dinsdag 3 november 2015

Harde klappen en wilde rit

Op 30 juni van dit jaar was ik betrokken bij een ongeval. Ik reed met mijn Quest in het bestuurdersportier van een personenauto. De schade die daardoor ontstaan is is keurig hersteld door velomobielonderdelen.nl en de rekening is betaald door de verzekeraar van de tegenpatij. Daags na het ophalen van mijn Quest constateerde ik dat bij het rijden door kuilen of over richels, er achterin de Quest een klap te horen was. In eerste instantie was het moeilijk te horen, maar naarmate de kilometers onder de Quest door rolden werd de klap steeds harder. Al meerdere keren ben ik onderweg uitgestapt om te kijken of ik de oorzaak van de klappen kon achterhalen. Alle kappen die de ketting afschermen heb ik verwijderd, en alle aluminium delen grondig onderzocht op scheurtjes. Nimmer kon ik de oorzaak achterhalen. Later ben ik gaan twijfelen aan de Risse demper. Was de druk te laag (of misschien te hoog) of stond'ie gewoon op de verkeerde demping ingesteld. Alle lucht eruit en weer opnieuw op druk brengen, het hefboompje van de dempingsinstelling heen en weer bewogen, maar geen van beide brachten het gewenste resultaat. Thuis de achteras "gevoeld" maar ook hierin zat geen beweging.
Vandaag maakte ik weer eens een wilde rit (geen woon-werkverkeer dus) door de duinen. Wederom waren van tijd tot tijd klappen hoorbaar. In de duinen van Wassenaar toch maar weer een keer gestopt. Na het nodige duw en trekwerk aan de kledinghanger, en het controleren van alle boutjes kwam de boosdoener aan het licht:


Rechts achterin de Quest, waar de kledinghanger aan de stroomlijn gemonteerd is, zit een boutje welke volledig los(gelopen) was. Hoe heb ik die over het hoofd kunnen zien... Het moertje onderaan het boutje bleek enkel millimeters lager te zitten dan hoort. Omdat ik geen dopje of steeksleutel 8 bij de hand had heb ik met wat kunst- en vliegwerk het borgmoertje vaster kunnen draaien. Het probleem leek daarmee voorlopig verholpen en ik kon mijn geplande rondje vervolgen in relatieve rust. Binnenkort nog maar een keer controleren of het boutje niet weer losgelopen is.

De herfst heeft inmiddels ruim een maand geleden zijn intrede gedaan. In het duingebied rond Wassenaar is dat duidelijk te merken. Op sommige plekken is het fietspad bijna geheel verdwenen onder een bladerdek. Gelukkig wordt er nog voldoende gefietst om een spoor te kunnen volgen. Fietsend onder de langzaam kalende bomen geniet ik van de heerlijke herfstgeuren. Geuren die lijken op nootmuskaat, erwtensoep en soms een vleugje laurier. Of was dat slechts mijn verbeelding en hunkerde ik naar een goede kop snert ;-)

De route die ik steevast volg begint in Wassenaar bij Meijendel, en al naar gelang ik zin heb vol ik de LF1-route in noordelijke richting. Als ik dan genoeg heb draai ik de Quest van de kust af en rij via de Bollenstreek terug naar huis. Vandaag voelde de benen niet geweldig. Net noordelijk van Noordwijkerhout besloot ik dat het genoeg was en keerde ik weer huiswaarts. Een schamele 54 kilometer stonden er op de teller. Geen lange rit dus, maar wel genoten vna het schitterende weer. Om jullie te laten genieten heb ik er een paar plaatjes van geschoten. Veel kijkplezier!

Een schoon stukje fietspad in Meijendel

Boswachterij Noordwijk, verkeerd paadje ingeslagen en op het schelpenpad uitgekomen

Boswachterij Noordwijk met zicht op Noordwijkerhout en Lisse

Boswachterij Noordwijk, zicht op het duingebied

maandag 12 oktober 2015

AAAARGHHHH !!!! De parodie ;-)

