zaterdag 12 januari 2013

Wie schrijft die blijft

Als je je velomobiel gebruikt zoals ik dat doe, dan rij je eigenlijk altijd dezelfde route: woon-werk en werk-woon. Na een aantal maanden is het routine geworden en valt er eigenlijk niet zoveel meer over te bloggen. Blogs worden minder aangevuld met verhalen, blogs worden minder vaak gelezen en gevonden en sterven uiteindelijk een stille dood. "Wie schrijft die blijft" zal ik maar zeggen.

Dus schrijf ik over de incidentele "vrije" rit, het onderhoud aan de Quest, de ideeën die ik heb om de Quest sneller te maken (voor zover dat wiel niet al uitgevonden is) en alles wat er maar voorbij komt en ik de moeite waard vind om te melden. Zelden komt het nog voor dat er over een woon-werk rit iets zinnigs of leuks te melden is. Toch waren de afgelopen twee dagen Leiden-Utrecht en vice versa 240 kilometer "vol" met belevenissen.

Zo werd ik vrijdagochtend in alle vroegte in Alphen aan den Rijn op de Hoorn aangehouden door oom agent. Uiteraard vanwege het feit dat ik gebruik maakte van de hoofdrijbaan in plaats van het naastgelegen fietspad. In eerste instantie kwam hij mij tegemoet rijden in zijn opvallende surveillanceauto. Nadat hij mij gepasseerd was zag ik in mijn spiegel al gauw zijn remlichten opgloeien en zijn knipperlicht aan gaan. Hij keerde om een kwam achter mij aan. Ik reed op dat moment ergens hoog in de 30 km/uur. Hij reed in eerste instantie achter mij aan omdat hij er niet voorbij kon, maar zodra de mogelijkheid zich voordeed kwam hij naast mij rijden. Door het geopende rechter zijraam kwam het volgende gesprek op gang:
Politieagent: "U moet op het fietspad rijden!"
Ik: "Ik hoef niet op het fietspad te rijden!"
Politieagent: "Waarom hoeft u niet op het fietspad te rijden?"
Ik: "Fietsen op meer dan twee wielen en breder dan 75 cm. zijn niet verplicht om van het fietspad gebruik te maken"
Politieagent: "Ik vind het levensgevaarlijk, u bent vast levensmoe!" (sinds wanneer mag een politieagent bij een staandehouding zijn persoonlijke mening geven? Hij houdt mij toch staande vanwege een FEIT? Zijn persoonlijke mening doet er niet toe.)
Ik: "Ik heb een kopie van het wetsartikel bij mij, wilt u het inzien?"
Politieagent: "Doet u dit overdag ook in het drukke verkeer?" 
Ik: "Nee, dan verkies ik het fietspad boven de hoofdrijbaan"
Politieagent: "Okay, ik wens u een goede reis verder"
Ik: "Dank u, u nog een goede wacht"
Hij startte zijn motor weer en ging er vandoor. Ik kon weer heerlijk verder over de hoofdrijbaan en vroeg mij af wat er nu in zijn hoofd omging. Baalde hij? Ging hij overleggen met collega's? Geeft hij dit voorval door aan de meldkamer? Ach, ik mocht tenminste mijn reis voorzetten over de hoofdrijbaan, en daar maakte ik dankbaar gebruik van. Let wel, dit speelde zich af in alle vroegte, om 04:00 uur!!!

De reis ging verder door Alphen aan den Rijn, via de Prins Bernhardlaan (Hoofdrijbaan) linksaf naar de Willem de Zwijgerbrug. Vlak voor mijn neus gingen de lampen van de brug branden. 04:05 uur en de brug gaat gewoon voor mijn neus open! Twee binnenvaartschepen lagen klaar om door te varen, en ik mocht stoppen. Vanwege de buitentemperatuur die rond het vriespunt lag (stilstaan is geen optie) besloot ik om om te keren en een andere route te nemen langs het station van Alphen aan den Rijn naar de hefbrug. Deze was gelukkig gesloten en ik kon mijn rit naar Utrecht probleemloos vervolgen. Dit zorgde wel voor 3 extra kilometers. In plaats van grofweg 59 kilometer kwam ik in Utrecht uit op bijna 62 kilometer.

