zondag 29 september 2013

Wedstrijd Peer (B) 28-09-2013 (verslag en foto's)

Belofte maakt schuld. Rudi Cools had mij gevraagd of mijn weblog artikelen gebruikt mochten worden voor het lijfblad van HPV.be, daar had ik geen problemen mee. Ze kampen met een tekort aan mensen die een wedstrijdverslag willen (kunnen??) schrijven. Daarop bood ik aan om ook van de tweede wedstrijd in Peer van 2013 een verslag te schrijven. Ik zou proberen om er een objectiever stuk van te maken, minder op mijzelf, meer van de anderen. Thuis aangekomen, na het bekijken van de foto's, blijkt dat toch nog iets lastiger gezegd dan gedaan. De gele kleur overheerst op bijna alle foto's. Evengoed zijn er toch nog de nodige foto's waar ook andere kleuren dan alleen geel op staan. Alle foto's staan onderaan dit verslag. Helaas niet in chronologische volgorde omdat er met twee camera's foto's zijn gemaakt. Een van de camera's had een verkeerde datum waardoor het niet zo makkelijk was om de foto's op de juiste manier te rangschikken. Ach, een leermomentje voor de volgende keer: camera's synchroniseren!

In een van mijn vorige artikelen had ik al aangegeven dat er nog een tweede Nederlandse Questrijder mee zou komen naar Peer. Deze Questrijder kon helaas niet meedoen aan de 1-uursrace op de RDW-baan omdat er thuis een nieuwe spruit bijgekomen was. We hadden nog nooit tegen elkaar gereden (voor zover ik weet) maar wel het idee dat we weleens aan elkaar gewaagd konden zijn. Beide zouden we met het 28" achterwiel ten tonele komen, beide met een Risse demper, beide met een racekap, beide met stroomlijndelen (in welke vorm dan ook) rond de wielen. Technisch dus redelijk gewaagd aan elkaar.

Klein stukje terug in de tijd. Rijdend vanuit Leiden naar Peer wist ik dat de eerste 130 we elkaar zeker niet tegen zouden komen. Maar bij het verlaten van de A2 bij Valkenswaard keek ik toch regelmatig in mijn spiegel en voor mij. Zou ik ergens een groene Quest spotten?? Dit gebeurde uiteindelijk valk voor Peer, op de kruising Vrijheidslaan en de N73. Beide een andere manier van aanrijden maar toch elkaar vlak voor Peer tegenkomen. Ik reed voorop, wetende hoe bij de baan te komen. We waren ruim op tijd, anderhalf uur voor de geplande start. We reden naar de achterkant van de piste, onder de hoge skibaan maar vonden het hek nog op slot. Daarom besloten we toch maar op het grote parkeerterrein te parkeren. Na elkaar een hand geschud te hebben (we zagen elkaar per slot van rekening pas voor de eerste keer) konden we elkaar mooi helpen met elkaars Quest van de auto te tillen. Daarna nog een natte lap over de neus van beide Questen want die hadden de nodige vliegen vermoord op weg van Nederland naar België. En dan op naar de baan. Daar waren al twee andere velonauten (ik hoorde laatst iemand "veloteurs" roepen, klinkt ook wel chique) aanwezig. Een aluminium Alleweder en een plywood-velomobiel welke momenteel door Joost Evers bereden word. Beide heren zijn helaas niet goed genoeg in beeld gebracht maar ze staan toch echt op de foto's, je moet alleen even goed zoeken...

Al snel konden Dirk en ik ons in de Quest laten glijden voor de eerste (verkennende) rondjes over het Peerse asfalt. Dit asfalt is een stuk gladder en in veel betere conditie als dat van de wielerpiste van Hulshout. Evengoed kun je nog steeds niet van een biljartlaken spreken. Het asfalt is wel echt gladder maar ook hier in de bochten nog wat oneffenheden. Zoek maar goed op de foto's, je kunt het asfalt soms licht zien golven. Onzer beide Quest's waren niet geschoeid op comfortabel rubber. Dirk reed rondom op Ultremo's, zelf reed ik met een 28mm. Durano achter en 35mm. Kojak's voorop. Over de bandenkeuze kunnen we natuurlijk lang speculeren, maar met de overgang van het rechte eind naar de kombocht vind ik persoonlijk een stijve (lagere en dus smallere) band een prettige keuze. Ballonbanden zoals de 60mm. SuperMoto en de 50mm. F-lite's rijden heerlijk maar de eerste keer in Peer bemerkte ik daar toch een soort "wringend" gevoel. Alsof de buitenbanden de centrifugaalkracht niet helemaal goed kunnen opvangen. Een en ander hangt natuurlijk ook af van het gewicht van de berijder, de bandenspanning, de snelheid en de plaats in de bocht, maar over het algemeen genomen is dat mijn indruk. Met de nu gebruikte lagere banden is dat gevoel een stuk minder, zo niet helemaal weg.