Gisteren reed ik met de Quest van Leiden naar Nieuwegein. Op het programma stond een dienst van 13:30 tot 21:30 als verkeersleider voor het openbaar bus- en tramvervoer van Utrecht stad inclusief bijbehorende randgemeenten. De verkeersleiding van Qbuzz (een dochteronderneming van de NS) is 24 uur per dag bezet. In tegenstelling tot machinisten bij de NS, waar de diensten altijd op een ander moment van de dag kunnen aanvangen, ben ik beperkt tot slechts drie verschillende aanvangstijden. De vroege diensten op de verkeersleiding beginnen om 05:30, de late diensten om 13:30 en de nachtdiensten om 21:30. Het grote nadeel daarvan is dat fietsritten van Leiden naar Nieuwegein en van Nieuwegein naar Leiden vaak op hetzelfde tijdstip van de dag plaatsvinden. Ik vertrek namelijk altijd 9 kwartier voor aanvang dienst vanuit Leiden, en ik vertrek altijd op hetzelfde tijdstip uit Nieuwegein bij einde diensttijd. Het gevolg hiervan is dat ik bijna altijd met dezelfde verkeerssituaties te maken heb.

's-Ochtends vroeg als ik om 03:15 vertrek uit Leiden kom ik bijna nooit iemand tegen. Jammer, want er is niets lekkerder en niets geeft meer voldoening dan keihard RIS-sen, SIS-sen en zelfs incidenteel AIS-sen (automobiel inhaal syndroom). Een rukje aan het koord van de bel en een druk op de knop voor een stootje claxon resulteert in een verwarde blik over de schouder en een ruk aan het stuur van mijn prooi. In de (zowel links als rechts gemonteerde) spiegeltjes van mijn Quest zijn verschillende gezichtsuitdrukkingen te zien. Vertwijfeld, verbaasd, geïrriteerd, geschokt, glimlachend, kwaad, zoveel gezichten, zoveel uitdrukkingen. Randvoorwaarde voor dit fantastische fenomeen is dat er na elke inhaalpoging daadwerkelijk gebruik gemaakt moet worden van de spiegeltjes. Met behulp van een optioneel gemonteerde camera kan dit prachtige schouwspel thuis op het grote scherm meerdere malen afgespeeld worden, tot grote hilariteit van de maker van de beelden. Vertrek ik om 13:30 uit Nieuwegein (dus bij einde diensttijd), dan heb ik op een doordeweekse dag altijd te maken met scholieren en studenten die te pas en te onpas de fietspaden bevolken. Omdat mijn kruissnelheid en de dimensies van mijn fiets van dermate proporties zijn, maak ik veelal gebruik van de hoofdrijbaan in plaats van het (verplichte) fietspad. Ik moet hierbij wel de kanttekening maken dat ik dus niet op een hypermoderne en ultralichte racefiets rij, maar met een glasvezel Quest, 105 kilo Questeritus, een tas met voedsel en kleding en het nodige reparatiemateriaal. Ik vrees dat deze combinatie de 150 kilo ontstijgt... Tijdens het rijden op hoofdrijbaan zorg ik er altijd voor dat ik een kopie van artikel 5 op zak heb, uit voorzorg, voor het geval een overijverige diender het in zijn hoofd haalt mij naar het al dan niet verplichte fietspad te dirigeren. Vroege diensten, ik doe ze liever niet maar soms staan ze op mijn rooster en moet ik er toch aan geloven.

Heb ik een late dienst dan vertrek ik veelal met de fiets voordat de uitgelaten scholieren huiswaarts keren, een geruststellende gedachte. Helaas wordt diezelfde geruststellende gedachte gedeeld door een groep fietsers die door sommige mensen "De grijze massa" genoemd worden. Deze groep fietsers heeft echter een "plus" boven de scholieren. "De grijze massa" rijdt doorgaans op het type fiets dat middels een elektromotor een extra duwtje in de rug geeft. Hierdoor ligt de kruissnelheid van "De grijze massa" hoger dan dat van de scholieren en studenten. Het grote voordeel hiervan is dat het snelheidsverschil met "ons snelle bananenfietsen"  een stuk minder groot is. "De grijze massa" fietst ook veelal niet met meer dan twee "grijze massa's" naast elkaar. Ook is "de grijze massa" niet bezig met zaken die de aandacht van de kernactiviteit (fietsen) afleid, zoals What's Appen, Facebooken, mailen, internetten, Twitteren, Shazammen, Spotify-en, selfies schieten of gewoon bellen. Nee, "de grijze massa" heeft elke hersencel nodig om het evenwicht te bewaren en zodoende keurig tussen de lijntjes van het fietspad te blijven. Passeren van "de grijze massa" dient evenwel met de grootst mogelijke voorzichtigheid, en met alle zorg in acht genomen te hebben, te gebeuren. Vermijd schrikreacties als gevolg van het gebruik van de claxon. Persoonlijk prefereer ik de voorzichtige aanpak. Tijdig een belletje, aangevuld met een vriendelijk mondeling "pardon" resulteert bijna altijd in een opgestoken duim en een glimlach op het gezicht. Slechts een enkeling uit de categorie "grijze massa" mompelt iets in de trant van "levensgevaarlijk" of "idioot". Dan realiseer ik mij dat het helaas niet voor iedereen is weggelegd om elke dag met het juiste been uit bed te stappen.

