zondag 30 juni 2013

CV2013 RDW-baan

Foto: Magic Bullet
CV2013? Als in Cycle Vision 2013? Tsja, het spreekt het meest tot de verbeelding als ik toch die kreet maar hanteer want iedereen kent Cycle Vision. Helaas kon het evenement van een heel weekend ligfietsgeweld niet doorgaan doordat de Flevonice-baan kampt met een verbouwing en niet alle faciliteiten kan bieden die er bij een grootst evenement horen. Maar gelukkig weten de mensen van de NVHPV toch nog een evenement op touw te zetten voor die mensen die graag zichzelf meten met anderen. En daarom werd er toch nog een uurrit op de RDW-baan van Lelystad op de agenda gezet. Voor dat initiatief ben ik het bestuur van onze vereniging erg dankbaar.

De weken voorafgaand aan CV2013 (ik blijf deze kreet maar even gebruiken) werd er op diverse weblogs melding gemaakt van allerhande activiteiten om onze velomobielen sneller dan snel te maken. Goede voorbeelden werden gekopieerd of verbeterd, tips werden (al dan niet bewust) gegeven en plaagstootjes en speldenprikjes werden uitgedeeld. De sfeer zat er tijdens de voorbereiding al goed in, iedereen had er blijkbaar erg veel zin in en iedereen keek er naar uit.

Helaas werd ik op het laatste moment geconfronteerd met het uitblijven van supporters. Agenda's die niet helemaal aansloten op het wedstrijdverloop zorgden ervoor dat ik alleen richting de Flevopolder vertrok. In eerste instantie naar VM.nl omdat de wieldoekjes die ik besteld had niet op tijd bij mij waren aangekomen. En die wieldoekjes wilde ik toch graag in de wielen hebben. De oude wieldoekjes uit het voorwiel waren inmiddels verhuisd naar de binnenzijde van de voorwielen maar aan de buitenzijde van de voorwielen en het achterwiel reed ik al een tijdje zonder. Gelukkig was Anton bij VM.nl en hij stak mij af en toe een handje toe anders had ik het niet op tijd gered om op de RDW-baan te komen. Bij VM.nl waren ook Clément Pillette en Peter Coppens aanwezig. Beide waren ook nog aan het voorbereiden. Peter had overigens heel de nacht doorgehaald in zijn Quest om op tijd in Dronten te zijn, hij had er 250 km. op zitten. Over voorbereiding gesproken, en dan toch nog vlak achter mij eindigen. Als hij een goede nachtrust en lichaamsrust had gehad had'ie zeker nog een paar kilometer sneller gereden en was'ie net als in Peer voor mij geëindigd.

Nadat de werkzaamheden aan de Quest verricht waren moest de Quest weer snel op de auto om weer terug te keren naar de RDW-baan. Met slechts 25 minuten te gaan voor de start parkeerde ik de auto. Ik moest mij dus nog een soort haasten om op tijd aan de start te verschijnen. Gelukkig zijn er altijd een paar helpende handen om de Quest weer van de auto te halen. Ik merk dat het toch wel erg handig is om een persoonlijk begeleider te hebben tijdens de wedstrijd. Toen de Quest eenmaal van de auto was moesten de wielkasten nog afgeplakt worden. Met een beetje hulp en een vriendelijke babbel van een passant was ook dit klusje snel geklaard. De passant wist precies wie ik was (ben) want hij leest mijn weblog. En met een opvallende Quest als de mijne ben ik natuurlijk goed herkenbaar. Hij rijdt zelf met een Mango maar houdt geen weblog bij. Bij deze wil ik deze persoon vriendelijk bedanken voor de support en de helpende hand!