Na een paar rondjes te hebben gereden vroeg ik Dirk hoe hij het vond aangezien dit zijn eerste ervaring is op dit soort banen. Nou, hij vond het wel kicken, en dat is het natuurlijk ook. De eerste keren is even spannend maar zodra je de smaak te pakken hebt werkt het zelfs een beetje verslavend. De kick van het steeds hoger in de baan durven rijden en naar beneden gluren, vooral als je iemand aan het inhalen bent en die persoon rijdt onderin. Met de wedstrijd zou dat wel goed komen. En voor die wedstrijd die om 18:00 uur zou aanvangen kwam steeds meer mensen opdraven. Bekende namen van de vorige wedstrijden: Peter Coppens (blauwe Quest), Gert Loenders (witte WAW124), Christophe Fierens (blauwe WAW), Wim Delaet (Carbon Quest 563), Celien de Jonge, Eddy de Jonge, Stijn van de Maele, Rudi Cools, Bram Luyckx (belast met de wedstrijdleiding) en nog een aantal van wie ik (spijtig genoeg) de naam niet ken of niet meer weet, mijn excuses daarvoor. Het hek aan de achterzijde van de baan was inmiddels geopend door een lid van de plaatselijke wielervereniging, en ook de accomodatie voor douchen en toileteren werd geopend. Toch fijn als je van de (gezonde) zenuwen 3 keer voor aanvang van de wedstrijd moet piesen ;-)

Rond 18:00 uur stond iedereen goed en wel rond de startstreep opgesteld voor de start. Iedereen werd door Bram geïnstrueerd over de te volgen start. Er zou drie ronden gereden worden achter een aangewezen voorrijder. Zodra deze persoon over de startstreep zou gaan mocht het hele veld los. Dirk en ik startte redelijk achteraan in het deelnemersveld, Peter Coppens sloot als laatste aan... vooraan... ;-) Doordat we achter een open tweewieler drie ronden zouden rijden bleef de snelheid ruim onder de dertig kilometer per uur steken. en die snelheid moeten de meeste velomobielen wel hebben om enigszins gerust op het hellende vlak van de baan te kunnen blijven. Omdat dat voor de Questen echt niet te doen was reden de Questen onderaan over de Cote d'Azur. Alleen Gert Loenders en Christophe Fierens konden met hun WAW's met grotere spoorbreedte en schuinstand van de voorwielen in de kombochten blijven rijden. Niet dat ze hier een voordeel bij hadden... of eigenlijk wel. Want de afspraak is dat er buitenom ingehaald wordt, iets wat bij mij een keer mis ging, daarover later...

Na drie ronden ging het veld weer los. Doordat ik drie ronden Cote d'Azur had gereden zat ik klem tussen alle rijders. Ik had een volle ronde nodig om me naar de buitenkant van het veld te bewegen en te kunnen gaan inhalen. Peter Coppens (wederom mijn grootste rivaal tijdens de wedstrijd) reed toen reeds 30 á 40 meter voor. Wim Delaet had tijdens het Belgisch Kampioenschap laten zien goed te kunnen starten, en dat deed hij ook. En waar Dirk Drost uithing wist ik ronden lang niet, ik reed zonder spiegels maar ik vermoed dat hij een poosje in mijn kielzog reed.

