zaterdag 24 maart 2012

Zeeziek door GROOT onderhoud

Afgelopen week heb ik de koe bij de horens gevat. Dat wil zeggen dat ik een aantal uitgestelde klussen aan de Quest nu eindelijk eens heb aangepakt. Er stond nogal wat op mijn "verlanglijstje" en de agenda was leeg (gemaakt). Klusjes zoals het reinigen en opnieuw smeren van de veerpoten, het reinigen en smeren van de ketting, cassette en kettingwielen, het vervangen van de achterwiellagers, het opnieuw afstellen van de koplamp zijn de meest in het oog springende klussen. En passant heb ik de binnenzijde van de Quest ook geheel gereinigd, vooral de in kettinggoot had zich in de loop der tijd nogal wat vuil opgehoopt.

En zo stond de Quest afgelopen woensdag op twee schragen in de achtertuin. Het zonnetje scheen voortreffelijk en het was mooi klusweer (eigen was het mooier fietsweer, maar dat zat er even niet in...) Alle gereedschap was voorhanden en ik begon met het verwijderen van de top. Ik had al vaker gelezen dat dit een Heidens karwei is, maar de eerste 6 bevestigingen waren er al snel uit. Deze zaten natuurlijk perfect bereikbaar rond het instapgat. Voor de overige 8 moest de Quest toch weer van de schragen af. Op z'n kant liggend op de klaarliggende deken konden de overige 8 bevestigingen verwijderd worden. Toch kwam de top er niet zomaar af. De door Velomobiel.nl gebruikte siliconenkit hielden beide helften perfect op elkaar. Na tussenkomst van een nieuw stanleymes en het verwijderen van de top gaf de Quest zijn ingewanden prijs.
Een heel apart gezicht om zo in het binnenste van mijn Quest te kijken. Daarna ging de Quest weer op de schragen en werd het achterwiel, de ketting, de cassette en de achterbrug verwijderd. De achterbrug kreeg 3 nieuwe lagers zoals die door Wim Schermer worden aangeboden. Alleen de mijne waren nog afkomstig van het inmiddels gesloten Velomobielgarage Noord Holland van Kees van Hattem (het is wel ernstig stil rond Kees...). De ketting en de cassette (en later ook de derailleurwieltjes) verdwenen in een bak met wasbenzine om ze geheel te ontvetten en alle troep eruit te kunnen spoelen. Na een badje zagen alle onderdelen er weer spik en span uit.

Ook de achtervering kreeg een grondige schoonmaakbeurt. De veren en de glijbus zijn ook grondig gereinigd en het binnenste van de veerpoot is ook geheel gespoeld. Ik stond er werkelijk versteld van hoe zwart het vet was en hoe vaak ik moest spoelen om alle smurrie eruit te krijgen. Maar na deze grondige reiniging is de veerpoot wel weer klaar voor een hoop nieuwe kilometers.

Omdat de top van de Quest eraf lag had ik eindelijk goed de ruimte om de koplamp opnieuw af te stellen. Deze liep al tijden zwaar en het leek erop alsof de lampbehuizing langs de kuip schraapte. De oplossing bleek al even doeltreffend als simpel. En ringetje tussen een van de bevestigingspunten en de lamp staat nu vrij in het "lampgat". Nog een klein wolkje WD40 op het scharnierpunt en de lamp is weer perfect te bedienen, zonder piepen of knarsen.

Vervolgens heb ik het binnenste van de Quest geheel gereinigd, gewoon met een sopje. Behalve natuurlijk de kettingwielen, die heb ik weer mooi schoongepoetst, ook met een beetje wasbenzine om de ergste verontreininging wat makkelijker weg te kunnen poetsen. Het kettingtandwiel heb ik ook vervangen, want de tandjes waren nu toch echt wel aan de kleine kant. De ketting kon de tandjes al bijna niet meer grijpen als er een nieuwe o-ring omheen ging, tijd dus voor een nieuw kettingtandwiel. Deze had ik een poos geleden al besteld bij Wim Schermer, maar tot op heden was het er nog niet van gekomen om 'm te monteren (luiheid...) De kettinggoot kon nu ook gelijk goed schoongemaakt worden, er lag een aardige hoeveelheid zand en blaadjes in. Hoe die laatste erin kwamen is mij een raadsel.

Nu alles weer schoon was kon de hele handel weer in omgekeerde volgorde gemonteerd worden. Dat ging redelijk vlot, zelfs de ketting zat er in een paar minuten weer in. Nog even een beetje afstellen na het smeren en het geheel draait nu weer bijna geruisloos. Tussen neus en lippen door heb ik ook nog even een nieuwe bel gemonteerd want de "oude" maakte naar mijn idee toch niet genoeg herrie, en toeteren wil ik toch een beetje beperken. Ik heb gemerkt dat toeteren bij scholieren over het algemeen niet werkt, bellen daarentegen wel. Dus een lekkere luide "ijsco-bel" van de Halfords gemonteerd, naar volle tevredenheid.

Tenslotte moest de top weer gemonteerd worden, en daarvoor had ik bij Wim Schermer rubber strip gekocht. En zoals hij schrijft is het monteren van de strip met een paar druppeltjes secondelijm een piece-of-cake. Alleen de gaatjes nog even doorprikken en de top kon er weer op. Dat laatste had iets meer voeten in aarde omdat de top natuurlijk precies op de onderkant gemonteerd moet worden, maar exacte passing lijkt alleen mogelijk door de boel op z'n plaats te duwen nadat de bevestigingen bijna vast zitten. Daarna is het een kwestie van aandraaien. En oh ja, ik heb ook nog even twee nieuwe F-lite's gemonteerd, de "oude" moeten even een beetje opgekalefaterd worden. De wangen hebben last van kuipeczeem en vertonen wat slijtsporen. Een tip van (wederom) Wim Schermer is om de beschadigingen weg te werken met Bison Rubberrepair. Eens kijken of dat de levensduur wat kan verlengen...

En hoe rijdt dat nu, zo'n gereviseerde Quest? Nou, ik had afgelopen nacht nachtdienst (en ik heb er nog drie te gaan) en het reed voortreffelijk. Wat een stilte, de ketting maakt nagenoeg geen geluid meer en schakelen gaat weer een heel stuk stiller en nauwkeuriger. Ook het klankkasteffect is minder geworden door de rubber strip tussen de twee helften. En de vering? Die veer weer! Zo goed zelfs dat het af en toe op deinen leek. Deinen, zoals sommige dat kennen van het rijden in grote Amerikaanse sloepen, maar dan zonder het dweilen.  Om zeeziek van te worden. Aan de andere kant, kleine oneffenheden in de weg worden nu wel veel beter weggewerkt en het rijden lijkt nu meer op rijden over een biljartlaken. En ondanks dat Wim Schermer met zijn nieuwe dempers "het verende achterwiel" opnieuw heeft uitgevonden / heeft verbeterd, ben ik blij met mijn herontdekte comfort. En toen ik vanochtend terugreed uit Utrecht met het zonnetje in de rug was ik weer intens gelukkig. Wat rijdt zo'n (mijn) Velomobiel Quest toch zalig!


voetnoot: Staan jullie ook weleens stil bij de invloed die Wim Schermer heeft? Alle schitterende ontwikkelingen om een Velomobiel nog beter te maken dan'ie al is, en alle traffic vanaf zijn website naar de mijne (en de jouwe)... onvoorstelbaar!

1 opmerking: