woensdag 28 maart 2012

1000 km. per maand moet toch te doen zijn?

Enkele statistieken:
Wens: minimaal 1000 km per maand wegtrappen.
In 2012 reeds weggetrapt: 2.767 km.
Maart 2012 duurt nog 2 werkdagen (voor mij dan)

Om dus aan het gewenste gemiddelde te komen moet ik nog 233 km. wegtrappen. Daar heb ik nog twee werkdagen voor. Mijn ww-werkrit is ≈ 60 km. enkele rit. Met twee dagen werken komt dat neer op ≈ 240 km. Ruim voldoende dus om op het gewenste gemiddelde uit te komen. Het "probleem" is echter dat ik mijzelf heb voorgenomen om niet twee dagen achter elkaar heen en weer naar Utrecht te fietsen. Laten die twee werkdagen nu 29 en 30 maart zijn. Zie daar: een dilemma! Toch maar weer eigenwijs zijn en twee dagen achter elkaar fietsen??? Als ik de eerste dag nu iets rustiger aan doe en goed eet en drink (mijn grote manco) tijdens het fietsen dan moet de tweede dag ook goed te doen zijn... Keep you posted!

zaterdag 24 maart 2012

Zeeziek door GROOT onderhoud

Afgelopen week heb ik de koe bij de horens gevat. Dat wil zeggen dat ik een aantal uitgestelde klussen aan de Quest nu eindelijk eens heb aangepakt. Er stond nogal wat op mijn "verlanglijstje" en de agenda was leeg (gemaakt). Klusjes zoals het reinigen en opnieuw smeren van de veerpoten, het reinigen en smeren van de ketting, cassette en kettingwielen, het vervangen van de achterwiellagers, het opnieuw afstellen van de koplamp zijn de meest in het oog springende klussen. En passant heb ik de binnenzijde van de Quest ook geheel gereinigd, vooral de in kettinggoot had zich in de loop der tijd nogal wat vuil opgehoopt.

En zo stond de Quest afgelopen woensdag op twee schragen in de achtertuin. Het zonnetje scheen voortreffelijk en het was mooi klusweer (eigen was het mooier fietsweer, maar dat zat er even niet in...) Alle gereedschap was voorhanden en ik begon met het verwijderen van de top. Ik had al vaker gelezen dat dit een Heidens karwei is, maar de eerste 6 bevestigingen waren er al snel uit. Deze zaten natuurlijk perfect bereikbaar rond het instapgat. Voor de overige 8 moest de Quest toch weer van de schragen af. Op z'n kant liggend op de klaarliggende deken konden de overige 8 bevestigingen verwijderd worden. Toch kwam de top er niet zomaar af. De door Velomobiel.nl gebruikte siliconenkit hielden beide helften perfect op elkaar. Na tussenkomst van een nieuw stanleymes en het verwijderen van de top gaf de Quest zijn ingewanden prijs.
Een heel apart gezicht om zo in het binnenste van mijn Quest te kijken. Daarna ging de Quest weer op de schragen en werd het achterwiel, de ketting, de cassette en de achterbrug verwijderd. De achterbrug kreeg 3 nieuwe lagers zoals die door Wim Schermer worden aangeboden. Alleen de mijne waren nog afkomstig van het inmiddels gesloten Velomobielgarage Noord Holland van Kees van Hattem (het is wel ernstig stil rond Kees...). De ketting en de cassette (en later ook de derailleurwieltjes) verdwenen in een bak met wasbenzine om ze geheel te ontvetten en alle troep eruit te kunnen spoelen. Na een badje zagen alle onderdelen er weer spik en span uit.

Ook de achtervering kreeg een grondige schoonmaakbeurt. De veren en de glijbus zijn ook grondig gereinigd en het binnenste van de veerpoot is ook geheel gespoeld. Ik stond er werkelijk versteld van hoe zwart het vet was en hoe vaak ik moest spoelen om alle smurrie eruit te krijgen. Maar na deze grondige reiniging is de veerpoot wel weer klaar voor een hoop nieuwe kilometers.