Op de terugweg van Utrecht naar Leiden kwam ik op Geestdorp bij Woerden een ruiter met een paard aan de hand tegen. Ik stopte zoals ik dat altijd doe en werp mijn handen uit de Quest. De ruiter vroeg of ze met haar paard even mocht komen snuffelen. Ik heb daar geen problemen mee en de ruiter komt met haar paard naderbij. Door zelf ook tegen het paard te praten en handbewegingen te maken heeft het paard snel door dat ik geen roofdier ben, maar gewoon een mens in een raar geel ding. Het paard snuffelt aan mijn hand, aan mijn koplamp en aan mijn spiegel. Damp stijgt op uit zijn grote neusgaten waar een van mijn koplampjes later bijna in verdwijnt. Het paard lijkt het goed te vinden, ruikt nog wat langs mijn fiets en draait dan zijn hoofd weg. De amazone is dankbaar dat ik gestopt ben en voor het feit dat ze even met haar paard mocht komen snuffelen. Beide vervolgen we onze weg. Een stukje verder heb ik een binnenpretje: "Ben ik nou helemaal besnuffeld...?"

Vandaag (zaterdag 12-1-2013) Was de heenreis naar Utrecht er eentje uit velen. Okay, het was wel koud, in de Quest was het gemiddeld 4 graden. Aangenaam vertoeven is anders maar mijn dagelijkse portie serotine maakt een hoop goed. De terugweg ging een stuk vlotter. Kruissnelheden rond de 37 km/uur zijn goed vol te houden bij een hartslag van ongeveer 14o slagen per minuut. Dat is voor mij net aan de bovengrens van de vetverbrandingszone. Ja, ook dit jaar is er weer een voornemen om wat kilo's kwijt te raken. En wonder boven wonder zijn de eerste resultaten al geboekt. Na de oliebollentocht bleek ik ergens onderweg 3 kilo te zijn kwijtgeraakt. Ik heb ze nog niet allemaal teruggevonden, 1 kilo is nog spoorloos en dat wil ik graag zo houden. 

Even later op de Steekterweg tussen Zwammerdam en Alphen aan den Rijn rij ik heerlijk "ontspannen" met 38 km/uur over het fietspad. In mijn rechter oor hoor ik al een poosje dat er een auto of een busje op de hoofdrijbaan naast mij blijft rijden. En ergens gaat er dan onbewust een knop om. Langzaam stijgt de snelheid en ik kijk opzij. Een Volkswagen Transporter type "stoere bouwvakker" met grote wielen en veel chroom wordt bezet door drie stoere kerels die allemaal naar links kijken, daar waar ik rij. Drie grote, brede timmermansduimen gaan omhoog en drie grote glimlachen komen mijn richting op. Leuk! Langzaam hoor ik het geluid van de turbo aanzwellen en dociel glijdt de Transporter van mij weg. Ze rijden echter niet veel harder dan ik dus ik besluit een stukje mee te rijden. Als ze mij weer doorhebben, zo naast hun busje zie ik de verwondering in hun ogen; "Dit kan niet!!" zie ik ze denken. Okay, tijd voor een Huzarenstukje Velomobielkunde. Ik geef de Quest de sporen en hoor de Schwalbe Marathon Plus voorbanden gieren van plezier, zo hard zijn ze nog nooit gegaan. De snelheid klimt naar 50 km/uur... 51 km/uur... 52,5 km/uur... 53,5 km/uur... De koek is op, het fietspad ook trouwens. Het raampje van de Transporter staat inmiddels wagenwijd open en er wordt mij toegeroepen: "60 km/uur, dat is toch niet normaal!!!" waarop ik denk "niet voor jullie, maar voor een beetje velonaut wel." Ik steek mijn duim op als bedankje voor deze leuke opsteker. Op de rotonde heb ik voorrang en deze krijg ik ook ruimschoots. Wederom duimen omhoog uit het busje, en om dan maar even in Facebook-termen te spreken: "Vind ik leuk!" De rest van de rit was dan weer van het type "Been there, done that", dus weinig te melden... Maar zodra er wel weer iets te melden is... lees je het hier!

