woensdag 23 oktober 2013

Rondje Amsterdam Sloten

Al tijden stond'ie op mijn verlanglijstje: het rijden op de Wielerparcours van Sloten. Nu had ik van werk een aantal dagen vrij dus besloot ik een stukje te freewheelen. Lekker niets moeten en geen vaste route in mijn hoofd, maar wel met een doel: Sloten. De route begon uiteraard thuis in Leiden en ging via Oegstgeest en Warmond naar het fietspad langs de A44. Hier reed ik noordelijk richting de Kaag, door naar de Hoofdvaart richting Nieuw Vennep. Ik had mijn camera meegenomen om de bijzondere bruggen over het kanaal langs de Hoofdweg te fotograferen maar wegwerkzaamheden verplichtte mij om een andere route te nemen. Het werd de Rijnlanderweg, een verschrikkelijke weg voor velomobielen. De tegels liggen er schots en scheef en het merendeel van de putdeksel lijken minimaal 5 cm. verzakt. Uiteindelijk kwam ik dan wel aan bij Hoofddorp bij de Geniedijk.

Geniedijk Hoofddorp

De Geniedijk bij Hoofddorp was tot 1963 een actief onderdeel van de Stelling van Amsterdam. Tegenwoordig staat de Geniedijk op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Op de dijk grazen schapen en het geheel ziet er redelijk verzorgd uit. Bovenop de "Batterij aan den Sloterweg" zijn twee recreatiemogelijkheden gecreëerd. Hier kunnen wandelaars en fietsers even rustig zitten en genieten van het uitzicht en de stilte... NOT!!! De grote, hoge kantoorbebouwing schurkt tegen de oude Geniedijk aan. Als de tussenliggende sloot gehalveerd zou worden zou de gemeente Hoofddorp waarschijnlijk nog dichter tegen deze overblijfselen van de Stelling van Amsterdam aan bouwen. Grond is duur en de lokatie gewild. Hopelijk blijft de andere kant van de Geniedijk onbebouwd en geschikt voor grazend vee of landbouw. Overigens worden de twee recreatiemogelijkheden (in de vorm van een cirkelvormige bank) meer bezocht door drankorgels en graffitijeugd. Het ligt er werkelijk bezaaid met flessen Eristoff, lege verpakkingen van sigaretten, viltstiften, zakken chips en snoepwikkels. De bezoekers van deze plekken hebben duidelijk geen respect voor deze plek! De schapen lijken het overigens prima te vinden, zij komen mij even hallo zeggen en willen een aai over hun bol. Mijn CYWOL-Quest vinden ze maar matig-interessant.

Een keurig informatieplaquette met uitleg over de Stelling van Amsterdam

Schapen komen even buurten: Op de achtergrond: Schiphol

De goede kant, met uitzicht over de polder. In de verte: Nieuw-Vennep

Slechts een van de vele stapels lege drankflessen


De route ging verder door een stukje Bedrijvenpark Beukenhorst Zuid en Beukenhorst Oost, Kruisweg overgestoken (het was gewoon groen voor mij, hoefde niet te wachten!) en rechtsaf richting Schiphol. Onder de A4 door linksaf, op weg naar het inmiddels veel beschreven fietstunneltje (Beekie en Gerrit en Ed schreven er al eerder over. Dat tunneltje was vrij gemakkelijk te vinden, gewoon de bordjes Amsterdam aanhouden... tot ik op deze jongens stuitte...





Houten fietsen van Bough Bikes... Eenmalig registreren op een website, daarna het unieke nummer van de fiets en de lokatie doorgeven en je kunt drie uur lang gratis fietsen. Op het moment dat ik de fietsen stond te bewonderen en fotograferen werd er net eentje opgehaald. Wat blijkt: De fietsen worden geassembleerd bij Paswerk, een sociale werkplaats nabij Cruquius. Daar zijn per ongeluk de 28" voordragers op de 26" fietsen gezet met als gevolg een bagagedrager die schuurt tegen het balhoofd. Behalve dat dat weerstand oplevert ontstaan er ook kale plekken. En dat wil je niet bij houten fietsen die dag en nacht buiten staan! De man die de fietsen kwam ophalen is de zoon van de bedenker van de Bough Bikes. Aardige knul, heeft nog even wat verteld over de fietsen. Ondanks het leuke gesprek moest ik toch weer verder, ik had een afspraak met "Sloten".

