zondag 20 oktober 2013

De Dijk 2013

Als ik aan de dijk tussen Lelystad en Enkhuizen denk, dan hoor ik het nummer "Als het golft" van De Dijk in mijn hoofd. "Als het golft, dan golft het goed" luidt het refrein. En zo gaat het ook tijdens wedstrijden. Zit je lekker in je vel, is de conditie top en heb je goed geslapen dan heb je de halve wedstrijd gewonnen. De andere helft wordt bepaald door externe factoren zoals het weer en de gesteldheid van het wegdek. En juist die helft daar schortte het vandaag aan. Nog nimmer had ik op de LEL-dijk gereden maar ik had de hele route gevisualiseerd met behulp van Google Maps. Hoe de bochten liepen en waar er van de ene naar de andere kant van de dijk geswitched zou worden. Theo van Goor had op Facebook ook al het nodige uit de doeken gedaan over waar er opgelet moest worden, waar de kritische punten liggen en wat je vooral niet moet doen. Wijze raad die ik ter harte heb genomen waarvoor dank Theo. Andere externe factoren zoals het weer kunnen vooraf met enige zekerheid worden ingeschat met behulp van Buienradar, Windfinder en andere weersvoorspellende websites.

De dag zelf begon met moeizaam opstaan. Het juist stellen van prioriteiten is niet altijd even makkelijk. De avond voorafgaand aan LEL2013 stond er nog een feestje op de agenda... in Kampen... En daar wilde ik dolgraag heen en dat deed ik dus ook. Zondagochtend lag ik dus pas om 03:00 in bed en dan is 4 uur later weer opstaan geen sinecure. Ik heb het dus ook een uurtje uitgesteld en ben er om 08:00 uitgegaan. Eerst maar eens de Quest een beetje opkuisen (zoals de Belgen dat zo mooi zeggen). Het hok geopend in de voortuin en daar stond ze, mank, ingezakt, treurig leunend op haar platte rechter band. Een teken? Een vooruitziende blik? De F-lite's waren pas enkele honderden kilometers oud en konden echt niet nu al versleten zijn. Wat is wijsheid? Op een F-lite zit zat rubber maar de dijk schijnt genadeloos af te rekenen met F-lite's. Daarom snel de beslissing gemaakt om de Kojak's uit de schuur te halen. Bijkomend voordeel is dat de binnenbanden in de Kojak's nog gevuld zijn met een flinke scheut anti-lek vloeistof. Een eventuele binnendringer zou dus niet gelijk "einde oefening" zijn maar het gaatje zou tijdig gedicht kunnen worden waardoor de race in ieder geval uitgereden kan worden. 10 minuten later stond ze weer rechtop haar wielen en was ze klaar voor een wasbeurtje. Vooral de onderkant was smerig van alle woon-werkritten, de zijkanten vielen wel mee. Daarna ook de binnenkant nog even afgenomen, toen was ze er klaar voor. Ondertussen was ook de rest van het huishouden in de ontbijtsfeer gekomen dus het was tijd voor ontbijt met vers speltbrood.

Na het ontbijt was het tijd om de fiets op de auto te laden en de laatste dingetjes in te pakken en mee te nemen. Een emmertje met water om mijn hartslagmeter te bevochtigen, de racekap, schoenen, gereedschap, alles was present en vond een plekje in de kofferbak van de auto. Iedereen instappen! en we konden op weg naar Lelystad. Een beetje vlot doorrijden want voor mij gevoel waren we wat aan de late kant, ik hou ervan om een uur van tevoren aanwezig te zijn om me rustig te kunnen voorbereiden. Dat op tijd komen lukte helaas net niet maar we waren alsnog een van de eerste. We hadden nog niet koud de auto stil en uitgezet toen Reinier met zijn Quoi achter ons tot stilstand kwam. Daarmee waren beide Leidse deelnemers present! Het leuke van op tijd komen is ook dat er altijd weer mensen naar je toekomen en vragen: "Ben jij Robert-Jan?" Ja ja, beroemd zijn kent z'n prijs ;-) Dit keer was het Marcus uit Breda die mij gevonden had aan de hand van de opvallende reclame op de zijkant van mijn Quest. Marcus verbleef in Lelystad en had dus eigenlijk een soort thuiswedstrijd. Even snel een paar weetjes uitgewisseld en toen weer door met de orde van de dag, het voorbereiden voor de wedstrijd. In eerste instantie was het onduidelijk wie nu de leiding had maar al gauw bleken er een hoop mensen bij een Toyota Prius te staan. Daar bleken de transponders te worden uitgegeven. Dus snel achteraan aansluiten en ik wist de hand te leggen op transponder 12, eentje voor transponder 13 waar heel wat minder animo voor bleek te zijn. Inmiddels bleek Ymte al vertrokken te zijn met transponder 1 en zijn zoon op een onvervalste bukker met transponder 2. Transponder 12 kreeg een plekje aan de binnenkant van de voetengaten en werd met ducttape vastgezet. Ook de transponder van Reinier en Marcus vonden op deze wijze een plekje in hun Questen. 
Foto gemaakt door Marloes Dries

