donderdag 23 oktober 2014

Update: Radiostilte

Een aantal maanden geleden schreef ik dat het al een tijdje stil was rondom mijn persoon. Helaas zal het nog langere tijd stil blijven. Na een ziekenhuisopname van bijna twee weken en een hernia-operatie zal het fietsen in de Quest nog lang op zich laten wachten. Al langere tijd ging het niet goed met mijn rug. Diverse sessies bij de fysiotherapeut maakte een en ander wel beter. Helaas bleek de schade inmiddels dermate ernstig dat werken, lopen en fietsen niet meer ging. Met een flinke scheefstand van mijn bekken en mijn rug probeerde ik de pijn op te vangen. Toen ik op een ochtend niet eens meer in staat was om mijn been op te tillen (functieuitval) was de maat vol en ben ik per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Na een lange periode van morfine slikken, telkens weer meer en meer, kreeg ik uiteindelijk een plekje op het o.k.-schema en werd ik verlost van de druk op de zenuwen die de uitstraling naar mijn rechterbeen veroorzaakte. 
Inmiddels ben ik weer thuis en kijk ik uit op een periode intensieve rust en fysiotherapie. Het meest frustrerende is nog dat ik merk dat ik qua conditie enorm heb moeten inleveren. Volgens de fysiotherapeut levert 2 weken platliggen op bed een achteruitgang van conditie en kracht op van 35%. Inmiddels heb ik bijna 4 weken platgelegen en heb ik misschien nog maar 50% van mijn oorspronkelijke conditie en kracht over. Simpele dingen als traplopen levert al vermoeide benen op, iets wat vier weken geleden ondenkbaar was. Ook het afkicken van de morfine gaat niet zonder slag of stoot. Koude koorts en regelmatig een kletsnat voorhoofd, lichaamstemperaturen richting 35 graden, allemaal heel vervelend.
Zodra ik weer in staat ben om te fietsen, begin ik vast wel weer een keer met bloggen, voor nu blijft het weer even stil hier...

zaterdag 7 juni 2014

28" & radiostilte

2 maanden geleden sinds het laatste blogbericht is niet bepaald "des Robert-Jan's" en dat heeft zo z'n redenen. In de privésfeer gaat het niet goed, familieleden die in het ziekenhuis belanden en andere minder ingrijpende zaken zorgden ervoor dat het bloggen even stil ligt. De mensen die mij op Facebook volgen hadden het wellicht al gemerkt; Robert-Jan foetsie van Facebook. Omwille van de rust heb ik Facebook even "op zwart" gezet. Ook andere sociale media heb ik de rug (tijdelijk) toegekeerd. Zodra de rust wedergekeerd is kom ik wellicht terug op mijn beslissing om sociale media de rug toe te keren. Het fietsen blijft de komende tijd beperkt tot uitsluitend woon-werk ritten. Even geen wilde ritten, nee zelfs geen wedstrijden want het ontbreekt me aan energie en tijd om daar serieus voor te trainen. Tot zover de radiostilte.

Waar ik wel weer eens een serieus stukje over wil schrijven is het 28" achterwiel in mijn Quest. Tot anderhalve maand geleden lag er om het 28" achterwiel een 28mm Schwalbe Durano. Voor snelheid een prima band voor woon-werkverkeer en ook qua lekbestendigheid heb ik er geen negatieve ervaringen mee. Het comfort daarentegen is echt beduidend minder dan het 26" achterwiel met 50mm Schwalbe Kojak. Omdat de wielkast van de Quest niet gemaakt is voor 28" maar een 60mm dikke 26" Schwalbe Super Moto met dito rolomtrek wel past durfde ik het 28" experiment wel aan. Alle links naar dit experiment staan hieronder, speciaal voor de mensen die menen dat ik na het experiment niets meer geschreven heb over deze 28" conversie. Je kunt ook de zoekfunctie van blogspot gebruiken. Toets links bovenaan maar eens 28" in in het zoekvenster. Je vind er diverse artikelen over wedstrijden waarin ik het 28" achterwiel gebruikt heb

04-01-2013:  Conversie 26" naar 28"
04-02-2013:  Van 26" naar 28"
17-02-2013:  28" quest is een feit
03-07-2013:  Quest4Speed
12-07-2013:  Schwalbe One


Zoals ik zei; tot anderhalve maand geleden lag er om het 28" achterwiel een 28mm smalle Schwalbe Durano maar dat leverde een redelijk spartaanse Quest op. Inmiddels ligt er een 35mm brede Schwalbe Kojak omheen. Daarmee staat de Quest nu rondom op Kojaks. Standaard wordt de Quest (niet de Carbon-Top) geleverd met een 50mm brede 26" Kojak. De redenen voor 28" kunnen jullie lezen in een van de hierboven genoemde artikelen. De grootste verschillen zijn natuurlijk de geringere breedte en de grotere rolomtrek. Vooral dat laatste is duidelijk merkbaar:


Rolomtrek 26" Schwalbe Kojak 50-559:  2075 mm.
Rolomtrek 28" Schwalbe Kojak 35-622:  2185 mm. (+5,3%)

5,3% is niet een enorm groot verschil maar in combinatie met de kortere cranks die ik sinds kort rij kan ik één versnelling lager rijden. In plaats van 15t. rij ik nu 16t, of 14t. in plaats van 15t. Het voordeel, hoewel minimaal, is dat de ketting op een groter kransje minder gebogen hoeft te worden en daardoor minder weerstand geeft. De Kojak 35-622 lijkt in eerste instantie een stuk zwaarder te rollen dan zijn 50mm brede 26" broer. Accelereren kost beduidend meer moeite. Dat was natuurlijk een tegenvaller van de eerste orde, mede omdat de 28" versie van de Kojak voelbaar lichter (-130 gr.) is dan zijn 26" vouwbare broer. Echter, na het inrijden (+1000 km.) lijkt dat zware gevoel wat minder te zijn geworden en gaat accelereren een stuk makkelijker. Zelfs snelheden van ruim boven de 60 km/uur zijn al onder de band doorgegaan. Qua lekbestendigheid zal er geen verschil zijn met zijn bredere of kleinere broers, alle Kojak's zijn uitgevoerd met Raceguard (lekbescherming 4/6)



Deze 35-622 Kojak is wellicht een van de grootste banden qua rolomtrek welke in een Quest past. Dirk Drost heeft ooit nog een grotere band gestoken, een 37-622 Continental TopContact Winter. In mijn geval loopt de Kojak niet aan in de wielkast, zelfs niet bij maximaal inveren of stevig door de bochten gaan. Hoe groot de marge is weet ik niet. Wel heb ik de veerpoot van het achterwiel iets korter gemaakt omdat de achterkant van de Quest wel wat aan de hoge kant was met deze hoge band/velg-combinatie. Ten opzichte van de 50-559 Kojak staat de Quest bij ongewijzigde veerdemperlengte 1,7 cm. hoger op zijn achterpoot. Dat is natuurlijk nadeling voor de bochtenstabiliteit. Inkorten dus die handel. Zie hiervoor een van de bijgaande foto's waarop duidelijk te zien is dat de achterzijde aan de hoge kant is. Tenslotte niet onbelangrijk op te melden: de 28" Kojak moet goed op druk gehouden worden. Als de druk onder de 5,5 bar zakt dan begint'ie echt zwaar te rollen. Op de maximale druk van 6,5 bar rolt de Kojak lekker licht.

