dinsdag 26 juni 2012

Doelstelling 1 gehaald !!

Toen ik de Quest kocht van Theo had ik de wens om de woon-werkrit (ruim 59 kilometer enkele reis) binnen de anderhalf uur af te leggen. Een doelstelling die erg hoog gegrepen was toendertijd. Inmiddels ben ik een jaar verder en heeft de Quest bijna 14.000 kilometer onder mijn doorgebracht. Zo langzaamaan denk ik dat ik mijzelf tot de ervaren Velonauten mag gaan rekenen. De Quest kent geen geheimen meer, zowel technisch als het rijden. En doordat ik 99% van de tijd doorbreng op telkens dezelfde route, en ik deze route kan dromen, is ook hier bijna geen winst meer te behalen. De enige winst die nog behaald kan worden, is snelheidswinst door een betere conditie.

En dat laatste heeft er gisternacht waarschijnlijk voor gezorgd dat de doelstelling (<1:30:00) gehaald is. Na een vlotte rit waarbij ik mijzelf continu moest aansporen om na de bochten opnieuw aan te zetten (duwen op, en trekken aan de pedalen) kwam ik thuis aan in en tijd van 1:29:39. En omdat de mens altijd een doel moet hebben heeft mijn collega Hakim gezegd dat er bij 1:25:00 een verrassing op mij staat te wachten. Goed, er moeten dus NOG 5 minuten af, een mens moet wat te wensen hebben...

zondag 24 juni 2012

Mijn CycleVision 2012

Inmiddels zijn er al de nodige berichten verschenen met CV2012 als onderwerp, mijn ervaring mag natuurlijk niet ontbreken. Mijn ervaring is er eentje met een donker randje. Dat heeft niets met de organisatie, lokatie, weersomstandigheden of datum te maken, maar meer met het feit dat het enige onderdeel waarvoor ik had ingeschreven niet geheel volbracht kon worden. Een lekke band gooide roet ik het eten.

De voorbereiding voor een dergelijk evenement is voor iedereen anders. Waar de ene deelnemer een perfecte trainingsopbouw heeft, doe ik het met mijn 240, 360 of soms 480 woon-werkkilometers per week. Van een echte training is niet echt sprake, het zijn eigenlijk allemaal duurtrainingen, de een iets sneller dan de ander. Ook qua materiaal verschilt er nogal wat. Racekappen, wielkappen, strips en carbon, niets van dat alles kom je bij mij tegen. Gewoon een standaard Quest met een Schermerschermpje en brede velgen en banden. Over die velgen dadelijk meer... Verder zijn er ongetwijfeld rijder die voor een evenement dagelijk op tijd naar bed gaan, ook hierin moet ik aangeven dat ik daarvan (noodgedwongen) moest afwijken. Een flinke serie late diensten gooide roet in het slapen. Gemiddeld kwam ik op 5 uur nachtrust per nacht uit. Niet echt een goede voorbereiding.

En toch, de gezonde (wedstrijd-)spanning en een flinke dosis gezonde adrenaline maakte dat ik er vrijdagavond kwart voor zeven helemaal klaar voor was. Daaraan voorafgaand was ik nog even in de gelegenheid geweest om met wat bekende te praten en mijn sponsor CYWOL.COM te verwelkomen, maar het een been stond ik al midden in de race. Een minuut of tien voor de start ben ik in mijn Quest rustig naar de start gerold. Er diende opgesteld te worden in drie rijen hetgeen niet voor iedereen even duidelijk was (of het werd niet duidelijk genoeg aangegeven, maar daar ga ik geen discussie over aan). Ook werd er gemopperd over de rijrichting. Enkele deelnemers waren van mening dat de RDW-baan altijd met de klok mee gereden word, hetgeen ook gevolgen had voor schades aan het asfalt. Bij rijden in tegengestelde richting zouden de veelal dunne fietsbanden sneller lek stoten omdat het asfalt "andersom ingesleten is". Wat hiervan waar is weet ik niet, vind ik ook niet belangrijk want iedereen heeft met dezelfde baan te maken, dus ook iedereen loopt evenveel risico.

