woensdag 26 december 2012

De puntjes op de i

Voor aanvang van een grotere, langere rit zorg je natuurlijk dat je materiaal (dik) in orde is. Twee dagen geleden heb ik de veerpoten nog een keer goed gereinigd, de veren ingevet, de remmen gereinigd en de linker remkabel vervangen. De rechter remkabel bleek wat weerbarstiger en is uiteindelijk niet vervangen. Het tonnetje aan het einde van de remkabel wilde niet lossen en het schroefje dat de kabel in het tonnetje klemt brak af. Dat word dus nog een klein ommetje langs VM.nl op vrijdag voor wat klein materiaal zodat Q284 weer helemaal in orde gemaakt kan worden. Ook de uitlijning laat ik even controleren want die vertrouw ik niet helemaal.

Verder constateerde ik dat de rubber o-ringen van het kettingwieltje onderin de Quest  ook vergaan zijn, ze liggen beide werkeloos onder in de kabelgoot. Die moeten dus ook nog even vervangen worden. Gelijk een mooie gelegenheid om de ketting weer even af te nemen en opnieuw in te vetten. Ook de cassette moet nog even opnieuw vastgezet worden, de sluitring wil nog weleens loslopen. Dit heeft tot gevolg dat het schakelen minder trefzeker gaat. Vaak gaat het gepaard met een ratelende ketting die niet over wil naar het volgende kransje, een probleem dat zich alleen voordoet met opschakelen. Terugschakelen levert geen problemen op.

Opvallend is dat de Schwalbe Marathon Plus banden voor, en de Schwalbe Big Apple achter na een maand niet controleren nog perfect op spanning staan. Voor op 5 bar, achter op 4 bar, geen centje pijn. Alleen de spaken lijken wat te zijn losgelopen. Bochten naar links geven weer het voor mij kenmerkende geluid waaraan ik herken dat de spaakspanning wat is teruggelopen. Ik heb bij VM.nl een centreerhulpje (of hoe dat ook heet) aangeschaft zodat ik de wielen netjes recht in de richtbok kan plaatsen. Tenslotte heb ik ook nog de Cat-Eye teller weer teruggeplaatst in Q284, deze had ik twee weken geleden hersteld met een dikkere kabel en gelukkig paste deze nog door het gaatje in de wielkast.

Blijft nog een wat omvangrijkere klus wachten: het herstellen van de kier tussen de linker wielkast. De wielkast laat over een lengte van ruim 10 cm los van de glasfiber kuip. Toch maar eens goed informeren bij VM.nl hoe dit het beste is op te lossen.

Overigens bleken de hogere, onwinterse temperaturen van afgelopen week een duidelijke uitwerking te hebben op de gemiddelde snelheid naar en van werk. Over een afstand van 60 kilometer presteerde ik het om een gemiddelde snelheid van ruim 35 kilometer per uur neer te zetten. Heerlijk, dat is een van de redenen dat ik Velomobiel rij, omdat het zonder al te veel moeite zo lekker vlot gaat.

Tot 29 december allemaal!

zaterdag 22 december 2012

De aanloop naar OBT2012: Navigatie

Nog een week en dan is het zover. OlieBollenTocht 2012 gaat van start. De aanloop naar deze tocht brengt net als vorig jaar weer het nodige regelwerk met zich mee. Aanvankelijk was het plan om 's-ochtends met de auto heen, en 's-middags met de auto terug te gaan. Maar dat is toch te makkelijk. Het is natuurlijk veel leuker en sportiever om er een meerdaagse van te maken. Omdat dat de nodige kilometers, en ook het nodige navigatiewerk met zich meebrengt heb ik mijn schoonzusje gevraagd of ik de Garmin zou mogen lenen. 

Omdat ik al eerder met deze Garmin gewerkt heb is de werking mij bekend. Het uploaden van de diverse routes gaf nog even wat aanloopproblemen maar de routes staan er nu in. Hopelijk houden de batterijen het tijdens alle ritten uit. Naar goed voorbeeld heb ik de montagesteun bovenop het stuur gemonteerd. Goed zichtbaar, en ook zonder achtergrondverlichting nog prima afleesbaar.

Nu ik de Garmin toch even in mijn bezit heb geeft mij dat de gelegenheid om te zien hou nauwkeurig mijn fietscomputer staat afgesteld. Schwalbe geeft aan dat de omtrek van de Marathon Plus in mijn maat 1580 mm. moet zijn, en daarop staat mijn Polar CS400 dus ingesteld. Afgelopen donderdag heb ik op de terugweg uit werk van beide computers de teller op nul gezet om thuis te kunnen zien hoeveel verschil er tussen GPS en fietscomputer zit. En dat verschil was over een afstand van ruim 60 km. slechts 40 meter! Met andere woorden: de door Schwalbe opgegeven omtrek en de door de Polar gemeten afstand komt zeer goed overeen met wat de Garmin middels GPS opgeeft aan afgelegde afstand. De 400 kilometer die er tussen 28 en 30 december afgelegd gaat worden zal dus ook wel kloppen.

Nu nog even wat kleine werkzaamheden aan de Quest (nieuwe remkabels, nieuwe accu, ketting vetten, cassette aandraaien en de banden controleren) zodat OBT2012 veilig en heelhuids gereden kan worden. Voor iedereen die er 29 december bij is: Tot ziens, ik hoop dat ik vele van jullie (her)ken ;-)

vrijdag 14 december 2012

UPDATE: 2.400 lumen extra

Verlichting brengt nogal wat teweeg bij collega-velonauten. Altijd positief natuurlijk, ik zie het als meedenken, opbouwende kritiek, maar zeker niet als gezeur of terechtwijzing. In het vorige artikel schreef ik over de T6 Assault Crown van DealExtreme, een kick-ass lamp waarvan er sinds kort twee op mijn Quest gemonteerd zijn. En dat er een hoop licht uitkomt moge duidelijk zijn. De reflector is echter zo ontworpen dat het licht "immer gerade aus" naar voren knalt. Geen netjes naar beneden gerichte bundel welke alleen de straat verlicht. Tegenliggers worden daardoor flink verblind hetgeen mij ongezouten en volkomen terechte kritiek opleverde. In het kader van "Wat gij niet wilt dat u geschied, doe dat ook een ander niet" ben ik aan de slag gegaan voor een oplossing.

De grootste verblinding van tegenliggers wordt veroorzaakt door het bovenste deel van de reflector. Door de lens af te plakken tot net iets over de helft van de lens ontstaat er minder strooilicht naar boven. Het licht dat nu nog door het heldere deel van de lens komt komt hopelijk daar terecht waar ik het wil hebben namelijk: op de weg. Eerste tests op een donkere muur tonen aan dat het strooilicht boven het middelpunt van de lichtvlek aanzienlijk minder is. Of dit op grotere afstand nog steeds zo is zal de nacht duidelijk moeten maken.

