zondag 29 december 2013

OBT2013

Het jaar wordt traditiegetrouw afgesloten met de Oliebollentocht. Dit jaar werd de OBT verreden vanuit Tilburg met dank aan Toni Cornelissen die de organisatie voor zijn rekening had genomen. Doordat de OBT op een vrijdag verreden werd was de opkomst minder groot als voorgaande jaren. Evengoed waren er toch nog tussen de 60 en 70 deelnemers. De meeste daarvan zijn fietsend naar Tilburg gekomen getuige de weinige auto's op het parkeerterrein. De windwaarschuwing die vooraf op diverse (sociale) media werd afgegeven bleek uiteindelijk niet de kracht te hebben die verwacht werd. De uitschieters naar 10 Bft. heb ik uiteindelijk niet gevoeld of gemerkt. Vlak voor vertrek met de Quest naar Tilburg keek ik nog even op Buienradar voor een actueel beeld van de wind, dat zag er zo uit:


De tocht van Leiden naar Tilburg verliep zonder grote problemen. Een paar keer bleek de kaart in de Garmin niet meer de juiste weg te kennen, fietspaden worden ook weleens omgelegd. Omdat de route door de planner van de Fietsersbond is gemaakt kent deze plannen blijkbaar ook niet de meest recente informatie. Ik reed de route samen met Reinier en samen wisten we wel weer de juiste route te vinden maar het blijft lastig als er maar eentje de kaart op de navigatie ziet. Gezond verstand en een dosis kennis komen dan goed van pas. Onze route ging vanuit Leiden via Boskoop, Gouda, Reeuwijk en Haastrecht naar Schoonhoven voor de eerste oversteek per pont.


Na Schoonhoven ging het nagenoeg in een rechte lijn naar Gorinchem voor wederom een oversteek over het water (Boven Merwede) wat tevens het einde van Zuid Holland betekende, vanaf hier bevonden wij ons in het Brabantse land. Hier bleek de route van de Fietsersbond ons even in de steek te laten. De route was ingetekend via de westkant van de brug terwijl het fietspad zich aan de oostkant van de brug bevond. Ook aan de andere kant van de brug bleek de ingetekende informatie niet juist maar we vonden onze route door Sleeuwijk. Daarna volgde dorpjes waarvan ik van het bestaan niet afwist. Klinkende namen als "Uppel" en "Babyloniënbroek" vlogen voorbij, sommige dorpjes leken niet langer dan de lengte van twee Quests, zo snel volgde het "einde bebouwde kom" bord op het "bebouwde kom" bord.

Uppel, the day after OBT2013
Niet al te lange tijd later volgde de volgende pont, dit keer om de Bergse Maas over te steken. Hierna bevonden we ons direct op de route van de OBT2013, maar dan in omgekeerde volgorde. Omdat ik in de routeplanner geen huisnummer had ingegeven kwamen we uiteindelijk niet aan de juiste kant van de Bijsterveldenlaan uit, gelukkig wist een passant ons perfect uit te leggen waar we moesten zijn. 5 minuten later stonden we voor de deur van de kantine waar ons heerlijke warme koffie en een plak cake aangeboden werd. Deel 1 van de missie volbracht!



Toni heette ons allen welkom vanaf de stamtafel en deelde de complete groep in tweeën. Een "langzame" groep en een "snelle" groep. Omdat Reinier en ik eigenlijk net pas binnen waren besloten we om met de tweede groep mee te rijden. De gemiddelde snelheid zou op ongeveer 25 km/uur gehouden worden hetgeen volgens Toni betekende dat je aan de staart van de groep al gauw 35 km/uur moet rijden om te kunnen volgen. Geen probleem natuurlijk voor jongens die wedstrijden rijden met gemiddelden van 50 km/uur en hoger. Het aandeel Quests (XS) en Strada's was in deze groep erg hoog. In de eerste groep waren meer Mango's en Alleweders te vinden (uitzonderingen daargelaten natuurlijk). De route ging voor ons het eerste stuk tot de pont over de Bergse Maas dus over bekend terrein, we hadden het immers een uur ervoor ook al gereden, maar dan in omgekeerde volgorde. Stonden wij vanochtend als enige twee op de pont, nu was de pont tot de nok toe vol met gekleurde zetpillen...



Na de pont reden we richting Heusden voor de koffie en de appeltaart. De route voerde over en onderaan de dijk en met de wind pal uit het zuiden was het voor sommige lichtere rijders nog een hele toer om hun velomobiel niet om te laten waaien. Gelukkig breng ik zelf nogal wat gewicht in de schaal dus erg veel last had ik er niet van. Op de dijk dreigden we even de langzame groep in te halen waarop Theo van Andel de snelle groep tot een halt bracht, mede omdat de snelle groep redelijk uitgewaaierd was op de dijk. Ruim 5 minuten hebben we gewacht tot de groep weer compleet was. Dit kwam mede doordat de bijna alle Quests "gekontkeerd" moesten worden, 100 meter na de pont. Quests met Kojaks of sortgelijke smalle banden konden de draai de dijk op wel maken, maar Shredda's, F-lite's of andere ballonbanden konden de draai eigenlijk niet maken. Gelukkig was Victor Rinia bereid om vieze handen te maken en iedereen die het nodig had om te zetten, Victor, bedankt, ik hoop dat je niet door je rug bent gegaan bij het keren van mijn Quest ;-)





De plywood-velomobiel van Joost Evers, de meest gefotografeerde en besproken velomobiel van OBT2013