Omdat de top van de Quest eraf lag had ik eindelijk goed de ruimte om de koplamp opnieuw af te stellen. Deze liep al tijden zwaar en het leek erop alsof de lampbehuizing langs de kuip schraapte. De oplossing bleek al even doeltreffend als simpel. En ringetje tussen een van de bevestigingspunten en de lamp staat nu vrij in het "lampgat". Nog een klein wolkje WD40 op het scharnierpunt en de lamp is weer perfect te bedienen, zonder piepen of knarsen.

Vervolgens heb ik het binnenste van de Quest geheel gereinigd, gewoon met een sopje. Behalve natuurlijk de kettingwielen, die heb ik weer mooi schoongepoetst, ook met een beetje wasbenzine om de ergste verontreininging wat makkelijker weg te kunnen poetsen. Het kettingtandwiel heb ik ook vervangen, want de tandjes waren nu toch echt wel aan de kleine kant. De ketting kon de tandjes al bijna niet meer grijpen als er een nieuwe o-ring omheen ging, tijd dus voor een nieuw kettingtandwiel. Deze had ik een poos geleden al besteld bij Wim Schermer, maar tot op heden was het er nog niet van gekomen om 'm te monteren (luiheid...) De kettinggoot kon nu ook gelijk goed schoongemaakt worden, er lag een aardige hoeveelheid zand en blaadjes in. Hoe die laatste erin kwamen is mij een raadsel.

Nu alles weer schoon was kon de hele handel weer in omgekeerde volgorde gemonteerd worden. Dat ging redelijk vlot, zelfs de ketting zat er in een paar minuten weer in. Nog even een beetje afstellen na het smeren en het geheel draait nu weer bijna geruisloos. Tussen neus en lippen door heb ik ook nog even een nieuwe bel gemonteerd want de "oude" maakte naar mijn idee toch niet genoeg herrie, en toeteren wil ik toch een beetje beperken. Ik heb gemerkt dat toeteren bij scholieren over het algemeen niet werkt, bellen daarentegen wel. Dus een lekkere luide "ijsco-bel" van de Halfords gemonteerd, naar volle tevredenheid.

Tenslotte moest de top weer gemonteerd worden, en daarvoor had ik bij Wim Schermer rubber strip gekocht. En zoals hij schrijft is het monteren van de strip met een paar druppeltjes secondelijm een piece-of-cake. Alleen de gaatjes nog even doorprikken en de top kon er weer op. Dat laatste had iets meer voeten in aarde omdat de top natuurlijk precies op de onderkant gemonteerd moet worden, maar exacte passing lijkt alleen mogelijk door de boel op z'n plaats te duwen nadat de bevestigingen bijna vast zitten. Daarna is het een kwestie van aandraaien. En oh ja, ik heb ook nog even twee nieuwe F-lite's gemonteerd, de "oude" moeten even een beetje opgekalefaterd worden. De wangen hebben last van kuipeczeem en vertonen wat slijtsporen. Een tip van (wederom) Wim Schermer is om de beschadigingen weg te werken met Bison Rubberrepair. Eens kijken of dat de levensduur wat kan verlengen...

En hoe rijdt dat nu, zo'n gereviseerde Quest? Nou, ik had afgelopen nacht nachtdienst (en ik heb er nog drie te gaan) en het reed voortreffelijk. Wat een stilte, de ketting maakt nagenoeg geen geluid meer en schakelen gaat weer een heel stuk stiller en nauwkeuriger. Ook het klankkasteffect is minder geworden door de rubber strip tussen de twee helften. En de vering? Die veer weer! Zo goed zelfs dat het af en toe op deinen leek. Deinen, zoals sommige dat kennen van het rijden in grote Amerikaanse sloepen, maar dan zonder het dweilen.  Om zeeziek van te worden. Aan de andere kant, kleine oneffenheden in de weg worden nu wel veel beter weggewerkt en het rijden lijkt nu meer op rijden over een biljartlaken. En ondanks dat Wim Schermer met zijn nieuwe dempers "het verende achterwiel" opnieuw heeft uitgevonden / heeft verbeterd, ben ik blij met mijn herontdekte comfort. En toen ik vanochtend terugreed uit Utrecht met het zonnetje in de rug was ik weer intens gelukkig. Wat rijdt zo'n (mijn) Velomobiel Quest toch zalig!


voetnoot: Staan jullie ook weleens stil bij de invloed die Wim Schermer heeft? Alle schitterende ontwikkelingen om een Velomobiel nog beter te maken dan'ie al is, en alle traffic vanaf zijn website naar de mijne (en de jouwe)... onvoorstelbaar!

zaterdag 17 maart 2012

Nog 52 kilometer...