Een stukje verder in de wedstrijd had iedereen wel een beetje zijn draai gevonden. Velomobielen haalde soms met grote snelheid open liggers in hetgeen eigenlijk geen problemen gaf. De baan is breed genoeg om met 4 man tegelijkertijd in te halen. Toch ging het 1 keer bijna fout, mijn fout. Een inschattingsfout van mijn persoon zorgde ervoor dat het even bijna mis ging. De meer ervaren coureur in kwestie wist het echter op tijd op te merken en zorgde ervoor dat het toch nog goed kwam. De situatie was als volgt: Celien de Jonge reed op haar open ligger aan de binnenkant van de baan. Ze zou in de bocht ingehaald worden door Dirk Drost met in zijn kielzog Stein van de Maele. Ikzelf kwam met een redelijk snelheidsverschil dichterbij en wilde hoog in de bocht het hele zwikkie voorbij. Celien draait de bocht in, Dirk draait hoger de bocht in, Stein blijft Dirk volgen en ik zit niet goed. Ik zit te laag in de baan en kan niet meer naar buiten of naar boven. Tussen Celien (onderin de baan) en Dirk en Stein (boven de blauwe lijn) ontstaat een gat. Ik gok dat Celien rond de 26 km/uur rijdt, Dirk en Stein rijden tegen de 50 km/uur, zelf reed ik 55 km/uur. Stein zag het en kwam gelukkig niet naar beneden, ik moest een poep gas geven en kroop tussen Celien, Dirk en Stein door, noem het maar "tussendoor inhalen"... Het verdiende absoluut geen schoonheidsprijs en het is een leermomentje om mee te nemen naar de volgende wedstrijden. Ronden lang knaagde het aan mijn geweten maar we moesten verder. Vanaf dit blog daarom mijn welgemeende excuses voor deze actie... En natuurlijk complimenten naar die rijders die de actie wisten te herstellen!

De rest van de koers was voor mij persoonlijk een kopie van de andere races in België. Peter Coppens komt voorbij, zet mij op een ronde en houdt die ene ronde vast. Een kei van een strategie als je hard van start kunt, een kwestie van de rest van de aanvallen pareren en de winst is in de pocket. Wim Delaet reed in mijn ogen duidelijk harder en meer constant vergeleken met Hulshout. Van Christophe Fierens en Gert Loenders kan ik daar eigenlijk niets over zeggen. Ook zij reden constant maar hoe dat zich verhoudt ten opzichte van de vorige races weet ik niet. Bram Luyckx deed weer keurig aftellen vanaf dertig minuten per 5 minuten tot 5 resterende minuten, toen nog 3 en daarna op naar het zwart-wit geblokt. Met nog een ronde van 400 meter uitrijden klokte ik af op 53,0 kilometer in 1:00:56, een gemiddelde snelheid van 52,2 km/uur. De vorige keer in Peer reed ik 50,4 km/uur, per saldo dus een verbetering van mijn record met 1,8 km/uur. Mijn gemiddelde hartslag bedroeg 172 slagen per minuut, gelijk aan de vorige keer in Peer. Ergens moet ik dus toch een goede sprong in de conditie gemaakt hebben. Aan de voorbereiding ging wel het een en ander mis omdat ik 2 weken niet heb kunnen fietsen als gevolg van spit. Daar moet zeker een stukje conditie-achteruitgang aan vast hangen. De twee weken forensen die ik erna heb gedaan kunnen onmogelijk die achteruitgang hebben goedgemaakt. Nee, de winst moet ik zoeken in de technische verbeteringen. De verstevigingsribben in de neus, de verstevigingsrib achter de zitting, de Risse Astro5 in de stugge stand, de smallere, lagere banden.

De einduitslag laat zich enigszins raden: Peter Coppens werd eerste bij de gestroomlijnden, Stein van de Maele werd eerste bij de ongestroomlijnden, Celien de Jonge won haar eigen wedstrijd bij de dame ;-). Helaas heb ik daarvan niets meegekregen. Wij moesten met mijn drie jonge supporters nog 188 kilometer rijden en we hadden ze beloofd om te stoppen bij de "grote gele M". Daar zou nog de nodige tijd in gaan zitten dus. Ook Dirk ging gelijk mee, we stonden immers naast elkaar geparkeerd en konden elkaar zo helpen met de Questen op het dak van onze auto's zetten. Al met al was ook dit weer een geslaagde wedstrijd. Eentje met een nieuw persoonlijk record en een leermoment. De competitie was van hoog niveau, enkele rijder waren zeer aan elkaar gewaagd. Het lijkt een vast clubje dat bij elke wedstrijd aanwezig is. Na afloop is er veel tijd voor gezelligheid en een praatje. Er stonden zelfs stoeltjes buiten alsof men er de hele avond zou blijven zitten. Zou natuurlijk ook zomaar kunnen. Barbecue uit de auto, kooltjes aan, vlees erop en een lekker muziekje zou zo'n wedstrijd een schitterende afsluiting geven. Wellicht een leuke optie voor een volgende keer? Voor een paar euro is zoiets prima te regelen!