Na de koffie ging de rit verder door/over de Loonse en Drunense duinen weer terug richting Tilburg. Een schitterende route, vooral langs het Afwateringskanaal 's-Hertogenbosch-Drongelen. Heerlijk geurend bos en een fietspad waarover niet ingehaald kan worden. Dat zorgde voor een ontspannen stukje fietsen. De enige die van tijd tot tijd op de meest onverwachte en slechts begaanbare paden toch nog voorbij wist te komen was Hans Wessels. Hij sprintte regelmatig naar voren om bij de volgende kruising zijn oranje Quest dwars op de weg te zetten zodat de hele stoet veilig kon oversteken, soms tot ergernis van sommige automobilisten.Wederom werd de langzame groep weer ingehaald, vlak voor Tilburg. Als een grote groep kwamen we weer aan bij de kantine, eerder dan gepland. De oliebollen moesten nog gebakken worden maar dat zorgde ervoor dat ze verser dan vers waren. Ook de erwtensoep smaakte prima! Iedereen zocht weer een plekje bij elkaar om even na te kletsen. Na het dankwoord voor alle vrijwilligers door Toni, en een dankwoord voor Toni door Kees van Malssen ging ieder zijns weegs. Scouting, B&B, veilige thuishaven of hotel, iedereen had wel een plekje gevonden. Zelf koos ik voor een stukje luxe in een hotel op een half uur fietsen van Tilburg. Een heerlijk ontspannen heet bad en nog even op bed tv kijken maakte een einde aan de dag van de Oliebollentocht 2013. De volgende dag fietste ik de terugrit naar huis, 90 km om precies te zijn. Dat maakt een totaal van 270 km. in twee dagen. Uiteraard is dit niets vergeleken bij de jongens uit het hoge noorden die in twee of drie dagen 500+ op de teller wisten te zetten. Respect!


27 december een pont vol met Velomobielen, 28 december was ik de enige...


Molen bij Pinkeveer.


donderdag 19 december 2013

Rond de wereld in 1.860 dagen

Het heeft even geduurd voordat Q284 deze mijlpaal bereikt heeft. Maar vandaag was het zover: Q284 heeft evenveel kilometers gemaakt als de omtrek van de aarde! Vandaag bereikte Q284 de mijlpaal van 40.075 kilometer, gelijk aan de equatoriale omtrek van de aarde.

Ik nam Q284 over van Theo van den Broek op 2 juni 2011 met een kilometerstand van 7.566 kilometer. Nu, 931 dagen later heb ik daar 32.509 kilometer bij getrapt, gemiddeld net geen 35 kilometer per dag. In die 931 dagen heeft Q284 het nodige voor zijn kiezen gekregen. Schades, mankementen, wedstrijden, topsnelheden, dieptepunten en aanrijdingen met huisdieren. Ik heb tijdens nachtelijke ritten Q284 vervloekt dat'ie niet sneller wilde, maar ik heb ook tijdens mooie zomerse dagen versteld gestaan van de snelheden die mogelijk zijn met Q284.

Ik ben van plan om nog een jaar of drie met Q284 te blijven rijden. Hoofdzakelijk ww-verkeer, een incidentele "wilde rit" en diverse wedstrijden. Over een jaar of drie zal Q284 ongeveer 80.150 km (twee maal de omtrek van de aarde....) op de klok hebben, en dan ben ik wel toe aan iets nieuws. Tot die tijd kun je op dit weblog alle belevenissen, overpeinzingen en avonturen blijven volgen!

woensdag 18 december 2013

Winterbanden???

Twee maanden geleden, vlak na de race Lelystad-Enkhuizen-Lelystad, verwisselde ik de Kojak voorbanden en de Furious Fred achterband voor Schwalbe Marathon Plussen vóór en een Schwalbe Big Apple Plus achter. Ik kon er maar niet aan wennen. de banden zijn wellicht de meest lekbestendige in hun soort, ze rollen ook verschrikkelijk zwaar. Op een gegeven moment was ik er klaar mee. De reistijd tussen Leiden en Utrecht schoot zomaar een kwartier omhoog. Per saldo dus een half uur per dag, gemiddeld anderhalf uur per week. Ik ben niet vies van "extra" fietsen maar als dat betekend dat ik voor een vroege dienst een kwartier eerder mijn bed uit moet, dan zet mij dat aan het denken.

Lekbestendigheid is in de wintermaanden geen overbodige luxe. Zeker als het echt vriest dan wil ik niet in mijn bezwete fietskleding langs de kant van de weg een band moeten wisselen. Maar ik wilde ook geen snelheid inleveren ten opzichte van het begin van de herfst. Ik besloot het over een andere boeg te gooien. Voor lekbestendigheid is het belangrijk dat scherpe deeltjes niet direct het diepste loopvlak van een band raken. Er moet dus een licht profiel op de band zitten. Verder moeten de banden vooral licht van gewicht zijn en soepel rollen. Bij voorkeur ook een beetje breedte en hoogte hebben voor extra comfort. En zo kwam ik uit de de Shredda voor de voorwielen en de Thunder Burt voor het achterwiel. De binnenbanden heb ik "afgetankt" met Joe's Super Sealant. Ik hoop er de winter mee door te komen zonder zorgwekkende lekken.

