maandag 13 mei 2013

Weg, weg, wegwerkzaamheden

De winterse omstandig hebben de nodige schade aan het asfalt veroorzaakt. Dichtgeteerde scheuren liggen weer open, kuilen, gaten, bulten, hobbels en bobbels. Allemaal ongemakken waar we ondanks onze volgeveerde velomobielen mee te maken krijgen. En nu zijn de heren en dames wegwerkers vollop aan het werk om de schade te herstellen. Scheuren worden weer dichtgegoten met teer, gaten worden gevuld met asfalt, bulten worden afgeslepen. Dat betekent dat ik van tijd tot tijd mijzelf vastrij op wegwerkzaamheden, grondwerkzaamheden of voorbereidende werkzaamheden. De meeste zijn vooraf aangekondigd maar sommige leveren slechts wat oponthoud op en worden dus niet aangekondigd. Weer andere werkzaamheden worden niet aangekondigd omdat er een duidelijke omleiding is ingesteld. Vandaag was het 4 keer prijs! Van de eerste ben ik vergeten om een plaatje te schieten maar van de andere drie wist ik op tijd aan mijn camera te denken. Hoe vervelend het oponthoud door de werkzaamheden ook is, uiteindelijk pluk ik (plukken we) daar weer de vruchten van. Het wegdek wordt weliswaar een "patchwork" van plakkaten asfalt en stroken teer, alles beter dan de gaten in het wegdek. Hieronder een kleine impressie vanaf mijn "flightdeck".

Kortsteekterweg tussen Alphen aan den Rijn en Zwammerdam

Noordstraat te Bodegraven

Rietveld tussen Nieuwerbrug en Woerden
Tot de volgende keer!

donderdag 9 mei 2013

Hemelse rit

Hemelvaartdag, een dag waarop de meeste van ons vrij zijn. Genieten van het mooie weer, wandelen door het bos (of de meubelboulevard), of gewoon een dagje niets doen. Echter niet voor mij. Voor mij staat er een late dienst als planner op het programma. En omdat mijn Quest weer (bijna) helemaal in topconditie verkeert beloofd het een mooi ritje te worden. Hoogtepunt van de rit was toch wel de "wedstrijd" met een vijftal motorrijders. Tussen Bodegraven en Woerden geldt een maximum snelheid van 60 kilometer per uur, ik reed (voor de verandering) op het fietspad rond de 50 kilometer per uur. De eerste motorrijder hield bij het passeren een beetje in om te zien wat hij nu eigenlijk passeerde. Dat is natuurlijk koren op mijn molen en het gas ging erop. Ook bij de motorrijders ging het gas er voorzichtig op en samen kropen we naar de 55, 56, 57 kilometer per uur. Even moest ik inhouden omdat er  een flauwe bocht in het fietspad zit maar daarna besloot ik een "alles-of-niets" te spelen. Dus schakelde ik door van 52-15 naar 52-13 en gaf vol gas. Over het fietspad racete ik de motorrijders voorbij (goed getimed, er stond een snelheidscamera) en uiteindelijk kwam ik er achteraf achter dat mijn maximum snelheid 64,8 kilometer per uur bedroeg ;-) Daarna heb ik de motorrijders moeten laten lopen vanwege een heleboel melkzuur...


Onderweg in Woerden moest ik nog even stoppen voor een paar amazones te paard. Ze waren er overduidelijk blij mee en gingen in rustige draf voorbij. Wel kreeg ik twee argwanende blikken van de paarden maar na een vriendelijk "geklak" met mijn mond liepen de rustig (gerustgesteld) door. En eindelijk, eindelijk had ik de tegenwoordigheid van geest om een foto te schieten van de situatie.


Weer een stuk verder, in De Meern zag ik allemaal hardlopers aan de overkant van het water. Blijkbaar een hardloopwedstrijd. Het staartje van de hardloopwedstrijd kon ik nog net op de gevoelige plaat vastleggen.