Goed, transponder, check! Wielkasten, check! Bidon met drank, check! Plantenspuit, check! Chech, check, check, ik heb alles. Ik begeef me naar de startlijn, ruim binnen de tijd. Ik kom nog wat bekende gezichten tegen en maak eindelijk persoonlijk kennis met Theo van Goor. We spreken elkaar weleens via Facebook en we passeerden elkaar al eens in Harmelen maar hadden beide geen tijd op te stoppen. Ook voor de start kwam de uitgestoken hand ;-) Bij de startlijn werd ik ook hartelijk verwelkomd door de groep Noord-Holland (George, Cees, Matthijs, Jan), zij wenste mij ook een goede wedstrijd. Heren nogmaals, het spijt me, ik kan er op Texel echt niet bij zijn :-(

Op de startlijn stelde ik mij op tussen Wim en Theo. Ik voelde mij de jonge hond tussen de gevestigde orde, de nestors van Velomobielrijdend Nederland. Gezonde wedstrijdspanning in de benen en even een kort momentje concentreren terwijl de eerste rijders "weggeschoten" werden. Wim ging voor mij uit en ik had eigenlijk gehoopt dat ik iets dichter op Wim weggeschoten zou worden maar ergens ging er in de tijdwaarneming iets mis. Het duurde zeker 10 seconden voordat ik voor het eerst over de meet ging. Dan begint dus de wedstrijd. Mijn hartslag schiet omhoog en binnen niet al te afzienbare tijd ben ik in mijn hartslagzone aangekomen. De hartslagmeter had ik ingesteld op een ondergrens van 171 slagen en een bovengrens van 180 slagen. Die laatste hoopte ik niet te bereiken maar was meer een soort verzekering dat ik mij niet over de kop zou rijden. De eerste rondes kon ik voor mijn gevoel op redelijk gelijke afstand blijven van Wim maar na een ronde of vijf merkte ik toch dat hij iets uitliep. Niets dramatisch maar elke ronde een paar metertjes meer. Omdat ik mijn eigen race wilde rijden heb ik mij er verder niet druk om gemaakt.

Foto: Magic Bullet
Ik kon goed op tempo blijven draaien en gemiddeld reed ik elke 5 kilometer (standaard ingestelde interval in mijn hartslagmeter) tussen de 5:10 en 5:20, al met al redelijk constant. Na 30 minuten begon er plotseling iets te piepen in de fiets, en nee, ik was het niet. Het bleek een achterwiellager te zijn. Binnen een paar minuten was het een bijna oorverdovend lawaai in de Quest, en dan merk je dat je ingesloten zit in een cocon. Het piepen is behalve hinderlijk ook niet goed voor het moraal. Hoewel de fiets helemaal naar mijn zin was breekt een piepend lager toch een beetje van je moraal af. Ik heb geprobeerd het te negeren en dat lukte redelijk al leek het wel of het trappen ook iets zwaarder ging. Het zat allemaal tussen de oren dus ik zette door. Uiteindelijk finishte is (teruggerekend door de organisatie) met een gemiddelde snelheid van 57,878 kilometer per uur, een prestatie waar ik heel erg tevreden en blij mee ben.

Wellicht een klein puntje van kritiek over de organisatie: Het lijkt mij een goed idee om een evenement als dit te laten voorafgaan door een duidelijke briefing. Bijvoorbeeld over de startprocedure, maar ook over de finish. Hoewel Theo mij voor de start nog zei dat ik op mijn starttijd moest letten was ik dit natuurlijk glad vergeten bij het passeren van de startlijn. Dat het voor de organisatie niet mogelijk is om elke deelnemer af te vlaggen is mij duidelijk maar iets van een duidelijker tijdsweergave zou het inschatten van het tijdsverloop van de wedstrijd kunnen verbeteren. Uiteindelijk reed ik 1 uur en 7 minuten over 64 kilometer, de laatste ronde ging echt op het tandvlees ;-)

Al met al kijk ik terug op een mooie wedstrijd waarin ik weer wat dingen geleerd heb. Volgend jaar sta ik zeker weer opgesteld op de startlijn voor de 1-uurs race van CV2014, dit keer nog beter voorbereid en met een nog sneller geprepareerde fiets. Wim, maak je borst maar flink nat! ;-)