Inmiddels zijn er een kleine 500 kilometer onder de banden door gegaan. De 44 mm. Shredda's geven veel grip in de bochten en tijdens het remmen. Wel lopen ze net als de F-lite's en de eerder door mij gebruikte 47 mm. Marathon's aan in de wielkasten. Hoe groot het verschil met die banden is is moeilijk te zeggen maar alle bochten kunnen nog steeds genomen worden zonder te steken. Omdat de Shredda toch een dunnere band met dunnere wangen is is dit wel iets om in de gaten te houden i.v.m. doorslijten. Robert Frischemeier uit Duitsland  reed bijna 12.000 kilometer met de Shredda's dus dat beloofd wat!



De achterband is weer van een ander kaliber. Werd tot voor kort voor wedstrijden gekozen voor een Schwalbe Super Moto of een Schwalbe Furious Fred, komt Schwalbe nu met een superlichte MTB band die sneller zou zijn dan de Furious Fred. De band luistert naar de naam Thunder Burt! Deze band zou qua grip dicht tegen de Racing Ralph leunen terwijl de rolweerstand lager is dan die van de Furious Fred! En qua gewicht is het al helemaal een lichtgewicht. 395 gram brengt'ie slechts op de weegschaal. Met de band op de maximale druk van 4,0 bar rolt'ie superlicht en accelereert'ie verschrikkelijk snel. En op glad asfalt is het net of je opstijgt, de banden zingen het uit van plezier! De grip van deze band is inderdaad van een hoog niveau. En doordat het "slechts" een 54 mm. brede band is loopt'ie ook nooit aan in de wielkast, iets dat bij een Furious Fred of Super Moto wel het geval kon zijn.




Ik realiseer me dat dit absoluut geen winterbanden zijn als ik kijk naar lekbestendigheid. Toch denk ik dat met een lekkere slok Joe's Super Sealant in de binnenband de winter best getrotseerd kan worden. Over een kleine 1000 kilometer zal ik er weer eens iets over schrijven! Tot later!

zondag 15 december 2013

Doelstelling 2013: halen of niet?

Op het moment van schrijven staat de teller van Q284 op 39.685 kilometer. Graag had ik dit jaar meer kilometers gemaakt om zodoende boven het aantal kilometers van 2012 uit te komen. Toen stopte de teller op 28.238 kilometer hetgeen een jaarkilometrage van 13.113 kilometer opleverde. Tot op heden heb ik "slechts" 11.447 kilometer weggetrapt in 2013. Met nog slechts 16 dagen in 2013 resterend zou ik dus nog 1.667 kilometer moeten wegtrappen om op 13.114 kilometer uit te komen.

2013 kent voor mij nog 10 werkdagen, alle late diensten van 13:30 tot 21:30, ideale diensten om met de fiets te forensen. 21:30 als eindtijd betekend doorgaans 23:30 thuis, nog net op tijd thuis om op tijd in bed te belanden, vraagt echter wel discipline... Van die 10 diensten is de laatste, op 31 december, een absolute no go om te fietsen. Ik wil niet op 31 december om 21:30 in de Quest kruipen en tussen het beginnende vuurwerk naar huis fietsen. Van de 10 fietsbare werkdagen blijven er dus 9 over. Van die 9 fietsbare werkdagen zit een cluster van 4 aaneengesloten werkdagen. 4 dagen achtereen fietsen (120 km. per dag) geen geen enkele vorm van herstel voor mijn spieren mits is de discipline kan opbrengen om om de dag een hersteltraining te fietsen... Sorry, mijn Quest kent maar een stand: vooruit, en zo snel mogelijk...

Maar goed, met 9 fietsbare werkdagen kan ik nog 9 x 120 km. = 1.080 km. erbij trappen, niet voldoende om op 13.114 km. uit te komen. Dan kondigd de OBT2013 (Oliebollentocht, voor de mensen die dit begrip niet kennen) zich aan. Fietsend naar Tilburg plus de OBT zelf en retour naar huis levert ongeveer 300 kilometer extra op waarmee ik op 1.380 km. uitkom... in 15 dagen... Er zijn maanden waarin ik die 1.380 km. niet eens in een hele maand haal... Meer mogelijkheden om kilometers te maken zitten er echt niet in dit jaar. Ik zal er vrede mee moeten hebben dat de eindstand van 2013 lager zal zijn dan de eindstand van het jaar ervoor. Daarentegen is het weer een mooie motivatie voor 2014, hoger uitkomen dan 2012. Mocht ik die 1.380 in een halve maand wel halen dan weet ik zeker dat een verbetering van 2012 peanuts moet zijn!

vrijdag 6 december 2013

Vrijdagmiddagbericht

Ligfiets.net heeft er een, dus waarom ik niet? Ik had al een tijdje een aantal dingen die ik wilde melden maar vond het niet de moeite waard om er een heel artikel aan te wagen. Daarom giet ik alles in een "verzamelbericht" zoals dat ook op Ligfiets.net gebeurt.

Wegbelijning

Enige tijd geleden is de gemeente Woerden begonnen met het vernieuwen van diverse stukken wegdek. Twee van die stukken liggen op mijn ww-route. Het betreft een stuk van 's Gravensloot en bijna heel Breeveld. Beide stukken waren echt aan vervanging toe. Grote stukken waar enorme hoogteverschillen in het wegdek waren, met de velomobiel goed voelbaar. Ook enorme scheuren of bulten of kuilen zorgden ervoor dat je soms moest slingeren om niet gelanceerd of gekanteld zou worden.
Het stuk Breeveld is vanaf de Steinhagenseweg tot aan de spoortunnel geheel voorzien van nieuw asfalt en tegelijkertijd keurig over de gehele afstand voorzien van keurige belijning. De kanten staan nog wat op maar ook dit is inmiddels netjes aangevuld met zwarte aarde. Een verademing om hier nu te fietsen!
 