Volgend weekend (tijdens het weekend van het Herfsttreffen) is de afsluitende wedstrijd in Wilrijk. Helaas kan ik aan die wedstrijd niet deelnemen omdat ik naar het Herfsttreffen ga. Want soms is het ook leuk om andere gezichten te zien, gezichten die eens geen snelheid maar gezelligheid schreeuwen. 20 oktober is voor mij de laatste wedstrijd van het jaar, de LEL (Lelystad-Enkhuizen-Lelystad). Voor iedereen die daar ook komt, neem goede banden mee! Tot ziens, en veel kijkplezier bij de foto's hieronder...


Dirk Drost in 28" Quest 194 

Opwarmronde van Dirk en ik

Komt zo uit de showroom rollen

Onderin de bocht met de skipistes op de achtergrond

Bovenin de bocht met de skipistes op de achtergrond

Wim Delaet in achtervolging op mij

Celien de Jonge, enige vrouw, jongste deelnemer (en ik)

Onderin de baan: Gert Loenders in WAW124

Wim Delaet in Quest 563 en Celien de Jonge

Onderin Stijn van de Maele, wereldkampioen ongestroomlijnd

Portie zelfbevlekking: mooie foto door Jebbe gemaakt

Dirk Drost z'n nieuwe omslagfoto op Facebook ;-)

Stukje terug in de race: de start. Snelheid te laag voor de velomobielen, daarom bleven we beneden in de baan...

WAW124 van Gert Loenders, prominent in beeld

Filip Sheridan

Fotograaf in actie

De blauwe WAW van Christophe Fierens

Twee WAW's, twee Questen



Overzicht van de baan

Mijn jongste supporter, Douke (3)

Fotograaf Hoite (7) bekijkt zijn zojuist geschoten plaatjes

Op de voorgrond lekker ravotten in de Halfpipe
Op de achtergrond het gevecht tussen Wim Delaet en ik

Hoezo niet geposeerd???

Dirk en ik in gevecht

Dirk en ik in gevecht, part II

Eddy de Jonge

Gert Loenders vs. Questeritus
WAW124 vs. Quest 284
België vs. Nederland

Klappen voor papa en zwaaien

Dol-enthousiast als de gele banaan er weer aankwam!

Letterlijk een high-five. Nou ja, bijna dan...

15 opmerkingen:

  1. Het verslag ga ik morgen eens heel rustig lezen, de foto's zijn absoluut geslaagd. Knap werk van de jongens ! De foto waarbij je om hulp vraagt lijkt me Filip Sheridan weer te geven, 100% zeker ben ik echter niet, allicht zijn er anderen die je wel zekerheid kunnen bieden. Morgen de rest... slaapwel !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo, heb me rustig in de zetel gezet en het verslag gelezen. Ik heb de indruk dat in jou een goede schrijver verscholen zit Robert-Jan, het verslag leest als een trein, prettig, duidelijk en waarheidsgetrouw, wat wil je nog meer ? Moet zeggen dat ik zelfs even kippenvel kreeg bij het lezen van de passage over het inschattingsfoutje, ik kan me zo ongeveer voorstellen hoe je je op dat ogenblik voelde... gelukkig is het goed afgelopen en allicht overkomt je dit niet meer omdat je zoiets niet gauw vergeet. Prima verslag, mooie wedstrijd ! Wat kan het leven toch mooi zijn ! ;-)

      Verwijderen
    2. Gaaf om te horen dat je mijn verhaal hebt verslonden Peter. Jammer dat je er niet bij was maar ik weet dat je geen wedstrijdrenner bent. Wellicht dat we elkaar volgend jaar weer ergens tegen het lijf lopen, een balletje kan raar rollen.
      Als je mijn weblog blijft volgen dan blijf je goed op de hoogte van welke wedstrijden ik rij. Voor dit jaar alleen nog LEL op 20 oktober, daarna gaan we de winter in en doe ik alleen maar woon-werkverkeer. Wellicht met de oliebollentocht???
      Gegroet!