Klokslag 19:00 uur (werd er gezegd) mocht de eerste rijder vertrekken voor zijn/haar 1-uurs tijdrit en om de paar seconden werd de volgende deelnemer weggestart. Ik stond in rij drie, een rij die even een klein beetje aanloopproblemen had. Iemand riep vanaf de kant dat er nog een rij stil stond en nog geen enkele deelnemer weggestart was. Daarna heeft de starter ook "onze" rij erbij gepakt en kon ik vlot het parcours op. De start verliep erg vlot en nog voor het einde van het rechte stuk stond de teller al op 47,5 kilometer per uur. Wow, wat een mooi gevoel, dat gladde asfalt en die brede baan, een flinke adrenalineboost gaf mij vleugels! En wat is die kombocht hoog... Op foto's lijkt het allemaal mee te vallen, maar rijdend op/in een ligfiets is de bovenkant van de bocht ontzagwekkend. Bijna onbegrijpelijk dat een 50-ton zware vrachtwagencombinatie met 90 km/uur bijna in het bovenste gedeelte van de baan ogenschijnlijk eindeloos moeiteloos rondjes rijdt totdat de diesel op is. Het is vast en zeker een enorme kick om op 60 graden door de bocht te vliegen.



Waarschijnlijk dezelfde kick die ik ook kreeg bij het rijden aan de onderkant van deze kombocht. Na het verlaten van de bocht en bij het betreden van het rechte eind aan de achterzijde van het circuit viel te tegenwind onmiddelijk op. Er werd flink getrokken door de wind en geen enkele deelnemer zal kunnen zeggen dat'ie geen wind heeft gevoel. De snelheid viel hier teug naar 42,5 kilometer per uur maar bij het indraaien van de bocht werd de voorwaartse beweging direct versneld en aan het einde van het volgende rechte eind lag de snelheid op ruim 53 kilometer per uur. De volgende rondes gingen steeds een stukje sneller. Diverse rijders kwam ik in rondje 4 of 5 al voor een tweede keer tegen, in die zin dat ik hen inhaalde. Maar uiteraard werd ook ik ingehaald, en hoe. Ik heb geen idee wie het was, ik loop pas een jaartje mee in de ligfietsscene, maar een witte Evo-K met een zeer platte racekap kwam mij voorbij alsof ik bijna stilstond. En dat terwijl mijn snelheid op het rechte eind bij wind mee geregeld tegen de 57 kilometer per uur zat. Totdat ronde 7 aangevangen werd.



In ronde 6 was ik achterop het circuit nog een beul van een open ligger (Bentlage??) voorbij gekropen en op het einde van het rechte eind, bij de aanvang van ronde 7 kwam hij mij fluitend voorbij. Huh?? Ik keek op mijn teller en zag tot mijn schrik nog maar een "magere" 48 kilometer per uur op de teller. En in de bocht werd het steeds zwaarder en zwaarder. Zat ik stuk? Zat de man met de hamer OP mijn Quest en verstoorde hij de stroomlijn? Had iemand een hengeltje uitgeworpen en probeerde hij/zij mee te liften? Nee, niets van dat alles. Ik had gewoon een lekke pijp! Rechts had de pijp aan Maarten gegeven, en Maarten zat 'm lekker in de berm op te roken. Geen lucht meer in de 95 grams Schwalbe X-light binnenband. Jammer maar helaas, de race was na ruim 21 minuten voor mij ten einde. Het werd een wandeling langs het rechte eind naar de doorsteek. Met lede ogen moest ik toezien hoe mijn zorgvuldig opgebouwde voorsprong op sommige collega Velonauten verdween, verdampte, opging in rook. In de verte zag ik mijn vrouw al aankomen. Zij had ook al het vermoeden dat er iets mis was. Ik had aan de andere kant van het circuit immers allang langs moeten komen. Zo rot als ik het voor haar vond, dat zij mij niet heeft zien finishen, zo rot vond zij het ook voor mij dat ik de race niet heb kunnen afmaken. Intussen kwam mijn sponsor ook al aanlopen, die vroeg zich ook af wat er gebeurd was en waarom ik "naast mijn Quest liep" in plaats van "in mijn Quest reed". Tsja, de daarop volgende troosteloze aanblik van een lekke F-lite sprak boekdelen. We konden met z'n allen niet meer dan concluderen dat het geluk vandaag niet met mij meereed.