Mocht er in de toekomst weer iets te melden zijn op het gebied van 28" of andere vlakken dan lezen jullie dat hier. Tot die tijd zal het hier relatief stil blijven, net als op Facebook en andere sociale media. Tot later!
 
45.675

maandag 7 april 2014

CyclingZandvoort: een kritisch geluid

Woensdag 9 april a.s. bestaat er wederom de mogelijkheid om een aantal uur op het circuit van Zandvoort te fietsen. Van 17:00 tot 22:00 is de baan open voor racefietsers, E-bikers, tandems, mountainbikes maar ook open ligfietsen, velomobielen en roeifietsen. Gedurende deze 5 uur kunnen ALLE fietsers gebroederlijk naast elkaar gebruik maken van de volle lengte (4300 meter) en de volle breedte (tussen de 10,4 en 18 meter) van de baan van Circuitpark Zandvoort. Tijdens de vorige editie van de open training ging het er gemoedelijk aan toe. Vaders met kleine kinderen reden hun rondjes terwijl ze voorbijgestoven werden door kleine pelotonnetjes renners. Op hun beurt werden zij weer ingehaald door een enkele velomobielrijder. Dit alles met inachtneming van elkaars veiligheid en respect voor elkaars rijpad. Er werd dan ook geen klacht gehoord, niet tijdens het evenement zelf, niet achteraf, ook niet op Facebook noch op de website van CyclingZandvoort zelf.


Het viel daarom rauw op mijn (ons?) dak toen bekend werd dat de organisatie van Cycling Zandvoort "ons" ligfietsers niet wil toelaten tijdens het evenement "De 24 uur van Zandvoort". Officieel heb ik van de organisatie nog geen publicatie gezien maar in het reglement staat nog steeds dat ligfietsen niet toegestaan zijn (artikel 7.1 van de Algemene voorwaarden). Behalve dat het voor ligfietsers uitermate jammer is dat ze niet kunnen/mogen deelnemen aan dit sportieve evenement is het voor het goede doel ook geen goede zaak. De 24-uur van Zandvoort is namelijk niet alleen bedoeld voor sporters die zich met zichzelf en andere sporters willen meten, maar ook als fundraiser voor de stichting SAM. Sponsoren mogen hun naam verbinden aan dit evenement en uiteraard betalen zij dat een bedrag voor. Ook de deelnemers betalen een bedrag voor deelname aan dit evenement. Na aftrek van alle kosten van dit evenement zal het overgebleven geldbedrag geschonken worden aan Stichting SAM.
 
Bron: Stichting SAM
 
 
Citaat website Stichting SAM:
Stichting SAM verzorgt een dolfijntherapie programma in samenwerking met het Dolfinarium te Harderwijk. De doelgroepen zijn kinderen met het Downsyndroom, autistische stoornissen en aanverwante syndromen, mogelijk in combinatie met spraak- en taal stoornissen. De dolfijntherapie is een aangepaste vorm van gedragstherapie waarbij de dolfijn zowel coach als beloning is.
De stichting streeft na dat geen enkel kind om financiële redenen deze therapie onthouden mag worden. Vandaar dat Stichting SAM naast het verzorgen van de dolfijntherapie sessies ook heel veel energie en tijd besteed aan het vergaren van fondsen om de ouders in ieder geval 50% van de kosten te doneren. Dit maakt onze stichting tot een unieke in de wereld van de dolfijntherapie!
Het Dolfinarium is er trots op dat zij aan dit mooie, goede doel een bijdrage kunnen leveren. Zij hebben de expertise en faciliteit voor de dolfijnen, Stichting SAM heeft de expertise en de organisatie met professionele hulpverleners om de kinderen te kunnen begeleiden. Onder deze begeleiding (professionele therapeut, dolfijnentrainer en observant) verbeteren de kinderen spelenderwijs hun communicatieve vaardigheden en neemt het concentratievermogen toe. Dat leidt tot een verbeterd zelfvertrouwen, een belangrijke steun bij het dagelijks functioneren van de kinderen.
De organisatie van "De 24 uur van Zandvoort"  heeft zich min of meer ten doel gesteld om zo veel mogelijk geld op te halen voor een goed doel (Stichting SAM), maar verbied tegelijkertijd een groep potentiële deelnemers om deel te nemen. Deze groep potentiële deelnemers brengen toch ook geld in het laatje? Deze groep potentiële deelnemers dragen de boodschap van het evenement toch ook uit naar derden? Geen betere reclame dan mond-tot-mond reclame. Een positief geluid levert zeker een paar klinkende munten op. Denk aan het grote netwerk dat achter die paar deelnemers schuilt. Facebook, Google+, diverse weblogs, vrienden en familie, allemaal mogelijkheden waar de boodschap van dit evenement en de doelen van Stichting SAM uitgedragen worden.

HERHAALDE OPROEP: Ligfietsers unite! Kom woensdag 9 april tussen 17:00 en 22:00 allemaal naar Circuitpark Zandvoort en rij een paar rondjes mee. Voor de lol, of om het gewoon een keer geprobeerd te hebben. Maar bovenal om te laten zien dat ligfietsers ook mensen zijn die plezier beleven aan sporten en dit doen met respect voor de andere deelnemers. Deelname is gratis maar een donatie voor Stichting SAM wordt gewaardeerd! Tot woensdag! 

43.655

dinsdag 1 april 2014

Dragstrip Woerden-Bodegraven

Een dragstrip? Tussen Woerden en Bodegraven? Jazeker, voor mij wel! De N458 van Woerden naar Bodegraven heeft schitterend asfalt om lekker hard op te rijden, het fietspad is waardeloos en laat ik bewust rechts liggen. De hoofdrijbaan is voor krap 10 minuten mijn domein! Voor mij begin de "Dragstrip" op de kruising Rietveld - Zegveldse Uitweg. Daar gaat het gas erop. Omdat het donker is kan ik mijn snelheid niet constant aflezen (mijn teller zit rechts) dus ik fiets veel op gevoel. De snelheid kruipt richting de 46 km/uur zonder noemenswaardige inspanning. De hartslag op dat moment is 146 slagen per minuut, slechts een paar slagen boven vetverbrandingsniveau. Mijn Polar harslagmeter piept om de 5 kilometer en geeft dan de gemiddelde snelheid van de laatste 5 kilometer en de gemiddelde hartslag weer. 06:49 @ 147 bpm. Hoogste tijd om het gas open te trekken.