Het andere traject is het stuk 's Gravensloot. Hiervan is slechts de helft gedaan omdat de andere helft al eerder gedaan is. Het betreft hier het stuk tussen Kruipin en Nieuwendijk. Helaas is hier nog geen belijning aangebracht, zelfs niet op de snelheidsremmende heuveltjes die midden op het asfalt aangelegd zijn. Hopelijk gaat dat wel snel gebeuren want 's-nacht's met tegenliggers is het bijna niet te doen om de berm goed in te schatten. Ook hier is het nu een verademing om de Quest hier de sporen te geven, ookal geldt hier een snelheidsbeperking van 30 km/uur.


E-one

Op Facebook volg ik al een tijdje een klein bedrijfje uit Valkenburg. Zij zijn druk doende om een elektrisch aangedreven, volledig gesloten voertuig te ontwikkelen en op de markt te zetten. Ze zijn nog druk in de ontwikkelingsfase maar ze hebben inmiddels een rijdend exemplaar waar ik een stukje in mocht rijden. Een leuke ervaring waarbij het zelfs in de verte een beetje het gevoel van velomobielrijden benaderd. Qua positie, qua bochtgedrag en qua zicht rondom. Zelfs de klein spiegeltjes doen denken dat je in een velomobiel rijdt, maar dan zonder de inspanning te hoeven leveren.






Dit bezoek aan E-one en de proefrit wil niet zeggen dat de Quest eruit gaat. Sterker nog, de Quest blijft, het is eerder de scooter (Kymco Dink) die eruit zou gaan. Omgerekend loopt de E-one onder gunstige condities 1 liter op 840 km. Met andere woorden: Voor het bedrag van 1 liter euro 95 kom je met electriciteit bijna 840 kilometer ver in dit voertuig. Er valt heel veel over te vertellen maar wil je echt weten van de hoed en de rand, de heren van E-one vertellen je graag over hun visie op E-mobiliteit. Bezoek ook eens hun website (in ontwikkeling).
Overigens nog wel leuk om te melden, en iets dat wij als Veloteurs wel herkennen: Bandenkeuze beïnvloed wel degelijk het rijbereik! Stond de E-one eerst op 20" scooterbanden, na het monteren van 20" Schwalbe Crazy Bob's (54-406) reden ze bijna 10 kilometer verder op een enkele acculading, 42 km. i.p.v. 32 km!

Nieuwe banden

Banden zijn altijd een veel beschreven onderwerp. Sinds begin vorige maand had ik de voorwielen weer op de Schwalbe Marathon plus gezet, het achterwiel ging verder met een Big Apple. Bijna direct merkte ik (weer) hoeveel meer moeite het kost om de Quest op gang te brengen. Met moeite kon ik een constante kruissnelheid van 38 km/uur bereiken. Dat de dalende buitentemperatuur daar deels debet aan is weet ik maar de banden zorgen voor het overgrote deel van de snelheidsdaling. Merkbaar vermoeider kwam ik aan op werk of thuis. Vorige week was ik er echt klaar mee. Daarom staat de Quest nu op Schwalbe Shredda's voor en een Schwalbe Thunder Burt achter. De Shredda's zijn al op diverse weblogs beschreven en ge-reviewd. De Thunder Burt is echter een vreemde eend in de bijt. Volgens Schwalbe is de Thunder Burt de snelste MTB-band verkrijgbaar. Qua profiel heeft'ie veel weg van de Furious Fred, een licht profiel in het midden van het loopvlak en een mild profiel aan de zijkant van het loopvlak. Met 369 gram is het echt een lichtgewicht onder de 26" banden. De binnenbanden zijn (uiteraard) afgetankt met Joe's Super Sealant zodat een eventuele lekke band snel gedicht wordt (of onopgemerkt blijft)
Zodra er de nodige kilometers gereden zijn met de Thunder Burt zal terugkomen op deze band voor een review, de eerste indruk is echter gelijk aan de Furious Fred. Weinig nieuws onder de zon dus.

Van Connexxion naar Qbuzz

Ook hier geldt: Wie mij volgt op Facebook wist het al maar vanaf 8 december zal ik niet meer werkzaam zijn op de verkeersleiding van Connexxion. Het vervoersgebied BRU (Bestuurs Regio Utrecht) wordt vanaf die datum bediend door Qbuzz. Dat betekend dat een deel van het personeel dat in Utrecht op de verkeersleiding van Connexxion werkzaam was, overgenomen wordt (over gaat) naar Qbuzz. Ook voor mij viel die beslissing zo uit. Na een periode vol spanning en onzekerheid kwam uiteindelijk het verlossende woord dat er ook voor mij een plekje was op de nieuwe Regionale Verkeersleiding van Qbuzz. De standplaats blijft nagenoeg ongewijzigd, Utrecht wordt nu Nieuwegein. Nieuw is voor mij de discipline "Tram". Daarvoor heb ik vorige week een intensieve training gekregen waarbij het rijden op de sneltram ook hoort. Een zeer bijzondere ervaring (Quezzzt kent het gevoel wel...) waarbij het ontbreken van een stuur het meest tot de verbeelding spreekt. 
 
