dinsdag 25 september 2012

FlevoCargoTrike

... en dan nog deze...

Kan je verliefd worden op andermans fiets? Ik denk het wel! Maar natuurlijk niet als vervanger voor de Quest, want die blijft!!!

3.377 km = 27 gram lichter

Een onstuimige dag vandaag. De wekker ging om 02:45 en 5 minuten later stond ik naast mijn bed. Buiten viel de regen met dikke druppels naar beneden en de wind deed er ook nog een schepje bovenop. En dat terwijl ik mij zo had voorgenomen om met de fiets naar Utrecht te gaan. Gelukkig bood de voorspelling van Buienradar.nl uitkomst. Over drie kwartier, zo rond mijn vertrektijd, zouden de buien grotendeels voorbij zijn. Beneden aan tafel was het het gebruikelijke ritueel. Stilte, broodjes smeren, broodjes eten, drinkbekers voor de jongens voor school klaarzetten en dan hup; in de Quest!

Buiten was het fris, het was gestopt met regenen en de wind was gaan liggen. Vandaag fiets ik weer voor het eerst met been- en armstukken. Gewoon voor een beetje extra bescherming want opspattend water in deze periode van het jaar, met een beetje tocht door de Quest, dat is niet fijn. Batterij geïnstalleerd, tellertjes geïnstalleerd, drinkbus geïnstalleerd en de schuimkraag op. Tijd om te gaan!

Ik kies weer voor de route door de binnenstad van Leiden. In de Breestraat wordt wederom vanuit diverse portieken en vanaf diverse balkons in studententaal met een onvervalste Leidsche tongval geroepen: "Banahaan, hey, banahaan!!!" Het zal ook nooit veranderen denk ik maar bij mijzelf. Alles wat afwijkt van het gebruikelijke wordt nageroepen. Een paar kilometer verderop rij ik over de Hoge Rijndijk ter hoogte van de Leiderdorpse Brug. Als er van de brug een auto komt ben ik altijd op mijn hoede of zij mij wel zien. Gelukkig is dat ook nu het geval. Later, als ik op werk ben zal blijken dat het een collega van de stalling Alphen aan den Rijn was die mij al vaker heeft zien voorbij scheren, maar nu pas weet dat ik het ben. Ook 13 kilometer verderop, in Alphen aan den Rijn op de brug op de Willem de Zwijgerlaan ontwaar ik een fietser met de onmiskenbare Connexxionjas. Ook die heb ik later nog gesproken, en ook hij weet nu dat ik het was, met de gele banaan. Voortaan zal er getoeterd en gezwaaid worden door beide, voor zolang als het nog duurt. Over de rest van de rit kan ik kort zijn. Het is en blijft het gebruikelijke recht-toe-recht-aan fietsen. Geen spannende dingen dus.

Meer foto's hier
Op de terugweg naar huis bleef de regen uit. Slechts een paar verdwaalde spetters bereikte de grond, waarbij ik twijfel of die spetters wel echt uit de hemel kwamen. Waarschijnlijk waren het eerder spetters uit bomen die gedragen door de wind het wegdek wisten te bereiken. Gaandeweg de rit naar huis werd het weer steeds beter. De zon brak af en toe door en het werd zelfs aangenaam warm. Alleen toen ik tussen de Gemeneweg (Hazerswoude) en de Heineken even uit de Quest ging om een paar plaatjes te schieten, bleek dat de wind mijn natte kloffie aardig deed afkoelen.

Na het schieten van een paar foto's (moet natuurlijk ook aan mijn sponsorverplichtingen denken ;-)) reed ik verder voor de laatste 11 kilometer naar huis. Opvallen was dat ik het gevoel had dat de Quest op z'n linkeroor hing. Aanvankelijk dacht ik dat het te maken had met de wind die hier vrij spel had, maar een paar kilometer later ging ik het toch ook merken bij het sturen en accelereren. Maar omdat er van dweilen nog niet echt sprake was, en ik geen zin had om langs de kant van de weg een bandje te vervangen, ben ik doorgereden naar huis. Precies gehaald!