In mijn spiegel zie ik in de verte twee koplampen. Ter plekke geldt een maximum snelheid van 60 km/uur. Het doel: Voor deze koplampen blijven tot de rotonde Bodegraven Noordzijde - Broekvelderbrug. Gestaag loopt de snelheid op en gestaag naderen de koplampen in mijn spiegeltjes. 52, 53, 54 kilometer per uur, de koplampen priemen in mijn spiegeltjes maar komen niet voorbij. Mijn hartslag loopt op naar 164, 165 slagen per minuut, mogelijk ook door een verhoogde concentratie adrenaline. Nu is het erop of eronder. Een lang recht stuk waar inhalen prima te doen is voor de automobilist. Als'ie het wil doen is dit de plek. Ik schakel nog een tandje eraf en trap nu 53/12 met mijn 145 mm. cranks. Het zweet staat inmiddels op mijn voorhoofd, de snelheid loopt nog verder op tot ruim 57 kilometer per uur bij een hartslag van 174 slagen per minuut. Het bord "Bodegraven" wordt gepasseerd en de eerste middengeleider steek ik bijna rechtdoor over. Gewonnen! De automobilist had geen schijn van kans tegen de stroomlijn van de Quest, voortgestuwd door mijn oversized benen ;-)



Ik legde mijn "dragstrip" van 7,82 kilometer dit keer af in 9 minuten, hetgeen overeenkomt met een gemiddelde snelheid van 52,1 kilometer per uur. Met een werktas achterin, en een driehoektas met reservemateriaal en gereedschap. Twee koplampen op de neus van de Quest, twee spiegels, geen wieldoekjes maar wel met Sinner racekap. Vóór twee Schwalbe Shredda's 44mm. (voortreffelijke banden) en achter het 28" achterwiel met een 28mm. Schwalbe Durano. Hmmmm, zou het dan toch nog wat worden met dit seizoen??

43.419

zondag 23 maart 2014

17 dagen niet gefietst...

Jawel, jullie lezen het goed, 17 dagen heb ik niet met de Quest gereden. De reden daarvoor is dat de swingarm wederom door de wielkast was getrapt en fietsten dus onmogelijk was. Vermoedelijk heeft de verstevigingsrib en de Risse Astro-5 demper er iets mee te maken. Ook bleek ik nog een ouder model kledinghanger te hebben. Wel met de verstevigingsdriehoekjes, maar met een kleinere wanddikte. Werden de kledinghangers voorheen van een buis met wanddikte 1,5 mm. gemaakt, tegenwoordig gebruiken ze 2,5 mm. wanddikte. Na haar laatste ritje op 6 maart en na constatering van het euvel heeft ze (mijn Quest) de nodige verwensingen gehad. Zelf proberen te herstellen zag ik dit keer niet zitten en dus heb ik een afspraak gemaakt in Dronten bij de Velomobielwizzards. En omdat er nog was andere zaken waren die aangepakt moesten worden heb ik gelijk alles door de mannen van VM.nl laten doen. Een kleine opsomming:

  • Achterbrug aanhechting met wielkast herstellen en verstevigen
  • Nieuwe kledinghanger monteren (wederom gescheurd)
  • Standaard VM.nl-achterdemper monteren
  • Rechter voorwiel spaak plaatsen en wielen controleren
  • Sporing voorwielen controleren
  • Tiloog plaatsen
  • Nieuwe LED-achterlichten monteren
  • Nieuwe reflectieplaat achterop
  • Nieuw "voorderrailleurboompje" aanlassen
  • Crankarmen montagegat boren op 145 mm. (extra montagepositie voor pedalen)
  • Boven- en onderdeel van de stroomlijn opnieuw uitlijnen en kitten

Vanochtend was het dan weer zover, ik kon eindelijk weer fietsen! Ik wilde perse vóórdat ik weer zou gaan forenzen, de Quest even goed berijden zonder tijdsdruk. Mochten er nog zaken aangepast worden dan kon dat nog voordat ik weer tussen Leiden en Nieuwegein ga rijden. Het was weer even wennen om mij in mijn Quest te laten glijden. Het eerste dat opviel was de gewijzigde positie van de pedalen. Door de kortere afstand tussen hart trapas en hart pedaalas staan de pedalen in de uiterste stand naar voren, dichterbij de rijder. In de uiterste stand naar achter staan ze verder weg van de berijden (dit ten opzichte van de oude montagepositie van de pedalen). Na alles te hebben geïnstalleerd kon de rit beginnen. Omdat ik van werk een week vrij was geweest had ik een schoon uniform in de Quest gelegd en dat zou ik even naar Nieuwegein brengen. Het oude uniform kon ik dan weer mee naar huis nemen zodat dit gewassen kon worden. 

Kortere cranks


De eerste meters voelden heel raar aan. Alsof ik op een kinderfietsje reed. Mijn voeten maakte beduidend kleinere rondjes ten opzichte van de langere cranks en ook de cadans was voelbaar toegenomen hierdoor. Dat klinkt een beetje raar want eigenlijk is het zo dat het makkelijker is op een hogere cadans te draaien met kortere cranks. Ook duidelijk voelbaar was de moeite die het extra kost om op gang te komen. Met langere cranks is het gewoon makkelijk accelereren, maar moet er wel eerder doorgeschakeld worden (omdat een hoge cadans lastiger is met langere cranks). Dat levert gelijk deze interessante voor mij geldende aanname op: Met kortere cranks rij je op den duur een kransje lichter op je cassette. En dat is natuurlijk prettig omdat je snelheidsbereik daardoor in feite toeneemt. Je kunt op elk kransje net wat langer doortrappen en uiteindelijk bereik je met een groter kransje dezelfde snelheid als bij langere cranks op een kleiner kransje. En dat alles puur doordat je met kortere cranks makkelijker toeren draait. 

1:22:55


De rit naar Nieuwegein ging voorspoedig, erg voorspoedig zelfs. Tussen Bodegraven en Woerden (mijn "dragstrip" wist ik zelfs een gemiddelde snelheid van ruim 50 km/uur te noteren over een afstand van ruim 8 kilometer. In Woerden zelf zijn nog wat werkzaamheden waardoor ik een stukje anders moet rijden als normaal, maar onderaan de streep lijkt deze route zelfs sneller te zijn dan de gebruikelijke route. Een blijvertje dus voor de "buiten-de-spits-uren". Aangekomen in Nieuwegein heb ik geen acht geslagen op mijn fietscomputer, maar thuisgekomen en na het uitlezen van de Polar kwam ik tot de verbazingwekkende ontdekking dat ik in 1:22:55 naar Nieuwegein was gereden. Teruggerekend naar gemiddelde snelheid bleek dit op 42,11 km/uur uit te komen. Waren die reparatie van mijn Quest en die 17 dagen niet fietsen toch nog ergens goed voor ;-)

Tevreden


Al met al ben ik zeer tevreden over alle werkzaamheden die door Velomobiel.nl verricht zijn. Het blijft echter telkens een afweging of ik de Quest naar Dronten breng of dat ik een en ander zelf aan onderhoud doe. Zeker in het geval van niet-kunnen-fietsen slaat de balans wel erg ver door naar zelf doen. De Quest wegbrengen met de auto en weer ophalen met de auto kost gewoon twee keer een halve dag "werk" om nog maar niet te spreken over de kilometers die met de auto gemaakt moeten worden. Het leuke van het zelf verrichten van werkzaamheden aan de Quest is dat je je fiets erg goed leert kennen. Toch kom je weleens tot de conclusie dat je zelf de kennis, kunde, materialen of gereedschap gewoon niet hebt om het zelf te doen. Dan is het fijn dat er een club handige jongens rondloopt in Dronten die je fiets weer pico bello in orde maken. Het leek namelijk wel of ik met een nieuwe Quest reed, en dat is natuurlijk een compliment waard.

dinsdag 4 maart 2014

Wilde rit: Dutch mountains

Nou ja, eigenlijk klopt de titel niet helemaal want "The Dutch mountains" zijn behalve een geweldig nummer van The Nits (de toetsenist heet ook Robert-Jan... toeval??), eigenlijk de heuvels in het zuiden van Limburg. Toch kun je in het Nederlandse duingebied soms pittige heuvels tegenkomen, zeker als je een Quest velomobiel naar boven moet trappen. Vandaag had ik een roostervrije dag, de dag ervoor ook en de dag erna ook. Dat betekend tijd voor een wilde rit. Een wilde rit is voor mij een rit die anders is dan de gebruikelijke forensenritten. Doorgaans heb ik drie maal per week, 60 kilometer heen en 60 kilometer terug hetzelfde uitzicht. Maar soms is het heerlijk om ook eens een ander uitzicht voor de neus te hebben.

De dag begon frisjes met 6° C en nagenoeg windstil. Het zonnetje scheen er lustig op los maar toch kregen de wolken af en toe de gelegenheid om het ook even voor het zeggen te hebben. Omdat ik nog steeds in het bezit ben van de GoPro Hero 3 van mijn collega Marco, heb ik de camera nog maar een keer gemonteerd zodat ik wellicht weer een leuk filmpje van mijn fietstochtje kan plaatsen (later meer hierover). En omdat er op een wilde rit geen tijdsdruk ligt gaf mij dat de gelegenheid om diverse cameraposities uit te proberen. Ik wilde beginnen met de camera op de muts achter mijn hoofd maar dit bleek al gauw geen succes omdat er wel erg veel van mijn hoofd te zien was. De eerste positie werd dus weer voor de rechter spiegel. Blijkbaar monteerde ik de zuignap nu andersom waardoor de camera meer trilde dan de vorige keer. Dit is helaas ook te zien in de beelden (die later volgen). Gedurende de rit heb ik de camera nog een keer omgedraaid, naar achteren gericht. Als laatste positie verhuisde de camera naar de neus van de Quest maar ook dit leverde teveel trillende beelden op.

De planning van de dag was om via Wassenaar naar de duinen te rijden, beginnend bij de beklimming van "de Klip". Daarna het fietspad door de duinen volgend tot Bloemendaal en vanaf daar "onder" de duinen weer terug naar huis. Diverse RISsen heb ik op de film vastgelegd maar eigenlijk waren ze geen van allen partij, geen van allen ondernamen een poging om bij te blijven. Omdat het nog vroeg in het jaar is zijn er nog niet veel fietsers in de duinen, maar ook de doordeweekse dag werkt daaraan mee. Wel aardig wat buitenlanders, voornamelijk Duitsers, in de Zuid- en Noord Hollandse kustdorpen. Voor de terugweg vanaf Bloemendaal had ik nog een verplichte stop op het programma. Een groot, geel hek waar ik al meerdere keren langs was gekomen moest toch een keer op de gevoelige plaat vastgelegd worden met de Quest erbij. Ik vond het wel een aardig idee om er een "raad je plaatje" van te maken op Facebook. Uiteindelijk was het de Belg Peter Jast die het correcte antwoord als eerste gaf na 10 minuten intensief Google-en. Hieronder volgen de foto's:





Het gele hekwerk ligt langs de Elswoutlaan en vormt een (afgesloten) verbinding met Landgoed Elswout bij Haarlem. (bron: http://regionarrat.blogspot.be/2013/04/de-bruggen-van-elswout.html). Het langdgoed en het duingebied erachter zijn zeker een bezoekje waard om eens een lekkere zondagse wandeling te maken. Onderzoek op Google Maps leert dat het wandelgebied eigenlijk op een steenworp afstand van het Circuitpark Zandvoort ligt waar ik vorige week nog met een aantal andere veloteurs rondjes draaide.

De film die nu op de achtergrond geconverteerd wordt volgt een andere keer in een ander blogbericht. Tot later!!


42.708

vrijdag 28 februari 2014

Trainen op Circuit Zandvoort voor de 24-uurs race

Woensdag 26 februari was er de gelegenheid om op circuitpark Zandvoort te trainen voor de 24-uurs wedstrijd welke op 17 en 18 mei gehouden gaat worden. Op zich niets bijzonders behalve dat de training nu ook opengesteld was voor ligfietsers. Het bestuur van de NVHPV heeft voor deelname gelobbyd en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Op Facebook, op Ligfiets.net en op mijn weblog werd oproep gedaan om vooral van deze gelegenheid gebruik te maken en zo te laten zien dat ligfietsers ook maar gewoon mensen zijn die van fietsen houden, maar dan in een andere positie. Zelf was ik aan de vroege kant, ik ben altijd liever te vroeg dan te laat. En daarbij wilde ik van de volledige 6 uur gebruik maken om te fietsen want wanneer krijg je nu de kans om op een afgesloten circuit zes uur onafgebroken te kunnen fietsen?


Om 13:45 stond ik voor ingang van het Parc Ferme, nog geen enkel teken van fietsers in welke vorm dan ook. Navraag bij de receptie leerde dat er rond half drie iemand bij de kantine zou zijn voor de inschrijving, en dat klopte inderdaad. In de tussentijd kon ik mooi mijn fiets alvast van de aanhanger halen en klaarmaken voor het circuit. Niet door allerlei weerstandsverlagende strips of kappen te monteren, maar door het verwijderen van gewicht dat op de baan niet nodig is. Sloten, bandenplakspullen, gereedschap, alles wat ik normaal gesproken tijdens het forensen bij me heb werd verwijderd. Alleen twee reservebandjes en een pompje moet genoeg zijn. Natuurlijk vulde ik de tas met wat repen en ging de Camelbag ook in de fiets. Verder kreeg de GoPro Hero3 die door mijn collega ter beschikking was gesteld een plekje op de rechter koplampsteun en plaatste ik een vergroot windscherm i.p.v. de racekap.

Een paar minuten voor 3 ging de pitbox naar de pitstraat open en mocht ik het circuit op. Een hele aparte ervaring met de fiets. Breed asfalt dat achteraf lang niet zo grof bleek te zijn als ik van tevoren dacht. Het was nog stil op het circuit, een wielrenner was mij voorgegaan maar was al in geen velden of wegen te bekennen. Blijkbaar had'ie de gaskraan gelijk opengedraaid. Eerst maar eens het circuit verkennen want de laatste keer dat ik op dit circuit reed was tijdens de Bleekemolen Experience, jaaaaaren geleden. Na de Tarzanbocht, de Gerlachbocht en de Hugenholzbocht wolgt de eerste klim. Zeker voor Velomobielrijders is het zaak om een fatsoenlijke aanvangssnelheid te hebben want hier ondervind je echt nadeel van het extra gewicht dat naar boven getorst moet worden. Boven aangekomen kun je je opmaken voor een afdaling vanaf de Hunserug en de Rob Slotenmakerbocht om weer een goede aanvangssnelheid te hebben voor het Scheivlak (wederom klimmen). Daal je eerst met 50+ km/uur, dan is het mogelijk om met ruim 35 km/uur boven op het Scheivlak aan te komen. Dan kan er weer gas gegeven worden naar de Marlboro bocht en snelheid houden tot de Renaultbocht. Deze laatste is een bocht die met de velomobiel goed aangesneden moet worden om snelheid te kunnen houden. Vervolgens de Vodafonebocht en dan een rechts stuk naar de Audi S-bocht. Ook voor deze laatste geldt: Goed aansnijden anders kost het je snelheid (of je gaat om). Hierna volgen nog de Kumhobocht en de Arie Luyendijkbocht, beide geen bijzondere bochten, ze kunnen op volle snelheid gereden worden. Na de laatste bocht kom je op het rechte einde en kun je even een beetje bijkomen en rustig met 40 km/uur pedaleren voor een nieuwe ronde.



Opvallend is dat het grote verschil tussen rijden met een tweewieler en rijden met een driewieler op het circuit. Waar rijden met een tweewieler het mogelijk maakt om de hele binnenbocht te rijden, moet je met een velomobiel echt de ideale lijn volgen. Bochten moeten dus aangesneden worden volgens de regel "buiten-binnen-buiten". Dat wil zeggen van de buitenkant van de bocht naar het midden van de binnenbocht om vervolgens weer uit te waaieren naar de buitenkant van het einde van de bocht. Als je die kunst goed beheerst dan kun je bijna zonder te remmen het circuit rijden met een velomobiel. Het leuke is dat dat "buiten-binnen-buiten" rijden ervoor zorgt dat je bij de Tarzanbocht harder de bocht uitkomt dan dat je erin ging. Maar ook de Hugenholtzbocht vlak voor de eerst klim kun je met bijna 40 km/uur nemen! De Renaultbocht is de meest listige bocht, als je deze te vroeg insnijd kom je bedrogen uit en daalt de snelheid onder de 40 km/uur. Audi S is zoals de naam al zegt: een s-bocht: Een bijna haakse bocht naar rechts gevolgd door een lange bocht naar links. Goed meehangen in de bocht en je kunt deze bocht uitkomen met 40 km/uur.

De zonsondergang tegemoet
Na het invallen van de schemering gingen de koplampen aan. Steeds meer roodgekleurde linten slingerden over het circuit naar boven en naar beneden. Zeker toen het echt donker was merk je wat goede verlichting doet. Hoewel de velomobiel met een redelijke lamp is uitgevoerd geef ik toch echt de voorkeur aan de extra verlichting die ik op de neus heb gemonteerd. En omdat het een afgesloten circuit is waarbij je geen tegenliggers hoeft te verwachten, kun je je koplampen lekker hoog zetten en zodoende ver vooruit kijken. Helaas moest ik het doen zonder de lamp aan de rechterkant van de Quest omdat de camera daar zat. Bochten naar rechts waren daardoor lastiger in te schatten. Gelukkig het ik een goed nachtzicht van mijzelf en kon ik soms de lichtjes van mijn voorganger volgen om in te schatten waar de volgende bocht begon. Mocht ik besluiten om 17 en 18 mei mee te rijden met de 24 uur van Cycling Zandvoort, dan moeten er nog wel wat grotere accu's komen om een hele nacht vol te kunnen houden. 

Al met al erg leuk om met de velomobiel een keer mee te maken! Het samenspel met de overige deelnemers was ook prima. Ik heb geen onvertogen woord gehoord, en er hebben zich geen incidenten voorgedaan. Sterker nog, het was vaak leuk om even een babbeltje te maken onderweg, om de jongste deelnemer aan te moedigen vanuit de Quest, of om gewoon te verliezen van een "vader-met-bakfiets-met-kroost" op de meet. In mijn ogen is het circuit breed en lang genoeg om veilig te kunnen inhalen en om elkaar de ruimte te geven die nodig is. Deelname door ligfietsen in het algemeen en velomobielen specifiek lijkt mij dan ook geen enkel probleem (hoewel mijn opvatting daarover natuurlijk "gekleurd" is). Ik kijk terug op een zeer geslaagde middag/avond waarbij ik 5 uur en 47 minuten op het circuit heb doorgebracht en waarbij ik 202 kilometer heb afgelegd, een gemiddelde snelheid van 35,7 km/uur! In totaal waren er 7 of 8 velomobielen en 1 open ligger (Mick??)

Enkele deelnemende velomobilisten: v.l.n.r. ik, Remke Geldermans, Jan van Steeg, Arie (sorry, volledige naam niet bekend) en Marjon van der Kraats.



Zie ook: Geelomobiel

dinsdag 18 februari 2014

Wegwerkzaamheden

Van tijd tot tijd krijgt iedereen ermee te maken: wegwerkzaamheden. En als je zoals ik een ww-route van 60 kilometer hebt is de kans dat ik ergens moet omrijden aanzienlijk. Maar dat ik op 60 kilometer woon-werkverkeer te maken krijg met maar liefst 5 omleidingen, dat is toch wel uniek.
 
Gelukkig reed ik vorige week ook al een aantal keer met de fiets naar Nieuwegein, zodoende was ik goed op de hoogte. Vandaag was het dag 1. De eerste omleiding ligt op 14 kilometer vanaf huis. De Galgweg te Hazerswoude is afgesloten vanwege het aanleggen van een nieuwe duiker in de Oostvaart. Van 17 tot en met 21 februari is de weg gestremd rond de brug waar de Galgweg overgaat in Spookverlaat.
 
6 kilometer verder ligt de hefbrug Gouwesluis in Alphen aan den Rijn. Hier worden de definitieve herstelswerkzaamheden uitgevoerd nadat in 2012 de hefbrug werd aangereden door een vrachtauto. De hefbrug was als gevolg van die aanrijding meerdere malen in storing. Hopelijk hebben we na 24 februari zodra de werkzaamheden eindigen, geen storingen meer aan de hefbrug Alphen aan den Rijn.
 
Om beide afsluitingen te omzeilen rij ik via Hazerswoude, Gemeneweg naar Boskoop. Op de voor mij bedachte omleidingsroute krijg ik te maken met een.... omleiding.... De Zijde ligt weer overhoop in verband met de aanleg van een rotonde ter hoogte van de Boezemweg. Wederom omrijden dus. Uiteindelijk kom ik via de hefbrug van Boskoop en Reijerskoop en de Wijkdijk in Bodegraven. Daar wil ik zo spoedig mogelijk mijn ww-route weer oppakken maar wat denk je...
 
Afsluiting Wilhelminastraat... Gedurende drie weken, startend vanaf half februari laat de gemeente snelheidsremmende maatregelen aanleggen. Ik zal daar toch niet opgevallen zijn met te hoge snelheid? Ter plaatse geldt een maximum snelheid van 30 km/uur maar volgens mij rij ik toch altijd wel een paar kilometer per uur te hard :-$ Het gevolg was dus weer een paar straten omrijden om uiteindelijk toch nog op de juiste route terecht te komen.
 
De laatste "omleiding" ligt om de hoek van mijn werkplek. Er wordt langdurig duurzaam onderhoud uitgevoerd aan de Galecopperbrug (brug over het Amsterdam-Rijnkanaal). Daardoor moeten de fietsers een keer vanaf het fietspad naar de hoofdrijbaan (busbaan) en weer terug naar het fietspad. Jammer want het is goed gas geven op dit fietspad. Volgens de planning duurt dit nog wel een jaar.
 
Normaal gesproken is mijn ww-route 59 kilometer enkele reis, vandaag kwam ik uit op 65 kilometer. En ondanks de vele opstoppingen, scholieren, verkeerslichten en de grotere cranklengte (moet nog ingekort worden) kwam ik op een redelijke 35,1 kilometer per uur uit. Over een uurtje begin ik weer aan de terugrit. Van een collega kan ik een GoPro3 lenen, leuk voor volgende weer op het circuit van Zandvoort. Wellicht dat er een filmpje geschoten kan worden. Deze is dan later weer te zien op dit weblog.
 
Laterszzz
 

zaterdag 15 februari 2014

Cycling Zandvoort 2014

Wie wil dat nu niet, fietsen op het circuit van Zandvoort? Of de uitdaging met jezelf en anderen aangaan tijdens een 24-uurs race? Voor beide gevallen is er één evenement: Cycling Zandvoort! Cycling Zandvoort wordt dit jaar voor de tweede keer georganiseerd op (uiteraard) Circuitpark Zandvoort. Tijdens het weekend van 17 en 18 mei zullen er diverse activiteiten georganiseerd worden op en om het circuit. Een dikke banden race voor de kinderen, een spinningmarathon, ploegentijdrit en een heus off-roadparcours. Maar in mijn ogen is het koningsnummer natuurlijk de 24-uurs race. Zowel solisten als ploegen (bedrijventeams, toerklasse, sportklasse) mogen meedoen. Mij persoonlijk trekt de 24-uurs race.
 
Bron: cycling Zandvoort
 
 
Net zoals bij de Elfstedentocht in Friesland, stond vorig jaar bij Cycling Zandvoort deelname van ligfietsers ter discussie. Het bestuur van de NVHPV heeft dit jaar met de organisatie van Cycling Zandvoort gepraat om de angst voor ligfietsers weg te nemen. Daarbij is een eerste, voorzichtig succes geboekt. Deelname aan Cycling Zandvoort is voor ligfietsers tijdens de pre-ride op 26 februari 2014 toegestaan! Op de website van Cycling Zandvoort is te lezen dat er op 26 februari van 15:00 tot 21:00 uur mogelijk is om het circuit te berijden als voorbereiding op 17-18 mei. Er staat niet bij dat je de volledige 6 uur moet vol maken, kortere deelname lijkt ook toegestaan. Het lijkt erop dat 26 februari een mooie gelegenheid is om bijvoorbeeld verschillende banden te testen op het (vermoedelijk) grovere asfalt. Maar natuurlijk is het ook mogelijk een te testen hoe het met de duurconditie staat.
 
Op Facebook is de eerste notificatie van dit evenement door Marjon van der Kraats in de Ligfietsgroep gedaan. Daaruit vloeiden vrij snel al drie deelnemers. Jan van Steeg, Marjon van der Kraats en mijn persoon. Het zou leuk zijn als er nog wat mensen bijkomen zodat de ligfietsers ook goed vertegenwoordigd zijn. Er is wel opgeroepen om niet direct het onderste uit de kan te halen qua snelheid. Eerst maar eens de rechtop/fietsers laten kennismaken met de ligfietsers, en laten zien dat het helemaal niet eng of gevaarlijk. Zoals "wij ligfietsers" moeten wennen aan het rijden in een groep rechtop-fietsers, zo zullen de rechtop-fietsers moeten wennen aan onze aanwezigheid op het circuit. De kans is groot dat na een positieve ervaring op 26 februari a.s., deelname voor ligfietsers open staat voor 17-18 mei.
 
Zijn er nog meer mensen die 26 februari willen deelnemen aan de pre-ride op het circuit van Zandvoort? Ik denk dan vooral aan audax- en brevetrijders als Marcel Beekmans, Elmi Westra, Peter de Rond maar ook Cees Roozendaal, Victor Rinia, Gerrit Schoone en ieder ander persoon die regelmatig langere ritten rijdt.

donderdag 16 januari 2014

Kerstkilo's en afvallen

Nu de feestdagen weer achter de rug zijn en de meeste wedstrijdrijdende velonauten hun plannen voor 2014 gemaakt hebben beginnen we langzaam met het kwijtraken van het opgedane kerstvet. Bocycle schreef er ook al en blogje over (hier terug te lezen) en hoe om te gaan met de diverse trainingszone. Veelal word gedacht dat de meest efficiënte manier van vet verbranden trainen is midden in de vetverbrandingszone. Dat dit niet geheel waar is is terug te lezen in de reacties die Kees van Malssen en ondergetekende. Kees van Malssen schreef een door Bocycle genoemde "waardevolle aanvulling" op mijn antwoord. Op de weblog van Bocycle heb ik een tweede reactie van Kees van Malssen nog niet teruggelezen, wellicht dat deze via persoonlijke mail naar Bocycle is gegaan. Omdat de theorie achter het antwoord van Kees van Malssen dermate interessant is voor iedereen besluit ik er zelf een iets uitgebreider artikel aan te wijden.