Deze armaturen kunnen uit elkaar geschroefd worden. De zilveren ring kan verwijderd worden waardoor de lens vrijkomt. Deze heb ik eerst met een laag zwart tape donker gemaakt. Daar overheen heb ik een stuk zilver reflecterend Avery folie geplakt, hetzelfde folie dat velomobiel.nl gebruikt voor de reflecterende striping op hun velomobielen. Het is niet alleen esthetisch, maar ook veilig, als ik de lampen niet aan heb reflecteren ze wel. De tijd zal het leren! 



donderdag 13 december 2012

2.400 lumen extra

Er waren wat bezorgde mensen in mijn omgeving die zich afvroegen of ik wel genoeg zichtbaar ben in het donker. Dan vertel ik ze altijd dat ik geen klagen heb met de relatief felle Inoled Extreme in de neus van de Quest en de reflecterende reclame rondom op de Quest. Zolang ik maar aangeschenen wordt zit het met de zichtbaarheid wel goed. Zelf vond ik nog wel dat er iets ontbrak in de vorm van breedtemarkering. De breedte van een Velomobiel wordt nogal eens onderschat, zeker als de tegenliggers tegen het licht van de koplamp in kijken is een goede inschatting van de breedte lastig. Daarom kocht ik een tweetal verlichtingssteunen zoals ze vaker gezien worden op velomobielen.

Deze steunen waren sinds montage twee weken geleden voorzien van twee kleine LED-lampjes welke een keurige breedtemarkering maakten. Nog niet breed genoeg om de volledige breedte van de Quest aan te geven, maar breed genoeg om de tegenliggers duidelijk te maken dan het hier niet om een (smalle) tweewieler gaat, maar om iets dat breder is dan dat. Zelf was ik over deze oplossing redelijk tevreden. Echter, tijdens natte, regenachtige dagen merkte ik dat de Inoled Extreme net te weinig licht geeft om het natte, donkere asfalt goed te verlichten zodat lekker kan doorrijden. Daarom heb ik een tweetal lampen aangeschaft bij DealExtreme, enkele weken geleden. Het betreft 2 lampen van het type "T6 Assault Crown" welke per stuk 1.200 lumen zouden moeten uitbraken. Ze worden gemonteerd op de lampsteunen en wegen 350 gram per stuk. Vandaag kwamen ze binnen, verpakt in een stevige bubbeltjes-envelope. De doosjes waren door de lange reis die ze hebben afgelegd wel iets gedeukt, maar de inhoud is schadevrij gebleven. Het "unboxen" van zo'n heerlijk stuk speelgoed is altijd een spannende bezigheid. Sommige mensen maken er een video van, ik monteer ze liever op mijn fiets. En dat deed ik dan ook.

Omdat ik een vrije avond had besloot ik een rondje Vliegkamp Valkenburg te rijden. Op dat rondje zijn een paar stukken zonder straatverlichting, dus echt het domein voor deze lampen. WAT EEN BAK LICHT!!!!! Onderstaande foto's spreken boekdelen:

Alleen de Inoled Extreme

2 x T6 Assault Crown in de dimstand

2 x 1.200 lumen RAW POWER, no merci on this one...

Zoals je op de tweede en derde foto goed kunt zien wordt de neus van de Quest ook goed verlicht hetgeen de zijdelingse zichtbaarheid ten goede komt. Verder is het zo dat er van een goede breedtemarkering ineens minder sprake is. Dat het hier om een breder voertuig gaat als een fiets, dat is duidelijk, maar het zicht op wat er achter die lampen zit is volledig verdwenen, getuige de volgende foto:

In de dimstand!!!!!
Deze lampen zijn uitgerust met een symetrische lens, hetgeen inhoudt dat er geen sprake is van rijbaanverlichting. Deze lampen spuwen gewoon alle licht naar voren in een mooie ronde straal. In het midden zeer gefocussed, maar daar omheen ook een heleboel licht dat als een soort aura om het centrum zwermt. Om verblinding van tegenliggers te voorkomen heb ik al ontdekt dat het afplakken van de bovenzijde van het lensglas een iets beter resultaat geeft. De lichtbundel geeft nog steeds een grote lichtvlek, maar de bovenkant van die cirkel wordt afgeplat. Dat laatste wil ik natuurlijk ook nog een keer in het donker uitproberen, maar licht naar boven, dat heb ik toch niet zo veel aan tenzij ik rond Schiphol of Zestienhoven de vliegtuigen naar beneden wil hebben.

Al met al niet ontevreden, de lamp heeft nog wat werk nodig. De draden kunnen keurig onder het Schermerscherm worden doorgeleid, alleen voor de accu's moet ik nog even een wat mooiere oplossing vonden, deze liggen nu in de driehoektas links, en rechts naast de bidonhouder. 17,5 kilometer flink verlicht gereden.

woensdag 12 december 2012

Lake CX200 Carbon mt. 46

gratis over te nemen, zo goed als nieuwe wielerschoenen type race. Maat 46, smalle schoen. Iemand interesse? Kunnen evt. meegenomen worden naar OBT2012

dinsdag 11 december 2012

Heldere hemel

Dat vraagt natuurlijk om een foto. Helaas is een kraakheldere hemel met duizende fonkelende sterretjes niet te fotograferen met een mobiele telefoon. Zaken als resolutie, sluitertijd en diafragma zijn slechts digitaal te manipuleren. En dat levert niet de mooiste plaatjes op. Het gaat ten koste van de scherpte, als je uberhaupt al iets kunt zien op de foto. Vandaar dat ik voor de vorm maar even een foto van dr. Google leen (bron: www.lacenicera.eu) om een klein beetje sfeer te scheppen.

Waarom nou dit verhaal over een sterrenhemel? Zoals jullie vorige week konden lezen had ik als gevolg van rugklachten mijn Quest in 030 laten staan. Hij stond daar warm en droog. Gisteren heb ik 'm na mijn late dienst (inderdaad, ik ben weer aan het werk) naar buiten gerold om 'm weer 60 km. lang de sporen te kunnen geven. Het was een heerlijke nacht. Zoals je inmiddels hebt begrepen was de hemel kraakhelder hetgeen de temperatuur onder het vriespunt liet dalen. In geen velden of wegen een wolkje te bekennen aan de lucht. Alleen maar sterren, sterren, nog meer sterren en..... 2 vallende sterren! De eerste zag ik toen ik in de Meern reed, de tweede bij Alphen aan den Rijn. Zoals gebruikelijk bij vallende sterren gingen ze beide in dezelfde richting, naar het westen. Zou het iets met de komende kerst te maken kunnen hebben? De drie wijzen uit het oosten volgden immers een ster, en als die wijzen uit het oosten kwamen, gingen ze dus naar het westen!