Tenslotte nog een notitie voor alle fotografen die aanwezig waren: Helaas kon mijn huisfotograaf (mijn vrouw) niet meekomen naar de RDW-baan. Mochten jullie nog foto's hebben waarop ik sta, ik ontvang ze graag op Questeritus apenstaartje gmail punt com. Als je er problemen mee hebt dat ze op mijn weblog verschijnen, geef dat dan even aan. Anders kunnen ze geplaatst worden op mijn weblog, maar altijd met vermelding van de naam van de fotograaf. Bij voorbaat dank!

vrijdag 28 juni 2013

Da Hood RAL1023

De kenners snappen gelijk dat mijn racekap bij de spuiter ligt. Gisteren kreeg ik bericht via What'sApp dat'ie morgen opgehaald kan worden. Op mijn verzoek is het gedeelte vóór het vizier uitsluitend met blanke lak gespoten (tip Wim Schermer) terwijl de rest van de kap in RAL1023 (Verkeersgeel, net als mijn Quest) gespoten is. Vanmiddag nog even een foto als je kap weer volledig gemonteerd is (klaar voor de strijd van morgen!)


woensdag 26 juni 2013

Symbaloo pagina ge-update

21 maart schreef ik over de linkpagina op Symbaloo, een makkelijke manier om op de hoogte te blijven van allerhande Quest, Strada, Quest XS, Mango en andere weblogs. Van tijd tot tijd probeer ik deze te updaten omdat velonauten zich aanmelden maar ook omdat ik zelf weblogs ontdek. Ongetwijfeld zijn er nog meer weblogs die ik vergeet of waar ik van het bestaan niet af weet.

Vandaag heb ik weer twee blogs toegevoegd aan de Symbaloo-pagina. Bluevelo Strada 17 genaamd Yellomobile (geweldige woordgrap) uit Chicago. Hij rijdt dus met een gele Strada met een zeer opmerkelijke neus. Een koplampconfiguratie die hier in Nederland misschien nog weleens navolging zal krijgen. Daarom heb ik er voor gekozen om deze koplampen als achtergrondafbeelding te gebruiken.

Verder heb ik nog een opmerkelijke weblog toegevoegd. Een weblog van een nieuwe Velonaut die met een zeer spannend en ingrijpend project bezig is. De restauratie en ombouw van een zeer gekwetste 20" Quest naar een mooie nieuwe 26" Quest. Zeer opmerkelijk en erg interessant om te lezen. Ook hier heb ik weer gekozen voor de neus van de gekwetste Quest als achtergrondafbeelding. Uiteraard wordt deze afbeelding ge-update zodra er een mooie schone dame onder deze plamuurlaag vandaan komt.

Nogmaals, ken je iemand met een velomobiel-gerelateerde weblog of ben ik je vergeten toe te voegen, laat het even weten, dan voeg ik je toe. Natuurlijk geldt ook dat ik je verwijder als je de aanwezigheid van een snelkoppeling naar jouw weblog op Symbaloo niet waardeert. Fijne avond allemaal!

zondag 23 juni 2013

Goedkoopste wielstroomlijn"kap"

Ik hou er wel van: inventieve mensen die buiten de gebaande paden durven te gaan, verder durven te denken dan dat andere mensen doen. Om sommige van die oplossingen word keihard gelachen, of afgedaan als knip- en plakwerk. Maar soms zijn er simpele oplossingen die de mensen versteld doen laten staan. Denk aan de "staartverlenging" waar sommige velonauten mee rijden, denk aan het afplakken van de koplamp(en), denk aan het verminderen van het gewicht.

In theorie gaat het allemaal om het verminderen van de rol- en luchtweerstand. Hoe beter de lucht blijft "aanliggen" hoe minder de lucht wervelt, des te minder de luchtweerstand. Momenteel zijn voetenbakjes een hot item op diverse blogs (Quezzzt, Dirk Drost, Wim Schermer) maar daarvoor waren het de wielstroomlijnkappen. Als je dan toch je Quest op haar zij hebt liggen, kijk dan eens naar het gaaaaaapende gat rond de voorwielen. Zeker weten dat de lucht daar wervelt en voor de nodige luchtweerstand zorgt! En daar is maar een oplossing voor: dichtplakken!!! Jullie mogen er keihard om lachen, dat deed ik zelf ook! Maar ik weet zeker dat hier een klein stukje weerstandsverlaging in zit. En daarom zeg ik: "Dit is DE GOEDKOOPSTE "wielstroomlijnkap" in heel de wereld!