In de cabine van de SIG-tram

De Weense tram

De reisafstand is een paar honderd meter langer, de reistijd een paar minuten korter. Helaas is de lokatie met het openbaar vervoer iets lastiger te bereiken maar per Quest (en per Kymco Dink) nog steeds prima te bereizen. De auto zal ik vermoedelijk nog steeds minder als 10 keer per jaar gebruiken om te forensen.

Bedankt voor het lezen, er volgt later ongetwijfeld weer een nieuw artikel!

zondag 1 december 2013

Opnieuw werkzaamheden

Een poos geleden riep iemand mij toe: "Jij sloopt ook alles" en ik moet hem toch een beetje gelijk geven... Watskeburt?

Op 11 november reed ik 's-ochtend's mijn gebruikelijk ww-rit naar Utrecht. Doordat ik regelmatig twee rugtassen meeneem in de Quest is een incidenteel licht schuren van het achterwiel in de wielkast mij niet vreemd. Echter nu kwam het schurende geluid steeds vaker terug, zelfs voelbaar. Dus na 60 kilometer op werk aangekomen toch even gekeken wat nu precies het probleem was. De kont opgetild en het achterwiel gevoel maar deze voelde niet losser aan als anders. Ook de uitlijning in de wielkast was niet anders als anders. Ik dacht dat het te wijten was aan een van de rugtassen die misschien iets te hard tegen de wielkast had gedrukt en ik besteedde er verder geen aandacht aan. Tot ik 9 uur later weer in de fiets stapte en naar huis wilde rijden. Wederom een heftig schurend geluid. Dus na drie bochten toch de Quest op de kant in het gras gelegd en opnieuw onderzoeken wat er aan de hand was. Tassen eruit, stoel omhoog, kettingschermen eruit maar nog steeds niets te zien. Totdat ik de Quest weer op zijn wielen zette en zachtjes op de muts duwde. Het ophangpunt van de swingarm op de achterbrug verdween bijna geheel in de wielkast.....

video

Dat werd dus linea recta terug naar werk om de fiets te laten overnachten en naar huis met de trein. De volgende dag ging ik met de auto en de aanhanger naar werk om de fiets op te halen. Inmiddels had ik bij Velomobielonderdelen.nl een bestelling geplaatst met materialen voor herstel.

Quest op de aanhanger. Met passen en meten past er zelfs een tweede Quest naast. Met nog de mogelijkheid om een derde Quest op het dak van de auto te vervoeren kunnen we er nog eens op uit trekken...

Thuisgekomen kon de Quest gelijk de woonkamer (annex werkplaats) in om de schade goed te analyseren. De bestelling van Wim was inmiddels ook gearriveerd. De montageplaat die op de wielkast geschroefd is blijkt zich zijdelings en bovenlangs flink door het materiaal van de wielkast te hebben gevreten. Waarschijnlijk heeft het deels te maken met het feit dat de carrosserieringen aan de binnenzijde van de wielkast (dus de kant waar het achterwiel doorheen draait) niet goed recht aangetrokken kunnen worden. Wie de wielkast van binnen goed inspecteert zal zien dat er een naad in het middel loopt waardoor de ringen een beetje scheef getrokken worden. Op de volgende foto's kun je dit duidelijk zien. De plekken waar het materiaal "witter" is, zijn de plekken waar de ringen door het glasvezel getrokken zijn.

Binnenzijde wielkast, duidelijk te zien dat er een naad in het midden loopt. De plekken waar de ringen zich in het glasvezel hebben gevreten zijn duidelijk zichtbaar. 

Op de lichte plekken was de montageplaat "in" de wielkast getrokken.

Ook hier weer duidelijk zichtbaar, de naad in het midden van de wielkast. 100% aanliggen van de montageplaat is hierdoor niet mogelijk.
 Om te beginnen ben ik de plek die hersteld moest worden gaan schuren. Natuurlijk om ervoor te zorgen dat het reparatiemateriaal goed kan binden met de wielkast, maar ook om de totale omvang van de schade goed te kunnen beoordelen. Na het schuren was de omvang van de beschadiging goed zichtbaar. Het deel glasvezel dat zich achter de aluminium montageplaat bevond kan niet meer teruggeduwd worden in z'n oorspronkelijke plek. Omdat ik er zeker van wilde zijn dat de montageplaat en de carrosserieringen 100% vlak zouden aanliggen in de gerepareerde toestand besloot ik voorzichtig te plamuren en daarna goed vlak te schuren. Natuurlijk niet zomaar plamuren, maar eerst vaststellen of de plamuur niet zou reageren met de epoxy die ik van Wim had gekocht. Dit bleek gelukkig niet het geval ;-)

Geplamuurd en glad geschuurd. Nog duidelijk zichtbaar zijn de originele gaatjes voor de montageplaat.
Omdat de montageplaat weer op exact dezelfde plaats gemonteerd moet worden (vanwege de uitlijning van het achterwiel) moest de juiste volgorde van de werkzaamheden aangehouden worden. Vanuit de binnenkant van de wielkast waren de montagegaatjes nog duidelijk zicht- en voelbaar. Vanuit deze positie kon ik ze dus weer opboren op exact de juiste plek. Daarom zou ik eerst de buitenkant (de zichtkant) van de wielkast lamineren met een stuk carbonvezelmat. Een mat van 20x23cm. bleek voldoende te zijn om ook de ronding en een stukje van de zijkant van de wielkast mee te lamineren. Door het stuk carbon een stuk groter te maken dan de "voetafdruk" van de montageplaat kunnen de krachten beter over het oppervlak verdeeld worden. Hierdoor wordt de constructie nog een stukje steviger en stijver. Ook naar onderen heb ik de carbonvezelmat een stukje laten doorlopen, wederom voor een klein beetje extra stevigheid en stijfheid. Na goed drogen was het mogelijk om vanuit de binnenzijde van de wielkast de gaatjes op de juiste plek terug te boren. Zie de foto's hieronder voor een duidelijk beeld:

Nog nat...

