zondag 30 juni 2013

CV2013 RDW-baan

Foto: Magic Bullet
CV2013? Als in Cycle Vision 2013? Tsja, het spreekt het meest tot de verbeelding als ik toch die kreet maar hanteer want iedereen kent Cycle Vision. Helaas kon het evenement van een heel weekend ligfietsgeweld niet doorgaan doordat de Flevonice-baan kampt met een verbouwing en niet alle faciliteiten kan bieden die er bij een grootst evenement horen. Maar gelukkig weten de mensen van de NVHPV toch nog een evenement op touw te zetten voor die mensen die graag zichzelf meten met anderen. En daarom werd er toch nog een uurrit op de RDW-baan van Lelystad op de agenda gezet. Voor dat initiatief ben ik het bestuur van onze vereniging erg dankbaar.

De weken voorafgaand aan CV2013 (ik blijf deze kreet maar even gebruiken) werd er op diverse weblogs melding gemaakt van allerhande activiteiten om onze velomobielen sneller dan snel te maken. Goede voorbeelden werden gekopieerd of verbeterd, tips werden (al dan niet bewust) gegeven en plaagstootjes en speldenprikjes werden uitgedeeld. De sfeer zat er tijdens de voorbereiding al goed in, iedereen had er blijkbaar erg veel zin in en iedereen keek er naar uit.

Helaas werd ik op het laatste moment geconfronteerd met het uitblijven van supporters. Agenda's die niet helemaal aansloten op het wedstrijdverloop zorgden ervoor dat ik alleen richting de Flevopolder vertrok. In eerste instantie naar VM.nl omdat de wieldoekjes die ik besteld had niet op tijd bij mij waren aangekomen. En die wieldoekjes wilde ik toch graag in de wielen hebben. De oude wieldoekjes uit het voorwiel waren inmiddels verhuisd naar de binnenzijde van de voorwielen maar aan de buitenzijde van de voorwielen en het achterwiel reed ik al een tijdje zonder. Gelukkig was Anton bij VM.nl en hij stak mij af en toe een handje toe anders had ik het niet op tijd gered om op de RDW-baan te komen. Bij VM.nl waren ook Clément Pillette en Peter Coppens aanwezig. Beide waren ook nog aan het voorbereiden. Peter had overigens heel de nacht doorgehaald in zijn Quest om op tijd in Dronten te zijn, hij had er 250 km. op zitten. Over voorbereiding gesproken, en dan toch nog vlak achter mij eindigen. Als hij een goede nachtrust en lichaamsrust had gehad had'ie zeker nog een paar kilometer sneller gereden en was'ie net als in Peer voor mij geëindigd.

Nadat de werkzaamheden aan de Quest verricht waren moest de Quest weer snel op de auto om weer terug te keren naar de RDW-baan. Met slechts 25 minuten te gaan voor de start parkeerde ik de auto. Ik moest mij dus nog een soort haasten om op tijd aan de start te verschijnen. Gelukkig zijn er altijd een paar helpende handen om de Quest weer van de auto te halen. Ik merk dat het toch wel erg handig is om een persoonlijk begeleider te hebben tijdens de wedstrijd. Toen de Quest eenmaal van de auto was moesten de wielkasten nog afgeplakt worden. Met een beetje hulp en een vriendelijke babbel van een passant was ook dit klusje snel geklaard. De passant wist precies wie ik was (ben) want hij leest mijn weblog. En met een opvallende Quest als de mijne ben ik natuurlijk goed herkenbaar. Hij rijdt zelf met een Mango maar houdt geen weblog bij. Bij deze wil ik deze persoon vriendelijk bedanken voor de support en de helpende hand!

Goed, transponder, check! Wielkasten, check! Bidon met drank, check! Plantenspuit, check! Chech, check, check, ik heb alles. Ik begeef me naar de startlijn, ruim binnen de tijd. Ik kom nog wat bekende gezichten tegen en maak eindelijk persoonlijk kennis met Theo van Goor. We spreken elkaar weleens via Facebook en we passeerden elkaar al eens in Harmelen maar hadden beide geen tijd op te stoppen. Ook voor de start kwam de uitgestoken hand ;-) Bij de startlijn werd ik ook hartelijk verwelkomd door de groep Noord-Holland (George, Cees, Matthijs, Jan), zij wenste mij ook een goede wedstrijd. Heren nogmaals, het spijt me, ik kan er op Texel echt niet bij zijn :-(

