zaterdag 15 september 2012

Echt lek

Gisteren was weer een dag met hoogtepunten en dieptepunten. De dag begon om 02:30 toen de wekker afliep. Op dat moment begint het hele ritueel van aankleden, tafel dekken en brood smeren voor de kinderen, maar natuurlijk ook klaarmaken voor weer een nieuwe dag werken in Utrecht. Na een schaaltje yoghurt met muesli en een kopje thee pakte ik al mijn spullen voor werk en legde deze in de Quest. Bidon erin, tellertjes resetten, schoentjes vastmaken en verlichting aan. 

Omdat ik weer voor een vroege dienst onderweg ging nam ik de nieuwe route door Zoeterwoude-Rijndijk, Hazerswoude-Rijndijk en Alphen aan den Rijn. Alles over de hoofdrijbaan en in 20 kilometer ben ik slechts 2 auto's tegengekomen. Logisch, wie gaat er nu rond zo'n onchristelijk tijdstip naar werk...? Hoewel de snelheid er best lekker in zat had ik niet het gevoel dat het allemaal lekker soepel draaide. Mijn schenen voelde wat zeurderig en mijn knieen gaven aan liever in bed te liggen dan 100 keer per minuut te moeten strekken in buigen. De eerste 20 kilometer blijven toch nog steeds een beetje spannend omdat het erg wennen is om zo lang over de hoofdrijbaan te rijden, maar ik bracht het er zonder kleerscheuren vanaf. 

Nu kon ik iets meer ontspannen in de zetel liggen en ook iets meer genieten van de stilte en de opengetrokken hemel. De Grote Beer, de maan, sterrenbeelden, overal was van alles te zien. En dat alles onder af en toe "gezang" van koeien die op stal staan, of weidevogels in de wei, en een enkele opschrikkende kat of konijn die voor mij uit rennende niet tussen de wielen probeert te komen. 

Ondertussen probeerde ik mij iets meer op techniek te concentreren, dus bewuster ontspannen in de Quest liggen, en meer trekken aan de pedalen. Het duwen op de pedalen gaat geheel automatisch, maar voor het trekken aan de pedalen heb ik echt mijn aandacht nodig. De bedoeling is dat het op een gegeven moment een automatisme wordt. De snelheid ligt beduidend hoger door te trekken aan de pedalen, terwijl de hartslag nagenoeg niet toeneemt. Ergo: snelheidswinst zonder echte extra inspanning. Daar kan dus geen F-lite, windscherm of SuperMoto tegenop.

De rest van de rit vanaf Woerden is eigenlijk net al altijd. Heel af en toe kom ik een nachtelijke medestrijder tegen op het fietspad tussen Woerden en Harmelen, maar deze gaat de andere kant op. Soms vraag ik mij af hoe deze persoon mij ziet. De lage, maar felle koplamp is hij inmiddels gewend, maar wat blijft er over van mijn zichtbaarheid, en hoe snel gaat de passage? Iets waar je in de Quest liggende geen beeld bij kunt vormen. 

Aangekomen in Utrecht had ik nog even "mot" met een automobilist die voorrang had, maar erop stond dat ik eerst mocht. En als er iets is waar ik een hekel aan heb dan is het mensen die zich niet gewoon aan de verkeersregels houden. Heb je voorrang, neem het dan gewoon, zeker als je ziet dat de tegenpartij overduidelijk gaat stoppen. Deze mensen lijken zich niet te realiseren dat het op gang brengen van ruim 140 kilo de nodige vertraging met zich meebrengt. Regels zijn er om voor iedereen duidelijkheid te scheppen, mensen die vervolgens zelf regels gaan bedenken, of overdreven vriendelijk voorrang gaan geven... Ik heb er niets mee.Het zal wel te maken hebben met de lage en snelle verschijning die gepaard gaat met dit soort fietsen.

Eenmaal toen de fiets geparkeerd stond op werk bleek dat ik wederom een nieuw record had gereden. De Polar CS400 gaf een tijd van 1:26:12 aan, een gemiddelde snelheid van 40,7 km/uur stond op de CatEye-teller af te lezen. Pffff, nog 1 minuut en 12 seconden eraf om de weddenschap te winnen. De winst is nu ver te zoeken behalve in een hogere kruissnelheid. Ik ben benieuwd of dat nog gaat lukken voordat de herfst echt zijn intrede gaat doen. Immers, kouder wordende lucht is dikker, hetgeen meer luchtweerstand betekend. En de montage van de Schwalbe Marathon Supreme's voorbanden (vorig jaar goed bevallen) en een Schwalbe Big Apple achterband (vanwege de grotere lekbestendigheid t.o.v. de Schwalbe SuperMoto) zullen ook voor de nodige '"vertraging" zorgen.

Over herfst gesproken... Een nat wegdek en sleetse F-lite's gaan nog steeds niet goed samen. Op de terugweg na werk richting Leiden reed ik het stuk tussen Woerden en Bodegraven weer over de hoofdrijbaan. Het fietspad was drukbevolkt met zwalkende scholieren die drukker waren met elkaar en hun iPod's dan met overige medeweggebruikers. Een mooi excuus om gebruik te maken van het gladde asfalt op de hoofdrijbaan. Af en toe bleef er een auto een tijdje achter mij kleven om er vervolgens met een ruime boog voorbij te gaan zodra de omstandigheden dit toelieten. Er wordt best goed uitgekeken met deze bijzondere groep verkeersdeelnemers blijkt achteraf. Een enkeling geeft nog wel een toetertje, een opgestoken vinger of een wijsvinger tegen het voorhoofd, maar daar probeer ik mij niet aan te storen. Helaas moest ik na een kilometer of twee na Nieuwerbrug toch terug naar het fietspad, en door naar de graskant want de rechter band stond lek. Nadere inspectie leverde deze jongen (zie afbeelding) op. Ja ja, de band was echt GOED lek. Gelukkig is een nieuwe band zo gestoken en kon ik de resterende 33 kilometer naar huis ontspannend afleggen. 

Volgende keer schrijf ik een stukje over het mogelijke einde van het woon-werkverkeer tussen Leiden en Utrecht. Wordt dus vervolgt...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen