dinsdag 20 november 2012

Nachtdiensten

Afgelopen weekend was ik aan de beurt voor het draaien van nachtdiensten op het Regiecentrum Openbaar Vervoer Connexxion te Utrecht. Deze nachtdiensten beginnen 's-avonds om 22:15 en duren tot de volgende ochtend 05:30, van vrijdag tot en met maandag. Zoals jullie weten draai ik mijn hand niet om voor vroege diensten of late diensten met de fiets maar nachtdiensten is toch iets anders. Immers, na een volle nacht niet geslapen te hebben is het pittig om om 05:45 in de Quest te kruipen om nog 60 kilometer naar huis te fietsen. Toch waren de weergoden mij gunstig gezind om in ieder geval 2 keer heen en weer naar Utrecht te gaan met de fiets. Vrijdagavond heen, zaterdagochtend terug, zondagavond heen en maandagochtend weer terug. De overige ritten heb ik met de auto volbracht. 

Over de diensten zelf kan ik niet zoveel zeggen, of anders gezegd, dat vind ik niet interessant om te melden. Het fietsen daarentegen is een ander verhaal. Normaal gesproken fiets ik 's-ochtends vroeg tussen 3:00 uur en 06:30 uur of overdag als ik een late dienst heb. 's-Avonds om 20:00 uur in de Quest kruipen voor een ritje naar Utrecht voelt raar aan. Elk tijdstip heeft zo z'n eigen fietsende weggebruikers. 's-Ochtendsvroeg zijn het voornamelijk forensen, overdag zijn het veelal jongeren/scholieren maar 's-avonds is het een mix van van alles en nog wat. Jongeren op weg naar de stad voor een avondje uit, late forensen (te herkennen aan goede verlichting en 1 of 2 tassen aan de bagagedrager, verder sportief gekleed), sporters onderweg naar de sportclub of op weg terug naar huis. Verder valt mij op dat er 's-avonds door automobilisten meer doorgereden wordt. De snelheden liggen hoger, vooral op verbindingswegen tussen de dorpen in. Geldt er ter plaatse een maximum snelheid van 60 km/uur dan rijden de automobilisten voor mijn gevoel zeker 20 km/uur harder. 's-Ochtendsvroeg en overdag lijken de meeste weggebruikers zich beter aan de snelheid te houden. 

Het voordeel van 's-avonds laat rijden is dat ik ook wat meer tijd heb om wat foto's te maken. Een kwestie van 10 minuutjes eerder weg van huis geeft genoeg ruimte daarvoor. Schreef ik twee weken geleden nog over de onverlichte obstakels die ik tegenkom op mijn route, zo blijkt nu dat deze obstakels door de gemeente Utrecht zijn aangepakt en weer keurig zichtbaar zijn. De volgende plaatjes spreken voor zich.

Linker rijbaanscheiding keurig voorzien van rood-witte retro-reflecterende markering
Nee, ik rook niet, ik damp alleen. Buiten rond het vriespunt, in de Quest warm en vochtig.
In de verte, een keurig opgetrokken paaltje om de middengeleider op het fietspad aan te geven.
De laatst gefietste rit (maandagochtend van Utrecht naar Leiden) was een koude. Nu valt dat in de Quest nog best mee. Mijn voetengaten zijn gewoon open maar ik draag wel dikke neopreen overschoenen. Verder 4 laagjes kleding, een lekkere muts en handschoenen en tenslotte de schuimkap op de Quest. Door de kou en de mist werd al vrij snel duidelijk dat mijn bril het niet lang schoon ging houden. Na 5 kilometer heb ik 'm dan ook afgedaan want aan de binnenzijde van de glazen zat al meer vocht dan op de buitenkant van de mist. De resterende 54 kilometer moesten dus zonder bril. Geen groot probleem want mijn Schermer-scherm van het dikkere type Lexan is al een slagje groter dan het standaard scherm dus ik zit goed beschermd. Maar op het moment dat deze ook aan de binnenzijde begint te beslaan wordt het toch tijd om iets hoger in de Quest te gaan zitten. Ik ben een lange rijder en kan prima over het scherm kijken maar 54 kilometer lang geeft toch wat klachten aan mijn nek. Toch maar eens experimenteren met een deflector

Na het draaien van nachtdiensten volgt altijd een periode van 48 uur dienstonderbreking, en ik zit voor mijn vrije weekend. Dat betekend dat ik alleen donderdag en vrijdag nog over hou om te fietsen. Twee dagen achter elkaar fietsen is iets wat ik tot een half jaar geleden nog niet wilde doen, maar inmiddels ben ik weer wat wijzer geworden. Regelmatig drinken en eten onderweg en op werk gelijk eiwitten voor spieropbouw aanvullen doet wonderen. Twee dagen achter elkaar fietsen is daardoor mogelijk geworden. Verder ben ik bezig met wat nieuwe verlichtingsplannetjes, daarover later meer.


donderdag 15 november 2012

Q284 jarig!

Vandaag is Q284 jarig! 4 jaar geleden zag zij het levenslicht in Dronten en kwam haar eerste eigenaar (Rene Voorburg) haar ophalen. Twee-en-een-half jaar later, op 30 april 2011 gaat zij over naar haar tweede eigenaar (Theo van den Broek). Niet kort daarna wordt ik de nieuwe eigenaar en neem ik op 2 juni 2011 de Quest mee van Almere naar Leiden.

Gedurende de eerste twee-en-een-half jaar van haar leven heeft Q284 het relatief rustig, ze rijdt "slechts" 7.566 kilometer. Inmiddels staat de teller op 26.435 kilometer en geef ik haar regelmatig de sporen richting Utrecht en weer terug naar Leiden. Alle (mooie) verhalen en belevenissen zijn op mijn weblog te lezen, daarover ga ik dus niet verder uitwijden. Als jullie deze weblog blijven volgen blijven jullie helemaal op de hoogte!

Later meer!

woensdag 14 november 2012

Rhijnoordviaduct weer normaal begaanbaar / Schwalbe Marathon Plus


Al geruime tijd was het Rhijnoordviaduct de grootste bottle-neck van mijn woon-werkroute. Aan het einde van de Rijksstraatweg in Leidse Rijn duikt het fietspad onder de A2 om aan de andere kant op de Groenewoudsedijk langs het Amsterdam Rijnkanaal uit te komen. In verband met werkzaamheden aan het bovenliggende wegennet werd ook de ondergrond geheel afgegraven, opnieuw onderheid en uiteindelijk dus weer voorzien van een nieuwe laag asfalt. Hiermee werd de verbinding tussen de westkant en de oostkant van de A2 weer met elkaar verbonden.

Ten tijde van de werkzaamheden had de wegenbouwer een mooie lus aangelegd (foto 2, links op de foto) om het fietsverkeer richting Utrecht toch een gelegenheid te geven om redelijk snel Utrecht te bereiken. Deze lus van ongeveer 3 keer 30 meter met 4 onoverzichtelijke haakse bochten zorgde voor de nodige oponthoud. In tijd uitgedrukt scheelde het misschien maar een minuut (er moet immers ook meerdere keren vanuit stilstand opgetrokken worden) maar het kostte de nodige energie, zowel lichamelijk alsook geestelijk.

Maar nu is dan uiteindelijk de doorgang hersteld. Vanaf de kant van het Amsterdam-Rijnkanaal heeft de wegenbouwer ook weer een mooie middengeleider met verzinkbare paal geplaatst. In dit geval staat de paal keurig omhoog, nu de andere kant van het viaduct nog... ;-)

12 kilometer verderop werd ik nog even opgehouden door een landbouwer die zijn graafmachine van zijn aanhanger wilde afhalen. Omdat ik er niet langs kon vond ik het leuk om een plaatje te schieten van de situatie maar in eerste instantie vond deze meneer dat niet echt leuk. Hij kwam verhaal halen waarom ik hem fotografeerde want hij stond er nog maar 2 minuten en had nu al het gevoel dat het door niemand gewaardeerd werd dat hij zijn werk stond te doen. Ik legde hem uit dat ik normaal gesproken met de Quest bijna overal door kan, maar dat dat nu niet mogelijk is, en dat ik dat wel een leuke situatie vond. Ik legde ook uit dat het totaal niets te maken had met zijn werk en dat ik gewoon geduldig zou blijven wachten totdat hij klaar zou zijn. Toen bond hij in en vond het wel ok. Onderstaand de bewuste foto!




SCHWALBE MARATHON PLUS!!!

Sinds een aantal ritten rij ik met Schwalbe Marathon Plus banden (47-406) op de voorwielen. In eerste instantie met enige reserves, maar inmiddels weet ik wel beter. Wim Schermer kondigde het al aan in een van zijn laatste bandentests dat de Schwalbe Marathon Plus die door veel rijders verfoeid worden vanwege z'n trage roleigenschappen, fantastisch presteert in zijn laatste test. En ook ik moet mijn mening inmiddels herzien.

De laatste paar ritten van en naar werk lieten van tijd tot tijd snelheden van 45+ kilometer per uur zien, en gemiddelde snelheden over 60 kilometer woon-werkverkeer die niet onderdoen voor ritten die in juli 2012 gereden zijn met F-lites.... En dan te bedenken dat de temperaturen toen een stuk hoger waren en dat de F-lite theoretisch een snellere band is. Wat nu??? De F-lites de prullenbak in? Dat zie ik volgende zomer wel weer, voorlopig heb ik nog 8 nieuwe HPV's liggen die eerst op moeten.

donderdag 8 november 2012

Onverlichte obstakels

Onverlichte obstakelsOnverlichte obstakelsOnverlichte obstakelsOnverlichte obstakelsOnverlichte obstakelsOnverlichte obstakelsOnverlichte obstakelsOnverlichte obstakels
Onverlichte obstakelsOnverlichte obstakels
Onverlichte obstakels, a set on Flickr.
Onderweg van huis naar werk en vice versa, of gewoon tijdens een vrije rit kom ik nogal eens een onverlicht obstakel tegen. Door de lage zitpositie, of door slechte markering of verlichting blijven deze obstakels vaak lang onopgemerkt.

Al bijna 2 jaar lang kom ik deze twee onverlichte obstakels tegen na het verlaten van Utrecht na het onderdoorgaan van de A2. Gelukkig weet ik inmiddels dat deze obstakels (middengeleiders) er liggen, maar je zal maar onbekend zijn in dit gebied... Laat de foto's maar even voor zichzelf spreken...

Foto's 1 en 2 zijn genomen in de tunnel onder de A2, Rhijnoordviaduct, Leidse Rijn. Vanaf deze kant is de middengeleider redelijk goed te zien. Dit zou echter beter kunnen als de wegbeheerder de gemonteerde paal omhoog zou trekken zodra zij de doorgang niet hoeven te gebruiken. Dit is immers een fietserstunnel, voor automobilisten is er geen enkele doorgang mogelijk.
Foto 3 t/m 6 zijn genomen vanaf de andere kant. Op foto 3 en 4 is de middengeleider nog redelijk te zien, maar op foto 5 en 6 is de middengeleider compleet onzichtbaar. Een rechtopfietser of bukfietser zal de middengeleider eerder opmerken maar voor "ons liggers" blijft deze middengeleider heel lang onzichtbaar.
Foto 7 t/m 10 zijn gemaakt op een goede 150 meter afstand van de eerste 6 foto's. Bij deze rijbaanscheiding ontbreekt duidelijk een markering in de vorm van een witte stoeprand of twee rood-wit gestreepte paaltjes. De enige indicatie dat er "iets" aankomt is de belijning op de weg, maar ook die is aan slijtage onderhevig en vanaf afstand moeilijk te zien, zeker bij een vochtig wegdek.



Beide obstakels zijn inmiddels gemeld bij de desbetreffende gemeente, nu maar hopen dat ze er iets mee doen...

dinsdag 6 november 2012

Winterklaar gemaakt

De slicks hebben afgelopen weekend het veld moeten ruimen. De HPV's voor en de Kojak achter zijn bij een kilometerstand van 25.957 vervangen door Schwalbe Marathon Plussen voor, en  een Schwalbe Big Apple achter. Hoewel ik vorig jaar ook een paar dagen op Schwalbe Marathon's heb gereden viel het mij nu in eerste instantie 100% mee. Het voordeel van de 47-406 Schwalbe Marathon Plus is dat de band een stukje hoger is in vergelijking met de HPV's waardoor de Quest fractioneel hoger staat. De banden maken een wat "wolliger" indruk. Het afrolgeluid is duidelijk minder ten opzichte van de Vredestein HPV's die een stuggere indruk maakten. In de bochten maken de Schwalbe Marathon Plus banden echter wel meer geluid als gevoel van het blokkenprofiel. De HPV's hebben 1.300 km op de voorwielen afgelegd en het midden van het loopvlak begint merkbaar dunner te worden ten opzichte van de zijkanten van het loopvlak. Er was al geroepen dat het vervangen van deze banden tijdig gedaan moet worden wil je lekvrij blijven rijden, dus zodra de winter voorbij is ga ik zien hoeveel kilometers er nog bij kunnen.

De achterband is een bekende. De Schwalbe Big Apple is de iets betrouwbaardere versie van de Super Moto die ik voorheen onder de Quest had liggen (en die waarschijnlijk komende zomer weer terugkeren). De Big Apple is geen vouwband hetgeen met het monteren duidelijk merkbaar is. Toch ligt de band binnen en paar minuten keurig gecentreerd op de velg. De DMR DeeVee geeft de hieldraad van de 55 mm. brede Big Apple ruim voldoende ruimte, het blijft een mooie, stijve en strakke velg. De Big Apple geeft een vertrouwd gevoel in bochten en op klinkerwegen. Opvallend is dat deze 55-559 band evenveel weegt als de voorop gemonteerde 47-406 Marathon's, namelijk 740 gram. Schwalbe geeft echter aan dat de 47 mm. brede Marathon's voorop 725 gram moeten wegen en de Big Apple 710 gram.

Nu maar hopen dat de weergoden "ons velonauten" gunstig gezind zijn, dus dit jaar geen sneeuw en ijzel graag! Updates over de banden volgen in de loop van de tijd, eerst maar wat kilometers erop zetten!

3D-printen van (velomobiel-)onderdelen

bron: Quezzzt.blogspot.com
Velomobielonderdelen (nee, niet .nl) zijn doorgaans door de beperkte oplage en hoge ontwikkelkosten aardig aan de prijs. De hoeveelheid materiaal (materiale kosten) staat naar mijn idee soms niet in verhouding met de prijs die gevraagd wordt voor het aangeboden goed. En nu natuurlijk niet gelijk boos worden en roepen dat de verkoper of producent van deze producten ook een (goed) belegde boterham wil verdienen, het is slechts mijn gevoel. Als voorbeeld wil ik de vergelijking maken tussen de spiegelkapjes van Quezzzt en de spiegelkapjes van VM.nl. Quezzzt schrijft zelf dat de door hem gebruikte spiegelkapjes in feite omgekeerde Halfords koplampen zijn. Voor de knutselaars onder ons natuurlijk geen probleem om daar een mooie spiegelkap van te maken tegen een fractie van de prijs (75% goedkoper) van een "originele VM.nl spiegelkap". Dat is als je zelf de moeite neemt om naar Dronten te rijden en de kapjes daar op te halen, want als er nog verzendkosten bijkomen dan wordt het verschil nog groter want een Halfords zit doorgaans dichterbij dan VM.nl. Maar wat heeft dit nu met 3D-printen te maken?

3D-printen is in feite niets anders dan 2D-printen, alleen print je bij 3D-printen meerdere 2D-lagen op elkaar waardoor er een drie-dimensionaal "voorwerp" ontstaat. Zie het als een spiegelkapje welke met de punt omhoog op een vlakke tafel wordt gezet. Snij deze spiegelkap in bijvoorbeeld 500 "plakjes" van gelijke dikte en je krijgt een beter beeld van hoe een 3D-printer vanuit 500 2D-prints uiteindelijk een drie-dimensionaal voorwerp maakt.  de 500 2D-prints worden immers op elkaar geprint om zo uiteindelijk weer de gewenste (voor dit voorbeeld) spiegelkap te krijgen. 