Fascinerend trouwens dat naarmate je langer naar de hemel staart je steeds meer "hoopjes" sterren kunt ontwaren. Helaas moest ik ook op de weg letten en had ik geen zin om stil te staan en af te koelen want een kraakheldere sterrenhemel zie ik niet zo vaak. Misschien toch maar eens met een goede camera op statief, en gewapend met een goede warme jas de polder in trekken voor mooie plaatjes.

De rit van 030 naar 071 zelf was niet veel bijzonders, het was wel weer heerlijk om in de fiets te liggen. 60 km. in 1:45 uur, bijna 34 gemiddeld. Geen slechte score gezien de koude omstandigheden. En dat het koud was werd duidelijk toen ik langs de N11 ter hoogte van Alphen aan den Rijn reed. Op het fietspad ligt op 1 plek een permanente plas water omdat het asfalt daar plaatselijk wat verzakt is. En die plas water was goed bevroren! De plad is een meter of 3 lang over de gehele breedte van het fietspad. Ik crosste er overheen en met de drie banden trok ik drie keurig evenwijdige sporen in het ijs. Kgrgrgrgrgrgrgr deed het onder de wielen. Ook dit had natuurlijk een mooi plaatje opgeleverd maar de kou weerhield mij ervan om te stoppen en uit mijn "verwarmde" cocoon te stappen. Volgende keer????


zondag 9 december 2012

Een trend?

De laatste tijd lijkt het alsof ik er meer en meer over lees. Kabelbreuk bij fietscomputers. Verschillende bronnen vermelden verschillende breuken. Bij mij was de kabel precies boven de mof op de opnemer afgebroken. Een rare plek? Geen idee, maar de foto spreekt voor zich. Gelukkig heb ik twee tellers in mijn Quest. Links de standaard Cat-Eye, rechts een Polar CS400 hartslagmeter. Deze is draadloos en doet het dan ook altijd, behalve wanneer de batterijen op zijn.

Omdat de Cat-Eye niet meer werkte had ik 'm helemaal verwijderd, hetgeen door Marcel Beekmans al eerder op Facebook opgevallen was. Omdat ik donderdag voor ik naar werk ging nog even de linker veerpoot wilde controleren wegens vermeend piepen en kraken, greep ik de gelegenheid aan om de opnemer van de veerpoot te verwijderen. Dat gaf mij de mogelijkheid om binnen in huis in rust en warmte te kijken of het probleem op te lossen was. 

Na het verwijderen van de opnemer uit de behuizing heb ik de standaard draad losgesoldeerd en er een iets dikkere aan gesoldeerd. Een paar nette krimpkousjes er overheen om ervoor te zorgen dat alles netjes afgewerkt is. De dikkere draad is hopelijk ook een stuk steviger en stugger waardoor doorslijten of breken minder snel zal voorkomen. Als ik 'm eerdaags monteer zal ik ook een paar tie-wraps om de veerpoot en de kabel maken zodat de kabel wat minder schuurt. Een extra stukje kabel bovenin de nok van de wielkast moet ervoor zorgen dat' ie niet breekt tijdens rare veerbewegingen. Of het echt noodzakelijk is weer ik niet maar het geeft mij een goed gevoel. De tijd zal het leren. Mocht de kabel namelijk nog een keer breken dan monteer ik geen fietscomputer meer met kabel maar een draadloos model. Scheelt een hoop gehannes met (de-)monteren van de veerpoot, rechts heeft de Polar CS400 al bewezen dat draadloos een hoop werk uit handen neemt.

De montage in de Quest zal zoals gezegd ergens in de loop van de komende week plaatsvinden. Echter, het bracket van deze teller is iets afwijkend van het origineel welke door Velomobiel.nl gebruikt wordt. Daarom zal ik deze op een andere wijze moeten monteren. Het clipje welke op het dashboard geschroefd zit maakt plaats voor een stukje 3M Dual-Lock "klittenband" en de achterzijde van de computerhouder maak ik vlak. Het resultaat is misschien wel weer een keer te zien hier op mijn weblog.

Tot later!

donderdag 6 december 2012

Niet met de fiets naar huis

Een felle scheut in mijn onderrug, gevolgd door stekende pijn en scheefstand zorgden ervoor dat ik de reis naar huis niet met de fiets kon maken. Q284 overnacht een paar nachtjes in 030 terwijl ik met rust probeer mijn rug weer op orde te krijgen. Eigenlijk heb ik elk jaar rond deze periode last van mijn onderrug. Of de kou er iets mee te maken heeft weet ik niet maar het schijnt er steeds meer op te gaan lijken.


Vanochtend had ik nog wel even de linker veerpoot gedemonteerd omdat deze flink wat herrie maakte. Na inspectie bleken de veren helemaal droog te zijn. Een paar flinke druppels olie erop en het probleem met piepen en kraken was voorbij. En passant zag ik dat de wielkast van het linker wiel begint los te raken, deze zal dus zeer binnenkort hersteld moeten worden.

Later meer.


dinsdag 20 november 2012

Nachtdiensten

Afgelopen weekend was ik aan de beurt voor het draaien van nachtdiensten op het Regiecentrum Openbaar Vervoer Connexxion te Utrecht. Deze nachtdiensten beginnen 's-avonds om 22:15 en duren tot de volgende ochtend 05:30, van vrijdag tot en met maandag. Zoals jullie weten draai ik mijn hand niet om voor vroege diensten of late diensten met de fiets maar nachtdiensten is toch iets anders. Immers, na een volle nacht niet geslapen te hebben is het pittig om om 05:45 in de Quest te kruipen om nog 60 kilometer naar huis te fietsen. Toch waren de weergoden mij gunstig gezind om in ieder geval 2 keer heen en weer naar Utrecht te gaan met de fiets. Vrijdagavond heen, zaterdagochtend terug, zondagavond heen en maandagochtend weer terug. De overige ritten heb ik met de auto volbracht. 