We konden het circuit gemakkelijk doorsteken en mijn sponsor bood mij aan om mijn Quest te "dragen". We konden redelijk makkelijk de baan oversteken en richting onze auto lopen. In het rennerskwartier veel blikken richting de lekke band. Waarschijnlijk sloegen ze allemaal een kruisje en hoopten zij dat zij dit lot niet beschoren zouden zijn. Overigens had ik tijdens de wedstrijd al vrij snel de eerste lekke band gespot. Een open ligger werd op de schouders van zijn piloot naar het parc-ferme gedragen, een overduidelijk tegen van een band die zich kranig geweerd heeft maar de strijd tegen de indringer verloren heeft. Later nog kwam er een witte Evo-K voorbij, ook met een lekke voorband. Het is en blijft toch triest om zo de wedstrijd te moeten verlaten.

In het parc-ferme, bij het opladen van de Quest liep ik Kees van Hattem nog even tegen het lijf. Zo drukbezet als hij vroeger overkwam met het regelen van ritten, zijn Velomobielgarage Noord Holland en zijn belevenissen op de weg, zo rustig liep hij nu langs de baan. Ogenschijnlijk lekker ontspannen, genietend van het moois en de mensen die hem allemaal kennen. Ik heb even een praatje met hem kunnen maken om niet lang daarna mijn sponsor te bedanken voor zijn komst (samen met zijn dochter en zijn werknemer) en samen met mijn vrouw te vertrekken naar Giethoorn alwaar wij een weekendje samen met z'n tweeën zouden verblijven. Later die avond werd ik nog verblijd met een berichtje van mijn sponsor op Facebook. Zijn dochter had een leuk filmpje gemaakt over de CYWOL-Quest. Het resultaat staat hieronder. Graag tot volgend jaar, maar dan zonder lekke banden!



Oh ja, voor de statistieken: Gereden kilometers: 17,4 met een gemiddelde snelheid van 47,9 kilometer per uur... Dat betekend voor volgend jaar toch hopelijk een kleine 50 kilometer per uur gemiddeld als ik het uur kan volmaken....

maandag 18 juni 2012

Quest op de auto deel 2

Vorige week schreef ik nog over de aanschaf van een set dakdragers en Thule Freeride fietsdragers, vandaag heb ik de constructie op de openbare weg "getest". De gehele constructie van dakdragers en fietsendragers is gemakkelijk door 1 persoon op de auto te plaatsen. Het monteren duurt slechts een kleine 5 minuten. Echter, het opladen van de Quest is een heel ander verhaal. Hoewel het gewicht van een Quest best meevalt (een gemiddeld kind weegt mischien wel even veel), de afmetingen van de Quest maken dat het opladen een flinke klus is. Wim Schermer heeft er vandaag ook nog over geschreven, maar hij heeft een op maat gemaakt frame, een lagere auto en een langer dak. Zijn prototype ziet er strak uit maar is uitsluitend voor de Quest te gebruiken. De mijne is ook voor drie gewone fietsen te gebruiken.

Het opladen van de Quest is het meest eenvoudig vanaf de achterzijde van de auto. Om beschadigingen te voorkomen leg ik eerst een grote wollen deken over de achterkant van de auto. Daarna heb je een sterkte partner nodig die wil helpen met het liften van de Quest. Het optillen van de voorzijde geschiedt door de Quest in de voetengaten op te tillen en de voorwielen op het dak van de auto te laten rusten. De achterzijde moet logischerwijs tegelijkertijd gelift worden en die persoon kan dan ook een beetje sturen. Zodra de voorwielen op het dak van de auto rusten kan de Quest rustig op de wielgoten gereden worden. Het enige wat belangrijk is, is dat het stuur recht staat. Als de voorwielen eenmaal de voorzijde van de goot bereikt hebben kunnen de gespen vastgemaakt worden. De voorwielen gespen met 1 bandje vast, het achterwiel met twee. De Quest gaat op de rem en het geheel staat bijna muurvast, een klein beetje "rol" zit er nog wel in als gevolg van de soepele banden. Dat laatste beetje "rol" krijg ik er nog wel uit door nog 2 of 4 extra bandjes om de voorwielen te trekken. Een spanband over de Quest werd door diverse mensen afgeraden en dat heb ik dan ook niet gedaan.