Na een late dienst vertrek ik rond 21:35 uit Nieuwegein naar Leiden. Het grote voordeel van dit tijdstip is dat de fietspaden (al dan niet verplicht) grotendeels leeg zijn. Slechts een enkeling waagt zich rond dit tijdstip nog op een ongemotoriseerde tweewieler. Ondanks alle goedbedoelde inspanningen van de Vereniging Veilig Verkeer om die dappere pedaalridders die zich op dit late uur op hun stalen ros buiten begeven hun verlichting te gebruiken, zijn nog steeds de meeste bukkers onverlicht op pad. Godzijdank is mijn Quest uitgerust met een krachtige B&M LED-lamp in de neus en twee 1200 lumen sterkte LED-lampen op de top van mijn Quest. Prachtig materiaal om anders onopgemerkt gebleven nachtelijke "spookrijders" bij te schijnen om ze na een inhaalactie weer vertwijfeld in het donker achter te laten. Helaas zijn in de op mijn Quest gemonteerde spiegeltjes in het donker geen gezichtsuitdrukkingen waarneembaar.

Nachtdiensten en woon-werkritten met de Quest zijn een verhaal apart maar komen in grote lijnen overeen met "vroeg naar werk voor een vroege dienst" en "laat uit werk na een late dienst". Derhalve zijn deze ritten eigenlijk niet de moeite waard om apart te beschrijven, ik zou zeggen: zie boven.

Aan het schrijven van dit stukje tekst heb ik een hoop lol gehad. Evenwel zal bijna iedereen begrijpen dat het een reactie met een vette knipoog is naar het stuk van Quezzzt. Hoewel ik de frustratie soms best begrijp, ben ik ook van mening dat we een hele kleine uitzonderingsgroep in het verkeer zijn. En hoewel bijna iedereen wel een keer in zijn leven een ligfiets heeft gezien, blijft het voor ons liggers altijd zaak om er vanuit te gaan dat we niet gezien (en gehoord) worden. Onze snelheid wordt veelal onderschat en het is onze plicht om niet tot last te zijn in het verkeer. Als motorrijder leer je ver vooruit kijken en anticiperen op verkeerssituaties die een bedreiging vormen voor de veiligheid. Bij een motorrijder is de kreukelzone zo groot als de dikte van het motorpak. Wij als velonauten hebben nog een stijve neus op onze fiets, maar ook hiervan is de bruikbaarheid beperkt (heb ik inmiddels aan den lijve mogen ondervinden). Als motorrijder leer je ook er vanuit gaan dat je niet gezien wordt. Op diezelfde wijze rij ik met mijn velomobiel de 60 kilometer tussen Leiden en Nieuwegein. In 99,9% van de gevallen gaat het goed en kan ik probleemloos doorfietsen zonder incidenten. Slechts een hele enkele keer bemerk ik dat er sprake was van een gevalletje "door het oog van de naald", iets wat op mijn hartslagmeter vaak terug te zien is.

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik een prachtige fietsroute heb. Plenty vrijliggende fietspaden met voldoende rijbaanbreedte, hoofdrijbanen waar genoeg ruimte is voor automobilisten om mij veilig te passeren, en op 60 kilometer slechts 10 verkeerslichten. Als ik nog een beetje mijn best doe kan ik dat aantal reduceren tot slechts 5 verkeerslichten. Ik heb mijn route slechts een enkele keer hoeven aanpassen, achteraf bleek dat vaak een positief effect te hebben op de totale rit. Ik ben mij ervan bewust dat ik ondanks mijn afwijkende fiets en afwijkende snelheid verplicht ben om behalve voor mijn eigen veriligheid, ook voor de veiligheid van mijn medeweggebruikers te zorgen. Ik hoop dat mijn medeweggebruikers er ook zo over denken. Vaak genoeg moet ik vanuit een comfortabele 45 km/uur tot volledige stilstand afremmen voor paarden, kinderen op fietsen, loslopende honden, plotselinge, onaangekondigde wegopbrekingen en ander ongemak. Maar ik prijs mij gelukkig dat ik weer fietsen kan na een jaar stilstand. Ik prijs me gelukkig dat fietsen met een dubbel gebroken ruggenwervel überhaupt weer mogelijk is. Ik prijs me gelukkig met de prachtige route die ik heb. En ik prijs mij gelukkig dat ik na 60 kilometer trappen alle "sleur" van werk of huis van me af heb kunnen fietsen. En dat kunnen er maar weinig zeggen ;-)