Na 24 uur goed droog en opgeboord.
Nadat de zichtzijde klaar was en ik zeker wist dat de montageplaat zou passen ben ik met de binnenzijde van de wielkast verder gegaan. Van het schuren, plamuren en nogmaals schuren heb ik helaas geen foto's, wel van de carbonvezelmat (wederom 20x23cm) die erin gelamineerd is. Het resultaat staat weer hieronder:

Binnenzijde wielkast.
 Wederom na goed drogen (en 4 uurtjes verwarmen) kon vanaf de zichtzijde de gaten doorgeboord worden waarna de montageplaat weer op z'n plek gemonteerd kon worden. Nieuwe boutjes, ringen (groter voor een betere verdeling van de krachten) en moertjes gemonteerd. De onderstaande foto's geven het eindresultaat weer:



Hierna kon de swingarm weer gemonteerd worden, het achterwiel weer terug op z'n plek en uitgelijnd, en de Quest schoongemaakt worden. Alle kettingschermen ook weer netjes op hun plek en klaar voor een proefrit.

Resultaat!

De eerste meters voelen goed. De achterkant reageert weer zoals het hoort, omhoog-omlaag in plaats van links-rechts. De Rissedemper staat nu wel iets te hard en ik laat er wat lucht uitlopen waardoor hij iets beter veert. Waarschijnlijk heeft de Quest een tijde "gedempt" op de beschadigde wielkast. Het aller, aller, allergrootste verschil is merkbaar in de bochten. Voorheen had de Quest nogal de nijging om een beetje "om te gaan" in de bochten. Dat gevoel is nu totaal verdwenen. Na een paar bochten is het gevoel duidelijker en de bochtensnelheid ligt echt substantieel hoger doordat er minder "rol" in de Quest komt. En tot op heden (600 kilometer verder) is dat gevoel nog steeds. Echt en enorme verbetering!

Tips

Voor het werken met carbon, epoxy en plamuur kun je prima tips vinden op YouTube. De epoxy die Wim levert is reukloos, ondanks dat ik weet dat het beter is om binnen in huis niet met epoxy te werken was het prima te doen. Ramen en deuren open (wel extra stookkosten) voor een beetje trek. Verder is het belangrijk dat je bij het lamineren ervoor zorgt dat er geen luchtbelletjes in je werk komen. Werk je met een kwast om de epoxy aan te brengen, dan krijg je bijna onherroepelijk luchtbelletjes in je werk. Met een warme föhn kun je deze laten "ploppen" maar beter is nog om met een speciaal rollertje de luchtbelletjes voorzichtig uit je werk te rollen. Dit soort rollertjes kun je in de vakhandel vinden. Wil je werken met een vachtrollertje om de epoxy aan te brengen, laat je dan goed voorlichten, niet elke roller is geschikt. Sommige rolletjes zoals de goedkope bouwmarktrolletjes smelten weg door de epoxy. Als laatste tip nog een manier om je carbonweefselmat netjes recht te knippen. Leg je matje netjes uitgevlakt voor je. Verwijder 1 streng door hem met een pincet voorzichtig uit het matje te trekken. Je houd nu een perfecte lijn over om je matje te knippen. Uiteraard moet deze streng wel op de lijn liggen waar je wilt knippen, niet een willekeurige streng. Zie onderstaande foto's.


1 streng uit het matje getrokken resulteert in een perfecte rechte lijn om te knippen
Wellicht dat jullie iets hebben aan deze uitleg en kunnen jullie het zelf ook proberen. Voor het werken met epoxy, glasvezel of carbon geldt: neem de rust en de tijd, zorg voor het juiste schoonmaakmiddel en probeer eerst op een onopvallende plek. Zeker aan de binnenkant van je velomobiel kun je weinig fout doen. Jezelf "inlezen" op fora, YouTube of bij leveranciers van materialen levert een schat aan informatie. Succes!

dinsdag 5 november 2013

Ongeleid projectiel

Zondag reed ik terug uit werk naar huis. Ik had nieuwe voorbanden gestoken omdat de Kojak's hun beste tijd hadden gehad. Een ervan was zelfs zo ver heen dat de onderliggende draden zichtbaar waren. Nu reed ik dus weer op Marathon Plussen en dat was goed te merken. De vaart was er wel een beetje uit.

Het kost altijd even wat moeite om mij eroverheen te zetten en te accepteren dat het allemaal wat minder snel gaat. En gelukkig ging het allemaal niet zo snel want tussen Bodegraven en Zwammerdam spotte ik in de verte drie meisjes die drie honden aan het uitlaten waren op het fietspad. Ruim van tevoren toeterde ik meerdere malen maar er leek geen actie te komen. Op zich was er genoeg ruimte om te passeren dus met onverminderde vaart reed ik door. Plotseling rukt een kleine Jack Russell (het ongeleid projectiel) zich los en stormde op de neus van mijn Quest af. Vol ging ik in de ankers en ik voelde mijn voorwielen blokkeren. Mijn ervaring met wegsturen zijn niet best omdat honden vaak op het laatste moment toch nog uitwijken, ik bleef dus rechtdoor "glijden". De kleine Jack Russell bleef echter ook onverminderd koers houden richting mijn Quest, een aanrijding kon ik helaas niet voorkomen. Boenk boenk ging het. Ik voelde de kleine onfortuinlijke Jack Russell onder de Quest door rollen. De jongedame die hem uitliet kwam geschrokken aanrennen en ontfermde zich over het hondje.