Bron: www.speedbikes.ch
Nu vergt het nogal wat rekenkracht en kennis van 3D-software zoals AutoCAD wil je zelf aan het ontwerpen slaan, maar tegenwoordig kun je voorwerpen ook laten 3D-scannen. Er wordt dan een drie-dimensionaal plaatje gemaakt van het voorwerp in casu (bijvoorbeeld een spiegelkapje). Dit 3D-beeld kan weer gebruikt worden om naar een 3D-printer te sturen en zo een exacte kopie te maken van het gescande object (schaamteloze kopie waarbij dus geen rekening word gehouden met patenten e.d.). Het voorwerp kan natuurlijk ook eerst gewijzigd worden in een 3D-tekenprogramma om bijvoorbeeld de vorm, lengte of materiaaldikte te wijzigen, of door het toevoegen van extra onderdelen aan dit voorwerp (een vaste, aerodynamische voet aan de spiegelkap zoals op de Birck Butterfly). Ook zou je gelijk rekening kunnen houden met bijvoorbeeld uitsparingen voor ingebouwde dagrijverlichting of richtingaanwijzgers. En wil je echt ver gaan dan zou je zelfs twee voorwerpen kunnen "fusen" waardoor je bijvoorbeeld een B&M Lumotec IQ Cyo koplamp en een VM.nl spiegelkapje in één ontwerp samenvoegt. Zodoende zou je geen aparte voet meer hoeven hebben voor bijvoorbeeld een B&M Ixon IQ Speed (extra verstoring van de stroomlijn) en kan de neus van de Quest gewoon dicht blijven.

Nu heb ik het constant over een spiegelkapje, maar je kunt natuurlijk aan bijna alle onderdelen van een velomobiel- of fietsgerelateerd object denken. Wat denk je van wielkappen? Staartpunten? Cameramount? Dashmount voor je telefoon of MP3-speler? Kettingafscherming? Maar zelfs grotere objecten zoals racekappen of zitschalen kunnen 3D geprint worden. De vraag is natuurlijk wel met welke belasting deze onderdelen te maken krijgen. Ik kan mij zo voorstellen dat een 3D geprinte zitschaal lang niet zo "ontspannen" zit als een zitschaal die op conventionele wijze gemaakt is. Daarentegen zal een 3D geprinte racekap waarschijnlijk minder te maken hebben/krijgen met stress of spanning waardoor deze prima 3D te printen is. Een en ander zal natuurlijk ook te maken hebben met de gebruikte materialen. 

Bron: Wikipedia
Hoe een 3D-printer werkt is ook weer een apart verhaal. Wikipedia geeft een aardige weergave van de mogelijkheden welke bijna oneindig lijken. Momenteel is het wel mogelijk om thuis 3D te printen maar de kosten daarvan zijn nog relatief hoog. Een alternatief is om zelf een 3D-printer te bouwen. Een van de meest bekende is de RepRap. Open Source en zelf in elkaar te zetten. En deze 3D-printer kan zichzelf ook nog reproduceren doordat alle kunststof onderdelen met eenzelfde 3D-printer te printen zijn! Zo maak je van 1 printer 2. En die 2 printers kunnen er ook weer twee maken, dan heb je er 4. En voor je het weer sta je voor Jan en alleman 3D-voorwerpen of complete printers te printen.

Waar gaan we dan nu heen met deze technologie? Verdwijnt VM.nl binnenkort en worden zij "slechts" leverancier van een bestandje waarmee je thuis je eigen spiegelkapjes of derrailleurwieltjes of wielkappen kunt printen? Bestellen we voortaan geen onderdelen voor onze fietsen meer, maar grondstoffen voor onze 3D-printer? De ontwikkeling met betrekking tot 3D-printen staat nog in de kinderschoenen en de mogelijkheden lijken oneindig. Velgen, achterlichten, bedenk het zelf maar, je kunt het allemaal printen. Alleen banden, die kunnen volgens mij nog niet geprint worden, maar wie weet is dat slechts een kwestie van tijd. Wedstrijd rijden? Download even een F-lite. Winter in aankomst? Download even een Schwalbe Marathon Plus. De toekomst ligt open, dat is een ding wat zeker is!