Dit artikel is geschreven met een knipoog en een glimlach, ik stel het op prijs als jullie ook zo reageren ;-)

woensdag 19 juni 2013

HAKIIIIIM !!!!!

15 september vorig jaar schreef ik over de weddenschap die ik met een collega heb. De weddenschap was om nog in dat jaar (2012) onder de 1:25:00 te duiken tijdens mijn woon-werkroute. Vorig jaar lukte dat echter niet. De snelste tijd van vorig jaar bleef steken op 1:26:12, die laatste 1:12 kreeg ik er niet meer vanaf.

Dit jaar lukte het mij om van de snelste tijd van vorig jaar 34 seconden af te snoepen. Daarmee kwam het record op 1:25:38. Kwam??? Inderdaad, KWAM! Want vanochtend heb ik wederom een poging ondernomen om de tijd scherper te stellen, ervan uitgaande dat die 38 seconden er nog wel af konden. En die 38 seconden konden er wel degelijk af! Alle omstandigheden waren goed. De banden op de juiste spanning, de buitentemperatuur van 22 graden, de fiets in een goede conditie, geen verkeer. En zo vloog de tijd letterlijk voorbij. Leiden-binnenstad, Zoeterwoude, Hazerswoude, Alphen aan den Rijn, Zwammerdam, Bodegraven, Nieuwerbrug, Woerden, Harmelen en zo Utrecht binnen. Het zweet gutste uit elke beschikbare porie, er lag zelfs een plasje zweet onderin de Quest.

Aankomst in Utrecht op werk en de tijd bleef steken op 1:22:30 bij een gemiddelde snelheid van 42,7 km/uurMet andere woorden; nog steeds 0,7 km/uur te weinig om de gemiddelde snelheid van Rob uit Nieuwegein te evenaren ;-)))


Iedereen een fijne (werk)dag vandaag!

maandag 17 juni 2013

Een foto...

... zegt meer dan duizend woorden. Laten we het erop houden dat het vanochtend erg lekker ging ;-)

zaterdag 15 juni 2013

WAKKER WORDEN !!!

Het is weer zaterdag en tijd voor een plandienst van 06:45 tot 15:00 uur in Nieuwegein. Het voordeel van werken in Nieuwegein in plaats van Utrecht waar ik normaal gesproken werk is dat er in Nieuwegein een douche op werk is. In Utrecht moet ik het doen met een keukentje dat niet meer in gebruik is (op zich ook geen straf). Om om 06:45 te kunnen beginnen in Nieuwegein  vertrek ik om 04:35 vanuit Leiden. Vanwege het vroege uur kies ik voor de route langs de Rijn richting Alphen aan den Rijn. De eerste paar kilometers voeren deels door de binnenstad van Leiden. Daar is nog aardig wat volk op de been. De Breestraat ruikt naar oud bier en shoarma afgewisseld door een vleugje braaksel. Jongelui, al dan niet onder invloed, staren mij aan alsof ze water zien branden (ze hadden het beter kunnen drinken...). Ook de politie is nieuwsgierig en keert het voertuig om even achter mij aan te rijden. Al gauw beseffen ze dat er bij mij niets te halen is en ze keren weer om. 

Vanochtend had ik weer eens zin om flink te fietsen. En met de route langs de Rijn schiet het lekker op. Rotondes kunnen tegen het verkeer in genomen worden zodat ik niet hoef af te remmen en binnen 22 minuten ben ik in Alphen aan den Rijn. Het is heerlijk om zo vroeg in de ochtend flink door te kunnen rijden richting het ochtendgloren. De lucht is mooi oranje-rood gekleurd en langzaam ontwaakt we wereld. Het is een schril contrast met een kwartier ervoor toen het nachtleven nog druk bezig was in de Leidse binnenstad. Bij station Alphen aan den Rijn staat een touringcar mensen te laden. Ook hier weer glazige blikken die mij nastaren, de mensen zijn natuurlijk in hun hoofd bezig met hun vakantie, niet met voorbijrazende bananen... Het nadeel van het rijden met "Da Hood" is dat vriendelijk zwaaien er niet meer bij is.