Over de diensten zelf kan ik niet zoveel zeggen, of anders gezegd, dat vind ik niet interessant om te melden. Het fietsen daarentegen is een ander verhaal. Normaal gesproken fiets ik 's-ochtends vroeg tussen 3:00 uur en 06:30 uur of overdag als ik een late dienst heb. 's-Avonds om 20:00 uur in de Quest kruipen voor een ritje naar Utrecht voelt raar aan. Elk tijdstip heeft zo z'n eigen fietsende weggebruikers. 's-Ochtendsvroeg zijn het voornamelijk forensen, overdag zijn het veelal jongeren/scholieren maar 's-avonds is het een mix van van alles en nog wat. Jongeren op weg naar de stad voor een avondje uit, late forensen (te herkennen aan goede verlichting en 1 of 2 tassen aan de bagagedrager, verder sportief gekleed), sporters onderweg naar de sportclub of op weg terug naar huis. Verder valt mij op dat er 's-avonds door automobilisten meer doorgereden wordt. De snelheden liggen hoger, vooral op verbindingswegen tussen de dorpen in. Geldt er ter plaatse een maximum snelheid van 60 km/uur dan rijden de automobilisten voor mijn gevoel zeker 20 km/uur harder. 's-Ochtendsvroeg en overdag lijken de meeste weggebruikers zich beter aan de snelheid te houden. 

Het voordeel van 's-avonds laat rijden is dat ik ook wat meer tijd heb om wat foto's te maken. Een kwestie van 10 minuutjes eerder weg van huis geeft genoeg ruimte daarvoor. Schreef ik twee weken geleden nog over de onverlichte obstakels die ik tegenkom op mijn route, zo blijkt nu dat deze obstakels door de gemeente Utrecht zijn aangepakt en weer keurig zichtbaar zijn. De volgende plaatjes spreken voor zich.

Linker rijbaanscheiding keurig voorzien van rood-witte retro-reflecterende markering
Nee, ik rook niet, ik damp alleen. Buiten rond het vriespunt, in de Quest warm en vochtig.
In de verte, een keurig opgetrokken paaltje om de middengeleider op het fietspad aan te geven.
De laatst gefietste rit (maandagochtend van Utrecht naar Leiden) was een koude. Nu valt dat in de Quest nog best mee. Mijn voetengaten zijn gewoon open maar ik draag wel dikke neopreen overschoenen. Verder 4 laagjes kleding, een lekkere muts en handschoenen en tenslotte de schuimkap op de Quest. Door de kou en de mist werd al vrij snel duidelijk dat mijn bril het niet lang schoon ging houden. Na 5 kilometer heb ik 'm dan ook afgedaan want aan de binnenzijde van de glazen zat al meer vocht dan op de buitenkant van de mist. De resterende 54 kilometer moesten dus zonder bril. Geen groot probleem want mijn Schermer-scherm van het dikkere type Lexan is al een slagje groter dan het standaard scherm dus ik zit goed beschermd. Maar op het moment dat deze ook aan de binnenzijde begint te beslaan wordt het toch tijd om iets hoger in de Quest te gaan zitten. Ik ben een lange rijder en kan prima over het scherm kijken maar 54 kilometer lang geeft toch wat klachten aan mijn nek. Toch maar eens experimenteren met een deflector

Na het draaien van nachtdiensten volgt altijd een periode van 48 uur dienstonderbreking, en ik zit voor mijn vrije weekend. Dat betekend dat ik alleen donderdag en vrijdag nog over hou om te fietsen. Twee dagen achter elkaar fietsen is iets wat ik tot een half jaar geleden nog niet wilde doen, maar inmiddels ben ik weer wat wijzer geworden. Regelmatig drinken en eten onderweg en op werk gelijk eiwitten voor spieropbouw aanvullen doet wonderen. Twee dagen achter elkaar fietsen is daardoor mogelijk geworden. Verder ben ik bezig met wat nieuwe verlichtingsplannetjes, daarover later meer.


donderdag 15 november 2012

Q284 jarig!

Vandaag is Q284 jarig! 4 jaar geleden zag zij het levenslicht in Dronten en kwam haar eerste eigenaar (Rene Voorburg) haar ophalen. Twee-en-een-half jaar later, op 30 april 2011 gaat zij over naar haar tweede eigenaar (Theo van den Broek). Niet kort daarna wordt ik de nieuwe eigenaar en neem ik op 2 juni 2011 de Quest mee van Almere naar Leiden.

Gedurende de eerste twee-en-een-half jaar van haar leven heeft Q284 het relatief rustig, ze rijdt "slechts" 7.566 kilometer. Inmiddels staat de teller op 26.435 kilometer en geef ik haar regelmatig de sporen richting Utrecht en weer terug naar Leiden. Alle (mooie) verhalen en belevenissen zijn op mijn weblog te lezen, daarover ga ik dus niet verder uitwijden. Als jullie deze weblog blijven volgen blijven jullie helemaal op de hoogte!

Later meer!

woensdag 14 november 2012

Rhijnoordviaduct weer normaal begaanbaar / Schwalbe Marathon Plus


Al geruime tijd was het Rhijnoordviaduct de grootste bottle-neck van mijn woon-werkroute. Aan het einde van de Rijksstraatweg in Leidse Rijn duikt het fietspad onder de A2 om aan de andere kant op de Groenewoudsedijk langs het Amsterdam Rijnkanaal uit te komen. In verband met werkzaamheden aan het bovenliggende wegennet werd ook de ondergrond geheel afgegraven, opnieuw onderheid en uiteindelijk dus weer voorzien van een nieuwe laag asfalt. Hiermee werd de verbinding tussen de westkant en de oostkant van de A2 weer met elkaar verbonden.

Ten tijde van de werkzaamheden had de wegenbouwer een mooie lus aangelegd (foto 2, links op de foto) om het fietsverkeer richting Utrecht toch een gelegenheid te geven om redelijk snel Utrecht te bereiken. Deze lus van ongeveer 3 keer 30 meter met 4 onoverzichtelijke haakse bochten zorgde voor de nodige oponthoud. In tijd uitgedrukt scheelde het misschien maar een minuut (er moet immers ook meerdere keren vanuit stilstand opgetrokken worden) maar het kostte de nodige energie, zowel lichamelijk alsook geestelijk.

Maar nu is dan uiteindelijk de doorgang hersteld. Vanaf de kant van het Amsterdam-Rijnkanaal heeft de wegenbouwer ook weer een mooie middengeleider met verzinkbare paal geplaatst. In dit geval staat de paal keurig omhoog, nu de andere kant van het viaduct nog... ;-)

12 kilometer verderop werd ik nog even opgehouden door een landbouwer die zijn graafmachine van zijn aanhanger wilde afhalen. Omdat ik er niet langs kon vond ik het leuk om een plaatje te schieten van de situatie maar in eerste instantie vond deze meneer dat niet echt leuk. Hij kwam verhaal halen waarom ik hem fotografeerde want hij stond er nog maar 2 minuten en had nu al het gevoel dat het door niemand gewaardeerd werd dat hij zijn werk stond te doen. Ik legde hem uit dat ik normaal gesproken met de Quest bijna overal door kan, maar dat dat nu niet mogelijk is, en dat ik dat wel een leuke situatie vond. Ik legde ook uit dat het totaal niets te maken had met zijn werk en dat ik gewoon geduldig zou blijven wachten totdat hij klaar zou zijn. Toen bond hij in en vond het wel ok. Onderstaand de bewuste foto!




