuten sneller. Of was het misschien de wind die mij een handje meehielp? In ieder geval gaf dat goede hoop voor de middag.
Aan het einde van mijn dienst kleedde ik mijn weer snel om en ik reed rond half twee weg van werk. Ik had daarbij nog even wat ruzie met de bagage want het slaapmatje en de slaapzak opgerold in een Quest proppen is vragen om problemen. Veel beter had ik ze kunnen uitvouwen en naast het achterwiel kunnen steken (reminder voor de volgende keer). Maar toen alle bagage eenmaal goed en wel naar tevredenheid z'n definitieve plek had gevonden reed ik een stuk comfortabeler richting Amsterdam. Het plan was om langs het Amsterdam-Rijnkanaal te fietsen tot Weesp, daar linksaf richting Diemen en dan via het Sciencepark richting het IJ te rijden. Helaas begonnen de problemen al in Maarssen. Ik kon daar de juiste weg niet vinden, en ook de wit-rode fietsbordjes stuurden mij niet de gewenste kant uit. Ik denk dat ik in Maarssen bijna alle verkeersdrempels en oversteken gezien heb. Dwars door alle woonwijken, dat is toch geen fietsroute? Gelukkig, na veel geduld, remmen, draaien en optrekken kwam ik langs het spoor te rijden, en na een paar kilometer kon ik hier onderdoor en kwam ik naast het AR-kanaal te rijden. Nu kon het gas erop!
De snelheid lag op een comfortabele 37 km/uur en de kilometers gleden gestaag onder mij door. Genietend van de binnenvaart en de rust kwam ik al snel in Diemen uit. Gelukkig ken ik daar de weg een beetje dus de brug over het IJ was ook snel gevonden (mede dankzij het rondje IJsselmeer dat ik afgelopen zomer reed). Nadat het IJ was overgestoken ging de rit richting Purmerend, Middenbeemster en Westbeemster richting Schermerhorn. Hier bekroop mij het gevoel dat ik mij in het kloppende hart van Velomobielend Noord Holland begaf. Dit was het gebied waar "de mannen", "de nestors" van Questrijdend Westfriesland altijd zo vol passie over schreven. Plotseling mocht ik hier een klein beetje van proeven, mijzelf een klein beetje deelgenoot van noemen.
Ik reed op een steenworp afstand van de sporthal waar de volgende ochtend om 11 uur het startsignaal zou klinken voor de OBT2011. Omdat ik een eet- en slaapafspraak had in Dirskhorn heb ik mij niet laten verleiden tot het vroegtijdig bezoeken van dit tijdelijke velomobiel-walhalla. De weg naar Dirkshorn werd nu wat lastiger te vinden, het was inmiddels al wat donkerder geworden en verkeersborden werden al wat moeilijker zichtbaar. Daarom heb ik de laatste 22 kilometer gereden volgens de aanwijzingen van Navigon, een verstandige keus zo bleek later. Een goede drie kwartier later arriveerde ik in Dirkshorn.
Bij mijn vriendin/collega heb ik een grote schaal lasagne gemaakt die wij met z'n tweeën volledig soldaat hebben gemaakt omdat het genot van enkele glaasjes rode wijn (voorafgegaan door de resterende inhoud uit mijn drinkzak, ik ben namelijk een slechte drinker tijdens het sporten). We hebben nog even lekker na-getafeld en rond de klok van half tien ging bij mij het licht uit. Snel dus in de slaapzak en op het slaapmatje gekropen en de luiken gesloten voor de volgende dag.
Om 08:00 uur ging de wekker, en hoewel ik al eerder wakker was en 's-nachts meerdere keren even was ontwaakt, had ik toch een uitgerust gevoel. Niet lang daarna schoven we aan tafel voor het ontbijt en nog wat nakeuvelen over gisteren, en vooruitblikken op vandaag. De spulletjes verdwenen weer in de Quest (nu wel uitgevouwen voor de verandering) en ik maakte mij klaar voor de rit (terug) naar Schermerhorn. Die verliep niet geheel vlekkeloos, maar na een kleine 28 kilometer was ik dan toch deelgenoot van het grootste Velomobielevenement van 2011.
Q284 vond een mooi plekje op de parking en de inschrijving verliep soepel en snel. Ik was ingedeeld in groep C, hetgeen inhield dat ik om half twaalf zou starten. Dat gaf mij nog even de gelegenheid om langs alle Velomobielen te lopen en te zoeken naar andere Velonauten die ik ken. Aangezien ik redelijk vers ben in deze wereld kan ik enkel wat mensen die GROOT zijn in deze scene (Wim Schermer, Pé Koomen, Kees van Hattem, Jan Geel, allemaal mensen met een uitgebreide weblog) en natuurlijk de man van wie ik mijn Quest gekocht heb, Velotejo. De eerste vier had ik al vrij snel gespot, maar Theo was in geen velden of wegen te bekennen. Pas toen ik hem gevonden had bleek waarom, hij was met de gele e-Strada gekomen in plaats van de rode Strada. En ja, als je dan opzoek gaat naar een rode, dan kijk je niet naar een gele...
11:25, het "nog 5 minuten voor de start"-signaal klinkt. Dus allemaal in de fietsen gekropen en opgesteld voor de start. Daar raakte ik aan de praat met een man met een lichtblauwe Quest. We vertelde beide wat we met de fiets deden en al gauw bekroop mij het gevoel dat ik deze Velonaut ergens van moet kennen. En inderdaad, nadat hij vertelde dat hij met de Alleweder naar IJsland was geweest viel het kwartje, dit was Klaas de Jong van de weblog "Liever liggend lui en een beetje moe." En zo had ik weer een nieuw gezicht bij een weblog.
En dan de tocht der tochten zelf. Een schitterend gezicht om zo'n langgerekt lint van gekleurde velomobielen door het groene landschap van Noord-Holland te zien glijden. De snelheid waarmee gereden werd was prima te doen, van stukjes 33-35 kilometer per uur tot het andere uiterste, rond de 20 kilometer per uur. We hadden geen haast en de schitterende uitzichten over de polders en de idyllische dorpjes wisselden elkaar gestaag af. Gemoedelijk en bedaard, zonder incidenten werden de eerste 28 kilometers afgelegd tot in het dorpje "De Rijp". In "De Rijper Eilanden" was er tijd voor een kop warme koffie of chocolademelk, en een heerlijk stuk appelpunt. Hoe lekker die appelpunt was kan je in het volgende filmpje zien. Bij 1 minuut en 43 seconden ben ik ineens vol in beeld. Lag het aan mijn opvallende kleding? Of ben ik gewoon fotogeniek??? ;-) In ieder geval heeft de koffie gesmaakt en was de appelpunt een welkome energie-aanvulling.