Voor alle duidelijkheid wil ik ook nog stellen: Ik ben niet Roomser dan de paus, en ik ben niet het braafste jongentje van de klas. Ook ik maak fouten, en ook ik klaag weleens over (verkeers)situaties. Ik wens iedereen een prachtige, zonnige, positieve dag vol mooie momenten!

zaterdag 26 september 2015

Nieuwe stekkers en woon-werkrit na nachtdienst

Al geruime tijd had ik last van een slechte verbinding tussen accu en Quest. Een slechte passing van de stekker was hier de oorzaak van. Ik had al geruime tijd nieuwe stekkers liggen die alleen nog aan de bestaande bekabeling gesoldeerd moest worden. Toen belandde ik in het ziekenhuis en begon het Questloze tijdperk dat bijna een jaar duurde. Daarna plantte ik mijn Quest pardoes in het bestuurdersportier van een personenauto waardoor ik weer een aantal weken Questloos door het leven moest. Mijn Quest is inmiddels weer thuis en de eerste woon-werkritten zijn achter de rug. Afgelopen week heb ik eindelijk de koe bij de horens gevat en ben ik met kabelstripper, soldeerbout en krimpkousen aan de slag gegaan. Voor een bedrijfszekerdere verbinding heb ik gekozen voor stekkers die ook gebruikt worden in radiografisch bestuurbare auto's, vliegtuigen, boten e.d. De zogenoemde "Tamiya-stekker" bestaat logischerwijs uit een mannetje en een vrouwtje. Beide hebben een gescheiden plus- en minpool. Het mannetje kan op slechts een manier in het vrouwtje geschoven worden (waar herkennen we dat van...) en klikt dan vast met een lipje. Ook zonder het lipje zou de combinatie vast blijven zitten want de passing is erg strak, maar een beetje zekerheid kan nooit kwaad. En passant heb ik nog een tweede accu aangeschaft voor de Quest, toevalligerwijs dezelfde waar Stradaatje afgelopen week over schreef. En omdat de Tamiya-stekker heel anders is dan de standaard aansluiting van de Quest en de standaard meegeleverde lader, moesten ook deze twee een stekkertransplantatie ondergaan. Uiteindelijk moesten ook de stekkers van de extra verlichting die ik op de neus van mijn Quest heb vervangen worden voor het type "Tamiya". Onderstaand het resultaat.



Vanochtend stapte ik om 05:30 na een nachtdienst in de Quest om van Nieuwegein naar huis te rijden. De temperatuur schommelde ergens rond de 5 graden en ik was slechts gekleed in een korte wielerbroek en een shirt met korte mouwen. Gelukkig werd het al snel behaaglijk in de Quest. Als gevolg van de kou en de mist was het soms lastig om op snelheid te geraken. Eenmaal op snelheid kon ik het redelijk vasthouden. Mist, kou maar ook een conditie van 0,0 zorgde ervoor dat ik uiteindelijk pas na 7 kwartier weer thuis was. Tijdens de gehele rit moest ik nog drie keer stoppen en uitstappen om af te wateren want tijdens de nachtdienst gaan er aardig wat koppen koffie doorheen, en dat spoelt wel lekker door. Tijdens mijn laatste plasstop had ik een prachtig zicht op het ochtendgloren dat zich liet verleiden om op de gevoelige plaat vastgelegd te worden. Het resultaat zie je hieronder.




maandag 21 september 2015

Velogical velgdynamo

Na mijn vorige blogbericht over de wielset met naafdynamo van Gingko, wil ik jullie deze dynamo met een alternatieve montagemanier niet onthouden. Het gaat om de Velogical velgdynamo, een dynamo die veel lijkt op de traditionele banddynamo zoals die (vroeger) op veel fietsen te vinden was.