Afvallen

Na de feestdagen hebben veel mensen het idee dat ze flink zijn aangekomen door het veelal overdadig eten. Zelf denk ik dat het niet komt door veel (en fout) eten maar eerder door een gebrek aan beweging. Vakanties, overdadig gedekte tafels, visite, oliebollen, drank, maar geen tijd voor beweging. Je kunt het nieuwe jaar natuurlijk ingaan met een goed voornemen om af te vallen waarna je twee keuze hebt. Wordt het shaken of wordt het bewegen en verantwoord eten. Voor ons sporters is de tweede optie natuurlijk de meest voor de hand liggende. Zeker velonauten zijn mensen die een bovengemiddeld aantal uren aan sport doen. Kijk maar eens naar het aantal kilometers dat we maken, lees maar eens over de lange dagtochten de verreden worden. Om af te vallen gaan we dus gewoon verder met waar we 24 december mee gestopt zijn: fietsen (en bewust eten)!

Sporten

Okay, we hebben besloten om af te gaan vallen door te sporten en verantwoord te gaan eten. Dat laatste weten we allemaal wel. Niet teveel vet, niet te zout, niet teveel zoet, uitgebalanceerd, schijf van vijf, vis, geen koolhydraten in de avond maar juist eiwitten. Een goed ontbijt rijk aan vezels en vitamines. Evengoed realiseer ik mij dat eten ook lekker mag zijn en dat niet iedereen hetzelfde ontbijt- of dinerritueel heeft. Over het eten ga ik het dus niet hebben want dan zou de subtitel van deze alinea niet kloppen. We gaan dus bewegen, verantwoord bewegen!
Door te bewegen trainen we onze spieren en onze hart en bloedvaten. Maar hoe moeten we nou sporten? Zeker mensen die al een hartslagmeter gebruiken weten ongeveer waar ze op moeten letten. Eigenlijk begint verantwoord sporten met het kennen van je bovengrens en je ondergrens. Deze zijn vrij eenvoudig in te schatten of te meten. De bovengrens kan globaal ingeschat worden door de formule "220 minus leeftijd = max. hartslag". Dat deze formule niet voor iedereen opgaat bewijst Bocycle door een foto van zijn maximale hartslag van 191 slagen per minuut, onveranderd ten opzichte van drie jaar geleden schrijft hij. Het bepalen van je ondergrens doe je door op een rustig moment (bijvoorbeeld na 2 dagen niet sporten, 's-ochtends bij het opstaan) je pols te nemen. Beter nog is het om een hartslagmeter ge gebruiken want zelfs het vasthouden van een horloge en het in gedachte tellen van je hartslag zorgt al voor een stijging van het aantal (rust)hartslagen. Nu je je boven- en je ondergrens weet kun je aan de slag met het bepalen van je trainingszones.
Voor het bepalen van je trainingszones gebruik je de formule van Karvonen. Deze methode is iets minder nauwkeurig dan een berekening op basis van omslagpunt maar niet iedereen kent zijn omslagpunt. Deze is overigens te meten tijdens een sportmedische keuring bij een sport medisch centrum in jouw buurt. Op de website doefiets.nl is een prima invultool te vinden waar je jouw boven- en ondergrens kunt invoeren om zodoende jouw persoonlijke trainingszones te laten bepalen. Met die trainingszones ben je weer een stuk dichter bij effectief en efficiënt trainen

Een voorbeeld van mijn eigen trainingszones, berekend op Doefiets.nl

Trainingszones

Langzaam maar zeker kom ik uit bij de informatie die Bocycle miste in zijn kennis om op de juiste manier snel die opgebouwde kerstkilo's kwijt te raken. Voor het verbranden van lichaamsvet is het belangrijk dat je in de juiste hartslagzone traint. Het meeste vet verbrand je in zone D1 (ook weleens Z2 genoemd, maar uiteindelijk gaat het om het percentage van je maximum hartslag). Door lang genoeg in D1/Z2 te trainen (meer als 45 minuten) schakelt je lichaam over op vetverbranding. De energie die je lichaam nodig heeft om die inspanning te leveren kan gehaald worden uit de aanwezige hoeveelheid lichaamsvet. Door dus maar lang genoeg in die bewuste zone te blijven kun je dus de hoeveelheid lichaamsvet reduceren. Dit proces gaat echter lang niet zo snel als de volgende. En omdat ik het niet mooier kan verwoorden dan de volgende passage, maak ik het mij even makkelijk met een stukje knip-en-plakwerk. Bron: Verslag van de inspanningstest van mijn vrouw, afgenomen bij het Sport Medisch Centrum Leiden.


Om af te vallen door sport is het goed om gericht te gaan trainen (naast letten op de voeding). Op een intensiteit van +/-70% van de maximale hartslag is de vetverbranding tijdens inspanning maximaal (bv trainen op een hartslag tussen 130 en 144 bij een maximum hartslag van 188. Toch is dit niet de meest optimale manier om af te vallen omdat:

1. Er slechts weinig kcal worden verbrandt op deze relatieve lage intensiteit (tussen de 300-400 kcal/uur).

2. Vetverbranding komt pas traag op gang, pas na 45 minuten is de vetverbrandingssnelheid maximaal.
3. Wanneer voor de inspanning is gegeten zal het lichaam meer koolhydraten verbranden en het vet sparen.
4. Tijdens een periode van afvallen zal het lichaam ook vet sparen en is de vetverbrandingssnelheid lager tijdens inspanning.
5. De relatief lage intensiteit doet de spiermassa en –kwaliteit niet (veel) toenemen: meer spier is meer vetverbranding tijdens inspanning en in rust. Spiermassa neemt toe door krachttraining en weerstand/tempo/intervaltraining.
Het is dus effectiever, als iemand zijn conditie het toe laat, om intensiever te trainen. Bij een hoge intensiteit is de vetverbranding tijdens inspanning laag, echter na de inspanning neemt het rustmetabolisme gedurende lange tijd toe (5 to 24 uur afhankelijk van de duur, maar vooral de intensiteit van de inspanning). Het rustmetabolisme maakt voor een groot deel gebruik van vetverbranding. Hoe hoger de intensiteit tijdens inspanning, hoe langer en hoger het rustmetabolisme na de inspanning. 




(hieronder staat het advies dat mijn vrouw kreeg, uiteraard kan iedereen hier zelf iets bij bedenken)

Dus is het advies intervaltraining op de fiets of crosstrainer:
- Doe intervallen van 3 minuten met 2 minuten pauze in series van 4.
- Tijdens de intervallen moet de hartslag dus boven het omslagpunt uitkomen.
- Begin en eindig de training met +/- 5 minuten in de herstelzone.