Ze wilde gelijk weglopen zonder verder even een gesprekje aan te knopen. Ik riep haar daarom te blijven staan en niet weg te lopen. Het was duidelijk dat de jongedame net zo geschrokken was als het hondje en ik. Ik deed de kap af en liep naar het meisje toe. Ze had de Jack Russell op haar arm en ik zag gelijk bloed uit het nagelbed van het hondje komen. Verder leek hij geen andere verwondingen te hebben. Wel had hij duidelijk schrikm hij beefde en rilde en was voor een Jack Russell extreem kalm. Ik vertelde de jongedame dat ik nog even de schade aan mijn Quest wilde bekijken voordat ik weer door zou rijden. Gelukkig zag ik geen enkele beschadiging, waarschijnlijk mede door de verstevigingsribben in de neus van mijn Quest.

We hebben geen gegevens uitgewisseld, of dit verhaal nog een staartje krijgt weet ik niet, ik rij 6-8 keer per week over dat fietspad, vermoedelijk kom ik de bewuste Jack Russell nog wel een keer tegen, eens zien hoe hij dan reageert.

woensdag 23 oktober 2013

Rondje Amsterdam Sloten

Al tijden stond'ie op mijn verlanglijstje: het rijden op de Wielerparcours van Sloten. Nu had ik van werk een aantal dagen vrij dus besloot ik een stukje te freewheelen. Lekker niets moeten en geen vaste route in mijn hoofd, maar wel met een doel: Sloten. De route begon uiteraard thuis in Leiden en ging via Oegstgeest en Warmond naar het fietspad langs de A44. Hier reed ik noordelijk richting de Kaag, door naar de Hoofdvaart richting Nieuw Vennep. Ik had mijn camera meegenomen om de bijzondere bruggen over het kanaal langs de Hoofdweg te fotograferen maar wegwerkzaamheden verplichtte mij om een andere route te nemen. Het werd de Rijnlanderweg, een verschrikkelijke weg voor velomobielen. De tegels liggen er schots en scheef en het merendeel van de putdeksel lijken minimaal 5 cm. verzakt. Uiteindelijk kwam ik dan wel aan bij Hoofddorp bij de Geniedijk.

Geniedijk Hoofddorp

De Geniedijk bij Hoofddorp was tot 1963 een actief onderdeel van de Stelling van Amsterdam. Tegenwoordig staat de Geniedijk op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Op de dijk grazen schapen en het geheel ziet er redelijk verzorgd uit. Bovenop de "Batterij aan den Sloterweg" zijn twee recreatiemogelijkheden gecreëerd. Hier kunnen wandelaars en fietsers even rustig zitten en genieten van het uitzicht en de stilte... NOT!!! De grote, hoge kantoorbebouwing schurkt tegen de oude Geniedijk aan. Als de tussenliggende sloot gehalveerd zou worden zou de gemeente Hoofddorp waarschijnlijk nog dichter tegen deze overblijfselen van de Stelling van Amsterdam aan bouwen. Grond is duur en de lokatie gewild. Hopelijk blijft de andere kant van de Geniedijk onbebouwd en geschikt voor grazend vee of landbouw. Overigens worden de twee recreatiemogelijkheden (in de vorm van een cirkelvormige bank) meer bezocht door drankorgels en graffitijeugd. Het ligt er werkelijk bezaaid met flessen Eristoff, lege verpakkingen van sigaretten, viltstiften, zakken chips en snoepwikkels. De bezoekers van deze plekken hebben duidelijk geen respect voor deze plek! De schapen lijken het overigens prima te vinden, zij komen mij even hallo zeggen en willen een aai over hun bol. Mijn CYWOL-Quest vinden ze maar matig-interessant.

Een keurig informatieplaquette met uitleg over de Stelling van Amsterdam

Schapen komen even buurten: Op de achtergrond: Schiphol

De goede kant, met uitzicht over de polder. In de verte: Nieuw-Vennep

Slechts een van de vele stapels lege drankflessen


De route ging verder door een stukje Bedrijvenpark Beukenhorst Zuid en Beukenhorst Oost, Kruisweg overgestoken (het was gewoon groen voor mij, hoefde niet te wachten!) en rechtsaf richting Schiphol. Onder de A4 door linksaf, op weg naar het inmiddels veel beschreven fietstunneltje (Beekie en Gerrit en Ed schreven er al eerder over. Dat tunneltje was vrij gemakkelijk te vinden, gewoon de bordjes Amsterdam aanhouden... tot ik op deze jongens stuitte...