Fietserstunnel Schiphol

Ik vond het tunneltje en zoals dat hoort maakte ook ik er een filmpje van. Marcel scheurde door de tunnel met zijn groene komkommer, ik doe het in mijn gele banaan! Ter informatie, achter de raampjes die op het filmpje rechts te zien zijn ligt een busbaan.

Eenmaal uit de fietserstunnel kijk ik naar links. Er rijdt een witte Ford. In die witte Ford zit een blonde dame, ze kijkt naar rechts. We zien elkaar... Een blik van herkenning! Een collega die ik eigenlijk alleen ken van "telefonisch contact" op werk en van Facebook... We zwaaien (voor zover dat gaat met een Sinnerkap op) en ik besluit maar even door te rijden naar "Stalling 75". Effe hallo zeggen. Het werd ook echt even alleen "Hallo" want ze moest aflossen, maar niet voordat ze een foto had gemaakt. Want hoevaak zie je nou RJ met zijn Quest rijden??? Bijna nooit dus! En passant kon ik mijn linker Kojak nog even bijpompen, die was zacht maar door Schwalbe's Doc Blue hoefde ik niet te wisselen, alleen wat wind erbij pompen.

Bron: Busje komt zo ;-)
Nou, dit was toch echt te laatste stopplek voor Sloten. Vanaf "Stalling 75" is het nog maar een klein stukje naar Wielerparcours Sloten. Een paar minuten later stond ik dan ook voor de deur. Ik werd er tegengehouden door twee bewakers. Pontificaal stonden ze voor me met opgeheven hand: "Stoppen!" luidde het bevel, en dat deed ik ook. Bleek dat de heren nog nooit zo'n fiets van dichtbij hadden gezien en dit was een uitgelezen mogelijkheid om daarvan te profiteren. Ze wilde er zelfs mee op de foto!!! Geweldig. Ik vroeg ze of de wielerbaan open was maar het antwoord was "Nee". Ze dachten dat ik het over de binnenbaan had, daar is nu de zesdaagse van Amsterdam gaande. De buitenbaan bleek wel gewoon toegankelijk en ik mocht doorrijden. Eindelijk!!!

Sloten en CycleVision

Voor de lezers die het Wielerparcours Sloten niet kennen: hier werd voorheen CycleVision gehouden. CycleVision is nu verplaats/verhuisd naar Lelystad en Wielerparcours Sloten lijkt in de vergetelheid te raken. Althans, sinds ik liggend fiets heb ik nog nimmer een wedstrijd op dit parcours voorbij zien komen. En dat is jammer want het is een schitterende baan waar zowel velomobielen als open liggers een schitterende strijd kunnen leveren. De baan is breed en lang, veel rechte stukken en mooie lange bochten, ze kunnen allemaal op 40+ km/uur genomen worden. Nu het herfst is ligt de baan vol bladeren maar toch is het er schitterend! Bruine en gele bladeren aan de bomen, afgewisseld met groen. Ik heb een filmpje van de ronde gemaakt zodat iedereen die de baan niet kent kan meegenieten. Laat de beelden voor zich spreken!



Ik ken de Wielerbaan Sloten van de weblog van Mango 098, hierin beschrijft Reinier (nu beter bekend met zijn Velomobiel Quoi) de 6-uurs race. Een mooi stuk tekst, je moet het maar eens lezen. Hopelijk pakt het wedstrijdcomité van de NVHPV deze baan weer eens op voor een wedstrijd. Een lange race zoals de 6-uurs wedstrijd zou een mooie brug zijn tussen alle 1-uurs races en bijvoorbeeld de 24-uurs race op Zandvoort of zoals die in Duitsland nog weleens georganiseerder worden. Uiteraard met alle respect voor de drie-uurs race die vaak op het programma staat bij CycleVision, voor een dergelijke race heb je toch een breder, ruimer parcours met minder bochten nodig dan Flevonice of het baantje naast de RDW-baan.