Op de startlijn stelde ik mij op tussen Wim en Theo. Ik voelde mij de jonge hond tussen de gevestigde orde, de nestors van Velomobielrijdend Nederland. Gezonde wedstrijdspanning in de benen en even een kort momentje concentreren terwijl de eerste rijders "weggeschoten" werden. Wim ging voor mij uit en ik had eigenlijk gehoopt dat ik iets dichter op Wim weggeschoten zou worden maar ergens ging er in de tijdwaarneming iets mis. Het duurde zeker 10 seconden voordat ik voor het eerst over de meet ging. Dan begint dus de wedstrijd. Mijn hartslag schiet omhoog en binnen niet al te afzienbare tijd ben ik in mijn hartslagzone aangekomen. De hartslagmeter had ik ingesteld op een ondergrens van 171 slagen en een bovengrens van 180 slagen. Die laatste hoopte ik niet te bereiken maar was meer een soort verzekering dat ik mij niet over de kop zou rijden. De eerste rondes kon ik voor mijn gevoel op redelijk gelijke afstand blijven van Wim maar na een ronde of vijf merkte ik toch dat hij iets uitliep. Niets dramatisch maar elke ronde een paar metertjes meer. Omdat ik mijn eigen race wilde rijden heb ik mij er verder niet druk om gemaakt.

Foto: Magic Bullet
Ik kon goed op tempo blijven draaien en gemiddeld reed ik elke 5 kilometer (standaard ingestelde interval in mijn hartslagmeter) tussen de 5:10 en 5:20, al met al redelijk constant. Na 30 minuten begon er plotseling iets te piepen in de fiets, en nee, ik was het niet. Het bleek een achterwiellager te zijn. Binnen een paar minuten was het een bijna oorverdovend lawaai in de Quest, en dan merk je dat je ingesloten zit in een cocon. Het piepen is behalve hinderlijk ook niet goed voor het moraal. Hoewel de fiets helemaal naar mijn zin was breekt een piepend lager toch een beetje van je moraal af. Ik heb geprobeerd het te negeren en dat lukte redelijk al leek het wel of het trappen ook iets zwaarder ging. Het zat allemaal tussen de oren dus ik zette door. Uiteindelijk finishte is (teruggerekend door de organisatie) met een gemiddelde snelheid van 57,878 kilometer per uur, een prestatie waar ik heel erg tevreden en blij mee ben.

Wellicht een klein puntje van kritiek over de organisatie: Het lijkt mij een goed idee om een evenement als dit te laten voorafgaan door een duidelijke briefing. Bijvoorbeeld over de startprocedure, maar ook over de finish. Hoewel Theo mij voor de start nog zei dat ik op mijn starttijd moest letten was ik dit natuurlijk glad vergeten bij het passeren van de startlijn. Dat het voor de organisatie niet mogelijk is om elke deelnemer af te vlaggen is mij duidelijk maar iets van een duidelijker tijdsweergave zou het inschatten van het tijdsverloop van de wedstrijd kunnen verbeteren. Uiteindelijk reed ik 1 uur en 7 minuten over 64 kilometer, de laatste ronde ging echt op het tandvlees ;-)

Al met al kijk ik terug op een mooie wedstrijd waarin ik weer wat dingen geleerd heb. Volgend jaar sta ik zeker weer opgesteld op de startlijn voor de 1-uurs race van CV2014, dit keer nog beter voorbereid en met een nog sneller geprepareerde fiets. Wim, maak je borst maar flink nat! ;-)

Tenslotte nog een notitie voor alle fotografen die aanwezig waren: Helaas kon mijn huisfotograaf (mijn vrouw) niet meekomen naar de RDW-baan. Mochten jullie nog foto's hebben waarop ik sta, ik ontvang ze graag op Questeritus apenstaartje gmail punt com. Als je er problemen mee hebt dat ze op mijn weblog verschijnen, geef dat dan even aan. Anders kunnen ze geplaatst worden op mijn weblog, maar altijd met vermelding van de naam van de fotograaf. Bij voorbaat dank!

9 opmerkingen:

  1. De lol is, jij bent veel sterker dan je "rivaal" maar je was niet op tijd om te ontdekken welke truc ie nu weer uit zijn hoge hoed had getoverd....deze keer een truc die zo duur is dat je hem dat toch niet na (wilt) doen.

    En nee, het waren niet de voetenkapjes, noch de wielstroomlijnkappen en ook niet de poeders waar hij over schrijft...Wim zijn samenwerking met Technische Universiteiten geeft hem de "Edge"

    Maar natuurlijk is hij ook een buitengewoon sterke rijder met een berenconditie.