SCHWALBE MARATHON PLUS!!!

Sinds een aantal ritten rij ik met Schwalbe Marathon Plus banden (47-406) op de voorwielen. In eerste instantie met enige reserves, maar inmiddels weet ik wel beter. Wim Schermer kondigde het al aan in een van zijn laatste bandentests dat de Schwalbe Marathon Plus die door veel rijders verfoeid worden vanwege z'n trage roleigenschappen, fantastisch presteert in zijn laatste test. En ook ik moet mijn mening inmiddels herzien.

De laatste paar ritten van en naar werk lieten van tijd tot tijd snelheden van 45+ kilometer per uur zien, en gemiddelde snelheden over 60 kilometer woon-werkverkeer die niet onderdoen voor ritten die in juli 2012 gereden zijn met F-lites.... En dan te bedenken dat de temperaturen toen een stuk hoger waren en dat de F-lite theoretisch een snellere band is. Wat nu??? De F-lites de prullenbak in? Dat zie ik volgende zomer wel weer, voorlopig heb ik nog 8 nieuwe HPV's liggen die eerst op moeten.

donderdag 8 november 2012

Onverlichte obstakels

Onverlichte obstakelsOnverlichte obstakelsOnverlichte obstakelsOnverlichte obstakelsOnverlichte obstakelsOnverlichte obstakelsOnverlichte obstakelsOnverlichte obstakels
Onverlichte obstakelsOnverlichte obstakels
Onverlichte obstakels, a set on Flickr.
Onderweg van huis naar werk en vice versa, of gewoon tijdens een vrije rit kom ik nogal eens een onverlicht obstakel tegen. Door de lage zitpositie, of door slechte markering of verlichting blijven deze obstakels vaak lang onopgemerkt.

Al bijna 2 jaar lang kom ik deze twee onverlichte obstakels tegen na het verlaten van Utrecht na het onderdoorgaan van de A2. Gelukkig weet ik inmiddels dat deze obstakels (middengeleiders) er liggen, maar je zal maar onbekend zijn in dit gebied... Laat de foto's maar even voor zichzelf spreken...

Foto's 1 en 2 zijn genomen in de tunnel onder de A2, Rhijnoordviaduct, Leidse Rijn. Vanaf deze kant is de middengeleider redelijk goed te zien. Dit zou echter beter kunnen als de wegbeheerder de gemonteerde paal omhoog zou trekken zodra zij de doorgang niet hoeven te gebruiken. Dit is immers een fietserstunnel, voor automobilisten is er geen enkele doorgang mogelijk.
Foto 3 t/m 6 zijn genomen vanaf de andere kant. Op foto 3 en 4 is de middengeleider nog redelijk te zien, maar op foto 5 en 6 is de middengeleider compleet onzichtbaar. Een rechtopfietser of bukfietser zal de middengeleider eerder opmerken maar voor "ons liggers" blijft deze middengeleider heel lang onzichtbaar.
Foto 7 t/m 10 zijn gemaakt op een goede 150 meter afstand van de eerste 6 foto's. Bij deze rijbaanscheiding ontbreekt duidelijk een markering in de vorm van een witte stoeprand of twee rood-wit gestreepte paaltjes. De enige indicatie dat er "iets" aankomt is de belijning op de weg, maar ook die is aan slijtage onderhevig en vanaf afstand moeilijk te zien, zeker bij een vochtig wegdek.



Beide obstakels zijn inmiddels gemeld bij de desbetreffende gemeente, nu maar hopen dat ze er iets mee doen...

dinsdag 6 november 2012

Winterklaar gemaakt

De slicks hebben afgelopen weekend het veld moeten ruimen. De HPV's voor en de Kojak achter zijn bij een kilometerstand van 25.957 vervangen door Schwalbe Marathon Plussen voor, en  een Schwalbe Big Apple achter. Hoewel ik vorig jaar ook een paar dagen op Schwalbe Marathon's heb gereden viel het mij nu in eerste instantie 100% mee. Het voordeel van de 47-406 Schwalbe Marathon Plus is dat de band een stukje hoger is in vergelijking met de HPV's waardoor de Quest fractioneel hoger staat. De banden maken een wat "wolliger" indruk. Het afrolgeluid is duidelijk minder ten opzichte van de Vredestein HPV's die een stuggere indruk maakten. In de bochten maken de Schwalbe Marathon Plus banden echter wel meer geluid als gevoel van het blokkenprofiel. De HPV's hebben 1.300 km op de voorwielen afgelegd en het midden van het loopvlak begint merkbaar dunner te worden ten opzichte van de zijkanten van het loopvlak. Er was al geroepen dat het vervangen van deze banden tijdig gedaan moet worden wil je lekvrij blijven rijden, dus zodra de winter voorbij is ga ik zien hoeveel kilometers er nog bij kunnen.

De achterband is een bekende. De Schwalbe Big Apple is de iets betrouwbaardere versie van de Super Moto die ik voorheen onder de Quest had liggen (en die waarschijnlijk komende zomer weer terugkeren). De Big Apple is geen vouwband hetgeen met het monteren duidelijk merkbaar is. Toch ligt de band binnen en paar minuten keurig gecentreerd op de velg. De DMR DeeVee geeft de hieldraad van de 55 mm. brede Big Apple ruim voldoende ruimte, het blijft een mooie, stijve en strakke velg. De Big Apple geeft een vertrouwd gevoel in bochten en op klinkerwegen. Opvallend is dat deze 55-559 band evenveel weegt als de voorop gemonteerde 47-406 Marathon's, namelijk 740 gram. Schwalbe geeft echter aan dat de 47 mm. brede Marathon's voorop 725 gram moeten wegen en de Big Apple 710 gram.

Nu maar hopen dat de weergoden "ons velonauten" gunstig gezind zijn, dus dit jaar geen sneeuw en ijzel graag! Updates over de banden volgen in de loop van de tijd, eerst maar wat kilometers erop zetten!

3D-printen van (velomobiel-)onderdelen

bron: Quezzzt.blogspot.com
Velomobielonderdelen (nee, niet .nl) zijn doorgaans door de beperkte oplage en hoge ontwikkelkosten aardig aan de prijs. De hoeveelheid materiaal (materiale kosten) staat naar mijn idee soms niet in verhouding met de prijs die gevraagd wordt voor het aangeboden goed. En nu natuurlijk niet gelijk boos worden en roepen dat de verkoper of producent van deze producten ook een (goed) belegde boterham wil verdienen, het is slechts mijn gevoel. Als voorbeeld wil ik de vergelijking maken tussen de spiegelkapjes van Quezzzt en de spiegelkapjes van VM.nl. Quezzzt schrijft zelf dat de door hem gebruikte spiegelkapjes in feite omgekeerde Halfords koplampen zijn. Voor de knutselaars onder ons natuurlijk geen probleem om daar een mooie spiegelkap van te maken tegen een fractie van de prijs (75% goedkoper) van een "originele VM.nl spiegelkap". Dat is als je zelf de moeite neemt om naar Dronten te rijden en de kapjes daar op te halen, want als er nog verzendkosten bijkomen dan wordt het verschil nog groter want een Halfords zit doorgaans dichterbij dan VM.nl. Maar wat heeft dit nu met 3D-printen te maken?