Houten fietsen van Bough Bikes... Eenmalig registreren op een website, daarna het unieke nummer van de fiets en de lokatie doorgeven en je kunt drie uur lang gratis fietsen. Op het moment dat ik de fietsen stond te bewonderen en fotograferen werd er net eentje opgehaald. Wat blijkt: De fietsen worden geassembleerd bij Paswerk, een sociale werkplaats nabij Cruquius. Daar zijn per ongeluk de 28" voordragers op de 26" fietsen gezet met als gevolg een bagagedrager die schuurt tegen het balhoofd. Behalve dat dat weerstand oplevert ontstaan er ook kale plekken. En dat wil je niet bij houten fietsen die dag en nacht buiten staan! De man die de fietsen kwam ophalen is de zoon van de bedenker van de Bough Bikes. Aardige knul, heeft nog even wat verteld over de fietsen. Ondanks het leuke gesprek moest ik toch weer verder, ik had een afspraak met "Sloten".

Fietserstunnel Schiphol

Ik vond het tunneltje en zoals dat hoort maakte ook ik er een filmpje van. Marcel scheurde door de tunnel met zijn groene komkommer, ik doe het in mijn gele banaan! Ter informatie, achter de raampjes die op het filmpje rechts te zien zijn ligt een busbaan.

Eenmaal uit de fietserstunnel kijk ik naar links. Er rijdt een witte Ford. In die witte Ford zit een blonde dame, ze kijkt naar rechts. We zien elkaar... Een blik van herkenning! Een collega die ik eigenlijk alleen ken van "telefonisch contact" op werk en van Facebook... We zwaaien (voor zover dat gaat met een Sinnerkap op) en ik besluit maar even door te rijden naar "Stalling 75". Effe hallo zeggen. Het werd ook echt even alleen "Hallo" want ze moest aflossen, maar niet voordat ze een foto had gemaakt. Want hoevaak zie je nou RJ met zijn Quest rijden??? Bijna nooit dus! En passant kon ik mijn linker Kojak nog even bijpompen, die was zacht maar door Schwalbe's Doc Blue hoefde ik niet te wisselen, alleen wat wind erbij pompen.

Bron: Busje komt zo ;-)
Nou, dit was toch echt te laatste stopplek voor Sloten. Vanaf "Stalling 75" is het nog maar een klein stukje naar Wielerparcours Sloten. Een paar minuten later stond ik dan ook voor de deur. Ik werd er tegengehouden door twee bewakers. Pontificaal stonden ze voor me met opgeheven hand: "Stoppen!" luidde het bevel, en dat deed ik ook. Bleek dat de heren nog nooit zo'n fiets van dichtbij hadden gezien en dit was een uitgelezen mogelijkheid om daarvan te profiteren. Ze wilde er zelfs mee op de foto!!! Geweldig. Ik vroeg ze of de wielerbaan open was maar het antwoord was "Nee". Ze dachten dat ik het over de binnenbaan had, daar is nu de zesdaagse van Amsterdam gaande. De buitenbaan bleek wel gewoon toegankelijk en ik mocht doorrijden. Eindelijk!!!

Sloten en CycleVision

Voor de lezers die het Wielerparcours Sloten niet kennen: hier werd voorheen CycleVision gehouden. CycleVision is nu verplaats/verhuisd naar Lelystad en Wielerparcours Sloten lijkt in de vergetelheid te raken. Althans, sinds ik liggend fiets heb ik nog nimmer een wedstrijd op dit parcours voorbij zien komen. En dat is jammer want het is een schitterende baan waar zowel velomobielen als open liggers een schitterende strijd kunnen leveren. De baan is breed en lang, veel rechte stukken en mooie lange bochten, ze kunnen allemaal op 40+ km/uur genomen worden. Nu het herfst is ligt de baan vol bladeren maar toch is het er schitterend! Bruine en gele bladeren aan de bomen, afgewisseld met groen. Ik heb een filmpje van de ronde gemaakt zodat iedereen die de baan niet kent kan meegenieten. Laat de beelden voor zich spreken!



Ik ken de Wielerbaan Sloten van de weblog van Mango 098, hierin beschrijft Reinier (nu beter bekend met zijn Velomobiel Quoi) de 6-uurs race. Een mooi stuk tekst, je moet het maar eens lezen. Hopelijk pakt het wedstrijdcomité van de NVHPV deze baan weer eens op voor een wedstrijd. Een lange race zoals de 6-uurs wedstrijd zou een mooie brug zijn tussen alle 1-uurs races en bijvoorbeeld de 24-uurs race op Zandvoort of zoals die in Duitsland nog weleens georganiseerder worden. Uiteraard met alle respect voor de drie-uurs race die vaak op het programma staat bij CycleVision, voor een dergelijke race heb je toch een breder, ruimer parcours met minder bochten nodig dan Flevonice of het baantje naast de RDW-baan.

Terug naar huis, Ringvaart West

Enfin, Wielerparcours Sloten kan afgestreept worden van mijn #bucketlist. Het werd zo langzaamaan tijd om de route naar huis op te pakken. Ik koos voor een recht-toe-recht-aan benadering, het werd dus Rondje Ringvaart, tegen de klok in. Wind tegen, wind van opzij, inmiddels aangewakkerd tot een flinke kracht 5 of 6. Regelmatig plukt de wind aan mijn Quest maar ondanks dat ik inmiddels 6 kilo ben afgevallen blijf ik toch nog met alledrie de wieltjes op de vloer. Fantastisch hoe een velomobiel door de wind klieft. Fietsers, wielrenners, zelfs scooterrijders passeer ik met ogenschijnlijk het grootste gemak. 44 km/uur, wind tegen, hartslag 150, niet slechts! Ik passeer ook nog even het Stoomgemaal Cruquius en besluit er nog een paar plaatjes van te schieten. Laat de foto's voor zich spreken want de letters zijn op!