Terug naar huis, Ringvaart West

Enfin, Wielerparcours Sloten kan afgestreept worden van mijn #bucketlist. Het werd zo langzaamaan tijd om de route naar huis op te pakken. Ik koos voor een recht-toe-recht-aan benadering, het werd dus Rondje Ringvaart, tegen de klok in. Wind tegen, wind van opzij, inmiddels aangewakkerd tot een flinke kracht 5 of 6. Regelmatig plukt de wind aan mijn Quest maar ondanks dat ik inmiddels 6 kilo ben afgevallen blijf ik toch nog met alledrie de wieltjes op de vloer. Fantastisch hoe een velomobiel door de wind klieft. Fietsers, wielrenners, zelfs scooterrijders passeer ik met ogenschijnlijk het grootste gemak. 44 km/uur, wind tegen, hartslag 150, niet slechts! Ik passeer ook nog even het Stoomgemaal Cruquius en besluit er nog een paar plaatjes van te schieten. Laat de foto's voor zich spreken want de letters zijn op!



dinsdag 22 oktober 2013

Bezoekers en statistieken

"Wie schrijft die blijft" word er vaak geroepen. Een schrijver is echter niets zonder lezers. Zijn publiek geeft hem waardering of kritiek door te reageren op het artikel dat zij lezen. Zijn de artikelen interessant dan blijven de lezers terugkomen. Neemt het aantal artikelen af of is de kwaliteit onder de maat dan haken lezers af. Die schommelingen in bezoekersaantallen en herkomst zijn terug te vinden in het controlpanel dat achter de weblog meedraait.

Na het posten van mijn laatste artikel over de race op de LEL-dijk is mijn weblog explosief bezocht. Normaal gesproken word na het plaatsen van een artikel mijn weblog ongeveer 200 keer bezocht op die dag, daarna bouwt het af. Zondag na de wedstrijd ben ik bij thuiskomst eerst even heerlijk gaan ontspannen maar in de avonduren borrelde het toch in mijn hoofd; er moest geschreven worden over deze wedstrijd. Om kwart voor twaalf was het artikel klaar voor publicatie. De volgende dag keek ik geregeld naar de statistieken en die stegen met de minuut. Bezoekers werden op verschillende manieren naar mijn weblog getrokken. Natuurlijk door de verwijzingen op andere weblogs, maar ook door de link op Facebook en Google+. Later, op maandag publiceerde Ligfiets.net ook nog een link naar mijn weblog en de kijkcijfers stegen weer verder. Uiteindelijk werd mijn weblog op maandag 451 keer bezocht en het artikel "De Dijk 2013" werd 329 keer gelezen. Zie de onderstaande afbeeldingen voor de statistische gegevens.



Duidelijk is te zien dat de weblog van Wim Schermer de topverwijzer is. De meeste bezoekers komen via zijn weblog op mijn weblog. Ook steevast bij de topverwijzers is "Mooi geel is niet lelijk". Verder doen Symbaloo en Facebook ook geregeld een duit in het zakje. Opvallend binnen de statistieken van gisteren is een verwijzing vanuit Velomobilforum.de waar Maxinblack afbeeldingen zoekt van gele Quests met reclame erop, vermoedelijk om als voorbeeld te gebruiken voor mogelijke adverteerders op zijn eigen gele Quest. "Karspeed" heeft mijn weblog op dat forum aangekaart, en de weblog van "Matthijs Leegwater" wordt door "Liegende Robert" gelinkt. Hier is duidelijk te zien wat de kracht is van het linken. Alle hierboven gelinkte website zullen hun bezoekersaantallen zien stijgen nadat jullie via mij hun website bezocht hebben. En ze zullen zien dat die bezoekers via mijn weblog bij hun terecht zijn gekomen.

Tenslotte nog iets over de "Zoekwoorden". Ook dat is interessante kost om te onderzoeken. Hoe word jouw weblog gevonden? Doordat mensen zoekwoorden intoetsen in Google, en Google jouw weblog indexeert op kernwoorden, kan jouw weblog een match geven in de zoekresultaten. Zo werd ruim twee jaar geleden mijn weblog vaak gevonden door mensen die zochten op "Mepilex Border wondverband". Bezoekers kwamen toen uit op dit artikel op mijn weblog. Tegenwoordig wordt mijn weblog vaak gevonden door bezoekers die de zoekwoorden "Schwalbe Super Moto" gebruiken. Toch maar eens met Schwalbe gaan babbelen of daar niet een klein sponsorcontractje uit te slepen is ;-). Natuurlijk is het zoeken op de naam van mijn huidige sponsor "CYWOL" ook interessant. Ook hier kom ik regelmatig naar voren als CYWOL-gerelateerde website. En daar is mijn sponsor dan weer blij mee.

