zaterdag 31 augustus 2013

Retourtje "De Woude", RISse(n)

De laatste dag van mijn vakantie, hoe besteed ik die nou goed? Fietsend natuurlijk! Het "nadeel" van de vakantie is dat het lastiger is om in de Quest te kruipen. Tijdens werkdagen heeft het fietsen nagenoeg geen invloed op het gezinsleven, maar tijdens de vakantie dus wel. Toch was het na goed overleg mogelijk om toch een halve dag van het gezinsleven af te snoepen zodat ik nog even de conditie op pijl kon houden. De bestemming stond ook al vast want ik had Wim al voor mijn vakantie bericht dat ik binnenkort even bij hem zou langskomen voor wat onderdeeltjes. Die dag was dus gisteren.

De route vanuit Leiden naar De Woude zou voor 2/3 deel over bekend terrein gaan. Echter, na het verlaten van de Ringvaart bij Vijfhuizen moest ik het doen op geheugen. Ik had de route langs Haarlem naar Spaarnwoude in mijn hoofd geprent en op een paar twijfelmomentjes ging dat vlekkeloos. Het veer naar de overkant van het Noordzeekanaal was snel gevonden. Het veer was net vertrokken van de overkant naar de kant van Spaarnwoude maar de overtocht naar de andere kant moest even wachten, vermoedelijk om twee grote tankers voorrang te verlenen.




Aan de overkant van het Noordzeekanaal hoefde ik uitsluitend de N246 te volgen om bij De Woude uit te komen. Op een paar punten was de heel even zoeken, het is aan de andere kant van het Noordzeekanaal voor mij geen bekend terrein. Evengoed herinnerde ik wel 95% van de wegen, ik reed ze eerder in omgekeerde richting na de Oliebollentocht 2011, samen met Reinier van Rij. Aankomst op De Woude was omstreeks 10:15. Wim hoorde mijn kliko ;-) al aankomen over de straatsteentjes voor zijn deur. De ontvangst was zeer hartelijk, precies zoals ik Wim nu wel een klein beetje ken. Onder het genot van een heerlijk bakje koffie hebben we even wat zitten bijpraten over ontwikkelingen op allerlei vlakken. Ook de zeer recente "ophef" over de door Wim gehanteerde "laboratoriumtest" van de Risse-demper bleef niet onbesproken.

Risse-perikelen
De Risse-demper zou actief moeten bijdragen aan de veiligheid van de Velomobiel. Nu is daar natuurlijk al zeer uitgebreid over gediscussieerd op de diverse weblogs, een discussie die bij mij soms de nekharen overeind liet staan. Ergens in de verte deed het mij even denken aan sommige discussies die op de ligfiets-mailinglist gevoerd wordt. Sommige discussies worden zover doorgevoerd dat er nog uitsluitend op de man gespeeld wordt. Ik zeg niet dat dat het geval is in DEZE discussie, maar het deed mij eraan denken. Ik heb mij er niet in gemengd, ik heb mij eigen gevoel bij de Risse-demper, dat is mijn waarheid en ik waardeer ieders inzicht. Gelukkig lijkt het erop dat de discussies op diverse weblogs ook zo gevoerd zijn. 

Mijn bezoek aan De Woude had dus meerdere redenen. Natuurlijk om even te kunnen bijpraten met Wim (omdat ik niet aanwezig kan zijn op Texel hetgeen wederom een mooie krachtmeting had kunnen worden). En ik wilde niet met lege handen vertrekken van De Woude, ik had een nieuw kettingwieltje nodig en ik wilde graag een paar zuignapjes om mijn Sinner racekap te kunnen vastzetten op de neus van mijn Quest. Verder had ik nog een nieuw setje F-lite's nodig, deze kon ik dus ook gelijk meenemen.  Tenslotte had ik ook mijn zinnen nog op een Risse-demper gezet. Wim heeft mij uitvoerig uitgelegd en laten zien hoe beide Risse-dempers werken en zoals Wim is bood hij aan om de Risse-demper geheel vrijblijvend te proberen. Omdat ik ook regelmatig op "het circuit" te vinden ben met de Quest raadde Wim mij aan om te kiezen voor de Risse Astro 5 vanwege de mogelijkheid om de mate van demping in te stellen. Wim bood ook aan om de Risse-demper gelijk te monteren en de daad werd gelijk bij het woord gevoegd. Zodoende kon ik om 11:30 bij Wim vertrekken voor de rit terug naar Leiden.

Eerste ervaring Risse Astro 5

Direct na het verlaten van de pont van De Woude kon langs de N246 het gas erop. Al gauw ging de naald richting 46 km/uur. Eventjes moest ik wennen aan de nieuw gemonteerd Risse-demper. Het gevoel is duidelijk anders dan de standaard VM.nl demper (veer). Onder invloed van de trapbeweging ondervond ik vaak (>40 km/uur) dat mijn Quest de neiging heeft om te kwispelen of schommelen. Deze beweging is na montage van de nieuwe Risse-demper nagenoeg verdwenen hetgeen een veel rustiger weggedrag tot gevolg heeft. Verder is heel goed te voelen wat een Risse-demper op klinkerwegen of korte oneffenheden doet. de sensatie die ik voorheen had bij zowel korte als lange verkeersdrempels had is nu volledig weg. Het gevoel is moeilijk te omschrijven maar bij het VM.nl veerelement werd de achterzijde van mijn Quest geregeld gelanceerd. Met de nieuwe Risse-demper is dat lanceren volledig verdwenen. Verder valt het veel strakker sturen op. Wim vertelde het mij al dat je met een Risse-demper minder gaat (hoeft?) te sturen en dat gevoel heb ik ook, vermoedelijk omdat het achterwiel minder dweilt. Tenslotte waren er voorheen stukken waarop ik niet durfde mee te trappen vanwege klinkers of ribbels. Nu met de nieuwe demper durf ik WEL te blijven trappen, het doorslaan van het achterwiel op korte ribbels is volledig verdwenen.

Sommige dingen zijn moeilijk te omschrijven, bijvoorbeeld geluiden. Quezzzt probeerde het ratelende geluid een te omschrijven met RR..rr..rrr..rrrr ;-) Maar hoe omschrijf je nu het geluid na montage van een Risse-demper??? Fonetisch zou het ongeveer hierop moeten lijken:
  • VM.nl-veerelement: Takk.. Takk..
  • Risse-demper: Babb.. Babb..
  • VM.nl-veerelement: Toepp.. Toepp
  • Risse-demper: Voemm.. Voemm..
Okay okay, het klinkt een beetje lachwekkend... Wat mij verder nog positief opviel omschijf ik als de "sleutelbos-test". Mijn sleutels liggen vaak in het voorste vakje van de driehoektas links naast de zitschaal. Met de oorspronkelijke veer hoorde ik mijn sleutelbos regelmatig rinkelen, met de nieuwe Risse-demper is mijn sleutelbos niet meer te horen. Hetzelfde geldt voor de losliggende fietspomp achterin mijn Quest. Ook die is bijna niet meer hoorbaar. Positief!

Is er dan niets negatiefs over de Risse-demper te schrijven?? Toch wel!! Wim had het mij al gemeld en ik kan het alleen maar beamen. Het comfort is op dit moment minder dan met de standaard VM.nl veer. Wellicht dat ik nog iets moet spelen met de luchtdruk/demperinstelling. De tijd zal het leren!

Het veer van noord naar zuid over het Noordzeekanaal redde ik precies, we kwamen beide tegelijkertijd bij de slagbomen aan. De overtocht richting zuid geschiede voorspoedig. Mijn collega's van de Fast Flying Ferry draagvleugelboot kwamen ook nog even voorlangs, op weg naar Velsen.





De rest van de rit naar Leiden verliep voorspoedig. Snelheid kroop regelmatig richting 48 km/uur, conditioneel zit het dus wel goed. Op het traject tussen NS-station Sassenheim tot het Bio-Sciencepark Leiden reed ik nog een mooie SIS. In eerste instantie reed de scooterrijder mij voorbij hetgeen ik natuurlijk niet op mij kon laten zitten. De scooter reed strak 46 km/uur en de berijder ging nog extra op zijn stuur liggen, een teken dat hij toch wel graag voorop wilde blijven rijden. In zijn spiegel kon hij zien dat ik hem ging inhalen en bij het passeren keken we elkaar aan. Ik stak mijn tong plagend uit hetgeen beantwoord werd met een brede glimlach. Uiteindelijk na veel bochten en zeker 5 kilometer later reed ik nog steeds voor hem. Zijn duim ging omhoog en de laatste drie kilometer naar huis konden in relatieve rust volbracht worden.

Resumé: missie geslaagd! Heerlijk gefietst, Wim bezocht, veiligere Quest, nieuwe onderdelen in huis, ge-SIS't. 122 km in 3u24m maakt 36,8 km/uur gemiddeld.

H.I.T. vs. S.H.I.T.