Kilometerstand bij aanschaf
... En dan zitten mijn eerste 10.000 kilometer in Q284 erop. De teller van Q284 staat dan op 17.566 km. Ik ben de derde eigenaar van Q284, na Theo van den Broek en René Voorburg. Deze 10.000 kilometer stonden garant voor een aantal belevenissen en modificaties. De meest in het oog springende is natuurlijk mijn schuiver in Woerden. De rechter flank heeft daarbij wat schade opgelopen. Het tweedaagse rondje IJsselmeer was ook een leerzame ervaring voor wat betreft het rijden van langere afstanden in de Quest. Verder de overstap naar bredere velgen en banden waardoor de tijden van het ww-verkeer drastisch omlaag gaan. En natuurlijk het "Schermer-schermpje" dat (achteraf berekend) 40 Watt winst moet opleveren.
De volgende 10.000 kilometer zullen ongetwijfeld net zo interessant worden als de eerste, daarover kun je in de toekomst ongetwijfeld meer lezen op deze weblog. Maandag eerst maar even de laatste 52 kilometer op de teller zetten!

vrijdag 16 maart 2012

15-03-2012: Zo NIET mijn dag... Of toch wel?

15 maart 2012, op mijn rooster staat een dienst van 15:30 tot 24:00 uur in Utrecht. De weersvoorspellingen zijn perfect voor een ontspannen rit tussen Leiden en Utrecht. Helaas begon de dag met een "stressvolle" ochtend aan de ontbijttafel met de kinderen. 2 ervan moeten naar school en nummer 3 is nog te jong om naar school te gaan dus hij blijft vandaag thuis bij papa. Het ontbijt gaat vaak gepaard met onenigheid over wie de vitaminepilletjes mag uitdelen, wie als eerste mag tandenpoetsen, en meer van dat soort (in onze ogen) onbelangrijke zaken. Uiteindelijk zitten alle drie de jongens in de auto en rijden we richting school. Omdat de jongens door opa en oma worden opgehaald kunnen ze vandaag niet fietsen, hetgeen Hoite (de middelste van 6 jaar) helemaal niet erg vindt. Nadat de twee oudste op school zijn afgezet rij ik door naar de supermarkt voor de wekelijkse boodschappen. Het is er lekker rustig dus ik kan relaxed boodschappen doen en Douke (de jongste van 2 jaar) vermaakt zich prima met rondjes rennen tussen de schappen door. 4 volle boodschappentassen verdwijnen in de achterbak van de auto en we vertrekken weer richting huis. 
Op de Plesmanlaan in Leiden gaat het mis. De bestuurder van een witte Volvo S40 beseft op het laatste moment  dat hij op de baan voor rechtdoor rijdt terwijl hij eigenlijk rechtsaf wil. Hij schuift op naar rechts, over de busbaan heen en plant de rechterkant van de neus van zijn auto in de linker zijkant van onze Scénic. Uiteindelijk valt het allemaal mee, maar als je altijd zelf zuinig bent op je materiaal is het toch vervelend als het door toedoen van een ander beschadigd raakt. Blikschade kan hersteld worden, lichamelijk letsel blijft uit, en onder het genot van een kop thee vullen we bij ons thuis het schadeformulier in. Jammer genoeg kosten dit soort zaken altijd meer tijd dan je eigenlijk hebt, en blijven taken die ik mijzelf had opgelegd voor deze dag helaas liggen. Verzekering bellen, rechtsbijstand ingeschakeld, het hele circus draait. Maar ik moest natuurlijk ook nog werken....
15:30 beginnen betekend 9 kwartier eerder vertrekken, dus 13:15 moest ik in de fiets zitten. Dus snel broodjes smeren, tassen inpakken, schone kleren mee, Douke naar opa brengen en dit keer zat het mee, dus ik kon op tijd vertrekken. 