De vraag die nu blijft is natuurlijk: Hoe goed word dit artikel gelezen? Kom op mensen, klikkerdeklik, help de statistieken omhoog. Hoewel, dit artikel is natuurlijk lang niet zo interessant als "De Dijk 2013" ;-)


MORE TO COME:

  • artikel over de "Sinner Da Hood" met gesloten zijruitjes (speciaal voor Theo v. G.)
  • artikel over de "PolarPersonalTrainer"
STAY TUNED!

zondag 20 oktober 2013

De Dijk 2013

Als ik aan de dijk tussen Lelystad en Enkhuizen denk, dan hoor ik het nummer "Als het golft" van De Dijk in mijn hoofd. "Als het golft, dan golft het goed" luidt het refrein. En zo gaat het ook tijdens wedstrijden. Zit je lekker in je vel, is de conditie top en heb je goed geslapen dan heb je de halve wedstrijd gewonnen. De andere helft wordt bepaald door externe factoren zoals het weer en de gesteldheid van het wegdek. En juist die helft daar schortte het vandaag aan. Nog nimmer had ik op de LEL-dijk gereden maar ik had de hele route gevisualiseerd met behulp van Google Maps. Hoe de bochten liepen en waar er van de ene naar de andere kant van de dijk geswitched zou worden. Theo van Goor had op Facebook ook al het nodige uit de doeken gedaan over waar er opgelet moest worden, waar de kritische punten liggen en wat je vooral niet moet doen. Wijze raad die ik ter harte heb genomen waarvoor dank Theo. Andere externe factoren zoals het weer kunnen vooraf met enige zekerheid worden ingeschat met behulp van Buienradar, Windfinder en andere weersvoorspellende websites.

De dag zelf begon met moeizaam opstaan. Het juist stellen van prioriteiten is niet altijd even makkelijk. De avond voorafgaand aan LEL2013 stond er nog een feestje op de agenda... in Kampen... En daar wilde ik dolgraag heen en dat deed ik dus ook. Zondagochtend lag ik dus pas om 03:00 in bed en dan is 4 uur later weer opstaan geen sinecure. Ik heb het dus ook een uurtje uitgesteld en ben er om 08:00 uitgegaan. Eerst maar eens de Quest een beetje opkuisen (zoals de Belgen dat zo mooi zeggen). Het hok geopend in de voortuin en daar stond ze, mank, ingezakt, treurig leunend op haar platte rechter band. Een teken? Een vooruitziende blik? De F-lite's waren pas enkele honderden kilometers oud en konden echt niet nu al versleten zijn. Wat is wijsheid? Op een F-lite zit zat rubber maar de dijk schijnt genadeloos af te rekenen met F-lite's. Daarom snel de beslissing gemaakt om de Kojak's uit de schuur te halen. Bijkomend voordeel is dat de binnenbanden in de Kojak's nog gevuld zijn met een flinke scheut anti-lek vloeistof. Een eventuele binnendringer zou dus niet gelijk "einde oefening" zijn maar het gaatje zou tijdig gedicht kunnen worden waardoor de race in ieder geval uitgereden kan worden. 10 minuten later stond ze weer rechtop haar wielen en was ze klaar voor een wasbeurtje. Vooral de onderkant was smerig van alle woon-werkritten, de zijkanten vielen wel mee. Daarna ook de binnenkant nog even afgenomen, toen was ze er klaar voor. Ondertussen was ook de rest van het huishouden in de ontbijtsfeer gekomen dus het was tijd voor ontbijt met vers speltbrood.

Na het ontbijt was het tijd om de fiets op de auto te laden en de laatste dingetjes in te pakken en mee te nemen. Een emmertje met water om mijn hartslagmeter te bevochtigen, de racekap, schoenen, gereedschap, alles was present en vond een plekje in de kofferbak van de auto. Iedereen instappen! en we konden op weg naar Lelystad. Een beetje vlot doorrijden want voor mij gevoel waren we wat aan de late kant, ik hou ervan om een uur van tevoren aanwezig te zijn om me rustig te kunnen voorbereiden. Dat op tijd komen lukte helaas net niet maar we waren alsnog een van de eerste. We hadden nog niet koud de auto stil en uitgezet toen Reinier met zijn Quoi achter ons tot stilstand kwam. Daarmee waren beide Leidse deelnemers present! Het leuke van op tijd komen is ook dat er altijd weer mensen naar je toekomen en vragen: "Ben jij Robert-Jan?" Ja ja, beroemd zijn kent z'n prijs ;-) Dit keer was het Marcus uit Breda die mij gevonden had aan de hand van de opvallende reclame op de zijkant van mijn Quest. Marcus verbleef in Lelystad en had dus eigenlijk een soort thuiswedstrijd. Even snel een paar weetjes uitgewisseld en toen weer door met de orde van de dag, het voorbereiden voor de wedstrijd. In eerste instantie was het onduidelijk wie nu de leiding had maar al gauw bleken er een hoop mensen bij een Toyota Prius te staan. Daar bleken de transponders te worden uitgegeven. Dus snel achteraan aansluiten en ik wist de hand te leggen op transponder 12, eentje voor transponder 13 waar heel wat minder animo voor bleek te zijn. Inmiddels bleek Ymte al vertrokken te zijn met transponder 1 en zijn zoon op een onvervalste bukker met transponder 2. Transponder 12 kreeg een plekje aan de binnenkant van de voetengaten en werd met ducttape vastgezet. Ook de transponder van Reinier en Marcus vonden op deze wijze een plekje in hun Questen. 
Foto gemaakt door Marloes Dries

