maandag 9 februari 2015

Het heeft een naam gekregen...

Vrienden, het is alweer een tijd geleden dat ik jullie heb geschreven over de voortgang van mijn herstel. Inmiddels is er bijna anderhalve maand verstreken na mijn laatste bericht. In die tijd is er veel gebeurd waar ik geen zin in heb om over te schrijven maar de uitkomst wil ik met jullie delen.

Op advies van mijn fysiotherapeute en de bedrijfsarts ben ik voor een second opinion bij een andere arts geweest. Hij wist binnen enkele ogenblikken op de MRI-beelden te zien waar het bij mij aan schort en kwam met het "vernietigende" oordeel: Spondylolyse.
Een Spondylolyse is een rugaandoening waarbij de verbinding tussen het wervellichaam en de wervelboog niet meer intact is. Dit als gevolg van een genetische (aangeboren) afwijking of als gevolg van een opgetreden ‘stressfractuur’. (bron: http://www.hetrugcentrum.nl/rugklachten-s-z/spondylolyse
bron: http://www.tweestedenziekenhuis.nl/behandeling-onderzoek-aandoening/lage-rugpijn/
Ik zou er heel veel over kunnen schrijven maar de bovenstaande link legt het goed genoeg uit. Zoals je daar kunt lezen is de meest voorkomende locatie voor en spondylolyse L5 (lendenwervel 5), ook bij mij is dit het geval. Er is een mogelijkheid om dit te opereren, dit wordt een spondylodese genoemd.
Een spondylodese is het aan elkaar vastzetten van twee of meer wervels met behulp van kunstmatig fixatiemateriaal. Na het plaatsen van het materiaal groeien de wervels aan elkaar waardoor een stevige botverbinding ontstaat. (bron:  http://www.hetrugcentrum.nl/rugklachten-s-z/spondylodese). 
bron: http://www.nvvn.org/patienteninfo/rug-spondylodese.php
Ook hierover kan ik inmiddels veel schrijven om het jullie uit te leggen maar wederom geeft de bovenstaande link een goed beeld van hoe het er bij mij zou kunnen uitzien.

Op internet zijn er diverse fora waar over deze chronische aandoening en de hersteloperatie geschreven wordt. Er zijn voor- en tegenstanders en iedereen heeft een eigen verhaal. Aan mij de ondankbare taak om daar een eigen verhaal uit te distilleren. De arts die de second opinion heeft uitgevoerd heeft in ieder geval goed gezien dat het mij niet ontbreekt aan wilskracht, positiviteit, doorzettingsvermogen en een goed humeur. Ik sluit voorlopig even af met de bekende woorden van Bassie: "Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen!"

11 opmerkingen:

  1. Hoi Robert Jan , ik wilde vannacht op het werk al reageren maar wist het wachtwoord weer niet dus dan nu maar voor dat ik ga slapen .
    Goed dat je nu weet wat het is , maar nu ? Sterkte met het zoeken naar de juiste beslissing en hou vertrouwen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Robert-Jan,

    Sterkte ook van mij gewenst, de beslissing zal niet makkelijk zijn, een operatie kan zeer goed uitvallen, maar er kunnen waarschijnlijk ook complicaties optreden. Wat is wijsheid? In elk geval zal je ook niet willen doorgaan op deze voet, misschien is een operatie een oplossing en moet je eventuele mindere bewegelijkheid van een gedeelte van je rug daarbij nemen. De vraag is dan in hoeverre dat je dagelijks leven al dan niet gaat beperken. Een moeilijke beslissing, sterkte daarmee gewenst!

    Groeten, Adri.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dag Robert-Jan,
    Door een val tijdens werkzaamheden aan een airco is bij mij eind '96 de L1 wervel gebroken en op die manier vastgezet. Een jaar later konden de pennen vd fixatie er weer uit gelukkig want 3 verbonden wervels geeft weinig bewegingsvrijheid!
    Ik moet nog steeds oppassen voor 'n hernia en werk niet meer als (CV) monteur. Maar alles is redelijk goed gekomen nog!
    Suc6 !

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi Robert-Jan

    Het leven is een keuze en moet je kiezen tussen slecht of heel erg slecht .
    Ik wens je een voorspoedig herstel en hoop je weer een te tegen te komen bij een of ander tocht.

    Groet Matthijs

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mijn vader zei altijd : "krakende karren rijden het verst" :-))

    Ik weet zeker na wat je schreef dat je hier bovenop zult komen, al is het dan misschien een beetje minder dan het ooit was. In feite geldt dat in zekere mate en met tijd voor ons allemaal.

    Ik vond het verleden zomer erg indrukwekkend in mijn velomobiel voorbijgereden te worden door iemand met een rolstoel met handaangedreven cranks. Die man was danwel gehandicapt aan de benen, maar hij liet er zich duidelijk niet het plezier door ontnemen. In tegenstelling tot zoveel andere mensen - tenzij ze echt niet meer kunnen - die puffend in een scootmobiel zitten.

    Het is mij wel duidelijk dat wat je ook mankeert, wilskracht enorm verschil maakt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoi Robert-Jan,
    Ook ik heb een hernia en bijbehorende (pijn) klachten. Weliswaar in de nek, en waarschijnlijk minder ernstig dan jouw ongemak. 4jaar geleden ontstaan na overbelasting, en sindsdien jaarlijks terugkerende pijnklachten als ik weer eens overmoedig word. Toch ben ik tot op heden blij dat ik me niet heb laten opereren. Door training en bewustwording van mijn ietwat gebrekkig lijf, kan ik prima leven en sporten. Sterker nog, sindsdien rijd ik in een velomobiel!
    Ik weet donders goed dat mijn mankement niet het jouwe is, maar kijk goed naar je alternatieven, snijden kan altijd nog. Beterschap.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mmmmm, lastig plekje, hoe kom je er daar bij ... Het schijnt dat ze alles aan de voorkant moeten afhalen wat in de weg zit. Maar goed, fietsen is belangrijker! Sterkte !

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hoi Robert-Jan, ik pas net je bericht, maar je zat de afgelopen dagen al in mijn achterhoofd. Hoe zou het met hem gaan? Het is naar, maar ook goed te weten wat de oorzaak is. Ee kan in ieder geval gekeken worden naar mogelijkheden om dit op te lossen en vervolgens kan er een afweging gemaakt worden.
    Blijf positief, maar dat hoef ik je niet te zeggen.

    Hartelijke groet en veel sterkte, Wilco

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Gezondheid is het belangrijkste je merkt dat pas als je wat mankeert. Veel sterkte
    Hgr Peter

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Toen 10 jaar geleden echt al mijn bloedwaarden ver onder het acceptabele niveau lagen, zei mijn broer: "Je hebt altijd 50% kans dat het goed gaat."
    Deze simpele opmerking gaf mij toen veel steun.
    Jouw verhaal is uiteraard totaal anders en er zijn waarschijnlijk veel verhalen van voor- en tegenstanders van de operatie. Uiteindelijk ga jij zelf de beslissing nemen en dus zal dat ook de juiste beslissing zijn. Je hebt in ieder geval een positieve levenshouding, dat is wel een prettige 'bijkomstigheid'.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Inmiddels zijn we al weer een paar maanden verder Robert Jan en ben toch wel benieuwd of je al een beslissing hebt genomen en of er al goed nieuws is voor jou

    BeantwoordenVerwijderen