Thuisgekomen heb ik gelijk de linkerband eraf gehaald en de Quest even tijdelijk zonder band in z'n schuurtje gereden. En omdat ik altijd al benieuwd was naar de hoeveelheid rubber die versleten wordt tijdens het rijden, heb ik de oude band en de nieuwe band op de keukenweegschaal gelegd. En wat denk je? Een nieuwe F-lite weegt 300 gram, een versleten F-lite weegt nog maar 273 gram. En deze F-lite heeft 3.377 km. voor z'n kiezen gekregen. Een mooi kilometrage voor een F-lite, maar als je 10 HPV's kunt krijgen voor EUR 29,95 dan begin ik mij wel af te vragen of ik niet eens een klein gokje zou wagen. Want voor hetzelfde geld dat je voor 1 F-lite betaald, ook 10 HPV's kunnen kopen, dat klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Helaas zijn niet alle recensies op ligfiets.net even positief. Gelukkig heb ik nog 1 setje nieuwe F-lites en 1 setje Schwalbe Marathon Supreme's liggen, dus voorlopig kom ik de herfst en winter wel weer door.

To be continued...

dinsdag 18 september 2012

Einde ww-verkeer in zicht

Dat is even schrikken, zo'n titel, ook voor mijzelf. Hoewel het nog niet zover is, en het ook nog niet 100% zeker is, bestaat de kans dat vanaf 9 december a.s. mijn ww-verkeer geen 120 km. meer beslaat, maar slechts 14 km. Of "erger" nog, maar 7 km. Hoe komt dat nu?

Zoals sommige van jullie weten ben ik werkzaam op het Regiecentrum Openbaar Vervoer (verkeersleiding) van Connexxion in Utrecht. En het openbaar vervoer is een roerig wereldje van aanbestedingen, concessies en inschrijvingen. In mijn woonplaats Leiden reeds ik tot 2 jaar geleden nog op de bus voor Connexxion, maar ik maakte de stap naar het regiecentrum om mijzelf verder te kunnen ontwikkelen. Dat dat regiecentrum in Utrecht huist was voor mij een mooie gelegenheid om weer eens zinvol te kunnen fietsen. Lekker in de vroegte van de dag, of in de late avond met weinig tot geen verkeer. Ook de ontspanning die het met zich meebrengt voor en na het werk is een van de factoren om vooral door te gaan met fietsen. Iets wat ik nu al 21 maanden met veel plezier doe.

Het vervoersgebied Leiden (Rijn-, Duin-, Bollenstreek) werd vorige jaar opnieuw aanbesteed, en Connexxion heeft dit gebied niet kunnen behouden. De aanbieding van Arriva werd gunstiger beoordeeld door de opdrachtgever en zodoende blijft Connexxion nog tot 9 december in het gebied rijden waarna Arriva het stokje overneemt. Een ingrijpende gebeurtenis voor de medewerkers van Connexxion en een grote logistieke operatie. Gelukkig zijn alle directe medewerkers van Connexxion in het gebied goed beschermd. De CAO bepaalt dat alle directe medewerkers een-op-een moeten worden overgenomen door de nieuwe vervoerder. Dit is vastgelegd in artikel 40,

De nieuwe vervoerder heeft echter ook een eigen verkeersleiding aangeboden in hun aanbieding. En dat heeft gevolgen voor mij. Arriva heeft voor het nieuwe vervoersgebied graag medewerkers uit het gebied zelf achter de knoppen, en die medewerkers zullen uitgevraagd worden bij de verkeersleiding van Connexxion. Dit laatste is tot op heden nog niet gebeurd, maar lang zal het niet op zich laten wachten. Tot die tijd blijft het nog even wachten in onzekerheid, hoewel de kaarten voor mijn dusdanig liggen dat een overgang naar Arriva zeer waarschijnlijk is.