Na Alphen aan den Rijn keer ik weer terug langs de Rijn, ditmaal aan de noordzijde van de Rijn. Het  gas kan er weer op. Langs dit deel van de Rijn word altijd veel gevist. Ik geloof dat menig visser langs de kant tegen deze tijd zit in te dommelen want sommige vissers schrokken echt op van de voorbijstuivende Quest. In mijn spiegeltjes zag ik dat sommige van hun krukje opstonden en uit het doorgaans hoge gras kwamen om mij na te kijken. En zo langs de Rijn zitten er aardig wat vissers. Vroege vogels of wellicht nachtvissers, geen idee, maar vaak hebben ze slaperige koppies ;-)))

Iedereen heeft op zijn vaste woon-werkroute wel een punt waarop'ie kan kijken hoe hard het gaat. Zo'n punt heb ik ook. Het plaatsnaambord "Woerden" ter hoogte van tuincentrum "de Bosrand" is er een van. Als ik komende uit Leiden het bord passeer binnen het uur dan gaat het erg voortvarend! Ditmaal passeerde ik het plaatsbord "Woerden" binnen 56 minuten! Had ik blijkbaar al aardig het vuur uit mijn F-lites gereden! Omdat ik na Woerden nog een kleine 20 kilometer te rijden heb besloot ik Woerden te gebruiken voor een kort herstel want na Woerden worden het aantal bochten  weer minder en kan het gas er dus weer op. De zon is inmiddels geheel boven de horizon uit gekomen en verlicht de nieuwe dag nog steeds met een rood-oranje gloed. Met het vizier van "Da Hood" is het soms lastig om de weg goed te kunnen zien. Enerzijds doordat het vizier toch een beetje aandampt aan de binnenzijde, anderszijds door de fijne krasjes aan de buitenzijde van het vizier die onherroepelijk ontstaan bij het schoonmaken.

De laatste kilometers van deze ochtendgymnastiek gaan langs het Amsterdam-Rijnkanaal. Hier kom ik vier vroege wielrenners met rugzakjes tegen, zeker onderweg voor een rondje IJsselmeer o.i.d. Aankomst stalling Nieuwegein met een voldaan gevoel. Daarbij maak ik wel gelijk de afspraak met mijzelf dat de terugweg een herstel / D1-training wordt. Maximale hartslag voor vanmiddag is dus 144 slagen per minuut. En voor de statistieken van vanochtend:



Afstand: 59,3 km
Gemiddelde / Maximale snelheid: 39,9 / 51,6 km/uur
Gemiddelde / Maximale hartslag: 150 / 170 bpm

donderdag 13 juni 2013

Rustig aan!

We roepen het allemaal weleens naar iemand. Als'ie bijvoorbeeld met een noodgang op z'n scooter voorbij komt scheuren. Of als'ie compleet overdreven reageert op een opmerking. Rustig aan! Maar rustig aan kan ook tijdens het fietsen, dat heeft dan weer een andere functie.

Afgelopen zaterdag maakte ik weer eens een retourtje Dronten omdat mijn verlichting plotseling niet meer werkte. Na wat speurwerk bleek de oplossing simpeler dan gedacht en met volledig werkende verlichting kon ik weer huiswaarts keren. Bij thuiskomst konden er weer 244 kilometers bijgeschreven worden. Mijn benen voelden zwaar, de rest van mijn lichaam moe, maar geestelijk was ik weer zeer voldaan. Maar waarom dan nu "rustig aan"? Daarvoor maak ik een kleine omweg!