3D-printen is in feite niets anders dan 2D-printen, alleen print je bij 3D-printen meerdere 2D-lagen op elkaar waardoor er een drie-dimensionaal "voorwerp" ontstaat. Zie het als een spiegelkapje welke met de punt omhoog op een vlakke tafel wordt gezet. Snij deze spiegelkap in bijvoorbeeld 500 "plakjes" van gelijke dikte en je krijgt een beter beeld van hoe een 3D-printer vanuit 500 2D-prints uiteindelijk een drie-dimensionaal voorwerp maakt.  de 500 2D-prints worden immers op elkaar geprint om zo uiteindelijk weer de gewenste (voor dit voorbeeld) spiegelkap te krijgen. 

Bron: www.speedbikes.ch
Nu vergt het nogal wat rekenkracht en kennis van 3D-software zoals AutoCAD wil je zelf aan het ontwerpen slaan, maar tegenwoordig kun je voorwerpen ook laten 3D-scannen. Er wordt dan een drie-dimensionaal plaatje gemaakt van het voorwerp in casu (bijvoorbeeld een spiegelkapje). Dit 3D-beeld kan weer gebruikt worden om naar een 3D-printer te sturen en zo een exacte kopie te maken van het gescande object (schaamteloze kopie waarbij dus geen rekening word gehouden met patenten e.d.). Het voorwerp kan natuurlijk ook eerst gewijzigd worden in een 3D-tekenprogramma om bijvoorbeeld de vorm, lengte of materiaaldikte te wijzigen, of door het toevoegen van extra onderdelen aan dit voorwerp (een vaste, aerodynamische voet aan de spiegelkap zoals op de Birck Butterfly). Ook zou je gelijk rekening kunnen houden met bijvoorbeeld uitsparingen voor ingebouwde dagrijverlichting of richtingaanwijzgers. En wil je echt ver gaan dan zou je zelfs twee voorwerpen kunnen "fusen" waardoor je bijvoorbeeld een B&M Lumotec IQ Cyo koplamp en een VM.nl spiegelkapje in één ontwerp samenvoegt. Zodoende zou je geen aparte voet meer hoeven hebben voor bijvoorbeeld een B&M Ixon IQ Speed (extra verstoring van de stroomlijn) en kan de neus van de Quest gewoon dicht blijven.

Nu heb ik het constant over een spiegelkapje, maar je kunt natuurlijk aan bijna alle onderdelen van een velomobiel- of fietsgerelateerd object denken. Wat denk je van wielkappen? Staartpunten? Cameramount? Dashmount voor je telefoon of MP3-speler? Kettingafscherming? Maar zelfs grotere objecten zoals racekappen of zitschalen kunnen 3D geprint worden. De vraag is natuurlijk wel met welke belasting deze onderdelen te maken krijgen. Ik kan mij zo voorstellen dat een 3D geprinte zitschaal lang niet zo "ontspannen" zit als een zitschaal die op conventionele wijze gemaakt is. Daarentegen zal een 3D geprinte racekap waarschijnlijk minder te maken hebben/krijgen met stress of spanning waardoor deze prima 3D te printen is. Een en ander zal natuurlijk ook te maken hebben met de gebruikte materialen. 

Bron: Wikipedia
Hoe een 3D-printer werkt is ook weer een apart verhaal. Wikipedia geeft een aardige weergave van de mogelijkheden welke bijna oneindig lijken. Momenteel is het wel mogelijk om thuis 3D te printen maar de kosten daarvan zijn nog relatief hoog. Een alternatief is om zelf een 3D-printer te bouwen. Een van de meest bekende is de RepRap. Open Source en zelf in elkaar te zetten. En deze 3D-printer kan zichzelf ook nog reproduceren doordat alle kunststof onderdelen met eenzelfde 3D-printer te printen zijn! Zo maak je van 1 printer 2. En die 2 printers kunnen er ook weer twee maken, dan heb je er 4. En voor je het weer sta je voor Jan en alleman 3D-voorwerpen of complete printers te printen.

Waar gaan we dan nu heen met deze technologie? Verdwijnt VM.nl binnenkort en worden zij "slechts" leverancier van een bestandje waarmee je thuis je eigen spiegelkapjes of derrailleurwieltjes of wielkappen kunt printen? Bestellen we voortaan geen onderdelen voor onze fietsen meer, maar grondstoffen voor onze 3D-printer? De ontwikkeling met betrekking tot 3D-printen staat nog in de kinderschoenen en de mogelijkheden lijken oneindig. Velgen, achterlichten, bedenk het zelf maar, je kunt het allemaal printen. Alleen banden, die kunnen volgens mij nog niet geprint worden, maar wie weet is dat slechts een kwestie van tijd. Wedstrijd rijden? Download even een F-lite. Winter in aankomst? Download even een Schwalbe Marathon Plus. De toekomst ligt open, dat is een ding wat zeker is!

EDIT: Ter illustratie een fragment uit DWDD, bedankt Paul voor de tip!

donderdag 1 november 2012

Bruggen

Vanochtend om 01:45 ging de wekker en na een goed ontbijt en het klaarmaken van boterhammen voor de rest van het gezin ging ik om 02:45 in de Quest naar Utrecht. Binnen een paar meter viel mij op dat de CatEye teller op 0 bleef staan. Draadbreuk? Sensor verschoven? Teller niet goed ingeklikt? Geen idee en het boeide mij ook niet want ik het ook nog de Polar CS400 gemonteerd dus de kilometers worden toch wel geregistreerd.

Ondanks dat het relatief fris was kon ik toch nog een redelijke snelheid houden en met een gemiddelde snelheid van 36,7 kilometer per uur over 58,8 kilometer kwam ik in Utrecht aan. Wederom een ritje waar ik verder niets bijzonders kan zeggen behalve dat het wel erg vroeg was ;-)

De terugweg begon met een flinke dosis regen. Ik had mijn petje in de Quest laten liggen en de schuimkap eveneens. Ik had ergens wel het gevoel dat de regen wel zou meevallen en dat klopte dan ook. Na 12 kilometer werd het droog en kwam er in de verte zelfs een waterig zonnetje aan de horizon. De wind was echter flink. Windfinder gaf aan dat het rond dit tijdstip kracht 4 zou zijn maar de werkelijkheid was echt anders. Knotwilgen lieten hun takken flink met de wind meebewegen en ook in de Quest was de zijwind duidelijk voelbaar. Na Woerden leek ook de wind te gaan liggen en kon er weer 40+ gereden worden zonder dat ik een veiligheidsmarge op de weg hoefde aan te houden.