Vanavond om 23:30 zit mijn dienst er weer op en vang ik de laatste 60 kilometer van de dag aan. De koplampen heb ik beide weer voorzien van booskijkers om het strooilicht naar boven iets af te bakenen. Hopelijk hebben de automobilisten er ook weer wat baat bij ;-)


woensdag 8 mei 2013

Rondje " Stallingen"

Ik had al een tijdje het idee om een rondje te maken langs een aantal stallingen van Connexxion. Gewoon, om even te zien waar ik het over heb tijdens mijn werk als medewerker Regiecentrum Openbaar Vervoer. Vandaag had ik een dag vrij en gisteren kreeg ik mijn wielen van VM.nl binnen. Alle reden dus om vandaag van de gelegenheid gebruik te maken en te genieten van het mooie weer. De gisteren gemonteerde wielen voelen strak aan en de remmen geven genoeg vertrouwen om zonder gereedschap op stap te gaan. Later zou blijken dat dit een goede beslissing was want de wielen gaven geen krimp en de remmen konden aan het stuur gefinetuned worden. Overigens. de velgen die VM.nl nu gebruikt heeft zijn dezelfde velgen die al 14.000 onder de Duo-Quest dienst doen. Het zijn Rigida Big Bull velgen, wegen bijna 500 gram per stuk en het zijn gebuste velgen. De busjes zorgen ervoor dat de trekkracht van de spaken beter verdeeld worden over het spaakgat. Het velgbed is 26 mm. breed en is daarmee 1 mm breder dan de brede velgen die standaard door VM.nl worden gebruikt. Nu mijn Quest met twee nieuwe voorwielen bijna 400 gram zwaarder is geworden wordt het tijd om de wielkasten maar weer eens te legen. Zodoende compenseer ik weer wat voor het toegenomen gewicht van de wielen ;-)

Alvorens ik kan vertrekken moet ik nog even wachten op de ophaaldienst van het Bromfietscentrum. Toen mijn Quest "voorwielloos" stond besloot onze scooter ook de brui eraan te geven. De scooter werd om elf uur opgehaald, rond kwart over elf laat ik mij in de Quest glijden en zet koers richting bloembollenvelden Noordwijk(erhout). Op de eerste velden zijn de bloemen al ontdaan van de kleurige blaadjes. Een paar honderd meter verderop zijn nog wel wat bloemen in al hun kleurenpracht te zien. De route volgt eigenlijk parallel aan de N206 richting Haarlem, de eerste plaats van bestemming. Door Noordwijkerhout is de route aan de oostkant van de N206 iets gewijzigd als gevolg van een nieuwbouwwijk. Gelukkig laat de weg zich raden en komt het allemaal vanzelf weer goed. Na Noordwijkerhout zet ik koers richting De Zilk. In de Zilk ligt nog een mooi bloemenmozaik ter ere van de troonswisseling van 30 april jl. maar ik ben niet zo'n plaatjesschieter. Het moeten stoppen, uitstappen, foto maken, instappen en weer op gang komen is niet mijn ding, ik hou meer van doorrijden. Door De Zilk volg ik de route van lijn 90, mijn favoriete buslijn welke ik vroeger reed toen ik nog buschauffeur was.

Na De Zilk volgt Vogelenzang, een dorp waarbij op de doorgaande weg flinke drempels liggen waarvoor je echt even in de remmen moet. Vlak voor de bebouwde kom twijfel ik nog even of ik de weg langs het kanaal neem of door "het bos". Ik kies voor de laatste. Ik volg hierbij niet het fietspad maar gewoon de hoofdrijbaan. Ter plaatse geldt 50 km/uur en ik kruis met 46 km/uur richting Heemstede. Toch gaat het de automobilisten achter mij blijkbaar niet snel genoeg. De eerste rijdt vrij kort achterop maar haalt wel keurig ruim in. De tweede vind het nodig om vol gas en krap in te halen en daarbij ook nog heftig te claxonneren. Blijkbaar heeft niet iedereen een lidmaatschap van de ANWB ;-)

Door Heemstede volg ik nog steeds de route van lijn 90 richting Haarlem NS. Ook langs de Haarlemmertrekvaart is er een ongeduldige, eencellige motorrijder die met open uitlaat en vol gas vlaklangs uitaccelereert. Soms zou ik weleens willen wisselen met dit soort lui en dan ervaring uit te wisselen. Eens zien of ze het dan nog kunnen waarderen... Ik passeer de oude stalling van de NZH aan de Haarlemmertrekvaart waar nu het NZH Museum gevestigd is. Ook de moeite waard om eens te bezoeken met de kids (note to myself). Hierna ga ik rechtsaf richting de Wagenweg, Tempelierstraat en de Raak, allemaal lokaties waar ik voorheen nog met de bus reed. Nu glij ik er soepel langs in de Quest, op weg naar de eerste stalling: Haarlem. Deze ligt in de Waarderpolder, een industriegebied langs de spoorlijn Amsterdam-Haarlem. Als ik zeg: Ikea, dan weten de meeste misschien wel welke ik bedoel. Het leuke van het bezoeken van een stalling is dat ik eindelijk eens gezichten bij de stemmen krijg. Niet dat het er nu zwart ziet van de chauffeurs of van het kantoorpersoneel maar toch heb ik een paar handjes kunnen schudden. Na een paar korte babbeltjes en nog een paar tips van een van de mensen ter plaatse wil ik weer verder gaan. Net op dat moment komt er nog een "gouwe ouwe" binnenrollen. De 1000, een Leyland Verheul uit de tijd dat de mannen en de sturen nog van staal waren. De tijd waarin chauffeurs moesten gaan staan om het stuur te draaien en de bus de bocht om te dwingen. Omdat ik toch nog buiten de Quest sta is het een mooi moment om daar een plaatje van te schieten. Daarna vertrek ik voor de volgende stalling: Schiphol.