Veel velonauten doen er van alles aan om hun standaard velomobiel sneller te maken. Goeroe in deze is natuurlijk Wim Schermer die met zijn kennis van aerodynamica een hoop mooie producten op de markt heeft gebracht. En die producten vinden gretig aftrek! Racekappen, Lexan, Lycra, dempers, banden, allemaal producten die bedoeld zijn om onze snelle fietsen nog sneller te maken. Maar ook andere velonauten volgen hun gevoel en experimenteren met smallere banden, grotere wielen, wielkappen, windgeleiders en noem maar op. Toch lijkt het erop dat er meer gedaan wordt aan materiële verbeteringen dan aan de motor. We rijden allemaal braaf onze rondjes naar werk en om de kerk maar zelden zie ik op een blog iemand schrijven over hoe hij zijn trainingen voorbereid en uitvoert. En dat terwijl juist die motor zo goed trainbaar is, en veel goedkoper dan een racekap of een set wielstroomlijnen! Waarom schrijft niemand eigenlijk over "trainen"? Omdat de snelste vooruitgang geboekt kan worden door het aanschaffen van materiaal? Dan vergeten we zeker dat na de aanschaf de vooruitgang wederom stagneert! Hoe trainen we dan?

Wil je weten hoe je moet trainen dan kun je in de bibliotheken waarschijnlijk duizenden boeken lezen over hoe dat moet. En soms ook hoe het vooral NIET moet! Nog steeds zijn er veel fietsers die denken dat je met veel trainen sterker wordt terwijl het tegendeel waar is. Het is niet het trainen waardoor je sterker word maar juist de rust die je neemt NA de training waar je sterker van word. Tijdens een training (en zeker bij een intensieve training) breng je schade toe aan je spieren. De beschadigingen die je maakt worden door je lichaam hersteld, en net een beetje beter hersteld dan dat ze ervoor waren. In feite zijn je spieren dus iets sterker geworden. Dit proces heet supercompensatie! Ik ga niet tot in detail uitleggen hoe supercompensatie werkt maar het komt neer op voldoende rust nemen en op tijd weer beginnen met trainen!

Verder is het belangrijk dat je weet WAT je traint en WAARVOOR je traint. Train je voor de tijdrit op Texel dan train je anders dan wanneer je traint voor Parijs-Brest-Parijs. Voor de wedstrijd op Texel geldt dat je een goed half uur moet kunnen knallen op maximale intensiteit. Voor Parijs-Brest-Parijs geldt dat je moet beschikken over een enorm duurvermogen, met andere woorden de mogelijkheid om gedurende lange tijd een bepaalde inspanning kunnen leveren.


Het beste hulpmiddel bij trainen is een hartslagmeter. Ik rij zelf met een Polar CS400 fietscomputer. Deze fietscomputer (hartslagmeter) heeft de mogelijkheid om zones in te stellen zodat ik optisch en akoestisch "gecorrigeerd" word bij het verlaten van de ingestelde zone. Na de 244 kilometer van de zaterdag ervoor leek het mij verstandig om een hersteltraining te doen tussen Leiden en Utrecht. De heenweg wist ik af te leggen met een gemiddelde snelheid van 33,4 km/uur bij een gemiddelde hartslag van 133 slagen per minuut. Op de terugweg daalde de gemiddelde hartslag zelfs naar 130 slagen per minuut bij een gemiddelde snelheid van 35,3 km/uur. De onlogische verhouding (hogere snelheid, lagere hartslag) komt door het latere tijdstip en dus minder verkeer op de weg = beter doorrijden. Normaal gesproken ben ik wel een liefhebber van een beetje snelheid maar na deze 120 kilometer woon-werkverkeer kwam ik toch voldaan uit de fiets. 

De site doefiets.nl geeft veel praktische informatie over hoe je moet trainen, hoe je je hartslagzones moet berekenen. Ik moet wel bekennen dat ik liever lekker hard doorfiets en rustig twee of zelfs drie dagen achter elkaar met de fiets forens tussen Leiden en Utrecht maar om conditioneel sterker te worden moet je soms luisteren naar theorieën die tegen je gevoel ingaan. 