      Verwijderen
  2. Ik vraag me af of je met die 57 km/u niet een grens hebt bereikt wat je met alleen spierkracht kunt doen in een glasvezel Quest. Die latere wedstrijden zijn niet vergelijkbaar met de RDW baan maar toch heb je die zeer hoge RDW snelheid niet meer gehaald of zelfs verbeterd. De mannen van vm.nl rijden ook niet zoveel harder.....maar wel met extreem getunede lichtgewicht carbon Questen met experimentele Michellin banden, lichtgewicht stijve carbon frames en niet te vergeten stroomlijnkappen op alles. Dat kan maar zo de 6 km/u zijn die ze sneller rijden dan jij. In ieder geval accelereren ze je zoek bij de start met je zware glasvezel Quest en hogere rolweerstand banden. En op snelheid gekomen de enorme luchtweerstand de stroomlijnkappen fors helpen.

    Volgens mij wordt het hoog tijd dat je ook aan de stroomlijnkappen gaat ipv dat plakband als je echt nog harder wilt gaan rijden. En een open achterwiel ? tssss.... :-)

    Een stijvere Quest zou iets moeten uitmaken bij vooral acceleraties, verstevigingsribben zijn wel goed mits juist uitgevoerd. Maar een Risse demper, wat doet dat ? Ik zag de staart van Erwin op de RDW baan slingeren als een eend ( staat ook op film ) toen hij me voor wilde blijven. Hij heeft ook een Risse demper...volgens mij doet dat echt niets qua wedstrijden rijden - behalve op bochtige stratencircuits wellicht - maar goed het ding schaadt ook niet.

    Bij de LEL dijk krijg je door de onbeschutte watervlakte waarschijnlijk meer wind ( luchtweerstand ) dan je lief is dus daar geldt dat luchtweerstand verminderende maatregelen extra effectief zullen zijn. Jan van Steeg had gezegd dat hij zijn kappen wel wilde uitlenen....misschien moest je hem dat eens vragen sinds jij iemand bent die er ook echt potentieel kan uithalen ;-) Of stroomlijnkappen van Wim...heb je meer aan dan die Risse demper op die winderige lange dijk....





    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Als we alles in ogenschouw nemen dan is er inderdaad nog veel te verbeteren. Een mens moet wat te wensen hebben maar ik denk niet dat het maximum voor een glasvezel-Quest bereikt is. Als ik in een sprint 66 km/uur kan rijden met enkel een racekap, dan moet dat ook voor langere tijd vol te houden zijn.
      De races in België zijn inderdaad niet te vergelijken met de RDW-race. Op de 400-meter banen van België rij je veel meer rondjes, afgelopen weekend reed ik daar ruim 130 rondjes, dat zijn 260 bochten met een straal van ongeveer 20 meter (afhankelijk van hoe hoog je in de bocht rijd) En dat wringt en wringt en kost je enorm veel snelheid (energie)
      Ik zeg je eerlijk dat competitie een schitterende motivator is, het houdt je scherp en gemotiveerd. Ambities om zo hard te rijden als Ymte en Theo heb ik (nog) niet, de competitie tussen Wim, Cees, Peter, Dirk, Clement is er een waarin ik mij thuis voel. We hebben allemaal een beetje dezelfde snelheid, afhankelijk van de vorm van de dag. Mocht ik dat niveau ooit ontstijgen dan is de race geopend op de volgende hardrijders als Jan van Steeg en Jos Hendriks. Tot die tijd voel ik me heerlijk thuis tussen de mensen met wie ik nui goed kontakt heb, en dat vind ik veel belangrijker.