De rit naar Utrecht is bijna 60 kilometer en ik neem mij voor om mij niet druk te maken. De snelheid loopt zonder al teveel moeite op richting 40 km/uur. Maar door het mooie weer ben ik niet de enige op de weg. Ook veel recreatieve fietsers hebben de stalen (of aluminium) rossen van stal gehaald en maken gebruik van dezelfde fietspaden die ik gebruik. Uiteraard geen probleem, de ruimte is soms beperkt en we moeten het met z'n allen delen. Toch zijn er altijd gebruikers van het fietspad die hun hoortoestel thuis hebben gelaten of gewoonweg geen zin hebben om even ruimte te maken voor een bijna 80 cm. brede Quest. Met regelmaat van de klok moet ik dus afremmen van 40 km/uur tot een "sukkeldraf" van 18 km/uur om de fietsers duidelijk te maken dat ik er echt niet langs kan als ze met z'n tweeën naast elkaar blijven fietsen. Stukken verder, zodra ik gebruik maak van de rijbaan, lijken ook automobilisten zich niet te bekommeren over een fietser die graag op snelheid wil blijven. Rücksichtslos kwakken ze hun automobiel de weg op om vervolgens verwonderd op te kijken dat een toeterende gele banaan achter ze rijd terwijl zij in hun ogen echt niets fout hebben gedaan. Gelukkig werken mijn 90mm trommels in de voorwielen perfect en rij ik ook defensief, een innig contact tussen beide voertuigen blijft dan ook gelukkig uit. En zo gebeurt dat nog een keer of 5 op weg richting Utrecht. 
Dan de diverse wegwerkzaamheden. De eerste kom ik tegen op de Galgweg tussen Hazerswoude en Alphen aan den Rijn. De bermen worden verstevigd met nieuw grof grint. En dat grove grint ligt dus ook gewoon op de rijbaan. Brokken met een diameter van 4-5 cm. zijn geen uitzondering, en het ontwijken ervan wordt tot een kunst verheven over een afstand van 600-700 meter. En passant gaat ook de hefbrug Alphen aan den Rijn vlak voor mijn neus omhoog en moet er weer gestopt worden (wel tijd om eindelijk de brug eens op de gevoelige plaat vast te leggen). Een goede 5 kilometer verder in Zwammerdam wordt er aan de Zwammerdamsebrug gewerkt. Een mooie gitzwarte verkeersdrempel moet ervoor gaan zorgen dat het verkeer iets rustiger het dorp ik komt rijden. Ik twijfel aan het nut omdat deze drempel vlak voor een haakse bocht ligt, maar er zijn vast en zeker slimme ambtenaren die over het nut van deze drempel lang hebben nagedacht en vergadert. Helaas draait vlak voor mij de bakwagen met aanhanger met daarop de asfalteringsmachine de weg op, en ben ik verplicht om tot Bodegraven achter deze combinatie te blijven rijden. Door Bodegraven heen richting Woerden gaat zonder noemenswaardige opstoppingen, als ik de plaspauze bij mijn favoriete transformatorhuisje even niet meereken. Helaas doet Woerden toch mee met werkzaamheden aan de weg. Wederom snelheidsremmende maatregelen ter hoogte van winkelcentrum Tournoysveld op de Josef Israëlslaan. Gelukkig ligt deze snelheidsremmer vlak na een rotonde, mijn snelheid zal hier dus niet zo hoog zijn, maar het is en blijft vervelend (en noodzakelijk...). Wederom een goede 12 kilometer verderop, op de Rijksstraatweg tussen de Veldhuizerparallelweg en de Europaweg worden ook snelheidsremmers aangebracht. Een stuk of 10... Normaliter kon ik hier met ruim 45 kilometer per uur heerlijk doorknallen naar De Meern, maar sinds kort moet de snelheid (ook met de Quest) teruggebracht worden naar 30 km/uur om comfortabel over deze drempels te kunnen rijden. Deze werkzaamheden waren al een tijd bezig, maar nu pas schrijf ik erover. Ik heb dan ook mijn ww-route aangepast en rij tegenwoordig vanaf Harmelen via de Harmelerwaard en de Zandweg. Erg veel tijd zal het niet schelen, en qua veiligheid is het ook een iets betere route, maar de N198 reed toch wel heel erg lekker.
De laatste stremming die ik normaal gesproken tegen kwam is bij de Prins Clausbrug in Utrecht. Hier is de fietsstrook richting Utrecht Centrum eindelijk weer open. En klein lichtpuntje zal ik maar zeggen.