Wim Schermer schrijft over zijn nieuwe vorm van trainen, de zogenaamde High Intensity Training. Dit klinkt natuurlijk hartstikke positief! Kevin Champagne uit Canada noemt het echter S.H.I.T. oftewel Special High Intensity Training. Die afkorting suggereert heel iets anders ;-))) Keep up the good works Wim and Kevin!

zondag 11 augustus 2013

Belgisch Kampioenschap deel 2 (met foto's)

Zoals eerder beloofd zou ik nog een stukje schrijven over de wedstrijd van precies een week geleden. 4 augustus werd het Belgisch Kampioenschap Velomobielen verreden op de piste van Hulshout. Omdat ik meer wedstrijdervaring wil opdoen probeer ik her en der wat wedstrijden mee te pikken. Echter, voor velomobielen zijn de wedstrijden dun bezaaid. Gelukkig hebben onze Zuiderburen een aantal mooie pistes liggen. Deze pistes hebben bijna allemaal "kombochten" waardoor de stuuruitslag minimaal is en de snelheid behouden blijft.

De baan van Hulshout lijkt een wat oudere baan dan de baan in Peer. De baan meet ongeveer 385 meter hetgeen ook iets korter is dan Peer. Het asfalt van deze baan is van mindere kwaliteit dan Peer. Dat is op sommige filmpjes uit mijn vorige post goed te zien; sommige velomobielen "dansen" een beetje over het asfalt. Vooral aan de achterzijde van de velomobielen is dat goed te zien. Ik reed deze wedstrijd met Kojak's op de voorwielen en (voor het eerst) met een 23mm. Ultremo ZX om het achterwiel. Achteraf gezien hadden F-lite's en een SuperMoto een betere keuze geweest voor het comfort en vermoedelijk ook dewegligging. Ik heb echter geen moment het gevoel gehad dat ik minder controle had over mijn Quest bij het denderen over richels, misschien was mijn snelheid niet hoog genoeg daarvoor ;-)

Omdat ik samen met mijn vrouw dat weekend in Brugge verbleef was de aanrijtijd naar Hulshout beperkt tot ruim een uur. Bij aankomst op de baan werden er al driftig rondjes gereden. Voorafgaand aan de 1-uurs race velomobielen werd een 1-uurs race gehouden voor ongestroomlijnde ligfietsen. Daaraan voorafgaand was er de mogelijkheid om vrij te rijden en om 5 snelle rondes te rijden met tijdwaarneming. In eerste instantie voelde ik daar niet zoveel voor maar uiteindelijk besloot ik toch ook een gooi te doen. Peter Coppens liet mij voor gaan omdat hij al een keer een poging had ondernomen met brede banden en het nu nog een keer met smalle banden wilde proberen. Bij het opstellen voor de startlijn werd een transponder op de fiets geplakt, nog even wachten tot de vorige deelnemer veilig van de baan was en toen was het mijn beurt. Bij het van start gaan zette ik zoveel kracht op mijn pedaal dat mijn schoen uit het pedaal schoot. Daar gingen twee kostbare seconden verloren... Vlot hersteld waarna het gas er volledig op kon. De start lag vlak voor de bocht waardoor het ietwat onwenig door de eerste kombocht ging. Gelukkig zat ik binnen een halve ronde al in de zevende versnelling achter hetgeen neerkomt op een snelheid van ongeveer 45 kilometer per uur. Nog voor de volgende bocht reed ik 53 km/uur en voor de volgende bocht zat ik op kruissnelheid 56 km/uur. Dit kon ik redelijk vasthouden tot het einde van ronde 5. Eindklassering: 4e plek met een gemiddelde snelheid van 50,06 kilometer per uur.

Daarna was het tijd voor de ongestroomlijnde liggers voor hun 1-uurs race, voor de velonauten een mooie gelegenheid om binnenin de piste lekker van de zon te genieten, wat laatste modificaties uit te voeren, te eten en even bij te praten. De zon scheen heerlijk en een heel dun verkoelend briesje waaide over de baan, het was goed uit te houden. De wedstrijd van de ongestroomlijnen verliep zoals gedacht, Stijn van de Maele, wereldkampioen kon natuurlijk niet anders dan op kop rijden. In eerste instantie werd er hard gekoerst maar al snel reed Stijn weg van de groep, achtervolgd door triathleet Pieter van Dyck die op een bukker reed. Niet lang daarna moest ook hij lossen van Stijn waarna de overwinning van Stijn hem eigenlijk niet meer ontnomen kon worden. De rest van de wedstrijd heeft hij een paar geen gefreewheeld en af en toe het "peloton" een stukje opgetrokken. Stijn had overigens een trouwe schare met aanhangers meegenomen hetgeen duidelijk te merken was bij elke passage over het rechte stuk. Veel aanmoedigingen en getoeter voor hem!