      Verwijderen
  3. hoi Robert-Jan,
    Wat een leuk verslag en mooie foto's !!
    Ik zie dat Dirk ook bij de Wibra is geweest om zelf spoilers voor zijn voeten gaten die knutselen.... grappig !!

    lorenz

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. haha, goed gezien. Beter goed gejat dan slecht zelf bedacht he :) Het was de 2 x €1,65 meer dan waard! Sterk, en redelijk hufter-proof materiaal.

      Verwijderen
  4. Hallo Robert-Jan,

    Mooi verslag en complimenteer de fotografen! Mooi werk van die jongens!

    Groeten, Adri.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor het compliment Adri, het is altijd leuk om te horen dat mensen het weer een leuk verslag vinden. De meeste bruikbare foto's zijn door mijn vrouw gemaakt, maar ook mijn oudste zoon Jebbe heeft een flinke duit in het zakje gedaan. De foto's van Hoite waren helaas allemaal onbruikbaar.
      De volgende wedstrijd is op de dijk Lelystad-Enkhuizen, daar zijn helaas niet zoveel mogelijkheden om mooie plaatjes te schieten maar wellicht dat ik nog een mannetje kan meenemen... Als dat zo is, dan verschijnen er weer meerdere mooie foto's op mijn weblog!

      Verwijderen
  5. Goed leesbaar Robert en dat heb ik dan ook gedaan , verzwolgen zeg maar , ook ik heb eens een foutje gemaakt bij mn eerste en gelijk laatste wedstrijd , dat was bij de lel met de Fujin en daar blijf je echt even over nadenken , met die snelheden kan er ook van alles gebeuren.
    bedankt voor het leuke verslag en je familie voor de foto,s , het maakt me aan het twijfelen over meedoen aan de lel dit jaar met de Xs , voor mn eigen wedstrijd dan.
    BTW vergeet een andere concurrent niet , clement pillette is ook hard aan het trainen met zijn verstevigde Xs.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Leuk dat je de tijd hebt genomen om het te lezen Gerrit! Wedstrijden rijden is iets dat je moet blijven doen. Fietsen verleer je niet, maar afzien moet je wel leren, elke keer weer opnieuw. Hoe voelde het ook alweer om stuk te zitten...
      Clement en ik zullen weer aan elkaar gewaagd zijn. Ook ik train me suf en heb inmiddels de verstevigingen ingebouwd. I.c.m. de Risse-demper is mijn Quest een stuk stijver en harder geworden, het is duidelijk te voelen dat er meer energie in de ketting gaat, en minder in vervorming van de Quest.

      Verwijderen
  6. Robert Jan de grootste kier die ik zie is die van je kap naar de hoofdspoiler. Is het niet mogelijk die ook af te tapen ? Met nog wat afvoerruimte ergens overgelaten voor vochtige lucht vanonder de kap uiteraard....

    Ook vraag ik me af of de ''oorgaten'' van die kap niet dicht moeten, het zijn immers gaten en gaten veroorzaken remmende wervelingen.

    Ben je in praktijk wel sneller met een kap dan met de orginele schuimkap ? En dan bedoel ik zonder luchtrem op je hoofd.....maar zonder helm rijden mag op veel wedstrijden natuurlijk weer niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Great report! I enjoyed reading it. Too bad there were not more velomobiles to race against.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Mooi geschreven Robert-Jan! Je inschattingsfoutje is me trouwens niet opgevallen in mijn spiegels.

    Ik kan iedereen aan raden om dit ook zeker eens een keer te proberen. Voor mij is het zeker voor herhaling vatbaar. Achteraf was ik trouwens wel blij met de spiegels om het achterop komende verkeer (Robert-Jan/Peter Coppens) niet teveel in de weg te rijden.
    Lastig blijft toch het inschatten je tempo gedurende het uur. Ik had op het eind toch wel wat "over". Ook het wat meer vooraan starten neem ik mee naar een volgende wedstrijd.

    Quezzzt heeft het nog over het niet halen van de hoge RDW snelheden. Het is niet onmogelijk natuurlijk, maar op een 400 meter baan als deze is het heel wat harder werken door de vele bochten en het asfalt is net iets minder glad. Mijn RDW prestatie van 2012 heb ik ook niet kunnen evenaren (49,?? tegen 52 op de RDW)

    Nu opmaken voor de LEL (alwaar het asfalt nog wat minder glad is :)

    BeantwoordenVerwijderen