EDIT: Ter illustratie een fragment uit DWDD, bedankt Paul voor de tip!

donderdag 1 november 2012

Bruggen

Vanochtend om 01:45 ging de wekker en na een goed ontbijt en het klaarmaken van boterhammen voor de rest van het gezin ging ik om 02:45 in de Quest naar Utrecht. Binnen een paar meter viel mij op dat de CatEye teller op 0 bleef staan. Draadbreuk? Sensor verschoven? Teller niet goed ingeklikt? Geen idee en het boeide mij ook niet want ik het ook nog de Polar CS400 gemonteerd dus de kilometers worden toch wel geregistreerd.

Ondanks dat het relatief fris was kon ik toch nog een redelijke snelheid houden en met een gemiddelde snelheid van 36,7 kilometer per uur over 58,8 kilometer kwam ik in Utrecht aan. Wederom een ritje waar ik verder niets bijzonders kan zeggen behalve dat het wel erg vroeg was ;-)

De terugweg begon met een flinke dosis regen. Ik had mijn petje in de Quest laten liggen en de schuimkap eveneens. Ik had ergens wel het gevoel dat de regen wel zou meevallen en dat klopte dan ook. Na 12 kilometer werd het droog en kwam er in de verte zelfs een waterig zonnetje aan de horizon. De wind was echter flink. Windfinder gaf aan dat het rond dit tijdstip kracht 4 zou zijn maar de werkelijkheid was echt anders. Knotwilgen lieten hun takken flink met de wind meebewegen en ook in de Quest was de zijwind duidelijk voelbaar. Na Woerden leek ook de wind te gaan liggen en kon er weer 40+ gereden worden zonder dat ik een veiligheidsmarge op de weg hoefde aan te houden.

Een stuk verderop. op de Oude Steekterweg voer er een vrachtschip links van mij door de Oude Rijn. Vastberaden om mij niet te laten ophouden door een opening van de volgende brug gooide ik er nog een schepje bovenop totdat er plotseling vlak voor mij.... een brug gebouwd werd.... Ik moest dus even uit de Quest want er moesten nog rijplaten op het brugdek gelegd worden en daarvoor moest er een graafmachine langs. Een van de heren bruggenbouwers was erg geïnteresseerd in mijn bijzondere vervoermiddel en nadere inspectie bracht al gelijk aan het licht dat ik nimmer over dit bruggetje zou kunnen rijden. Ookal komt er nog een houten drempel voor de stalen constructie, de stalen oprijbrug is simpelweg te stijl om op te kunnen rijden. Want zelfs toen ik naast de Quest liep om deze over de brug te zetten, de claxon schraapte over het brugdek. Ondertussen gleed links van mij datzelfde vrachtschip voorbij, geheel ongehinderd voorbij. Dat werd dus nog een uitdaging na dit bruggetje. Gelukkig wilde de heren mij even helpen met het overzetten van mijn Quest over deze brug. De conclusie is in ieder geval dat ik voorlopig mijn ww-route even moet wijzigen naar de Steekterweg.

Ik was nu dus dit bruggetje voorbij en de jacht op het vrachtschip was weer geopend. De weg naar de volgende brug was nog best lang en verderop ligt er nieuw asfalt. Dat is dus lekker doorijden! De boot werd probleemloos gepasseerd en de brug.... daar hoefde ik niet voor te wachten!

Met deze "winst" op zak was het nog 20 kilometer fietsen naar huis. Het was droog en zelfs de zon probeerde zijn best te doen om door de bewolking heen te prikken. Mijn benen hadden er langzaamaan genoeg van. Ze protesteerden een beetje, een klein beetje "zeur" in de knieen maar dat mag een naam hebben. Te hoogte van Spookverlaat ben ik nog even gestopt bij het Ooievaarsnest, om nog even snel een plaatje te schieten. De zon prikte hier net door de bewolking heen maar van de ooievaars was niets te zien. Vertrokken naar warmere oorden??? Ik sluit in ieder geval af met de eerste 120 kilometer voor november...