Bron: Velogical

De Velogical velgdynamo is een zeer compacte dynamo die middels een bracket op diverse manieren op bijna alle fietsen gemonteerd kan worden. Op open ligfietsen zijn diverse mogelijkheden om deze dynamo te monteren, maar de vraag is: zou de velgdynamo ook op de veerpoot van een velomobiel gemonteerd kunnen worden? Het montageplaatje waarmee deze dynamo gemonteerd moet worden past ongetwijfeld probleemloos om de veerpoot van een velomobiel. Het probleem zal 'm echter zitten in de ruimte die overblijft voor de dynamo zelf. En als die dynamo al gemonteerd kan worden in de rechtuitstand van de voorwielen, kunnen de wielen dan alsnog hun complete stuuruitslag maken zonder dat de dynamo vastgedrukt wordt in de wielkast van de velomobiel? En als dat al mogelijk is, hoe zit het dan met de koeling van de dynamo? In een velomobiel (zeker met gesloten wielkasten) is koeling van de remmen soms al een probleem, doordat de velgdynamo nog hoger in de wielkast gemonteerd zal moeten worden zal de koelende rijwind deze dynamo mogelijk niet bereiken.

Bron: Velogical

De producent van de Velogical velgdynamo claimt dat de rubber ring die tegen de velg gedrukt wordt, 5000 tot 7000 kilometer meegaat. Er zijn verschillende modellen leverbaar, elk met hun specifieke toepassing. Er is een model "sport" en een model "trekking", afhankelijk van het beoogde snelheidsprofiel. Ook is er een model "special" voor bijvoorbeeld oplaadmogelijkheden of dubbele koplampen.

Op de website van Velogical staan diverse meetrapporten over voltages bij verschillende snelheden bij verschillende meetmethoden. Niet elk rapport kan ik even goed interpreteren maar het lijkt erop dat het model "sport" bij 20 km/uur 6,25 volt levert. Bij 30 km/uur levert de dynamo ruim 9 volt en bij 40 km/uur zelfs 11,60 volt. Mensen met wat meer verstand van elektronica kunnen dit vast wel interpreteren of verklaren, voor mij blijft het abacadabra.

Een velgdynamo van Velogical kost € 150,=, en op aanvraag is er ook een model met omgekeerde draairichting verkrijgbaar. De vraag blijft echter, past een exemplaar ook in de wielkast van een velomobiel?



zaterdag 19 september 2015

Naafdynamo in voorwiel velomobiel

Iedereen heeft wel een aantal websites waar'ie met enige regelmaat een blik werpt, op zoek naar vernieuwende onderdelen voor zijn of haar fiets. Ik ben daarin hoogstwaarschijnlijk niet uniek. Een van die websites is die van het Duitse Gingko feine Veloteile. Zij leveren diverse onderdelen voor velomobielen, trikes of "normale" ligfietsen. Veelal lichtgewicht naven, velgen, banden en spaken, maar ook diverse "klein materiaal".

Tijdens mijn laatste speurtocht werd ik als een klein kind in een snoepwinkel zo blij. Gingko kan ze bouwen en leveren voor een lieve duit van € 389,= : Een nieuwe set voorwielen voor velomobielen, type STRONG (of type Low-cost) met in het rechter wiel een Sturmey Archer 90mm. XL-SDD naafdynamo! 6 volt, 3 Watt en 36 spaaks. Een artikel waar menig velomobielforenzenhart wellicht sneller van gaat kloppen, en bijna een must voor velomobilisten die aan audax-ritten zoals PBP of LEL rijden. Geen gedoe meer met batterijen opladen en dergelijke want een gewone LED-koplamp en een LED-achterlicht kunnen probleemloos hun werk doen op deze set wielen met een naafdynamo. Of de richtingaanwijzers, claxon en binnenverlichting tegelijkertijd kunnen werken  met de reguliere verlichting denk ik niet, al denk ik dat een beetje handige Harry de standaard Velomobiel-accu ook wel opgeladen krijgt via deze naafdynamo zodat ook die laatste LED's hun werk ook kunnen blijven doen. Een heel andere optie is om een USB-oplader aan de naafdynamo te koppelen zodat bijvoorbeeld telefoons of GPS-apparatuur tijdens het fietsen opgeladen kunnen worden.