Iedereen veel trainplezier!

donderdag 6 juni 2013

Wedstrijd Peer (B) 2 juni 2013

Zondag 2 juni waren er twee wedstrijden. Een in Den Haag (ongeschikt voor velomobielen) en een in Peer (B). Deze laatste had ik op mijn agenda gezet omdat het rijden op een piste al langere tijd op mijn verlanglijstje stond (nu dus afgestreept). Tevens zou deze wedstrijd een mooi beeld kunnen geven van mijn huidige conditie. 

De voorbereiding voor deze wedstrijd was verre van ideaal. Op zaterdag deed ik nog een ouder-kindtraining mee bij de korfbalvereniging van onze kinderen. En dan gebruik je spieren die je eigenlijk nooit gebruikt en waar je naderhand "last" van hebt. Ook het voorafgaande slaapritme was redelijk verstoord. Deels door late diensten en deels door een goede film op tv ;-) Verder mocht ik op de dag zelf voorafgaand aan de wedstrijd ook nog even anderhalf uur zwemles geven (dat wil ik zelf). Van een echte ontspannen voorbereiding voor de wedstrijd was dus echt geen sprake.

'S-ochtends heb ik met hulp van mijn vrouw de Quest opgeladen op de auto. Helaas kon zij zelf niet mee vanwege verplichtingen met de kinderen. Uiteraard kregen de kids wel de keuze om mee te gaan maar het vooruitzicht van 1 uur rondjes kijken was niet aantrekkelijk genoeg. Nadat alle andere benodigdheden (racekap, kleding, drinken, eten) in de auto geladen waren wilde ik vertrekken toen... Juist, auto lekke band... Gelukkig duurt zoiets nog geen 10 minuten vooraleer het reservewiel gemonteerd was dus van een echte vertraging was weinig sprake. De reis naar België verliep zonder noemenswaardige vertraging. Met nog 50 minuten voor de start stond ik bij de wielerbaan van Peer. Ik had vrij snel een "bekende" gevonden (Peter Coppens) die mij kon helpen met het afladen van de Quest (Wim S. doet dat beter met zijn oprijgoten). Op zo'n moment is het toch wel handig om zelf iemand mee te hebben.

Op het binnenveld van de 400-meter baan waren diverse stands van ligfietsgerelateerde bedrijven opgesteld. Zo waren emvelomobiel.be, ligfiets.be, trike-shop.be, fietser.be, a-bikes.be, elektromobiel-bollen.be en natuurlijk hpv.be van de partij. Een korte wandeling langs de stands heb ik na afloop van de wedstrijd gedaan omdat ik mij toch een beetje wilde voorbereiden op de wedstrijd. Omdat het rijden op een baan voor mij de eerste keer was vroeg ik om wat tips en wijze raad aan Peter Coppens. Volgens hem is het allemaal niet zo moeilijk als de snelheid maar hoog genoeg is. Minimaal 30 kilometer per uur zou volgens mijn rivaal voldoende moeten zijn om "in de bocht" te kunnen rijden. Verder is het allemaal niet zo spectaculair als je maar probeert in een rechte lijn te blijven rijden.

Om 15:00 was de wedstrijd van de open ligfietsers afgelopen en mochten de velomobielen zich klaar gaan maken voor een paar ronden opwarmen. Een kwartier voor de wedstrijd ging ik de baan op. Eerst een bocht over de "Cote d'Azur" (de binnenste blauwe rand) om te snuffelen aan het asfalt. Daarna op het rechte eind snelheid maken en met 32 kilometer per uur de tweede bocht in. De snelheid bleek niet hoog genoeg en ik stuurde weer terug naar de Cote d'Azur. Wederom op het rechte eind nog een beetje meer snelheid ontwikkelen en met 36 kilometer per uur voor de derde keer de bocht in. Nu kon ik goed "in de bocht" blijven rijden. Waarom ik 16% meer snelheid nodig had ten opzichte van Peter Coppens om in de bocht te blijven wijt ik aan mijn hogere gewicht. Ik schat dat Peter de 70 kilo net aantikt terwijl ik de 100 kilo aantik. Die dertig kilo moet natuurlijk ook hoog gehouden worden, vandaar de hogere snelheid. 

