dinsdag 17 juli 2012

Regen, regen en nog eens regen...

Waar de meeste mensen bij de eerste regendruppels de fiets resoluut aan de kant zetten om de reis per auto aan te vangen, kruip ik gewoon in de Quest voor weer een dagje fietsforensen tussen Leiden en Utrecht. De heenweg begon met zonneschijn maar binnen 10 kilometer kwamen de eerste druppels regen al naar beneden. De resterende 50 kilometer waren niet veel beter en omdat ik nergens heb hoeven uitstappen voor een sanitaire stop heb ik ook de moeite niet genomen om de schuimkap te pakken. En om eerlijk te zijn, het was best lekker want de regen koelde mijn lichaam perfect af en mijn petje hield mijn bril droog. En zo kwam ik na 50 natte kilometers aan in 030, een beetje moe maar zeer voldaan!

Echter, de terugweg was van een heel ander kaliber. Buienradar gaf aan dat de buien rond 22:00 uur voorbij zouden zijn maar miezerregen kan blijkbaar nog steeds niet weergegeven worden. En als er iets is waar je echt doornat en chagrijnig van word is het wel miezer... Het Schermerschermpje, mijn bril (zowel de buitenkant als de binnenkant), mijn petje, mijn spiegels, de bovenkant van mijn fietsshirt... alles zeiknat. De wens, nee de schreeuw om een racekap wordt daardoor harder en harder. Overigens, het Schermerschermpje dat nu met duallock "klittenband" gemonteerd is blijft als een huis zitten, ik kan het iedereen aanbevelen.
Na 20 kilometer, net na Woerden, heb ik mijn bril zelfs af moeten zetten omdat ik gewoonweg niets meer door mijn bril zag. Met striemende miezer in mijn gezicht vervolgde ik mijn weg. In Bodegraven rij ik dwars door het centrum,de snelheid gaat er daar wat uit en de wind neemt wat af. Daardoor kan ik mijn ogen weer even wst rust geven... tot ik Bodegraven weer verlaat. Wederom knijpen met mijn ogen en ploeteren tegen de wind in. Af en toe een flinke ruk aan de Quest door de draaiwinden tussen gebouwen waarbij zijdelingse verplaatsingen van een meter eerder regel zijn dan uitzondering (= stormstriploos rijden...). Alphen aan den Rijn met tunneltjes en hefbrug zorgen weer voor wat verlichting. Verlichting valt door het vele water ook ineens uit. Althans, ik dacht aan het water maar later blijkt het een losse stekkerverbinding bij de zekering te zijn... Godzijdank, want met deze condities fietsen, dan kan je nooit genoeg licht hebben.

En toen ineens... Begon de achterkant te zwabberen... "Nee he, dat kan ik nu echt niet gebruiken" dacht ik nog. Gelukkig was er een tunneltje binnen 100 meter waar ik mijn achterband kon vervangen. De Schwalbe DocBlue heeft toch z'n werk niet gedaan, jammer, heel jammer. De buitenband zat vol met anti-lekvloeistof, de binnenband had een niet-gedicht gaatje. Gelukkig heb ik altijd genoeg reservemateriaal bij mij dus een nieuwe binnenband ligt nu in de inmiddels 7.000 km oude SuperMoto. Flink oppompen en dan de laatste 18 kilometer aanvangen door de regen. Het leek wel rijden op eieren. Het vertrouwen in de reparatie moet altijd even groeien. Wat na zo'n hachelijk avontuur ook groeit is de eigenschap zelfredzaamheid. Een eigenschap die bij veel mensen steeds meer lijkt te verdwijnen. Steeds minder mensen lijken te weten hoe een binnenband geplakt of vervangen dient te worden, het wordt uitbesteed of nog erger, fietsen blijven maandenlang in de schuur staan met een lekke band en de auto maakt overuren...

Na deze zware rit van 1:51, met een gemiddelde snelheid van net geen 32km/uur kwam ik moe en voldaan (en nat) thuis. En we leven nu half juli 2012 en ervaren de natste zomer sinds decenia. Toch is en blijft het fantastisch om "te Questen", ookal geeft de zon niet thuis en is de regen heer en meester van ons kikkerland. Donderdag dus gewoon weer in de Quest naar Utrecht, maar nu voor een vroege dienst...

3 opmerkingen:

  1. "Het leek wel rijden op eieren. Het vertrouwen in de reparatie moet altijd even groeien..." Ik dacht dat dit een afwijking van mij was maar gelukkig komt het vaker voor.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat rijden op eieren na een reparatie heb ik ook altijd. Nooit als ik een reparatie heb uitbesteed maar altijd als ik het zelf heb gedaan. Misschien door de ervaringen uit het verleden :) al doende leert men he ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Afgelopen zondag had ik dat ook. Een bovenmaats nietje had mijn voorband (F-Lite, 50 breed) geperforeerd. Even plakken (droog) en weer verder. Na een paar kilometer weer zwabberen.
    Nog een gaatje ernaast, paar kilometer verder weer plat. Onduidelijk. Velglint versleten? Ducktape erover. Oppompen paar kilometer verder.....zucht...nog een gaatje bij het velglint dus.
    Ik had wel een andere binnenband bij me maar die was de verkeerde maat. (max 40 breed)
    Geduld, en niet zenuwachtig worden. Maar het vertrouwen was wel verdwenen.
    Toch steeds de oorspronkelijk route blijven volgen. Marloes wilde steeds maar omkeren....

    BeantwoordenVerwijderen