De nieuwe vervoerder (en bij overgang ook mijn nieuwe werkgever) heeft de keuze gemaakt om de verkeersleiding centraal in het gebied te plaatsen. En dat betekend dat de verkeersleiding in Leiden of in Oegstgeest gehuisvest zal worden. Inderdaad, in mijn eigen stad... En dat betekend dus het einde van de ww-kilometers tussen Leiden en Utrecht... Maar om maar eens een legendarische spreuk van Johan Cruyff te gebruiken: "Elk nadeel heb zijn voordeel." Het voordeel is dat ik weer eens heel andere route's kan gaan rijden, op tijdstippen die iets christelijker zijn. Mogelijk dat de kilometers wel iets minder gaan worden, maar de tijd zal dat leren.

Tot later...

zaterdag 15 september 2012

Echt lek

Gisteren was weer een dag met hoogtepunten en dieptepunten. De dag begon om 02:30 toen de wekker afliep. Op dat moment begint het hele ritueel van aankleden, tafel dekken en brood smeren voor de kinderen, maar natuurlijk ook klaarmaken voor weer een nieuwe dag werken in Utrecht. Na een schaaltje yoghurt met muesli en een kopje thee pakte ik al mijn spullen voor werk en legde deze in de Quest. Bidon erin, tellertjes resetten, schoentjes vastmaken en verlichting aan. 

Omdat ik weer voor een vroege dienst onderweg ging nam ik de nieuwe route door Zoeterwoude-Rijndijk, Hazerswoude-Rijndijk en Alphen aan den Rijn. Alles over de hoofdrijbaan en in 20 kilometer ben ik slechts 2 auto's tegengekomen. Logisch, wie gaat er nu rond zo'n onchristelijk tijdstip naar werk...? Hoewel de snelheid er best lekker in zat had ik niet het gevoel dat het allemaal lekker soepel draaide. Mijn schenen voelde wat zeurderig en mijn knieen gaven aan liever in bed te liggen dan 100 keer per minuut te moeten strekken in buigen. De eerste 20 kilometer blijven toch nog steeds een beetje spannend omdat het erg wennen is om zo lang over de hoofdrijbaan te rijden, maar ik bracht het er zonder kleerscheuren vanaf. 

Nu kon ik iets meer ontspannen in de zetel liggen en ook iets meer genieten van de stilte en de opengetrokken hemel. De Grote Beer, de maan, sterrenbeelden, overal was van alles te zien. En dat alles onder af en toe "gezang" van koeien die op stal staan, of weidevogels in de wei, en een enkele opschrikkende kat of konijn die voor mij uit rennende niet tussen de wielen probeert te komen. 

Ondertussen probeerde ik mij iets meer op techniek te concentreren, dus bewuster ontspannen in de Quest liggen, en meer trekken aan de pedalen. Het duwen op de pedalen gaat geheel automatisch, maar voor het trekken aan de pedalen heb ik echt mijn aandacht nodig. De bedoeling is dat het op een gegeven moment een automatisme wordt. De snelheid ligt beduidend hoger door te trekken aan de pedalen, terwijl de hartslag nagenoeg niet toeneemt. Ergo: snelheidswinst zonder echte extra inspanning. Daar kan dus geen F-lite, windscherm of SuperMoto tegenop.

De rest van de rit vanaf Woerden is eigenlijk net al altijd. Heel af en toe kom ik een nachtelijke medestrijder tegen op het fietspad tussen Woerden en Harmelen, maar deze gaat de andere kant op. Soms vraag ik mij af hoe deze persoon mij ziet. De lage, maar felle koplamp is hij inmiddels gewend, maar wat blijft er over van mijn zichtbaarheid, en hoe snel gaat de passage? Iets waar je in de Quest liggende geen beeld bij kunt vormen. 

