vrijdag 2 januari 2015

Oliebollentocht 2014

Een rare titel na zo'n lange tijd radiostilte, maar toch klopt de kop van deze tekst. Ook in 2014 heb ik deelgenomen aan de OBT. Weliswaar mijn eigen OBT maar in essentie lieg ik (bijna) geen woord! Voor een oliebollentocht zijn een aantal zaken noodzakelijk namelijk: oliebollen, een tocht, bij voorkeur mooi weer en een paar wielen (hoe kun je anders rijden). Alle ingrediënten waren aanwezig. Vanwege het herstel van mijn hernia-operatie ben ik genoodzaakt van tijd tot tijd de benen te strekken. Alleen maar in bed liggen levert een vergrote kans op trombose, bewegen is dus het devies. Lopen is de beste manier van bewegen voor mijn herstel maar zonder hulpmiddel kan en durf ik niet te lopen. Hiervoor gebruik ik dus een rollator (daar zijn de wielen!!). Dan de tocht: vanuit mijn achtertuin naar mijn ouders wandelen voelt soms al als een hachelijke onderneming, zelfs al is de afstand minder dan 50 meter. Onder het genot van een winters zonnetje legde ik de gehele afstand af in een recordtijd van minder dan 2 minuten! De prijs? Een schaal met warme oliebollen en appelbeignets. Je leest: alle ingrediënten voor een heuse oliebollentocht waren aanwezig. 

Echter over een ding heb ik gelogen. Deze tocht ondernam ik niet in 2014 maar op 01-01-2015. Ik lag sinds 3 december alweer dagelijks ruim 22 uur plat op bed vanwege lage rugpijn. Uiteindelijk velde de huisarts het oordeel: spit!. Welja, zo vlak na een hernia-operatie kan spit er best bij. Regelmatig lag ik kermend van de pijn urenlang op bed en vrat ik bijna letterlijk mijn kussen op. Het kastje naar de muur verhaal was inmiddels begonnen: 112, huisartsenpost, extra medicatie, huisarts, nog meer medicatie, weer 112, weer de huisartsenpost, ambulancerit naar de eerste hulp. Diagnose: mogelijk buiten westen geraakt door teveel medicatie. Anesthesist adviseert: minder medicatie. Terug naar huis. Nog twee dagen aankijken en toen uitstraling naar mijn rechterbeen en weer functie-uitval... zucht

De huisarts zocht uiteindelijk contact met de neuroloog van het ziekenhuis en er werd een bedje daar voor mij klaargemaakt. Op 30 december dus opgenomen op de afdeling neurologie. Op 31 december weer door de MRI, voorbereid met een infuus voor contrastvloeistof maar dat bleek niet nodig. Terug op zaal zou ik moeten blijven tot vrijdag vanwege een gebrek aan artsen (jaarwisseling, feestdag etc.) Na doorvragen bleek ik eigenlijk best naar huis te mogen/kunnen. De enige reden om mij te houden was het toedienen van een berg pijnstilling (morfine, lyrica, diazepam, diclofenac, paracetamol) hetgeen ik thuis ook prima kan. Dus was ik 31 december om 18:30 weer thuis in mijn eigen bed. 
Inmiddels loop ik weer voorzichtig met de rollator kleine stukjes en probeer ik de door de fysiotherapeute aangeleerde oefeningen voorzichtig op te pakken. Mijn wens om 2015 fietsend in te gaan is niet gelukt maar ik hoop er het beste van. De foto hieronder is genomen op 01-01-2015 bij mijn ouders in de achtertuin na een tocht van 50 meter. Jullie OBT was een stuk langer maar mijne voelde minstens zo zwaar. Ik wens iedereen een gezond en veilig (fiets)jaar en hoop jullie weer in levende lijve en in goede gezondheid te mogen ontmoeten op de diverse evenementen!


Met sportieve groet, Robert-Jan