Een dergelijk setje is natuurlijk wel een stuk zwaarder dan de standaard 20" wielenset waar een velomobiel doorgaans mee afgeleverd wordt. En voor zover ik heb begrepen op de website van Gingko feile Veloteile is de Sturmey Archernaaf alleen te monteren op de standaard Velomobiel.nl veerpoot.  Ook de interne weerstand van de naafdynamo is wellicht iets om rekening mee te houden. Er treed natuurlijk een onbalans op tussen het linker en het rechter wiel, rechts zal immers altijd 3 Watt meer weerstand leveren. Of dit voelbaar of merkbaar is zal de praktijk moeten uitwijzen. Persoonlijk heb ik geen intentie om een dergelijke set aan te schaffen, hooguit een setje zonder naafdynamo zodra mijn huidige setje "op" is. Maar mogelijk zijn er lezers van deze weblog die in deze wielset hun eigen ei van Columbus zien. Een uitgebreid verslag van deze wielset lezen we dan graag!

vrijdag 18 september 2015

Raad-je-plaatje

Welke band
rolt hier door het zand?
Tussen zee en duin
Rechtdoor en soms schuin
Lichtlopend en breed
Iemand die het weet?


zondag 13 september 2015

Quest hersteld en NK Tijdrijden Texel

Aanrijding met de Quest

30 juli j.l. reed ik met mijn Quest, na mijn laatste werkdag voor de zomervakantie, van Nieuwegein naar huis. Op zich niets bijzonders, ik leg dit traject al enkele jaren af. Ik ken de plekken waar extra voorzichtigheid geboden is als mijn broekzak. Op een van die plekken ging het op die 30 juli helaas toch mis, met als gevolg een aanrijding waarbij ik frontaal in het bestuurdersportier van een auto reed. Een doffe klap bracht in een fractie van een seconde de snelheid terug van ongeveer 20 kilometer per uur naar 0. De neus van Quest 284 was daardoor een aantal centimeter korter. In eerste instantie begon ik als op automatische piloot uit de Quest te klimmen en foto's te maken van de situatie.





Pas nadat tegenpartij en ik fysiek kennis hadden gemaakt met elkaar en het adrenalinepeil enigszins gezakt was, kwam het besef dat deze aanrijding rugtechnisch gezien niet zo best voor mijn rug kon zijn. Uit voorzorg zijn de hulpdiensten ingeseind en met enige vertraging stond er uiteindelijk een politiewagen en een ambulance. Na de nodige formaliteiten van het ambulancepersoneel werd ik met een schepbrancard uit het gras gehaald en overgebracht op een vacuümmatras op een brancard in de ambulance. Een infuus met morfine tegen de pijn werd ingebracht en plakkertjes voor de monitor werden aangebracht. Toen het hele circus compleet was begon de rit naar het ziekenhuis in Leiderdorp. Daar werden ook weer de nodige onderzoekjes gedaan en diverse foto's werden gemaakt. De foto's werden vergeleken met de foto's die begin dit jaar van mijn rug zijn gemaakt en de conclusie was dat er geen veranderingen te zien waren. Enigszins gerustgesteld mocht ik weer naar huis.

Mijn Quest had ik achtergelaten op de plaats ongeval met een slot om het rechter voorwiel. Vanwege de ernst van de situatie had de politie van Alphen aan den Rijn besloten om mijn Quest op te halen en in Alphen aan den Rijn op het politiebureau te stallen. Mochten de gevolgen van de aanrijding van ernstiger aard zijn, dan zou de politie technisch onderzoek op de Quest verrichten, iets waar ik mij overigens geen zorgen om maakte. Omdat de gevolgen van de aanrijding niet ernstig waren kon ik de volgende dag mijn Quest weer ophalen. Eenmaal op de auto heb ik mijn Quest gelijk doorgebracht naar Enkhuizen alwaar Jan Reus zich zou ontfermen over mijn beschadigde Quest. Doordat er een (school)vakantie en contact met de verzekeringsmaatschappij tussen heeft gezeten, heeft het schadeherstel enige tijd op zich laten wachten. Op 11 september j.l. kon ik weer met mijn Quest herenigd worden. De verzekeringsmaatschappij van de tegenpartij vergoedde alle kosten.

Open NK tijdrijden op Texel

De dag na het ophalen van mijn Quest werd op Texel het Open Nederlands Kampioenschap Tijdrijden verreden. Ik had mij hier tijdig voor ingeschreven maar de hierboven beschreven aanrijding gooide roet in het eten. Net herstellend van mijn hernia en "uitgerevalideerd" van mijn gebroken ruggewervel had ik inmiddels weer 1000 kilometer gefietst. Een klein beetje conditie had ik dus weer opgebouwd en ik had gehoopt nog 6 weken te kunnen trainen voor Texel. Helaas ging die vlieger dus niet op en zo verscheen ik zaterdagmiddag in Oudeschild aan de start zonder enige vorm van voorbereiding. De Quest was wel in topvorm, maar de berijder verre van.