    Dat geeft nog wat te denken, want volgend jaar als alles meezit verschijnt ie niet in een Quest op de RDW baan....en kun je hem nog niet kloppen ;-))





    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooie prestatie, en met je materiaalpech in het achterhoofd had het nog wel wat sneller gekund misschien! Stond nog wel een aardig windje, maar niet zo onbenullig hard als het vorige jaar.

    Voor mij kon het helaas niet doorgaan, en nee, nog geen blijde boodschap, dus achteraf gezien......... :)

    Zit voor mij niks anders op dan te wachten op de volgende wedstrijd, LEL of wellicht Peer? Ik zal hoe dan ook een op zoek moeten naar een imperiaal voor de auto zodat de Quest ook eens het dak op kan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad jammer dat je er niet bij kon zijn Dirk, volgende keer beter. Sterkte de komende periode, we hopen snel te horen dat er weer een nieuwe ligfietsbaby ter wereld is gekomen ;-)

      Voor wat betreft die imperial, ik heb gebruik gemaakt van de standaard Renault dakdragers die op de railsen van de auto passen. Daarop heb ik drie Thule fietsdragers gemonteerd waarbij de goten precies zover uit elkaar staan dat de drie sporen van de Quest er precies in passen. Het mooie is ook dat er in deze drie sporen ook drie gewone bukfietsen passen zonder dat ik iets hoef aan te passen. De middelste goot staat immers achterstevoren zodat het stuur van de middelste fiets boven de bagagedragers van de buitenste fietsen komt.

      Succes met klussen, hou me op de hoogte voor Peer (28 september om 18:00 uur)

      Verwijderen
    2. Bedankt voor de tips. Via marktplaats al een set 2e hands dakdragers gevonden voor weinig en nog om de hoek ook.

      Peer zie ik wel goed komen aangezien dit m'n laatste vakantiedag is :)

      Verwijderen
  3. Sportief van je houding tegenover Peter. Dat is waar racen over gaat. Strijden op de baan en vrienden daarnaast maken.
    De invloed van die piepende lager (? Freewheel?) kan groter zijn dan je denkt. Ook de wedstrijdervaring (die vanzelf komt) helpt mee je te focussen.
    Waarschijnlijk als je zou beschikken over de SRM van 'Nestor' Wim zou je dat uitgedrukt zien in onbewuste afname van vermogen.
    Een ervaren jonge racecrack als Peter de Haan rommelde daar vorig jaar ook mee (zie zijn blog), wat onmiddelijk zijn weerslag had in mindere tijd op de RDW.
    Verder denk ik dat je goed bezig bent met je voorbereiding. Hartslagmeter e.d. Daar heb je vaak meer aan tijdens zo'n tijdrit dan aërodynamische truuks. Hoewel Wim het tegendeel lijkt te bewijzen. Jij en Peter Coppens hebben het gewoon in het lijf zitten. Dan hoef je (nog) niet in het extreme te zoeken met mechanische truukjes. Eerst dat lijf op orde dan de fiets verder trimmen.

    Overigens reken ik mijzelf absoluut niet tot de nestors.
    Zie het als kinderen op de lagere school. In hun ogen zijn alle juffen heel oud en ervaren. In werkelijkheid komen ze koud van de Pabo (kweekschool?) en zelf nog nauwelijks het kind zijn ontgroeit. Kind zijn en naïef de wereld in kijken is wat ik krampachtig probeer vast te houden. Gezien de aftakeling van mijn geestelijke en lichamelijke gesteldheid met succes lijkt het....;-D

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ReneF hat viele Bilder gemacht. Ist im deutschen Velomobil-Forum.de

    Bilder findest Du hier: https://plus.google.com/photos/108802257236401939823/albums/5895196215087485441

    Tot Ziens, Robert

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank Robert, ich habe die Bilder gesehen. Ich sah dich. Sie waren an der Spitze der ersten Ecke, nicht wahr?

      Vielen Dank und bis Wiedersehen!

      Verwijderen
  5. Ja, ich habe dort die Bahnbewachung während des Rennens übernommen. Ich bin am gleichen Tag von Duisburg mit dem Quest angereist und auch am gleichen Tag wieder zurück >360 km. Deshalb bin ich dieses Jahr nicht die Stunde gefahren.

    Tot Ziens, Robert

    BeantwoordenVerwijderen