De route volgt een deel langs de oude Schipholweg, althans, dat ben ik van plan. Ik kom aan de verkeerde kant van het kanaal terecht. althans, dat dacht ik. Ik kom uit in Vijfhuizen en hou Hoofddorp/Schiphol aan terwijl ik voor het doorrijden beter Zwanenburg had kunnen aanhouden. Dat laatste was een stuk sneller geweest, dat is namelijk onderdeel van het rondje Ringvaart. Helaas was ik door het vele draaien en keren mijn oriëntatie volledig kwijt en moest ik het doen met de ANWB bewegwijzering. Deze stuurde mij door Hoofddorp en vervolgens via de Hoofdweg (Route lijn 145) richting Badhoevedorp. Joepie, doordat ik deze lijn "ken" weet ik nu de snelste weg naar de stalling Schiphol. Deze is dan ook snel gevonden. Op de stalling even een kort babbeltje gemaakt met de chef werkplaats omdat we die frequent aan de lijn hebben. Toch plezierig om even een plaatje te hebben bij de stem. Verder nog even handen geschud met een oud collega die nu weer full-time op de stalling Schiphol werkt. Daarna weer snel in de Quest gekropen voor de derde en laatste tussenstop van het rondje "Stallingen": Uithoorn.

Met de route naar Uithoorn kruis ik het pad van de drie Almeerse musketiers Theo, Erwin en Jurren. Van de drie Strada-piloten is geen spoor te bekennen, volgens mij werken ze alledrie achter de douane, een plek waar je zonder Schipholpas niet mag komen. Wellicht heeft een van de drie mij nog zien oversteken bij de brug naar het Amsterdamse Bos. Ik hou het Amsterdamse Bos links en rij richting de Legmeerdijk welke mij in een rechtte lijn naar Aalsmeer zal brengen.Bij de Bloemenveiling Aalsmeer sla ik eenmalig linksaf en kom dan zonder problemen in Uithoorn aan. De stalling Uithoorn kan niet gemist worden. De bussen zijn goed zichtbaar vanaf de N201 en de stalling is dan ook snel gevonden. Ook hier maak ik weer even een babbeltje met deze en gene. Maar zoals altijd, bussen moeten rijden en niet stilstaan, en er moet gewerkt worden. Het bezoekje aan Uithoorn is dan ook van korte duur, mede omdat ik weer op tijd thuis moet zijn om de kinderen te halen.


Vanaf Uithoorn voert de route via de Vuurlinie (zeer slecht wegdek, regelmatig schuin rijden) via Kudelstaart (wilde even een plaspauze inlassen bij mijn schoonmoeder maar ze was niet thuis) en Bilderdam. Na Bilderdam toch maar even gestopt om te wildplassen en een banaan naar binnen te werken. De schaapjes in de wei hadden hun winterjas nog aan maar leken daar niet onder te lijden. Binnenkort zullen ze wel onder handen genomen worden om vervolgens weer gekortwiekt de wei in gestuurd te worden. Aan de overkant van het water lag een woonboot, erg scheef. Nog niet echt goed uitgebalanceerd. Vermoedelijk was deze boot niet bewoond maar was deze net afgebouwd. Hoogstwaarschijnlijk is dat ook de reden dat er nog geen ballast in de bak ligt, volgens mij wordt dat meestal pas gedaan nadat de boot bewoond is. Dit in verband met de plaatsing van meubels welke door hun plaatsing van invloed zijn op het zwaartepunt van de boot.

Via Leimuiden voert de route verder richting Nieuwe Wetering en Rijpwwetering, Oud Ade, en Leiderdorp. Dan zit de rit er weer op. 113 kilometer bij een bescheiden gemiddelde snelheid van 31,5 kilometer per uur. Niet snel, wel ontspannen. Tot ziens!

zaterdag 4 mei 2013

Een onverwachte wending

Postte ik gisterochtend nog op Facebook dat het een mooie dag was om was aan het onderhoud aan de Quest te verrichten, zo sta ik anderhalf uur later zonder voorwielen. Whatskeburt?