001002003004006 007

De eerste meters voelen eng. Staat mijn waardevolle fiets wel echt vast? Een paar angstige blikken door de voorruit (ja, de Quest is erg laaaaaaang) want hij gaat toch wel een beetje heen en weer. Drempels op en af worden genomen alsof er over eieren gereden wordt. Maar beetje bij beetje komt het vertrouwen in de constructie. De snelheid gaat wat omhoog en het valt mij niet tegen. Okay, het model auto zorgt er wel voor dat de hele combinatie wat "topzwaar" is geworden, iets wat in de bochten wel duidelijk voelbaar is, maar een echte bochtentijger is deze burgerbak toch niet. Eenmaal boven de 60 kilometer per uur begint de "bak op het dak" geluid te maken. Het is duidelijk dat er een flink portie frontaal oppervlak is bijgekomen. Ik rij een stukje richting Wassenaar, parallel aan de A44, om aan het einde om te keren en via diezelfde A44 terug te keren naar Leiden. Op de snelweg durf ik de snelheid op te laten lopen naar 90 km/uur, verder vind ik niet nodig. De Quest staat nu doodstil op het dak. Waarschijnlijk drukt de wind de Quest "in de spanbandjes" en staat de hele constructie strak op het dak. Op deze wijze durf ik Neerlandsch Snelwegen op.

Vrijdag gaat het gebeuren, dan gaat'ie mee naar Lelystad voor de 1-uurs tijdrit op de RDW-baan. Maar deze week gaat'ie eerst nog even naar mijn sponsor CYWOL.COM, de schaafschade zal professioneel hersteld, en een deel van de bestickering vervangen worden. Ben blij met een sponsor die weet waar'ie over praat!

donderdag 14 juni 2012

Quest op de auto deel 1

CycleVision komt eraan, nog een goede week wachten en dat neem ik deel aan de 1-uurs "tijdrit" op de RDW-baan in Lelystad. Omdat de aanhanger momenteel in revisie is moest ik een andere manier bedenken om de Quest mee te nemen, temeer omdat de fiets het hele weekend meegaat vanwege een verblijf in Giethoorn. En omdat er nogal wat met de auto gereden zal worden is de optie om de Quest op het dak te vervoeren de makkelijkste. Velonaut Klaas de Jong uit Friesland heeft een mooie manier om zijn Quest op het dak te krijgen. Omdat wij thuis weleens met het hele gezin willen fietsen, en in de toekomst allemaal grote fietsen meegenomen moeten worden, wilde ik gebruik maken van normale fietsendragers, en deze zo plaatsen dat de Quest precies op de goten staat.

Zo werd er voor de auto een set dakdragers en drie Thule Freeride 530 fietsdragers aangeschaft. Het idee is dat de middelste goot achterwaarts gemonteerd wordt zodat er drie normale fietsen op het dak passen. Door de middelste goot ver genoeg naar achteren te plaatsen wordt precies genoeg lengte gemaakt om de Quest met drie wielen op de drie goten te laten rusten. De "wielgoten" van de Thule Freeride 530 zijn op elke gewenste positie in te stellen zodat de Quest, of mijn Koga Miyata Traveller, maar ook de 24" fiets en zelfs de 20" fiets van de kinderen erop passen. Ideaal! De Thule fietsendragers zijn op de dakdragers gemonteerd op de breedte van de wielen van de Quest, maar montage van gewone fietsen (voorwaarts, achterwaarts en voorwaarts gemonteerd) gaat met diezelfde instelling ook prima. Drie fietsen staan dan compact tegen elkaar en kunnen eventueel nog met een spanband extra "gezekerd" worden, iets wat met de Quest ook zal gebeuren.

Volgende week vrijdag zal officieel de vuurdoop van de fietsdrager met Quest zijn, maar ik denk dat ik voor de zekerheid toch nog eerder een proefritje ga maken, just to be sure...

Quest op auto, a set on Flickr.

zondag 10 juni 2012

Al het goede komt in drieën...

Nou ja, goed... Ik stond zaterdagochtend "vroeg" op om de reserve binnen- en buitenband linksvoor te wisselen voor de herstelde oorspronkelijke banden. Alles lag klaar, dekentje om de Quest op te leggen, fietspomp, kwastje en zeepsop. Vol goede moed toog ik naar buiten en constateerde al snel dat de achterband helemaal plat stond. Welja, dat kon er ook nog bij. En toen ik mijn Quest uit haar huisje haalde bleek linksvoor wederom lek te zijn. Pffff, in drie dagen drie lekke banden. Dat kan geen goed teken zijn.