Een stuk verderop. op de Oude Steekterweg voer er een vrachtschip links van mij door de Oude Rijn. Vastberaden om mij niet te laten ophouden door een opening van de volgende brug gooide ik er nog een schepje bovenop totdat er plotseling vlak voor mij.... een brug gebouwd werd.... Ik moest dus even uit de Quest want er moesten nog rijplaten op het brugdek gelegd worden en daarvoor moest er een graafmachine langs. Een van de heren bruggenbouwers was erg geïnteresseerd in mijn bijzondere vervoermiddel en nadere inspectie bracht al gelijk aan het licht dat ik nimmer over dit bruggetje zou kunnen rijden. Ookal komt er nog een houten drempel voor de stalen constructie, de stalen oprijbrug is simpelweg te stijl om op te kunnen rijden. Want zelfs toen ik naast de Quest liep om deze over de brug te zetten, de claxon schraapte over het brugdek. Ondertussen gleed links van mij datzelfde vrachtschip voorbij, geheel ongehinderd voorbij. Dat werd dus nog een uitdaging na dit bruggetje. Gelukkig wilde de heren mij even helpen met het overzetten van mijn Quest over deze brug. De conclusie is in ieder geval dat ik voorlopig mijn ww-route even moet wijzigen naar de Steekterweg.

Ik was nu dus dit bruggetje voorbij en de jacht op het vrachtschip was weer geopend. De weg naar de volgende brug was nog best lang en verderop ligt er nieuw asfalt. Dat is dus lekker doorijden! De boot werd probleemloos gepasseerd en de brug.... daar hoefde ik niet voor te wachten!

Met deze "winst" op zak was het nog 20 kilometer fietsen naar huis. Het was droog en zelfs de zon probeerde zijn best te doen om door de bewolking heen te prikken. Mijn benen hadden er langzaamaan genoeg van. Ze protesteerden een beetje, een klein beetje "zeur" in de knieen maar dat mag een naam hebben. Te hoogte van Spookverlaat ben ik nog even gestopt bij het Ooievaarsnest, om nog even snel een plaatje te schieten. De zon prikte hier net door de bewolking heen maar van de ooievaars was niets te zien. Vertrokken naar warmere oorden??? Ik sluit in ieder geval af met de eerste 120 kilometer voor november...


woensdag 31 oktober 2012

Afsluiting oktober 2012

Oktober 2012 gaat de boeken in als een goede Quest-maand. 1.415 kilometer verdeeld over 12 dagen Quest-werkverkeer. De dagen worden steeds korter, de levensduur van de accu ook. Met de Inoled Extreme gedurende alle kilometers aan betekend niet meer kunnen claxoneren bij thuiskomst. De 9 Watt claxon vraagt dan teveel vermogen, de accu kan het simpelweg niet meer leveren. De verlichting is dan nog wel in orde en zorgt voor een nog immer imponerende lichtstraal. 

De dagen worden niet alleen korter, de temperaturen zakken ook steeds verder, zelfs tot tegen het vriespunt wanneer ik midden in de nacht de rit huiswaarts vanuit Utrecht maak. Mijn Polar CS400 geeft dan als gemiddelde temperatuur in de Quest 8 graden aan terwijl het minimum (ook in de Quest) zelfs zakt tot 4 graden. Dit zorgt ervoor dat ik gevoelsmatig minder hoef te drinken maar bij thuiskomst (of bij aankomst op werk) ontstaat er toch een niet te onderdrukken dorstprikkel. De snelheid heeft ook te lijden onder de lagere temperaturen. Overdag in het zonnetje is een kruissnelheid van 40+ kilometer per uur wel te halen maar in het donker na een late dienst of op weg voor een vroege dienst is dit alleen haalbaar bij wind mee. 

Momenteel staat mijn Quest nog op slicks (Vredestein HPV's voor en Schwalbe Kojak achter) maar een 55 mm. brede Schwalbe Big Apple en twee Schwalbe Marathon Tour's zijn onderweg voor het winterklaar maken van Q284. Er zijn inmiddels situaties geweest waarin de slicks duidelijk aangeven dat het bij deze temperatuur en wegconditie eigenlijk onverantwoord is om nog " glad te rijden". Winterklaar zal ongetwijfeld ook weer betekenen dat er nog meer aan snelheid ingeboet zal moeten worden *slik*! Aan de andere kant betekend 's-winters doorfietsen dan het voorjaar niet met een achterstand ingereden hoeft te worden. Aan de andere kant is een paar weken rust voor mijn benen waarschijnlijk geen straf.

De teller voor 2012 staat nu op 10.713 kilometer, ruim boven de door mij gewenste 1.000 kilometer per maand. Aks deze lijn zich doorzet zou ik 2012 kunnen afsluiten met bijna 13.000 kilometer. Misschien dan een ritje "uit-en-thuis-OBT2012" de teller net naar de andere kant van 13.000 kan laten doorslaan. 

15 november 2012 wordt trouwens ook een bijzondere dag, dan wordt Q284 4 jaar! Een memorabele dag? Geen idee... Die dag ben ik roostervrij van werk, misschien jaag ik Q284 dan wel over 's-lands wegen voor een verjaardagsritje ;-)

Keep you posted......

zondag 28 oktober 2012

Laat de boeren OP het land blijven!

Oktober 2012 loopt bijna ten einde en het lijkt erop alsof de boeren dan het land voor de laatste keer bewerken. Of dit ook echt zo is weet ik natuurlijk niet, ik ben immers geen boer, misschien kan iemand die voor mij ophelderen. In ieder geval, vorig weekend had ik mijn Quest weer eens verwend met een flinke plens water met wasmiddel en een zachte spons. Zondag 21 oktober leek er geen vuiltje aan de lucht, maar maandag 22 oktober was van een heel ander kaliber. 's-Ochtends vroeg was er geen vuiltje aan de lucht, ik reed door de binnenstad van Leiden richting de Hoge Rijndijk om weer eens lekker onvervalst over de hoofdrijbaan richting Alphen aan den Rijn te glijden. Man man man, dat de temperaturen dalen is goed te merken, de echte snelheid is er flink uit. Een kruissnelheid van 40 km/uur is maar net haalbaar. Ook de mist speelt me parten maar het is allemaal nog best te doen. Mijn bril heb ik al wel moeten afgooien want door de mist is mijn bril volledig beslagen, zelfs het Schermer-schermpjes brengt daar geen verandering in. Over de rest van de rit kan ik kort zijn, deze is niet veel anders dan de andere vroege ritten naar Utrecht, op de mist na.