Wachtend in de zon voor de start 

Niet veel later liet ik mij in mijn Quest glijden en kon ik aansluiten in de rij om te mogen starten. Dat gaat lekker ontspannen, iedereen kiest een plekje en niemand doet moeilijk. Dirk nam plaats voor mij en voor Dirk stond Reinier. In mijn spiegeltje kon ik nog net een glimp opvangen van Wim, hij zou dus achter mij gaan starten. Nog wel met een paar andere rijders ertussen want ik weer zeker dat als Wim direct (met 2 minuten speling) achter mij gestart was, hij mij zeker als aas / referentiepunt zou gebruiken. En toen stond ik vooraan bij de starter. Ik keek op mijn hartslagmeter en zag als waardes rond de 120 voorbij komen. 120 slagen per minuut, en nog geen meter gereden!!! Zenuwen, gezonde zenuwen hadden mijn lichaam overgenomen en het zuurstofrijke bloed werd inmiddels vlot rondgepompt naar de plekken waar het straks hard nodig zou zijn. GPS op 0, hartslagmeter op 0, 5.. 4.. 3.. 2.. 1.. GOO!!

Rustig op gang komen, links, rechts en de brug op, 25 km/uur, 30 km/uur, schakelen, schakelen schakelen... Eerste lange bocht naar links, voorzichting aansturen, iets te snel... De radius van een bocht is op Google Maps moeilijk in te schatten maar het ging goed. Onderaan de lange doordraaier een oversteek waarbij de fietsers geen voorrang hebben. Een blauwe VW Touran steekt nog rustig over voor mij maar levert geen directe bedreiging op. Daarna een haakse links de rechte dijk op. Starend in de eindeloze verte zie ik niets dan dijk... Dijk... links een weg, rechts water, golvend water en dat golfde goed. De wind in de rug en al vlot was ik door mijn versnellingen heen. 53/11 met een Furious Fred achterband is voor mij goed voor 65 km/uur probleemloos meetrappen maar de teller bleef haken op 61 km/uur. Mijn schenen branden, mijn kuiten pompen en in de verte dat ene groene stipje... Dirk Drost, the man to beat (als eerste dan). Een mooi richtpunt, ik had hem op de korrel. Evengoed lijkt het dan nog eeuwen te duren alvorens het stipje iets dichterbij leek te komen. Daniel Fenn reed nog even een rondje opwarmen en stopte een paar honderd meter voor mij om zijn Evo om te draaien. Na het eerste stuk "eindeloos" kwam de eerste lange bocht naar links. het wegdek van het fietspad helt constant naar rechts, richting het water. Als gevolg daarvan ben ik telkens geneigd om naar de linker rijstrook te gaan, weg van dat water. Zolang er geen tegenliggers zijn en het spiegeltje leeg blijft is dat prima te doen. De groene stip komt nu met rasse schreden dichterbij. Het duurt daarna niet lang voordat ik Dirk voorbijsteek met een aanzienlijk snelheidsverschil en in mijn spiegeltje wordt dat ook duidelijk. Het duurt niet lang voordat Dirk al uit met zichtveld verdwenen is. Later bleek dat hij zijn linkerband heeft moeten offeren aan de God van de allesvernielende steentjes van de LEL-dijk. Einde oefening dus voor Dirk. 