Wachtend in de zon voor de start 

Niet veel later liet ik mij in mijn Quest glijden en kon ik aansluiten in de rij om te mogen starten. Dat gaat lekker ontspannen, iedereen kiest een plekje en niemand doet moeilijk. Dirk nam plaats voor mij en voor Dirk stond Reinier. In mijn spiegeltje kon ik nog net een glimp opvangen van Wim, hij zou dus achter mij gaan starten. Nog wel met een paar andere rijders ertussen want ik weer zeker dat als Wim direct (met 2 minuten speling) achter mij gestart was, hij mij zeker als aas / referentiepunt zou gebruiken. En toen stond ik vooraan bij de starter. Ik keek op mijn hartslagmeter en zag als waardes rond de 120 voorbij komen. 120 slagen per minuut, en nog geen meter gereden!!! Zenuwen, gezonde zenuwen hadden mijn lichaam overgenomen en het zuurstofrijke bloed werd inmiddels vlot rondgepompt naar de plekken waar het straks hard nodig zou zijn. GPS op 0, hartslagmeter op 0, 5.. 4.. 3.. 2.. 1.. GOO!!

Rustig op gang komen, links, rechts en de brug op, 25 km/uur, 30 km/uur, schakelen, schakelen schakelen... Eerste lange bocht naar links, voorzichting aansturen, iets te snel... De radius van een bocht is op Google Maps moeilijk in te schatten maar het ging goed. Onderaan de lange doordraaier een oversteek waarbij de fietsers geen voorrang hebben. Een blauwe VW Touran steekt nog rustig over voor mij maar levert geen directe bedreiging op. Daarna een haakse links de rechte dijk op. Starend in de eindeloze verte zie ik niets dan dijk... Dijk... links een weg, rechts water, golvend water en dat golfde goed. De wind in de rug en al vlot was ik door mijn versnellingen heen. 53/11 met een Furious Fred achterband is voor mij goed voor 65 km/uur probleemloos meetrappen maar de teller bleef haken op 61 km/uur. Mijn schenen branden, mijn kuiten pompen en in de verte dat ene groene stipje... Dirk Drost, the man to beat (als eerste dan). Een mooi richtpunt, ik had hem op de korrel. Evengoed lijkt het dan nog eeuwen te duren alvorens het stipje iets dichterbij leek te komen. Daniel Fenn reed nog even een rondje opwarmen en stopte een paar honderd meter voor mij om zijn Evo om te draaien. Na het eerste stuk "eindeloos" kwam de eerste lange bocht naar links. het wegdek van het fietspad helt constant naar rechts, richting het water. Als gevolg daarvan ben ik telkens geneigd om naar de linker rijstrook te gaan, weg van dat water. Zolang er geen tegenliggers zijn en het spiegeltje leeg blijft is dat prima te doen. De groene stip komt nu met rasse schreden dichterbij. Het duurt daarna niet lang voordat ik Dirk voorbijsteek met een aanzienlijk snelheidsverschil en in mijn spiegeltje wordt dat ook duidelijk. Het duurt niet lang voordat Dirk al uit met zichtveld verdwenen is. Later bleek dat hij zijn linkerband heeft moeten offeren aan de God van de allesvernielende steentjes van de LEL-dijk. Einde oefening dus voor Dirk. 