Foto: Dirk Drost (die raar genoeg zelf in zijn groene Quest achter mij staat in deze startopstelling)

Verwachtingsloos begon ik om 13:01:30 aan mijn 14 kilometer naar de vuurtoren van de Cocksdorp en terug. Binnen enkele kilometers kwamen Dirk Drost, Cees Roozendaal, Ymte Sybrandy, Wim Schermer en uiteindelijk Jos Neefjes met significant snelheidsverschil voorbijrijden. Bij het keerpunt werd ik omgezet door George Krug (waarvoor mijn dank, excuses voor mijn gewicht ;-) waarna ik door hekkensluiter van het startveld Jeroen Koeleman werd ingehaald. Daarmee reed ik officieel als laatste Velomobiel. Was het op de heenweg nog goed te doen om de teller ruim boven de 50 kilometer per uur te houden, op de terugweg was het knokken om de teller boven de 45 kilometer per uur te houden. Op het einde kreeg ik toch nog een beetje zicht op Jan Reus, maar meer dan een beetje zicht werd het niet. Doodop en compleet leeg wist ik de meet te bereiken. De officiële tijdmeting gaf een eindtijd van 36:26 aan, een gemiddelde snelheid van 46,93 kilometer per uur. Vergeleken met drie jaar geleden deed ik er nu dus 2:57 langer over, ruim 4 kilometer per uur langzamer. 

Kijkend naar de resultaten van de afgelopen jaren lijkt 2014 het beste jaar te zijn geweest. Van de regelmatig deelnemende velonauten reden zowel Wim Schermer, Cees Roozendaal als Jeroen Koeleman er hun snelste rit. Technische ontwikkelingen zullen ongetwijfeld meewegen in die resultaten, maar ook intensievere en kwalitatief betere trainingen zullen eraan ten grondslag liggen. Mochten er in het komende jaar geen bijzonderheden plaatsvinden, dan hoop ik volgend jaar weer in blakende conditie en uitstekende vorm aan de start te kunnen verschijnen. 


zaterdag 18 juli 2015

Bijna 1000 kilometer

Nu het herstel van mijn rug steeds vlotter gaat, en ik met iets meer regelmaat in de Quest stap, is het ook weer tijd voor een stukje op mijn weblog. As we speak kruipt de kilometerstand weer langzaam op. De teller voor 2015 staat op 990 kilometer en het is een verademing om weer in de Quest te rijden. De dikke ventisit mat, de vering van de Quest en de (inmiddels gemonteerde) brede banden zorgen ervoor dat de oneffenheden in het wegdek worden gladgestreken. De eerste meters in de Quest gingen zeer voorzichtig, maar inmiddels durf ik te stellen dat rijden in de Quest geen nadelige gevolgen heeft voor mijn herstel. Het optrekken, rijden en klimmen met de Quest, en het in - en uitstappen gaan pijnvrij, enkel het "opzitten" zodra ik een beetje onderuitgegleden ben moet voorzichtig gebeuren.

Vooralsnog maak ik enkel ritten naar werk. Alleen heen of terug dus. Mijn Quest blijft dus met enige regelmaat een nachtje in Nieuwegein slapen. Zodra ik conditioneel eraan toe ben waag ik het weer om heen en terug te fietsen. Mijn langste dagafstand is momenteel 85 kilometer, de stap naar 120 kilometer lijkt niet zo groot, ware het niet dat het in mijn geval 60 kilometer heen, 8 uur werken en weer 60 kilometer terug is. De terugweg ging voorheen vaak met niet herstelde, vermoeide benen, de opbouw gaat dus rustig aan.