Aangekomen in Utrecht had ik nog even "mot" met een automobilist die voorrang had, maar erop stond dat ik eerst mocht. En als er iets is waar ik een hekel aan heb dan is het mensen die zich niet gewoon aan de verkeersregels houden. Heb je voorrang, neem het dan gewoon, zeker als je ziet dat de tegenpartij overduidelijk gaat stoppen. Deze mensen lijken zich niet te realiseren dat het op gang brengen van ruim 140 kilo de nodige vertraging met zich meebrengt. Regels zijn er om voor iedereen duidelijkheid te scheppen, mensen die vervolgens zelf regels gaan bedenken, of overdreven vriendelijk voorrang gaan geven... Ik heb er niets mee.Het zal wel te maken hebben met de lage en snelle verschijning die gepaard gaat met dit soort fietsen.

Eenmaal toen de fiets geparkeerd stond op werk bleek dat ik wederom een nieuw record had gereden. De Polar CS400 gaf een tijd van 1:26:12 aan, een gemiddelde snelheid van 40,7 km/uur stond op de CatEye-teller af te lezen. Pffff, nog 1 minuut en 12 seconden eraf om de weddenschap te winnen. De winst is nu ver te zoeken behalve in een hogere kruissnelheid. Ik ben benieuwd of dat nog gaat lukken voordat de herfst echt zijn intrede gaat doen. Immers, kouder wordende lucht is dikker, hetgeen meer luchtweerstand betekend. En de montage van de Schwalbe Marathon Supreme's voorbanden (vorig jaar goed bevallen) en een Schwalbe Big Apple achterband (vanwege de grotere lekbestendigheid t.o.v. de Schwalbe SuperMoto) zullen ook voor de nodige '"vertraging" zorgen.

Over herfst gesproken... Een nat wegdek en sleetse F-lite's gaan nog steeds niet goed samen. Op de terugweg na werk richting Leiden reed ik het stuk tussen Woerden en Bodegraven weer over de hoofdrijbaan. Het fietspad was drukbevolkt met zwalkende scholieren die drukker waren met elkaar en hun iPod's dan met overige medeweggebruikers. Een mooi excuus om gebruik te maken van het gladde asfalt op de hoofdrijbaan. Af en toe bleef er een auto een tijdje achter mij kleven om er vervolgens met een ruime boog voorbij te gaan zodra de omstandigheden dit toelieten. Er wordt best goed uitgekeken met deze bijzondere groep verkeersdeelnemers blijkt achteraf. Een enkeling geeft nog wel een toetertje, een opgestoken vinger of een wijsvinger tegen het voorhoofd, maar daar probeer ik mij niet aan te storen. Helaas moest ik na een kilometer of twee na Nieuwerbrug toch terug naar het fietspad, en door naar de graskant want de rechter band stond lek. Nadere inspectie leverde deze jongen (zie afbeelding) op. Ja ja, de band was echt GOED lek. Gelukkig is een nieuwe band zo gestoken en kon ik de resterende 33 kilometer naar huis ontspannend afleggen. 

Volgende keer schrijf ik een stukje over het mogelijke einde van het woon-werkverkeer tussen Leiden en Utrecht. Wordt dus vervolgt...

zondag 9 september 2012

Mijn eigen Battle Mountain

Sinds 16 januari 2011 fiets ik 2, 3, of 4 keer per week van en naar werk tussen Leiden en Utrecht. De enkele afstand bedraagt tussen de 59 en 60 kilometer. Gemiddeld kom ik dus aan het einde van de week met tussen de 240 en 480 kilometer woon-werkverkeer thuis. Naast dat het een heleboel geld scheelt aan treinkaartjes of benzine, is het ook een stuk beter voor mijn conditie (en natuurlijk het milieu). Reed ik het eerste half jaar van 2011 nog op een open ligger en moest ik er hard aan trekken om binnen 2 uur de woon-werkafstand af te leggen, met de Quest gaat dat een heel stuk sneller. Zo was het een doel om binnen anderhalf uur de afstand Leiden-Utrecht af te leggen. 25 juni 2012 was het moment daar dat mijn woon-werkrit voor het eerst onder de anderhalf uur dook.