De middagrit was een stuk aangenamer. Een iets hogere temperatuur en de mist was verdwenen. Ook voor deze rit gold eigenlijk dat er geen (weinig) verschil was met de andere ritten Utrecht-Leiden.... Tot Spookverlaat.... In de verte zag ik de trekkers al over het land rijden, maar wat ze daar deden was mij niet bekend. Tot ik over het bruggetje ging en de Galgweg opreed. Daar was het glibberen en glijden door de modder die de trekkers achterlieten bij het verlaten van het land. De achterkant van mijn Quest brak enkele malen licht uit en de voorwielen met Vredestein HPV's hadden merkbaar moeite met het vinden van het rechte spoor. Aan het einde van de Galgweg, tegen de Gemeneweg aan (nee, die straatnamen heb ik echt niet verzonnen) stonden collega-boeren klaar met watersproeiers en modderschuivers maar voor mij is dat te laat. De onderkant en zijkant van de Quest zat onder de modder, ook het achterwiel ziet meer bruin dan zwart... Alle moeite van het schoonmaken voor niets.... De rest van de week ben ik nog 2 keer naar Utrecht gefietst en dus nog 4 keer de Galgweg moeten fietsen en de Quest heeft daardoor nog meer modder mogen happen.

Vandaag was een mooie dag om eens wat onderhoud aan de Quest te plegen. De ketting reinigen stond al lange rijd op mijn "verlanglijstje". Na het verwijderen van het afdekkapje, de steekas, het achterwiel en de cassette kon de ketting eindelijk uit de Quest getrokken worden. Een lekker badje wasbenzine zorgt er dan voor dat alle vettigheid en smerigheid mooi kan losweken van de ketting zodat deze weer glimmend uit z'n badje komt. Ook de cassette (kwam erachter dat de sluitring niet helemaal meer goed vast zat) heeft een grondige reinigingsbeurt gekregen. Met het achterwiel uit het achterste van de Quest kon deze ook goed schoongemaakt worden waardoor het ook goed mogelijk was om de band (sinds kort weer Schwalbe Kojak 50-559) te inspecteren op inrijdingen. Ik had namelijk afgelopen week meerdere keren het gevoel dat ik door glas was gereden dus een korte inspectie was geen overbodige luxe. En ja hoor, bingo, weer een potentiële lekke band voorkomen!

Na alle montage kon de ketting weer even goed gesmeerd worden en heb ik ook gelijk de binnen- en de buitenkant een lekker sopje gegeven. Fietst toch een stuk lekkerder. Komende week 4 vroege diensten en komend weekend weer laat. Potentieel zijn het 4 fietsdagen, maar waarschijnlijk blijft het bij 3 dit keer.

To be continued!

woensdag 24 oktober 2012

Waarom we een helm zouden moeten dragen... TEDx 2010

Naar aanleiding van een post van Harry Lieben op Facebook kwam dit fragment van Mikael Colville weer onder mijn aandacht. Mikael Colville spreekt in 2010 in Kopenhagen over de zin en onzin van het dragen van een fietshelm. Eye-opener? Als alles wat Mikael zegt waar is dan kan de fietshelm de prullenbak in! Of blijven we toch een helm dragen, al is het alleen maar om een een paar lampen op te kunnen monteren... Wat vinden jullie?

zaterdag 13 oktober 2012

Nieuw design

Neeeeee, niet mijn Quest, maar wel mijn weblog. Laat eens weten wat je ervan vind. Kleur geel tegen een zwarte (donker grijze) achtergrond is wat mij betreft een blijvertje. Ik ben nog bezig met "carbon" maken via Photoshop om dat als achtergrond te gebruiken, maar dat is nog niet naar tevredenheid gelukt. De verschillende layers die blogspot gebruikt sluiten niet mooi en vloeiend aan.

Alvast bedankt voor jullie input!

dinsdag 9 oktober 2012

Watskeburt???


1 week, 6 werkdagen, 5 fietsdagen

Zoveel woon-werkverkeer heb ik nimmer met de Quest gereden in zo'n korte tijd, vandaar dat ik er toch een artikeltje aan waag. De week van 1 oktober tot en met 7 oktober was voor mij een week met 6 late diensten. 1 en 2 oktober, en 4 tot en met 7 oktober. Late diensten zijn voor mij altijd prettiger om te fietsen omdat ik niet echt op mijn sterkst ben met vroeg opstaan. 

Normaal gesproken probeer ik altijd na een dag fietsen een rustdag in te bouwen. Maar omdat het de laatste tijd goed gaat met mijn knieën, zelfs na twee dagen achtereen fietsen, wilde ik het er wel op wagen. 1 en 2 oktober reed is de ritten nog op de Vredestein F-lites, 4, 6 en 7 oktober op de Vredestein HPV's. Ondanks de merkbare hogere weerstand van deze voorbanden gingen de laatste 6 ritten evengoed zonder pijntjes in de knieën. Ook het proberen met een hogere trapfrequentie zal ermee te maken hebben.


De weersomstandigheden waren bij alle ritten goed. Heel af en toe een heel klein beetje regen, maar verder geen neerslag. Wel waren de laatste twee nachten van Utrecht naar Leiden koud. De beenstukken en armstukken heb ik uit het vet gehaald en doen inmiddels standaard dienst in het donker. Overdag red ik het nog wel zonder. De nachten waren gevuld met mist hetgeen de snelheid wel iets omlaag deed gaan, maar omdat de mist slechts op een paar stukken op het traject optrad heeft het weinig invloed gehad op de gemiddelde snelheid. Daarnaast is veilig thuis aankomen belangrijker dan het oppoetsen van de resultaten. 


De diverse ritten (10 x 60 kilometer in totaal) leverde van tijd tot tijd leuke belevenissen op. SIS-en, AIS-en, loslopende schapen midden in de nacht, mee oprennende honden, overstekende honden, gesprekjes met ruiters die hun paard kennis laten maken met het fenomeen Velomobiel (wederzijds begrip), veel meegemaakt, weinig gefotografeerd, en het passeren van de 25.000 km grens van Quest284!

Al met al een enerverend weekje fietsen, 598 kilometer. De komende week (deze week) blijft het bij slechts 1 keer woon-werkverkeer (vroege dienst) en als alles goed gaat zondag LEL. Blijft de teller toch steken bij een magere 170 kilometer. Hoe ga ik mijzelf dat nu weer verantwoorden... ;-)

Later!!!