Enkele weken geleden kreeg ik van de rugspcialist te horen dat ik vooral niet moest wachten met fietsen. Hij gaf zelfs aan dat het wat hem betreft geen probleem was als ik de dag erop gewoon in de fiets naar werk zou rijden. Omdat CycleVision voor de deur stond leek het mij een mooie gelegenheid om aldaar wat kilometers te maken. Een afgesloten baan die drie uur lang het domein zou zijn van ligfietsers bood een fantastische gelegenheid om ongestoord de grenzen van mijn lichaam te verkennen. Vooraf had ik een duidelijke afspraak gemaakt dat ik bij de eerste de beste steek of scheut of verkramping in mijn rug zou stoppen. Met een gemiddelde snelheid van 42,7 kilometer per uur heb ik het uiteindelijk bijna anderhalf uur volgehouden. Zoals bij vele van jullie bekend is de Speedway van Venray een baan die constant onder een hoek ligt. Tweewielers hebben daar niet zoveel last van, maar rijders met een driewieler liggen continu scheef. Ondanks de schuimrubber schouderstukken in mijn Quest kon ik niet voorkomen dat mijn rug op den duur een beetje ging doorzakken naar links. Toen ik op een gegeven moment uit de bocht kwam voelde ik mijn rug trekken en bij de volgende bocht ben ik onmiddelijk uitgestapt. Ik kon zelfstandig uit de Quest stappen en mijn rug hestelde zich onmiddelijk. Na een verkwikkende douche voelde ik mij weer als herboren en ik heb geen last meer gehad van mijn rug. Eenmaal weer terug op de baan heb ik nog wat rondgelopen en op de tribune gezeten. Theo van Goor was aan het einde van de race zo vriendelijk om mijn Quest mee te nemen van de plek waar ik hem had achtergelaten.

Op de blog van Cees Roozendaal las ik dat de inschrijving voor het NK op Texel geopend is. Enkele jaren geleden heb ik daar ook deelgenomen. Voor dit jaar heb ik me weer ingeschreven. wederom een mooi moment voor een krachtsmeting met mijzelf en alle andere rijders in de ligfietsklasse. Als deze race zonder problemen verloopt overweeg ik voor dit jaar ook de LEL-race nog.

Tenslotte nog dit: Sinds 2011 rij ik praktisch dezelfde route van Leiden naar Nieuwegein en terug. Zelf ervaar ik de route als zeer goed. Incidenteel kies ik voor een kleine omweg vanwege werkzaamheden o.i.d. maar doorgaands is de route altijd hetzelfde. In de tijd van mijn ziekteverof hebben de wegwerkers niet stilgezeten. Enkele stukken van mijn route zijn opnieuw geasfalteerd, voorrangssituaties zijn gewijzigd, verkeerslichten geplaatst, wegversmallingen en rotondes aangelegd, bijna teveel om op te noemen. Zonder verder aanwijsbare reden lette ik weer eens op de straatnaambordjes waarna ik tot deze "gruwelijke" ontdekking kwam. In de juiste volgorde kom ik de volgende straatnamen tegen: Barrepad, Gemeneweg, Galgweg, Spoorverlaat en Geestdorp. Een wonder dat er met zulke naargeestige namen slechts enkele kleine ongevalletjes zijn gebeurd. Helaas kwam ik daarna in De Meern bij een bushalte waar op 25 juni een 12-jarig jongentje om het leven kwam bij een ongeval met een bus. Dat zet alles weer in een ander perspectief en prijs ik me weer gelukkig dat ik al zoveel kilometers ongeschonden tussen Leiden en Nieuwegein (voorheen Utrecht) pendel.
Bloemenzee voor de omgekomen 12-jarige jongen

zondag 21 juni 2015

CycleVision 2015 1-uurs tijdrit gestroomlijnd

Een hoop materiaal om te verwerken, een hoop woorden om te schrijven. Daarom begin ik maar even met de foto's die ik gemaakt heb tijdens de 1-uurs tijdrit. Iedereen mag de foto's gebruiken voor zijn of haar website, een mailtje of een reactie op dit artikel vooraf stel ik erg op prijs. Overig schrijfwerk volgt nog.


Cees Roozendaal tussen de Quests van de groep Noord Holland


Voor de start van de 1-uurs tijdrace "gestroomlijnd". MuzieQuest dwars op de baan als geïmproviseerde slagboom

"Startopstelling"

Peter "Ovaal" de Rond

Cees Roozendaal



Wilco Pompert

Harry Lieben


Bernhard Böhler

Ettiene Stienen


TvG



Wilco Pompert en Rob Hebbes (ambulanceQuest)


Ettiene Stienen en Bastiaan Welmers





Ymte Sijbrandij


Peter Coppens



Daniël Fenn















Met dank aan Marloes Dries voor de tip ;-)




















































Wim Schermer





















Theo van Andel


















































De strijders van "De rode lantaarn", Wilco Pompert, Rob Hebbes en TvG





Hekkensluiter van de 1-uurs tijdrit, Cees Roozendaal
nb. ik ken niet iedereen persoonlijk, noch ken ik alle gezichten en fietsen bij de juiste naam (en andersom). Mijn excuses als iemands naam ontbreekt of verkeerd vermeld staat.