Het tweede deel van de rit, de resterende 22 kilometer terug naar Schermerhorn, stonden in het teken van de voorbereiding op de recordpoging "Langste stoet Velomobielen". Voor deze recordpoging was gerekend op 150 velomobielen, en om 11:00 uur bij vertrek werd het getal "143" nog geroepen. En omdat ik nogal nieuw ben in deze scene wist ik niet of dit wel genoeg zou zijn. We werden een goede twee kilometer voor het eindpunt stilgezet op een parallelweg langs de N243. Daar werd ons verzocht om in rijen van drie op te stellen voor de recordpoging. Dit proces verliep niet geheel vlekkeloos, maar toch, na wat heen-en-weer schuiven ontstond er dan toch een mooi lint van deelnemers. Het "parcours" dat afgelegd moest worden was er een om door een ringetje te halen. Perfect recht asfalt, breed genoeg voor 3 of zelfs 4 velomobielen naast elkaar, en zeker 500 hele meters lang. En achteraf bleek: recordpoging geslaagd! Volgens betrouwbare bronnen was de officieuze telling 151 velomobielen. En daarmee werd deze versie van de OBT2011 succesvol afgesloten.
Wat reste was de rit naar huis. Ik had mijn in eerste instantie ingesteld op een rit van ongeveer 90 kilometer, maar dit bleken er maar 69 te zijn. Onder leiding van een andere doorgewinterde Velonaut uit Leiden werd koers gezet richting pontje Buitenhuizen om daar met de pont van mijn eigen werkgever (Connexxion) over te steken richting Haarlem. En zo gingen we richting de schemer door Bloemendaal en Overveen richting Vogelenzang (wagen 8522, wij mogen hier rijden met onze Velomobielen, knipperen met je lichten, daarvoor ga ik echt niet harder rijden of opzij, leer je verkeersregels, heb geduld, je schiet er echt niets mee op!)
Het laatste stuk volgden wij de Leidsevaart tot Noordwijk, linksaf richting Oegstgeest, en in Oegstgeest namen Reinier en ik afscheid van elkaar. Hij linksaf richting zijn huis, ik rechtdoor richting het mijne. Met 147 kilometer op de teller was dit weer een productieve, maar ook enerverende dag, een dag op nog eens lekker aan terug te denken OBT2011 zit erop, moe maar voldaan kon ik bijna letterlijk aanschuiven aan het diner, maar niet voordat ik mijn vrouw en mijn drie varkentjes een hele dikke (en zweterige) knuffel had gegeven. Blij om weer thuis te zijn!

En natuurlijk wil ik van de gelegenheid gebruik maken om de voltallige organisatie van dit evenement te bedanken voor hun inzet. Zonder hen had dit evenement nooit op deze schaal van de grond gekomen! Mannen en vrouwen, bedankt!

1 opmerking:

  1. Hee Robert-Jan. Pracht verhaal - zoals wel vaker -. Als jij nou gezegd had dat je Questeritus heette.... tja.... ;-)

    groet
    Klaas

    BeantwoordenVerwijderen