Dan komt er een hele tijd niets te melden (werk.... werk.... werk....) en wordt het 0:00 uur en zit mijn dienst erop. Ik hijs mijzelf in mijn fietskleding en zie op de thermometer dat het buiten nog 11 graden is. Dus lekker in het kort fietsen, maar wel met armstukken. De Quest rolt lekker licht en ik merk dat het uitaccelereren soepel gaat. De snelheid schiet regelmatig ruim boven de 40 km/uur. Ik vraag mij af of dit een mooie afsluiter zou kunnen worden van de dag. Ik besluit ervoor te gaan. In mijn hoofd hoor ik het nummer van Bløf, "Rijden door de Nacht"

De kilometers vliegen merkbaar snel onder de F-lite's en de SuperMoto door. Voor ik het weet ben ik in Alphen aan den Rijn en geeft de CatEye Enduro een gemiddelde snelheid aan van 38,6 km/uur. Vanaf Alphen aan den Rijn wordt het moeilijk om dit gemiddelde vast te houden vanwege een aantal haakse bochten, bruggen en tunneltjes. Thuisgekomen geeft de teller een gemiddelde van 38,2 km/uur aan, een evenaring van mijn record van vorig jaar. Alleen toen reed ik dat record aan het einde van het seizoen, op smalle velgen en zonder "Schermer-scherm". Dat beloofd dus wat voor komend jaar. Enfin, toch nog een geslaagde afsluiting van de dag... Tot de volgende keer!

Gemiddelde snelheid omhoog = afstand omlaag ?

Kennen jullie dit fenomeen? Sinds ik in het bezit ben van Q284 welke ik gebruik voor mijn woon-werk verkeer (Leiden - Utrecht) en ik nagenoeg altijd dezelfde route rij, valt mij het volgende op: Naarmate de gemiddelde snelheid toeneemt, neemt de gereden afstand af.
Ik gebruik de standaard aanwezige CatEye Enduro en de Polar CS400. Op de heenweg gavenue beide tellers een afstand van 59,47 km aan, bij een gemiddelde snelheid van 34,2 km/uur.  De terugweg bleek achteraf volgens beide telers ruim 300 meter korter te zijn bij een gemiddelde snelheid van 38,2 km/uur. Behalve dat dit een nieuw "parcoursrecord" voor mij betekent, ben ik onderweg toch benieuwd waar die meters gebleven zijn... Wie heeft er een antwoord op deze vraag??

Groetjes,

Robert-Jan


zaterdag 3 maart 2012

Het gaat weer hard...

Vorige week heb ik de Schwalbe Marathon Supreme voorbanden vervangen voor de F-lite's. Gelijk voel ik het vertrouwde gevoel van vlotte acceleratie en hogere eindsnelheid. Waar de Supreme's een gemiddelde snelheid mogelijk maakte van 31 á 32 km/uur, zo stijgt de gemiddelde snelheid naar 35 á 36 km/uur met de F-lite's. Wat een heerlijkheid om weer overal voorbij te vliegen , de RIS-sen, SIS-sen etc. Zo reed ik een paar jongens voorbij op scooters. Zij reden ergens net boven de 45 km/uur, en ik kon er voorbij fietsen met bijna 50 km/uur. Je had die koppen moeten zijn, onbetaalbaar!
Vorig jaar was mijn snelste ww-rit er een met een gemiddelde snelheid van 38,2 km/uur. Vanavond zat ik al op 37,6 km/uur. Dat beloofd dus wat voor het komende fietsjaar zodra de temperaturen nog wat verder stijgen. Ik hoop echt op een snellere tijd dan 1:30:00, maar eigenlijk heb ik nog liever een gemiddelde snelheid van 40 km/uur op de klokken. Dat zal dus ergens rond de 1:28:00 liggen. Mijn tijden zijn terug te lezen in het tabblad "Rittenstaat" en als het de moeite waard is schrijf ik er weer een stukje over. Tot dan!