En naar dat laatste ontbrekende puzzelstukje was Bocycle op zoek. Vetverbranding is dus niet alleen een kwestie van veel trainen in de "vetverbrandinszone" maar juist ook erboven om zodoende maximaal effect te hebben door een na-ijlend effect van je work-out.

Tenslotte!!!

Tenslotte nog een kleine wetenswaardigheid over vetweefsel (bron voedingscentrum.nl): Vetweefsel bestaat voor circa 75 procent uit vet en voor circa 25 procent uit vetvrije massa. Die vetvrije massa bestaat weer voor ongeveer driekwart uit water en voor een kwart uit eiwit. Dit komt erop neer dat elke kilo vetweefsel goed is voor 7000 calorieën aan energie. Iemand met 20 kg overgewicht heeft dus in totaal 140.000 calorieën meer ingenomen dan hij of zij nodig had. Iemand die 10 kilo wil afvallen zal dus 70.000 calorieën aan vetweefsel moeten verbranden! Bij een vetverbrandingspercentage van 50% (onderin zone D1)  verbrand je dus ook nog 70.000 calorieën aan koolhydraten. Dit lijken onnoemelijke getallen, en dat zijn het ook. Hiermee wil ik het belang laten zien van goede, verantwoorde voeding. Hoe minder vetten en suikers je inneemt, hoe minder je lichaam kan opslaan in de vet. Eet smakelijk allemaal!

zondag 12 januari 2014

Vroeg op voor een wilde rit

Dit weekend switch ik van drie weken late dienst naar vroege diensten. Dat betekend in theorie een kort weekend, maar wel een vrij weekend. In de huisagenda was wat ruimte voor sportieve activiteiten en mijn vrouw wilde graag in de ochtend nog even naar de sportschool. Als ik zelf nog wat sportieve activiteit wilde verrichten dan moest dat ervoor of erna. Erna is eigenlijk geen optie omdat dat teveel tijd van het gezinsleven snoept. Het werd dus ervoor.

Op deze vrije zondag ging de wekker dus om 06:00 uur. Ik had het plan gevat om weer eens een rondje Ringvaart te rijden. Zo vroeg op de zondagochtend is er weinig tot geen verkeer op de Ringvaart en ik hoopte dan ook op 60 km. geen verkeerslichten, geen grote groepen wielrenners, geen geopende bruggen of ander oponthoud. Achteraf gezien is dat helemaal goed gekomen. Slechts een handvol fietsers (van of naar werk of uit de kroeg) en een stuk of tien automobilisten. Tegen het einde van het rondje merkte ik de eerste vissers aan de waterkant op. Ook de eerste zonnestralen lieten zich zien. Schitterend ochtendrood is helaas met een telefoon moeilijk te fotograferen, zeker als je in een bezweet pak fietskleding langs de waterkant staat.





Al met al een heerlijk stuk gefietst waarbij ik ook een keer op twee wielen een bocht moest maken omdat ik de bocht verkeerd inschatte, en ik een keer in de ankers moest voor een valpartij van een 5-tal (vermoedelijk dronken) fietsers op een onverlicht fietspad langs de A44. Gelukkig merk ik zoiets met 2 x 10 Watt LED-verlichting op de neus van de Quest snel genoeg op.De onfortuinlijke buitelaars waren niet te beroerd om de dwars over het fietspad geparkeerde fietsen opzij te halen al kostte dat wel wat moeite ;-)

Enkele statistieken:
83,1 km in 2:16:37 = 36,9 km/uur gemiddeld.
Gemiddelde temperatuur in de Quest: 5°
Gemiddelde hartslag: 148 bpm
Volgens Polar heb ik 1.852 kcal verbrand

zaterdag 4 januari 2014

Een goed begin!

Het jaar 2014 begint met 4 nachtdiensten. Van 2 tot en met 5 januari beman ik de trampost van mijn nieuwe werkgever Qbuzz. Op 3 januari heb ik overdag de voorwielen uit mijn Quest gehaald vanwege losse spaken en voor het reinigen van de remmen. Beide manco's kwamen we heel erg aan het licht na de OBT2013 in Tilburg. Spaken "knoepen" tijdens het maken van bochten en de remhevel van de linker rem wil niet goed terugkomen waardoor deze constant sleept. Aangezien niets lekkerder is dan een goed geprepareerde fiets toog ik 3 januari met goede moed per Quest naar Nieuwegein. Het waaide stevig maar ik had niet het idee dat het onverantwoord was om met de Quest te gaan.

Eerste storm van 2014

Achteraf gezien had ik het misschien toch beter niet kunnen doen want de wind bulderde door de Sinnerkap, trok aan het vizier en het zeileffect was zo groot dat ik bijna kilometers lang niet heb hoeven trappen om toch nog ruim boven de 30 km/uur voorgestuwd te worden. Soms voelde ik de Quest zo hard accelereren dat ik bijna het idee had dat ik trapondersteuning had. Ik denk dat ik tijdens de 60 kilometer naar werk meer angsten heb uitgestaan dan met de tocht met Reinier naar de OBT2013. 's-Nachts op het nieuws hoorde ik dat de eerste storm van 2014 een feit was en dat er windsnelheden gemeten waren van 169 km/uur! Brrrrr, dan wil je niet in je Quest liggen. Vooral de laatste 4 kilometer van De Meern naar Nieuwegein langs het Amsterdam-Rijnkanaal waren angstig. De wind pal van rechts, het Amsterdam-Rijnkanaal links, ik moet er niet aan denken wat er zou gebeuren als ik met Quest en al het kanaal in geblazen zou worden. Gelukkig kwam ik heelhuids aan in Nieuwegein.

Bij het oprijden van het Remiseterrein in Nieuwegein werden de laatste 50 meter gekenmerkt door een zwalkend gevoel. Bochten naar links liepen niet en het voelde alsof de Quest dweilde. Ik herkende het gevoel gelijk als een lekke band want aan de net opnieuw opgespannen wielen kon het niet liggen, die hielden zich juist prima. Bij stilstand stond de Quest inmiddels op zijn rechter oor geleund. De eerste lekke band van 2014 was een feit. 60 kilometer in het nieuwe jaar, nu al een lekke band. Joe's No Flat Super Sealant had zijn werk niet goed gedaan. Achteraf bleek dat het gaatje daarvoor gewoon iets te groot was. Toen om 02:00 alle trams binnen waren en alle bussen ook kon ik mijn band even herstellen. Heerlijk warm, binnen, gewoon op mijn werkplek. Mijn collega Erik was de beroerdste niet en schoot er een plaatje van, bedankt Erik ;-)

Foto: Erik Rouwenhorst. Op de achtergrond in de gang, Da Hood van Sinner
Iedereen veel veilige kilometers voor 2014, weinig lekke banden, en tot de volgende blog!