zaterdag 26 september 2015

Nieuwe stekkers en woon-werkrit na nachtdienst

Al geruime tijd had ik last van een slechte verbinding tussen accu en Quest. Een slechte passing van de stekker was hier de oorzaak van. Ik had al geruime tijd nieuwe stekkers liggen die alleen nog aan de bestaande bekabeling gesoldeerd moest worden. Toen belandde ik in het ziekenhuis en begon het Questloze tijdperk dat bijna een jaar duurde. Daarna plantte ik mijn Quest pardoes in het bestuurdersportier van een personenauto waardoor ik weer een aantal weken Questloos door het leven moest. Mijn Quest is inmiddels weer thuis en de eerste woon-werkritten zijn achter de rug. Afgelopen week heb ik eindelijk de koe bij de horens gevat en ben ik met kabelstripper, soldeerbout en krimpkousen aan de slag gegaan. Voor een bedrijfszekerdere verbinding heb ik gekozen voor stekkers die ook gebruikt worden in radiografisch bestuurbare auto's, vliegtuigen, boten e.d. De zogenoemde "Tamiya-stekker" bestaat logischerwijs uit een mannetje en een vrouwtje. Beide hebben een gescheiden plus- en minpool. Het mannetje kan op slechts een manier in het vrouwtje geschoven worden (waar herkennen we dat van...) en klikt dan vast met een lipje. Ook zonder het lipje zou de combinatie vast blijven zitten want de passing is erg strak, maar een beetje zekerheid kan nooit kwaad. En passant heb ik nog een tweede accu aangeschaft voor de Quest, toevalligerwijs dezelfde waar Stradaatje afgelopen week over schreef. En omdat de Tamiya-stekker heel anders is dan de standaard aansluiting van de Quest en de standaard meegeleverde lader, moesten ook deze twee een stekkertransplantatie ondergaan. Uiteindelijk moesten ook de stekkers van de extra verlichting die ik op de neus van mijn Quest heb vervangen worden voor het type "Tamiya". Onderstaand het resultaat.



Vanochtend stapte ik om 05:30 na een nachtdienst in de Quest om van Nieuwegein naar huis te rijden. De temperatuur schommelde ergens rond de 5 graden en ik was slechts gekleed in een korte wielerbroek en een shirt met korte mouwen. Gelukkig werd het al snel behaaglijk in de Quest. Als gevolg van de kou en de mist was het soms lastig om op snelheid te geraken. Eenmaal op snelheid kon ik het redelijk vasthouden. Mist, kou maar ook een conditie van 0,0 zorgde ervoor dat ik uiteindelijk pas na 7 kwartier weer thuis was. Tijdens de gehele rit moest ik nog drie keer stoppen en uitstappen om af te wateren want tijdens de nachtdienst gaan er aardig wat koppen koffie doorheen, en dat spoelt wel lekker door. Tijdens mijn laatste plasstop had ik een prachtig zicht op het ochtendgloren dat zich liet verleiden om op de gevoelige plaat vastgelegd te worden. Het resultaat zie je hieronder.




maandag 21 september 2015

Velogical velgdynamo

Na mijn vorige blogbericht over de wielset met naafdynamo van Gingko, wil ik jullie deze dynamo met een alternatieve montagemanier niet onthouden. Het gaat om de Velogical velgdynamo, een dynamo die veel lijkt op de traditionele banddynamo zoals die (vroeger) op veel fietsen te vinden was.

Bron: Velogical

De Velogical velgdynamo is een zeer compacte dynamo die middels een bracket op diverse manieren op bijna alle fietsen gemonteerd kan worden. Op open ligfietsen zijn diverse mogelijkheden om deze dynamo te monteren, maar de vraag is: zou de velgdynamo ook op de veerpoot van een velomobiel gemonteerd kunnen worden? Het montageplaatje waarmee deze dynamo gemonteerd moet worden past ongetwijfeld probleemloos om de veerpoot van een velomobiel. Het probleem zal 'm echter zitten in de ruimte die overblijft voor de dynamo zelf. En als die dynamo al gemonteerd kan worden in de rechtuitstand van de voorwielen, kunnen de wielen dan alsnog hun complete stuuruitslag maken zonder dat de dynamo vastgedrukt wordt in de wielkast van de velomobiel? En als dat al mogelijk is, hoe zit het dan met de koeling van de dynamo? In een velomobiel (zeker met gesloten wielkasten) is koeling van de remmen soms al een probleem, doordat de velgdynamo nog hoger in de wielkast gemonteerd zal moeten worden zal de koelende rijwind deze dynamo mogelijk niet bereiken.

Bron: Velogical

De producent van de Velogical velgdynamo claimt dat de rubber ring die tegen de velg gedrukt wordt, 5000 tot 7000 kilometer meegaat. Er zijn verschillende modellen leverbaar, elk met hun specifieke toepassing. Er is een model "sport" en een model "trekking", afhankelijk van het beoogde snelheidsprofiel. Ook is er een model "special" voor bijvoorbeeld oplaadmogelijkheden of dubbele koplampen.