7 september j.l. fietste ik voor de tweede maal onder de anderhalf uur (1:28:49, gemiddeld 39,6 km/uur) maar vandaag ging het van huis naar werk nog een stuk sneller. De reden daarvoor moet gezocht worden in een iets gewijzigde route. Normaal gesproken volg ik voor een groot deel van de eerste 20 kilometer de weg langs de N11 richting Bodegraven. Maar recent ontdekte ik dat het heel vroeg in de ochtend ook prima te doen is via de (Hoge) Rijndijk. De reden dat deze route alleen heel vroeg in de ochtend te doen is heeft te maken met het feit dat ik gebruik maar van de hoofdrijbaan. En zo vroeg in de ochtend (03:45-04:00 vertrekken uit Leiden) kom ik geen kip tegen op de weg. En het mooie van deze route is dat ik constant de mogelijkheid heb om van het fietspad gebruik te maken indien dat noodzakelijk is. Er zijn overal doorsteekjes om de hoofdrijbaan te verlaten en het fietspad op te duiken als de situatie daarom vraagt.



Vandaag ging het dus weer een stuk sneller. Hoewel het met de benen niet echt soepel ging bleef de kruissnelheid op de mooie lange rechte stukken toch rond de 45 km/uur steken.De winst van deze snellere tijd moet vooral in de eerste 20 kilometer gezocht worden. Deze route kent namelijk veel minder oponthoud in de vorm van haakse bochten en smalle fietspaden of doorsteekjes. Uiteraard zal de (nog steeds) toenemende conditie ook een rol spelen want eenmaal op werk aangekomen bleek de eindtijd te zijn blijven steken op 1:27:05! Dit betekend een gemiddelde snelheid van 40,2 km/uur  over 58,4 kilometer. Deze route is ten opzichte van de andere route (langs de N11) een goede kilometer korter maar wel significant sneller!

Nu blijft nog als doelstelling over: 1:25:00. Dit is een "weddenschap" die een collega met mij heeft afgesproken. De tegenprestatie van hem is nog niet geheel duidelijk maar hem kennende zal het mij goed smaken. Waar ik drie maanden geleden dacht dat 1:25:00 niet meer zou lukken dit jaar, begin ik nu toch langzaam te geloven dat deze tijdslimiet weleens zou kunnen sneuvelen. Nu maar hopen dar de buitentemeratuur nog even van dit niveau blijft, want die koude lucht rijdt zo zwaar...Later meer (of niet...)

zondag 2 september 2012

NK Tijdrijden op Texel

Op de eerste zaterdag van de maand september werd het "Open NK Tijdrijden" op Texel verreden. Deelname eraan is een kwestie van op tijd inschrijven, verder dan 200 deelnemers wordt er niet gegaan. Voor mij betekende deelname aan deze wedstrijd een nieuwe poging om te ontdekken hoe hard ik kan rijden. De eerste poging daartoe eindigde jammerlijk in een opgave door materiaalpech. Hard rijden van huis naar werk en vice versa kan natuurlijk altijd, maar medeweggebruikers, verkeerslichten, drempels en de wetenschap dat er ook nog gewerkt moet worden zorgen altijd voor een "telleurstellend resultaat". Deelname aan het NK Tijdrijden was voor mij dan ook niet bedoeld als onderlinge krachtmeting (hoewel ik het achteraf toch niet kon laten om een vergelijking te maken.)