Linksvoor bleek uiteindelijk mee te vallen, het betrof slechts een slecht geplakte reserve binnenband te zijn. Die kreeg dus een enkeltje kliko. Gelukkig lagen de oorspronkelijke, herstelde binnen- en buitenband al klaar dus die konden er zo weer op. 

De achterband was iets lastiger. De 60mm brede Schwalbe Super Moto laat zich maar met moeite uit de wielkast verwijderen. Het is echt een flinke lap rubber die langs de centrale moer moet alvorens de band echt helemaal uit de wielkast komt. Een klein stukje glas ter grote van een speldeknop bleek de boosdoener te zijn. De binnenband kon zonder problemen geplakt worden en de buitenband kreeg nog een sopje zodat'ie weer mooi schoon is. Tenslotte heb ik de achterband "afgevuld" met Schwalbe Doc-Blue. Vervolgens terugproppen in de wielkast en nog even de hieldraad insmeren met zeepsop. Nog voordat de spanning 4 bar was zat de band al weer op z'n plek, gecentreerd en wel. Heerlijk als het een keer niet tegenzit.

Uiteindelijk toch weer heerlijk 120+ kilometer gereden naar werk en terug. Op de heenweg nog wel regen en windkracht 6 tegen gehad en met een pet, bril en schuimdeksel is het redelijk uit te houden, maar de in het gezicht slaande druppels, dat is echt geen pretje. Het voelde als duizende speldeprikjes in mijn wang. Gelukkig hield het na 15 kilometer weer op het regenen. De terugweg was heerlijk droog.

vrijdag 8 juni 2012

F-lite lek na 2.700 km.

F-lite... Sommige mensen kunnen niet met en sommige mensen kunnen niet zonder. Het lijkt alsof de F-lite een soort haat-liefdeverhouding opwekt. Regelmatig besproken op vele blogs, voorstanders die een komplete voorraad hebben liggen, tegenstanders die er nog geen 1.000 kilometer mee willen rijden en snel weer terugstappen op de vertrouwde Moiree of Kojak.
Ik kan inmiddels niet meer zonder de F-lite, ondanks mijn voorliefde voor Schwalbe-banden. Ze rollen soepel, ze sturen messcherp (mits op de juiste spanning) en het comfort is dik in orde. De lekbestendigheid is echter hetgeen waar het meest over gediscussieerd word. In deze post deel ik daarom mijn persoonlijke ervaring met de lekbestendigheid van de F-lite.
Vannacht reed ik naar huis vanuit Utrecht. Die ochtend had ik de banden nog gecontroleerd op steentjes en ander ingereden onrechtmatigheden. En eigenlijk viel het reuze mee. De druk was na 3 weken en 750 kilometer wel iets teruggelopen, van 5 naar 4 bar, maar echt schokkend is dat niet. Vol vertrouwen ging ik dus weer op weg, maar op de terugweg na 48 kilometer heeft een klein steentje zich toch een weg weten te banen door het rubber. Ik merkte dat de fiets begon te trekken naar links, een teken dat er iets goed mis is. Gelukkig reed ik door de weilanden en was er genoeg ruimte om de Quest op haar kant te leggen en de binnen- en buitenband te vervangen door een standaard meegenomen reservecombinatie. Eind goed al goed. De band bracht ik weer op spanning met de Zefal hpx pomp waarmee moeiteloos 5 bar gepompt kan worden. Zo kwam ik toch nog veilig en comfortabel thuis.
Deze F-lite heeft het 2.700 kilometer uitgehouden zonder ook maar 1 lek. Met andere woorden: goede banden, ik wil niets anders! Nu eens kijken hoelang hij het nog volhoud.


vrijdag 1 juni 2012

Inschrijving CycleVision

De daad bij het woord gevoegd... Vandaag ingeschreven voor de 1-uurs tijdrit op de RDW-baan op 22 juni. Komende week nog even een en ander vervangen (kogelkopjes, veren, banden) zodat ik goed beslagen ten ijs kom. Eindelijk een eerlijke mogelijkheid om de krachten met andere deelnemers te meten en te zien waar ik nu sta na mijn eerste jaar Questen... Let's rock and roll!