Op de website van Velogical staan diverse meetrapporten over voltages bij verschillende snelheden bij verschillende meetmethoden. Niet elk rapport kan ik even goed interpreteren maar het lijkt erop dat het model "sport" bij 20 km/uur 6,25 volt levert. Bij 30 km/uur levert de dynamo ruim 9 volt en bij 40 km/uur zelfs 11,60 volt. Mensen met wat meer verstand van elektronica kunnen dit vast wel interpreteren of verklaren, voor mij blijft het abacadabra.

Een velgdynamo van Velogical kost € 150,=, en op aanvraag is er ook een model met omgekeerde draairichting verkrijgbaar. De vraag blijft echter, past een exemplaar ook in de wielkast van een velomobiel?



zaterdag 19 september 2015

Naafdynamo in voorwiel velomobiel

Iedereen heeft wel een aantal websites waar'ie met enige regelmaat een blik werpt, op zoek naar vernieuwende onderdelen voor zijn of haar fiets. Ik ben daarin hoogstwaarschijnlijk niet uniek. Een van die websites is die van het Duitse Gingko feine Veloteile. Zij leveren diverse onderdelen voor velomobielen, trikes of "normale" ligfietsen. Veelal lichtgewicht naven, velgen, banden en spaken, maar ook diverse "klein materiaal".

Tijdens mijn laatste speurtocht werd ik als een klein kind in een snoepwinkel zo blij. Gingko kan ze bouwen en leveren voor een lieve duit van € 389,= : Een nieuwe set voorwielen voor velomobielen, type STRONG (of type Low-cost) met in het rechter wiel een Sturmey Archer 90mm. XL-SDD naafdynamo! 6 volt, 3 Watt en 36 spaaks. Een artikel waar menig velomobielforenzenhart wellicht sneller van gaat kloppen, en bijna een must voor velomobilisten die aan audax-ritten zoals PBP of LEL rijden. Geen gedoe meer met batterijen opladen en dergelijke want een gewone LED-koplamp en een LED-achterlicht kunnen probleemloos hun werk doen op deze set wielen met een naafdynamo. Of de richtingaanwijzers, claxon en binnenverlichting tegelijkertijd kunnen werken  met de reguliere verlichting denk ik niet, al denk ik dat een beetje handige Harry de standaard Velomobiel-accu ook wel opgeladen krijgt via deze naafdynamo zodat ook die laatste LED's hun werk ook kunnen blijven doen. Een heel andere optie is om een USB-oplader aan de naafdynamo te koppelen zodat bijvoorbeeld telefoons of GPS-apparatuur tijdens het fietsen opgeladen kunnen worden.

Een dergelijk setje is natuurlijk wel een stuk zwaarder dan de standaard 20" wielenset waar een velomobiel doorgaans mee afgeleverd wordt. En voor zover ik heb begrepen op de website van Gingko feile Veloteile is de Sturmey Archernaaf alleen te monteren op de standaard Velomobiel.nl veerpoot.  Ook de interne weerstand van de naafdynamo is wellicht iets om rekening mee te houden. Er treed natuurlijk een onbalans op tussen het linker en het rechter wiel, rechts zal immers altijd 3 Watt meer weerstand leveren. Of dit voelbaar of merkbaar is zal de praktijk moeten uitwijzen. Persoonlijk heb ik geen intentie om een dergelijke set aan te schaffen, hooguit een setje zonder naafdynamo zodra mijn huidige setje "op" is. Maar mogelijk zijn er lezers van deze weblog die in deze wielset hun eigen ei van Columbus zien. Een uitgebreid verslag van deze wielset lezen we dan graag!

vrijdag 18 september 2015

Raad-je-plaatje

Welke band
rolt hier door het zand?
Tussen zee en duin
Rechtdoor en soms schuin
Lichtlopend en breed
Iemand die het weet?


zondag 13 september 2015

Quest hersteld en NK Tijdrijden Texel

Aanrijding met de Quest

30 juli j.l. reed ik met mijn Quest, na mijn laatste werkdag voor de zomervakantie, van Nieuwegein naar huis. Op zich niets bijzonders, ik leg dit traject al enkele jaren af. Ik ken de plekken waar extra voorzichtigheid geboden is als mijn broekzak. Op een van die plekken ging het op die 30 juli helaas toch mis, met als gevolg een aanrijding waarbij ik frontaal in het bestuurdersportier van een auto reed. Een doffe klap bracht in een fractie van een seconde de snelheid terug van ongeveer 20 kilometer per uur naar 0. De neus van Quest 284 was daardoor een aantal centimeter korter. In eerste instantie begon ik als op automatische piloot uit de Quest te klimmen en foto's te maken van de situatie.