Tot het keerpunt kom ik nog een enkele open ligger tegen. Ook het fietspad dat wij op moeten vind ik snel en voor ik het weet sta ik oog in oog met George Krug, de baancommissaris die belast is met het omzetten van de Velomobielen. Dit jaar geen sluiswachter die moeilijk doet maar gewoon kontje omhoog, omzetten en met een duwtje in de rug gelijk weer op weg naar Lelystad. Vlot ga ik weer door de versnellingen heen en voor ik het weer rij ik 64 km/uur onder het Naviduct door. Daarna volgt een klimmetje omhoog, terug naar de dijk. En dat is een killer want ik kom met slechts 35 km/uur bovenaan aan. Het opnieuw aanzetten naar wedstrijdsnelheid gaat moeizaam. Mijn benen willen niet meer maar ik verzeker mijzelf dat dat aan het klimmetje heeft gelegen en niet aan de eerste 26 kilometer naar Enkhuizen. De snelheid hervinden lukt daarna wel maar harder dan 51, 52 km/uur lukt me niet. In de verte zie ik weer een stipje, of eigenlijk twee stipjes. Een witte en een gele. De witte is Reinier, dat weet ik want hij startte voor Dirk en kan zonder racekap nooit ver weg meer zijn. De gele is mij onbekend. Wederom dus twee mooie referentiepunten om naartoe te rijden. Ik probeer me te concentreren op het rondtrappen, trekken en duwen, aan en op de pedalen. Dat scheelt al gauw 2 km/uur maar hou ik niet lang vol omdat het langzaamaan weer verwaterd. Enkele kilometers later heb ik mijn haas te pakken. Eerst moet Reinier eraan geloven, en niet veel later de gele Strada. Dat alles vlak voor Checkpoint Charlie. Bij diezelfde Checkpoint Charlie rijdt ineens de groene Quest van Dirk weer voor me. Hij spiegelt goed en gaat aan de kant bij het zien van mijn silhouette. Ik kan door de vrij door de knik in het fietspad, om vervolgens weer een eindeloze dijk voor mij te zien. De snelheid schommelt tussen de 49 en 51 km/uur. De gemiddelde snelheid op de Garmin loopt langzaam terug van 53 bij de sluizen bij Enkhuizen naar 50-en-een-beetje. Nog steeds is er in mijn spiegel niets te zien. De linkerbocht van de heenweg is nu een rechterbocht geworden. De wind loeit eromheen en trekt duidelijk voelbaar aan de Quest. Nu nog een goede 6 kilometer met wind tegen. De sluizen van Lelystad en de zendmast zijn in zicht. Evengoed zal het nog zeker 7 minuten duren voordat ik weer bij de haakste bocht in het fietspad ben. Nog een paar honderd meter te gaan vanaf dat punt. Dit keer geen blauwe VW Touran die voor mij langs gaat maar een zwarte Mercedes maar ook dit keer geen gevaarlijke situatie. Nog een keer aanzetten tegen de brug op met de finish in zicht. Enkele tellen later is LEL2013 voor mij geschiedenis. 



Ik rol rustig uit en zet de racekap af. De vooraf gemonteerde zijruitjes zitten er nog in. Ondanks de regen die ervoor zorgde dat het in de Quest flink begon aan te dampen vond ik het niet nodig om de ruitjes eruit te tikken. Voor woon-werkverkeer zeker niet aan te bevelen maar voor een wedstrijd als deze prima te doen. Een blijvertje dus. Tussen de Polar en de Garmin lijkt 900 meter verschil te zitten. Vermoedelijk is de eerder gemeten 1510 mm. voor de Kojak's rond de voorwielen toch iets te optimistisch. Diezelfde Kojak's hebben zich overigens kranig verweerd, geen lekke banden aan mijn kant. Ook boze Fred om het achterwiel heeft zich keurig aan de afspraak gehouden; de lucht blijft IN de band en niet daarbuiten. De Polar hartslagmeter verteld mij dat ik met een gemiddelde hartslag van 170 slagen heb gereden. In Peer en in Hulshout reed ik met 2 tot 3 slagen per minuut meer maar hier op de dijk waren het duidelijk de benen die het voor het zeggen hadden. Tot hier en niet verder! Ik kijk terug op een geslaagde LEL2013. Mijn doel was om 50 km/uur gemiddeld te rijden maar dat lijkt net iets te optimistisch te zijn geweest. Of de wind was gewoon te hard... Of het asfalt te slecht... Of de regen te hard... Maar dat het goed golfde, dat is zeker. Een mooie eindklassering, de zevende plek overall is voor mij, vlak achter Wim. Volgend jaar hoop ik weer van de partij te zijn. Het winterprogramma van de NVHPV laat ik even aan mijn neus voorbijgaan. Voor 2014 heb ik wel weer wat wensen voor wat betreft het rijden van wedstrijden. Uiteraard hoort CV2014 daarbij, Texel, Peer, Hulshout en De Dijk...