Tot later!

maandag 7 januari 2013

Onwinterse temperatuur, zomerse snelheid

Meteorologisch zou het winter moeten zijn maar de thermometer geeft onwinterse temperaturen aan. 8 graden... boven nul wel te verstaan. En met die temperatuur is het natuurlijk heerlijk fietsen. Één shirtje met lange mouwen en één shirtje met korte mouwen (en natuurlijk een broek) was voldoende om toch al badend in het zweet op werk aan te komen.
Om 03:05  vertrok ik uit Leiden om nog geen 1 uur en 35 minuten later in Utrecht weer uit te stappen.

Ondanks dat het ietwat mistig was waardoor het op hogere snelheiden in het schijnsel van 2 x 10 Watt ijskoud LED-licht lastig was om de stoepranden in bochten goed te zien, kon de snelheid er goed in blijven. Met een gemiddelde snelheid van 38,0 km/uur over 58,4 km. en een tijd van 1:32 :29 was ik blij verrast en ook licht verbaasd. Een tijd als deze is er een waarvoor ik in de zomer nog weleens flink moet trappen. En dan staat mijn Quest ook nog op F-lites terwijl er nu toch minder lichtlopende Marathon Plussen onder mijn Quest liggen.

Op de Hoge Rijndijk in Leiden kwam mij nog politie tegemoet rijden. Zich afvragend wat voor voertuig er achter die twee immense koplampen schuil ging, stopten ze om eens goed te kijken. En aan het feit dat ze na het passeren zelf ook hun weg weer vervolgden maak ik op dat het met mijn verlichting wel goed zit (of in ieder geval niet fout!)

Tot later! 

vrijdag 4 januari 2013

Conversie 26" naar 28"

Ik schreef er al eens eerder over op Googlegroups; het 26" achterwiel met 60mm. brede Schwalbe Super Moto vervangen voor een 28" achterwiel met 23mm. smalle Schwalbe Ultremo ZX. Op Googlegroups werd al gediscusieerd over de zin en onzin van deze conversie. Dat laatste weerhoudt mij er echter niet van om toch een poging te wagen.

Het 26" achterwiel met 60mm. brede Schwalbe Super Moto heeft een omtrek van 2160mm. De Quest staat met deze band iets hoger boven het wegdek dan wanneer er een smallere, minder hoge band gemonteerd is. Als er op de standaard VM.nl velg een smalle 26" raceband gemonteerd word komt de Quest een stuk dichter bij het asfalt te liggen. Vooral bij verkeersdrempels zou dit merkbaar kunnen zijn. Een 28" wiel met een 23, 25 of 28mm. raceband haalt (bijna) dezelfde omtrek en zal derhalve even hoog staan als de configuratie waar ik nu mee rij. Het comfort zal door de mindere bandhoogte wel wat teruglopen maar met het goed onderhouden van de veerpoot moet het comfort enigszins te handhaven zijn.

De door mij gekozen velg is een Gipiemme Pista A40. Specifiek een pista velg in verband met het ontbreken van een remvlak (is puur estetisch). Verder heb ik ook specifiek voor een hoge velg gekozen zodat het goed mogelijk blijft om wieldoekjes te blijven gebruiken. Verder biedt een hoge velg (hopelijk) meer stijfheid. Op de afbeelding zie je het verschil tussen beide velgen, in dit geval wordt de Gipiemme Pista velgeleken met de standaard 26" velg van VM.nl.

Voor nu blijft het even hierbij. Een nieuwe naaf en alle andere toebehoren volgen snel zodat ik een wiel kan bouwen. Zodra er ontwikkelingen zijn horen (lezen) jullie het hier!