Tot het keerpunt kom ik nog een enkele open ligger tegen. Ook het fietspad dat wij op moeten vind ik snel en voor ik het weet sta ik oog in oog met George Krug, de baancommissaris die belast is met het omzetten van de Velomobielen. Dit jaar geen sluiswachter die moeilijk doet maar gewoon kontje omhoog, omzetten en met een duwtje in de rug gelijk weer op weg naar Lelystad. Vlot ga ik weer door de versnellingen heen en voor ik het weer rij ik 64 km/uur onder het Naviduct door. Daarna volgt een klimmetje omhoog, terug naar de dijk. En dat is een killer want ik kom met slechts 35 km/uur bovenaan aan. Het opnieuw aanzetten naar wedstrijdsnelheid gaat moeizaam. Mijn benen willen niet meer maar ik verzeker mijzelf dat dat aan het klimmetje heeft gelegen en niet aan de eerste 26 kilometer naar Enkhuizen. De snelheid hervinden lukt daarna wel maar harder dan 51, 52 km/uur lukt me niet. In de verte zie ik weer een stipje, of eigenlijk twee stipjes. Een witte en een gele. De witte is Reinier, dat weet ik want hij startte voor Dirk en kan zonder racekap nooit ver weg meer zijn. De gele is mij onbekend. Wederom dus twee mooie referentiepunten om naartoe te rijden. Ik probeer me te concentreren op het rondtrappen, trekken en duwen, aan en op de pedalen. Dat scheelt al gauw 2 km/uur maar hou ik niet lang vol omdat het langzaamaan weer verwaterd. Enkele kilometers later heb ik mijn haas te pakken. Eerst moet Reinier eraan geloven, en niet veel later de gele Strada. Dat alles vlak voor Checkpoint Charlie. Bij diezelfde Checkpoint Charlie rijdt ineens de groene Quest van Dirk weer voor me. Hij spiegelt goed en gaat aan de kant bij het zien van mijn silhouette. Ik kan door de vrij door de knik in het fietspad, om vervolgens weer een eindeloze dijk voor mij te zien. De snelheid schommelt tussen de 49 en 51 km/uur. De gemiddelde snelheid op de Garmin loopt langzaam terug van 53 bij de sluizen bij Enkhuizen naar 50-en-een-beetje. Nog steeds is er in mijn spiegel niets te zien. De linkerbocht van de heenweg is nu een rechterbocht geworden. De wind loeit eromheen en trekt duidelijk voelbaar aan de Quest. Nu nog een goede 6 kilometer met wind tegen. De sluizen van Lelystad en de zendmast zijn in zicht. Evengoed zal het nog zeker 7 minuten duren voordat ik weer bij de haakste bocht in het fietspad ben. Nog een paar honderd meter te gaan vanaf dat punt. Dit keer geen blauwe VW Touran die voor mij langs gaat maar een zwarte Mercedes maar ook dit keer geen gevaarlijke situatie. Nog een keer aanzetten tegen de brug op met de finish in zicht. Enkele tellen later is LEL2013 voor mij geschiedenis. 



Ik rol rustig uit en zet de racekap af. De vooraf gemonteerde zijruitjes zitten er nog in. Ondanks de regen die ervoor zorgde dat het in de Quest flink begon aan te dampen vond ik het niet nodig om de ruitjes eruit te tikken. Voor woon-werkverkeer zeker niet aan te bevelen maar voor een wedstrijd als deze prima te doen. Een blijvertje dus. Tussen de Polar en de Garmin lijkt 900 meter verschil te zitten. Vermoedelijk is de eerder gemeten 1510 mm. voor de Kojak's rond de voorwielen toch iets te optimistisch. Diezelfde Kojak's hebben zich overigens kranig verweerd, geen lekke banden aan mijn kant. Ook boze Fred om het achterwiel heeft zich keurig aan de afspraak gehouden; de lucht blijft IN de band en niet daarbuiten. De Polar hartslagmeter verteld mij dat ik met een gemiddelde hartslag van 170 slagen heb gereden. In Peer en in Hulshout reed ik met 2 tot 3 slagen per minuut meer maar hier op de dijk waren het duidelijk de benen die het voor het zeggen hadden. Tot hier en niet verder! Ik kijk terug op een geslaagde LEL2013. Mijn doel was om 50 km/uur gemiddeld te rijden maar dat lijkt net iets te optimistisch te zijn geweest. Of de wind was gewoon te hard... Of het asfalt te slecht... Of de regen te hard... Maar dat het goed golfde, dat is zeker. Een mooie eindklassering, de zevende plek overall is voor mij, vlak achter Wim. Volgend jaar hoop ik weer van de partij te zijn. Het winterprogramma van de NVHPV laat ik even aan mijn neus voorbijgaan. Voor 2014 heb ik wel weer wat wensen voor wat betreft het rijden van wedstrijden. Uiteraard hoort CV2014 daarbij, Texel, Peer, Hulshout en De Dijk...

20 opmerkingen:

  1. Leuk verslag Robert Jan, en inderdaad, na dat heuveltje duurde het bij mij ook wel even voor ik mijn tempo weer vond...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Waarschijnlijk als gevolg van het afremmen tot stilstand na het Naviduct bij Enkhuizen, het "omgezet worden" en vervolgens keihard aangespoord worden om toch maar zo hard mogelijk het Naviduct weer in te duiken... Dat kost de nodige kracht, kracht die je eigenlijk nodig hebt om de heuvel weer goed op te komen. Mijn hoogste hartslag (178 slagen per minuut) bereikte ik daar, heuvel op. En ja, dan zit je stuk op het moment dat je boven aangekomen bent...