De laatste rit van Utrecht naar Leiden was een hachelijke onderneming. Tijdens een flinke remactie voor een plotseling remmende auto voelde ik mijn buitenremkabels letterlijk knakken. Het remvermogen werd gereduceerd tot ongeveer 30%. Zelfs het bijstellen met de schroefjes bij de remhevels mocht niet meer baten. De resterende 40 kilometer naar huis heb ik voorzichtiger gereden dan ooit tevoren. Dat ik mijn remkabels moest vervangen omdat de buitenkabels doorgesleten waren, dat wist ik al, maar dat het zo erg was had ik niet verwacht. Blijkbaar was die ene remactie de druppel die de emmer deed overlopen. Nu kon ik er echt niet meer onderuit, er moest hoognodig onderhoud uitgevoerd worden.

Een nieuw setje kabels had ik al klaarliggen, het ontbrak mij alleen aan zin en tijd om eraan te beginnen. Ook voor de "pling-plong" bel moest ik nog een nieuw trekkoord versieren en de linker wielkuip moest onderaan opnieuw vastgelijmd worden. Allemaal klusjes die al een tijdje op zich lagen te wachten maar nu eindelijk onder de warme lentezon achterin de tuin uitgevoerd konden worden. Het ontbreekt mij aan fatsoenlijke overdekte en verwarmde klusruimte. Daardoor blijft het in de winter vaak behelpen met noodreparaties die afdoende zijn voor een poosje. Nu werktte echter alles mee. 

De schragen stonden klaar op het vlonderterras en de Quest heb ik er met hulp van mijn vrouw op gezet. Voor lange mensen als ik is er niets lekkerder dat gewoon staand te kunnen werken aan de binnenkant van de Quest. Veerpoten losmaken, remkabels doorknippen, kabels doorvoeren, allemaal lekker staand zonder last te krijgen van mijn rug. Daarna de rechter veerpoot aan de onderzijde losgemaakt en de oude remkabel uit de Quest getrokken (handig als ze bovenaan al losgeknipt zijn). De veerpoot en het wiel lieten zich vervolgens makkelijk verwijderen. Het wiel heb ik losgemaakt van de veerpoot om zodoende de trommel en de ankerplaat goed schoon te maken. Tot zover nog geen vuiltje aan de lucht. Alle onderdelen hebben een flinke schrob- en schuurbeurt gehad en toen begon de ellende. Mijn zeem bleef hangen aan de velg. Bij een spaaknippel voelde het plotseling wel heel erg ruw aan. Nadere inspectie leerde dat het om een langzaam uitscheurend spaakgat te gaan. En niet een maar meerdere... Allemaal spaakgaten van de binnenste spaken. Ik heb toen gelijk de andere velg bekeken en die bleek een heel ander maar niet minder verontrustend euvel te vertonen. Over 80% van het buitenkant van de velg was een scheur te zien. Alleen ter hoogte van het ventiel en de lasnaad was de zijkant van de velg nog intact.



Deze wielset heb ik pas 10 maanden onder mijn Quest. Dat de velgen er zo aan toe zijn kan het gevolg zijn van pekel (in het geval van de uitscheurende spaakgaten) of door een te hoge bandendruk (in het geval van de grote scheur in de buitenkant van de velg). Nu maakte ik in de winter regelmatig mijn wielen schoon en reed ik met maximaal 5 bar in de banden (bij de Schwalbe Marathon Plus). Hoe het dan toch zover heeft kunnen komen zou kunnen liggen aan mijn gewicht maar het rare is dat de ene velg een totaal andere schade vertoont als de andere. Ymte gaf aan dat deze velgen wellicht te licht zijn voor mij. Hij maakt nu voor mij een nieuwe set voorwielen met sterkere (en waarschijnlijk zwaardere) velgen. 

Jammergenoeg kan ik nu dus een paar dagen niet fietsen. Dit weekend heb ik nachtdiensten en er is niet s zo lekker als 's-ochtends vroeg naar huis te fietsen en weer een beetje wakker te worden. Nu zal ik de komende vier nachtdiensten gebruik moeten maken van de scooter. Ook best lekker maar fietsen is toch echt lekkerder. Hopelijk zijn de nieuwe wielen er voor donderdag, dan heb ik weer late dienst in Nieuwegein. Het zou lekker zijn om die weer met de Quest te kunnen bereizen! Foto's van de nieuwe velgen volgens zodra deze binnen zijn.