Na de 1-uurs race van de ongestroomlijnden kregen de velomobielen de kans om nog even de baan te verkennen of om de spieren even op te warmen. 5 minuten later mochten wij opstellen op de startlijn. De afspraak was dat we drie rondes zouden rijden achter Christophe Fierens. Zodra hij na drie rondes over de startstreep zou gaan mochten we allemaal los. Evengoed zat de snelheid er in de eerste drie rondes al goed in en na het voor de derde maal passeren van de startstreep ging het gas er echt op. Al gauw reed Peter Coppens weer voorop en maakte hij jacht op zijn ronde voorsprong. Ook Ettiene Stienen (van EMvelomobiel.be) reed goed hard mee net als Wim Delaet in een schitterende zwart-witte carbon Quest. Binnen een paar rondes reed ik op de vierde plek... Dacht ik dat ik een aardig stukje kon fietsen, bleken er toch nog meer goede fietsers mee te rijden. Toch was hun voorsprong op mij van korte duur want ik kon ze later weer inhalen en daarna voorblijven. Peter Coppens kwam na verloop van tijd ook voorbijzetten, maar dan met een ronde voorsprong, een ronde die hem de overwinning opleverde, hij zou zijn ronde voorsprong niet meer opgeven. Die ronde voorsprong nemen is een goede tactiek, daarna is het slechts een kwestie van aanvallen pareren en de race uitrijden. Enkele malen wist ik weer dicht in het achterwiel van Peter te kruipen maar passeren lukte niet meer. Het voluit starten en meerijden met de eerste rijder is iets wat mij toch nog niet goed lukt. Ik ben meer een diesel die even op gang moet komen, maar eenmaal op gang ben ik dan moeilijk te stoppen. Dat heb ik zelf ook zo ervaren in de paar wedstrijden die ik gereden heb.

De tijd verstreek en er werd keurig afgeteld per 5 minuten door Bram Luyckx. De wedstrijd eindigde met Peter Coppens als winnaar en zelf mocht ik de tweede plek claimen. Omdat dit het Belgisch kampioenschap was en ik buiten mededinging mee zou rijden had ik geen rekening gehouden met een plekje op het podium, toch werd ik naar voren gevraagd om op de tweede plek op het schavot plaats te nemen. Toch leuk om weer even op het podium plaats te mogen nemen en in de kijker te staan. De Teamkleding van Cywol moet nu toch maar eens snel opgezet worden aangezien ik nu al twee keer op het podium heb gestaan ;-)

Afsluitend: Wederom een heerlijke dag in België, genoten van de goede sfeer op de baan, stevig afgezien tijdens de wedstrijd maar blij met het resultaat: 2e plek, 51,6 km/uur gemiddelde snelheid, 56,9 maximum snelheid, 1 gebroken spaak in het rechter wiel (vermoedelijk door de bijna 300 bochten linksom op volle snelheid). De volgende wedstrijd waaraan ik wil deelnemen is 28 september, wederom in Peer, om 18:00 uur. Ik heb begrepen dat Dirk Drost ook gaat, zijn er nog meer deelnemers, Peer is een mooie baan, goed bereikbaar.

Afplakken van de voorste wielkasten



Tijdrit 5 rondes staande start



Christophe Fierens houdt de tijdwaarnemingsapparatuur met gevaar voor eigen leven vast

1-uurs race ligfietsen ongestroomlijnd













 


























De volledige uitslag van deze wedstrijd is HIER te vinden!
Foto's van de wedstrijd vind je HIER

maandag 5 augustus 2013

Deelname BK2013 Velomobielen

Zondag 4 augustus jl. werd te Hulshout het Belgisch Kampioenschap Velomobielen verreden. De organisatie van dit kampioenschap was de beroerdste niet en op mijn vraag of ik buiten mededinging mocht deelnemen werd positief geantwoord. Vanwege het vele beeldmateriaal maak ik er meerdere verslagen van. Dit is het eerste verslag, de bewegende beelden. De foto's en mijn verhaal van de wedstrijd volgen later.











NOOT: Inderdaad, de filmpjes bevatten een hoog "Questeritusgehalte" maar ik ben er bijna van overtuigd dat alle deelnemers wel ergens door het beeld komen!