Nog een paar rondjes lekker warmdraaien op de baan en de snelheid steeds iets verder laten oplopen tot rond de 45 kilometer per uur. Daarna rustig naar de startlijn om mijn fietskleding uit te trekken en in slechts een korte sportbroek weer onder de kap te kruipen. Naar goed voorbeeld (Harry Lieben) had ik ook een kleine plantenspuit meegenomen om van tijd tot tijd een lekkere verkoelende sproeibeurt over mijn verhitte lijf te kunnen laten neerdalen. De wedstrijd zou beginnen met een rollende start. Een ronde "inrijden" waarna bij het passeren van de eerste rijder de klok van 60 minuten naar 0 zou gaan tikken. Blijkbaar had ik het niet helemaal goed begrepen want Peter was binnen de kortst mogelijke keren uit het zicht verdwenen en bij het voor het eerst passeren van de finishstreep reed hij al 1/3 ronde voor. Ik reed weliswaar vierde op dat moment maar dat gat ging ik niet meer dichtrijden.

Binnen een ronde reed ik tweede en kon ik mijn eigen race gaan beginnen. Omdat ik nog nooit een vol uur maximaal had gereden moest ik een cadans zien te vinden waarvan ik het gevoel zou hebben dat ik het een uur kon volhouden. Vooraan reed ik uiteraard op 52, achter reed ik de 13. De hartslag steeg al gauw naar waardes rond de 175 met uitschieters naar 180. Mijn maximale hartslag ligt op 182 dus dit leek mij iets aan de hoge kant. Mijn gevoel zei dat rond de 172, 173 slagen per minuut wel een uurtje vol te houden moest zijn. De pedaalcadans lag rond de 98, in de bochten iets hoger, op het rechte eind iets minder (waarom de snelheid in de bochten hoger lag dan op het rechte eind is mij tot nu toe onbekend).


Na een minuut of 25 zag ik Peter in mijn spiegel verschijnen. Hij had dus de eerste ronde op mij gewonnen. Vanaf dat punt bleven we redelijk bij elkaar, Peter een goede 30 meter voor mij. Zo zouden we de rest van de race blijven rijden. Vanaf 35 minuten rijtijd werd er per 5 minuten afgeteld. Het leek wel een eeuwigheid te duren. Voor mijn gevoel zat de race er bijna op toen er nog ruim 20 minuten gereden moest worden. Dit was wel even een mentale tegenvaller. Ik zat er redelijk doorheen en kon op het rechte einde de snelheid nog maar net boven de 50 kilometer per uur houden. Het zicht op de blauwe Quest van Peter wist mij echter te motiveren om op gelijke afstand te blijven met hem. Tegen het einde van de race wist ik nog wel iets in te lopen maar Peter hield mij strak in de gaten in zijn spiegel en wist zijn volle ronde voorsprong te bewaren. We finishten als eerste en tweede met respectievelijk 127 rondjes en 126 rondjes. Voor Peter betekent dat dus 50,8 km/uur gemiddeld, voor mij 50,4 km/uur gemiddeld. En omdat ik zelf voor 50 km/uur gemiddeld ging was ik erg tevreden met dit resultaat. 


Binnen een kwartier werden de prijzen al uitgereikt. Derde werd Gert Loenders (aantal ronden / snelheid onbekend), tweede plaats was voor mij en de hoogste plaats "op het ereschavot" was voor Peter Coppens. Een medaille en natuurlijk de onvermijdelijke fietsbanden (beschikbaar gesteld door EMVelomobiel) maakte de topprestatie af. Iedereen babbelde nog even vriendelijk en gemoedelijk na. Er werden cakejes uitgedeeld en er was nog wat ruimte om op een demo-ligfiets (of roeifiets) te rijden. Al met al kan ik terugkijken op een goed georganiseerde en vriendschappelijke wedstrijd bij onze zuiderburen. En zonder nu natuurlijk iedereen naar Peer te sturen, het is echt een leuke wedstrijd en kan 'm iedereen aanraden! HPV.be nogmaals hartelijk dank voor de gastvrijheid en wellicht tot een volgende keer!