      Verwijderen
  2. Greetings Robert Jan,
    A great report! I have a long way to go before I can even come close to your speed. How long was the run? I have no other Velomobiles to race against here so I am very envious of the fun you have. And Wim for his age does really well to beat you. :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hi Kevin, just as rowingvictor says, the track measures 52 km's according to the people organizing people. That is also exactly what my Polar CS400 measured. My Garmin Colorado 300 measured only 51,1 km... The question is: who is right??? I believe I didn't calibrate my Polar cyclingcomputer well, 1510mm. for 20" Kojaks seems to be a bit to much, perhaps 1500mm. suits better.
      51,1 km's on the Garmin gives an average speed of 49,1 km/h
      52,0 km's on the Polar gives an average speed of 50,6 km/h
      The people organizing this races calculated 49,632 km/h average.
      The truth must be somewhere in the middle...

      Verwijderen
  3. Reacties
    1. Thanks Victor, also see my answer to Kevin. Thanks for your input!

      Verwijderen
  4. Wederom een mooi verslag!

    Als "groene stip" had ik toch wel iets langer voor je hopen te blijven, maar het mocht niet zo zijn ;). Met 18 km op de teller kwam Enkhuizen net in beeld, en daar is het ook bij gebleven. Toen ik de Durano met een hoogteslag weer om de velg had gelegd kon ik weer uitstappen en ben ik maar rechtsomkeert gegaan.

    Volgende keer beter.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad Dirk, volgend jaar beter. We zijn redelijk aan elkaar gewaard heb ik gemerkt, hopelijk rijden we meer wedstrijden tegen elkaar. We vormen een mooi "koppel", jij, Peter Coppens, ik... Eens zien wat de agenda's voor volgend jaar zeggen...
      Het blijkt maar weer dat bandenkeuze in belangrijke mate bepalend is van de eindklassering. Wim reed op experimentele banden van Schwalbe. Reeds 12.000 km heeft hij ermee gereden, ze hebben het profiel van de oude Super Moto/Big Apple en rijden net zo licht als de F-lite's... Hallo Schwalbe, waar kan ik die banden kopen??? ;-)

      Verwijderen
  5. Petje af.....feesten tot 3 uur, 4uur pitten en dan een knappe tijd neerzetten.
    Ik doe het je niet na !!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Goedemiddag Bram,

      Het was niet echt feesten met dans en drank hoor. Ik was met de auto want Leiden-Kampen is ook geen beste voorbereiding om met de fiets te doen vlak voor de wedstrijd. Evengoed is het met slechts 5 uur slapen nog een goede prestatie. Of ik met meer slaap een betere prestatie zou hebben gezet blijft gissen. Persoonlijk ben ik tevreden met deze uitslag, slechts 0,3 km/uur onder mijn streven. Er is nu in ieder geval een tijd neergezet om volgend jaar te verbreken!

      Verwijderen
  6. Mooi verslag dat zeer vlot leest, blijkbaar ging het rijden iets minder vlot, maar ik moet toegeven dat ik die 7de plaats nog een schitterend resultaat vind als ik zie dat je de vorige avond nog een stevig feestje had en amper je bed had gezien... ;-)
    Respect en gefeliciteerd met je prestatie ! ! !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt Peter! Zelf ben ik ook tevreden, mede omdat ik toch nog naar het feestje kon zoals ik zo graag wilde.

      Verwijderen
  7. Voor een eerste keer een mooi resultaat RJ , De LEL is niet zo maar een wedstrijd , de lel is speciaal door de omstandigheden , nooit hetzelfde.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel Gerrit, LEL schijnt inderdaad nooit hetzelfde te zijn, maar wel altijd een tactische race. Een race waarbij materiaalkeuze weldegelijk een rol speelt in de eindklassering. Toch was de keuze voor Kojak's ook niet de meest veilige maar wel beter dan de F-lite's.
      Doe je volgend jaar ook mee??

      Verwijderen
  8. Hallo Robert-Jan,

    Ik sluit me aan bij de meesten, proficiat! Een mooi resultaat voor de eerste keer, en volgend jaar iets beter uitrusten dan gaat het nog sneller.
    Prima verslag weer !

    Groeten, Adri.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor je complimenten over het verslag. Het duurde even maar het vloeide daarna redelijk soepel uit het toetsenbord. Volgend jaar is 1:01:39 the time to beat.

      Verwijderen
  9. Hoi RJ, heerlijk geschreven. Gefeliciteerd met je resultaat. Deze snelheden ontnemen bij mij in ieder geval elke wens deze wedstrijd ooit te willen rijden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Kom kom Wilco, trek de stoute schoenen eens aan en begeef je tussen de deelnemers. Niemand kijkt je aan op klassering. Een tijdrit rij je voor jezelf, niet voor de anderen. Maar dat geldt eigenlijk voor alle wedstrijden. En specifiek LEL is een kwestie van de juiste bandenkeuze en een beetje geluk. De racekap heb je eerdaags al dus met de snelheid komt het wel goed ;-)

      Verwijderen