Pas nadat tegenpartij en ik fysiek kennis hadden gemaakt met elkaar en het adrenalinepeil enigszins gezakt was, kwam het besef dat deze aanrijding rugtechnisch gezien niet zo best voor mijn rug kon zijn. Uit voorzorg zijn de hulpdiensten ingeseind en met enige vertraging stond er uiteindelijk een politiewagen en een ambulance. Na de nodige formaliteiten van het ambulancepersoneel werd ik met een schepbrancard uit het gras gehaald en overgebracht op een vacuümmatras op een brancard in de ambulance. Een infuus met morfine tegen de pijn werd ingebracht en plakkertjes voor de monitor werden aangebracht. Toen het hele circus compleet was begon de rit naar het ziekenhuis in Leiderdorp. Daar werden ook weer de nodige onderzoekjes gedaan en diverse foto's werden gemaakt. De foto's werden vergeleken met de foto's die begin dit jaar van mijn rug zijn gemaakt en de conclusie was dat er geen veranderingen te zien waren. Enigszins gerustgesteld mocht ik weer naar huis.

Mijn Quest had ik achtergelaten op de plaats ongeval met een slot om het rechter voorwiel. Vanwege de ernst van de situatie had de politie van Alphen aan den Rijn besloten om mijn Quest op te halen en in Alphen aan den Rijn op het politiebureau te stallen. Mochten de gevolgen van de aanrijding van ernstiger aard zijn, dan zou de politie technisch onderzoek op de Quest verrichten, iets waar ik mij overigens geen zorgen om maakte. Omdat de gevolgen van de aanrijding niet ernstig waren kon ik de volgende dag mijn Quest weer ophalen. Eenmaal op de auto heb ik mijn Quest gelijk doorgebracht naar Enkhuizen alwaar Jan Reus zich zou ontfermen over mijn beschadigde Quest. Doordat er een (school)vakantie en contact met de verzekeringsmaatschappij tussen heeft gezeten, heeft het schadeherstel enige tijd op zich laten wachten. Op 11 september j.l. kon ik weer met mijn Quest herenigd worden. De verzekeringsmaatschappij van de tegenpartij vergoedde alle kosten.

Open NK tijdrijden op Texel

De dag na het ophalen van mijn Quest werd op Texel het Open Nederlands Kampioenschap Tijdrijden verreden. Ik had mij hier tijdig voor ingeschreven maar de hierboven beschreven aanrijding gooide roet in het eten. Net herstellend van mijn hernia en "uitgerevalideerd" van mijn gebroken ruggewervel had ik inmiddels weer 1000 kilometer gefietst. Een klein beetje conditie had ik dus weer opgebouwd en ik had gehoopt nog 6 weken te kunnen trainen voor Texel. Helaas ging die vlieger dus niet op en zo verscheen ik zaterdagmiddag in Oudeschild aan de start zonder enige vorm van voorbereiding. De Quest was wel in topvorm, maar de berijder verre van.

Foto: Dirk Drost (die raar genoeg zelf in zijn groene Quest achter mij staat in deze startopstelling)

Verwachtingsloos begon ik om 13:01:30 aan mijn 14 kilometer naar de vuurtoren van de Cocksdorp en terug. Binnen enkele kilometers kwamen Dirk Drost, Cees Roozendaal, Ymte Sybrandy, Wim Schermer en uiteindelijk Jos Neefjes met significant snelheidsverschil voorbijrijden. Bij het keerpunt werd ik omgezet door George Krug (waarvoor mijn dank, excuses voor mijn gewicht ;-) waarna ik door hekkensluiter van het startveld Jeroen Koeleman werd ingehaald. Daarmee reed ik officieel als laatste Velomobiel. Was het op de heenweg nog goed te doen om de teller ruim boven de 50 kilometer per uur te houden, op de terugweg was het knokken om de teller boven de 45 kilometer per uur te houden. Op het einde kreeg ik toch nog een beetje zicht op Jan Reus, maar meer dan een beetje zicht werd het niet. Doodop en compleet leeg wist ik de meet te bereiken. De officiële tijdmeting gaf een eindtijd van 36:26 aan, een gemiddelde snelheid van 46,93 kilometer per uur. Vergeleken met drie jaar geleden deed ik er nu dus 2:57 langer over, ruim 4 kilometer per uur langzamer. 

Kijkend naar de resultaten van de afgelopen jaren lijkt 2014 het beste jaar te zijn geweest. Van de regelmatig deelnemende velonauten reden zowel Wim Schermer, Cees Roozendaal als Jeroen Koeleman er hun snelste rit. Technische ontwikkelingen zullen ongetwijfeld meewegen in die resultaten, maar ook intensievere en kwalitatief betere trainingen zullen eraan ten grondslag liggen. Mochten er in het komende jaar geen bijzonderheden plaatsvinden, dan hoop ik volgend jaar weer in blakende conditie en uitstekende vorm aan de start te kunnen verschijnen.