Ruim een uur voor de start arriveerde ik in het parc-ferme. Daar waren inmiddels de nodige velomobielen te vinden.Wim Schermer was zijn Quest aan het prepareren met wielstroomlijnen, een staartstroomlijn en natuurlijk de inmiddels bekende racekap. Verder waren er ook de nodige supporters die later bij het keerpunt de velomobielen zouden omzetten op het keerpunt. Kees van Hattem, Rob Kaag, Jan Geel, de voor mij onbekende (rood-witte) Quest-rijder en Andre " Alleweder 6" , bedankt! Niet veel later kwam Cees Roozendaal ook aanrijden, en ook hij begon driftig met het prepareren van de Quest. Iedereen hield er zo zijn eigen voorbereiding op na. Nog wat later kwam Ymte Sybrandy even zijn neus laten zien in het parc-ferme, en ook Geert van der Steeg (Texelaar) voegde zich aan de groep toe. Marloes Dries was de enige vrouwelijke velonaut en zij maakte de groep compleet. Grappig om te zien dat de velonauten elkaar allemaal opzoeken.

Een aantal minuten voordat ik moest starten reed ik naar de startlijn. Nog even een klein praatje gemaakt met Cor Zwaag die de 28,8 kilometer op de roeifiets ging afleggen. Omdat nummer 4 van de startlijst niet aanwezig was, schoof ik een plekje op naar voren en werd zo de vierde starter. Wat direct opviel bij de start is dat een lege Quest best aardig van z'n plek wil! Normaal gesproken rij ik altijd met de nodige proviand en schone kleren richting werk, maar dit keer had ik slechts een reservebandje en een pomp bij me. Omdat de eerste 14 kilometer richting het keerpunt bij de Cocksdorp met wind mee gereden werd lag de snelheid ruim boven de 53 km/uur, met uitschieters naar 60 km/uur. Het duurde niet lang voordat ik Cor Zwaag op zijn roeifiets voorbij reed, en Joram Tromp kon ik ook niet veel later passeren. Marloes Dries reed daar weer voor en ook haar kon ik probleemloos voorbij. Intussen was ik al ingehaald door Jeroen Koeleman die met zijn tweewielige " velomobiel" erg hard voorbij kwam. Vlak voor het keerpunt kwam Ymte Sybrandy mij voorbij met een substantieel snelheidsverschil.

Foto: Benno Dros
Op het keerpunt stond Kees van Hattem klaar om mij om te zetten. De situatie daar ter plekke is dermate smal dat Quest's welke zijn uitgevoerd met F-lite's daar niet in een keer rond kunnen gaan. Kees had van tevoren instructies gegeven maar die had ik blijkbaar verkeerd geinterpreteerd. Evengoed kon Kees mij goed omzetten waarbij ik hoop dat hij zijn rug niet teveel geblesseerd heeft. De terugreis naar Oudenschild kon aangevangen worden. In de verte zag ik Wim Schermer en Cees Roozendaal al aankomen, maar het duurde toch nog een poos alvorens ik ze daarwerkelijk in mijn spiegel zag. De tussenafstand leek lange tijd gelijk te blijven maar uiteindelijk voelde ik hun hete adem in mijn nek. Ik kon nog heel even een beetje bijblijven maar moest uiteindelijk toch lossen. De finishlijn kwam inmiddels in zicht en de laatste kilometers gingen meer op karakter dan op macht. De vlotte rit naar de Cocksdorp en de rit terug tegen de wind in hadden hun tol geeist. Ik kwam over de finishlijn met een gemiddelde snelheid van 50,5 km/uur op de teller. Later zou de organisatie een officiele tijd van 0:33:29 noteren, hetgeen een gemiddelde snelheid van 51,07 betekend. En daar voel ik mij een tevreden mens mee. Ik wilde een gemiddelde snelheid noteren van tussen de 48 en de 50 km/uur, dus als de organisatie daar 51,07 van wil maken ben ik daar zeer blij mee. Het verschil tussen mijn eigen meting en die van hen zal waarschijnlijk liggen aan de ingestelde bandomtrek of andere afwijkingen.

Ik denk dat ik de smaak wel te pakken heb en verheug mij nu al op de volgende race, L-E-L 2012, eens zien wat daar mogelijk is.

001002003004005006
007008009010011012
013014015016017018
019020021022023024