maandag 12 oktober 2015

AAAARGHHHH !!!! De parodie ;-)

Gisteren reed ik met de Quest van Leiden naar Nieuwegein. Op het programma stond een dienst van 13:30 tot 21:30 als verkeersleider voor het openbaar bus- en tramvervoer van Utrecht stad inclusief bijbehorende randgemeenten. De verkeersleiding van Qbuzz (een dochteronderneming van de NS) is 24 uur per dag bezet. In tegenstelling tot machinisten bij de NS, waar de diensten altijd op een ander moment van de dag kunnen aanvangen, ben ik beperkt tot slechts drie verschillende aanvangstijden. De vroege diensten op de verkeersleiding beginnen om 05:30, de late diensten om 13:30 en de nachtdiensten om 21:30. Het grote nadeel daarvan is dat fietsritten van Leiden naar Nieuwegein en van Nieuwegein naar Leiden vaak op hetzelfde tijdstip van de dag plaatsvinden. Ik vertrek namelijk altijd 9 kwartier voor aanvang dienst vanuit Leiden, en ik vertrek altijd op hetzelfde tijdstip uit Nieuwegein bij einde diensttijd. Het gevolg hiervan is dat ik bijna altijd met dezelfde verkeerssituaties te maken heb.

's-Ochtends vroeg als ik om 03:15 vertrek uit Leiden kom ik bijna nooit iemand tegen. Jammer, want er is niets lekkerder en niets geeft meer voldoening dan keihard RIS-sen, SIS-sen en zelfs incidenteel AIS-sen (automobiel inhaal syndroom). Een rukje aan het koord van de bel en een druk op de knop voor een stootje claxon resulteert in een verwarde blik over de schouder en een ruk aan het stuur van mijn prooi. In de (zowel links als rechts gemonteerde) spiegeltjes van mijn Quest zijn verschillende gezichtsuitdrukkingen te zien. Vertwijfeld, verbaasd, geïrriteerd, geschokt, glimlachend, kwaad, zoveel gezichten, zoveel uitdrukkingen. Randvoorwaarde voor dit fantastische fenomeen is dat er na elke inhaalpoging daadwerkelijk gebruik gemaakt moet worden van de spiegeltjes. Met behulp van een optioneel gemonteerde camera kan dit prachtige schouwspel thuis op het grote scherm meerdere malen afgespeeld worden, tot grote hilariteit van de maker van de beelden. Vertrek ik om 13:30 uit Nieuwegein (dus bij einde diensttijd), dan heb ik op een doordeweekse dag altijd te maken met scholieren en studenten die te pas en te onpas de fietspaden bevolken. Omdat mijn kruissnelheid en de dimensies van mijn fiets van dermate proporties zijn, maak ik veelal gebruik van de hoofdrijbaan in plaats van het (verplichte) fietspad. Ik moet hierbij wel de kanttekening maken dat ik dus niet op een hypermoderne en ultralichte racefiets rij, maar met een glasvezel Quest, 105 kilo Questeritus, een tas met voedsel en kleding en het nodige reparatiemateriaal. Ik vrees dat deze combinatie de 150 kilo ontstijgt... Tijdens het rijden op hoofdrijbaan zorg ik er altijd voor dat ik een kopie van artikel 5 op zak heb, uit voorzorg, voor het geval een overijverige diender het in zijn hoofd haalt mij naar het al dan niet verplichte fietspad te dirigeren. Vroege diensten, ik doe ze liever niet maar soms staan ze op mijn rooster en moet ik er toch aan geloven.

Heb ik een late dienst dan vertrek ik veelal met de fiets voordat de uitgelaten scholieren huiswaarts keren, een geruststellende gedachte. Helaas wordt diezelfde geruststellende gedachte gedeeld door een groep fietsers die door sommige mensen "De grijze massa" genoemd worden. Deze groep fietsers heeft echter een "plus" boven de scholieren. "De grijze massa" rijdt doorgaans op het type fiets dat middels een elektromotor een extra duwtje in de rug geeft. Hierdoor ligt de kruissnelheid van "De grijze massa" hoger dan dat van de scholieren en studenten. Het grote voordeel hiervan is dat het snelheidsverschil met "ons snelle bananenfietsen"  een stuk minder groot is. "De grijze massa" fietst ook veelal niet met meer dan twee "grijze massa's" naast elkaar. Ook is "de grijze massa" niet bezig met zaken die de aandacht van de kernactiviteit (fietsen) afleid, zoals What's Appen, Facebooken, mailen, internetten, Twitteren, Shazammen, Spotify-en, selfies schieten of gewoon bellen. Nee, "de grijze massa" heeft elke hersencel nodig om het evenwicht te bewaren en zodoende keurig tussen de lijntjes van het fietspad te blijven. Passeren van "de grijze massa" dient evenwel met de grootst mogelijke voorzichtigheid, en met alle zorg in acht genomen te hebben, te gebeuren. Vermijd schrikreacties als gevolg van het gebruik van de claxon. Persoonlijk prefereer ik de voorzichtige aanpak. Tijdig een belletje, aangevuld met een vriendelijk mondeling "pardon" resulteert bijna altijd in een opgestoken duim en een glimlach op het gezicht. Slechts een enkeling uit de categorie "grijze massa" mompelt iets in de trant van "levensgevaarlijk" of "idioot". Dan realiseer ik mij dat het helaas niet voor iedereen is weggelegd om elke dag met het juiste been uit bed te stappen.

Na een late dienst vertrek ik rond 21:35 uit Nieuwegein naar Leiden. Het grote voordeel van dit tijdstip is dat de fietspaden (al dan niet verplicht) grotendeels leeg zijn. Slechts een enkeling waagt zich rond dit tijdstip nog op een ongemotoriseerde tweewieler. Ondanks alle goedbedoelde inspanningen van de Vereniging Veilig Verkeer om die dappere pedaalridders die zich op dit late uur op hun stalen ros buiten begeven hun verlichting te gebruiken, zijn nog steeds de meeste bukkers onverlicht op pad. Godzijdank is mijn Quest uitgerust met een krachtige B&M LED-lamp in de neus en twee 1200 lumen sterkte LED-lampen op de top van mijn Quest. Prachtig materiaal om anders onopgemerkt gebleven nachtelijke "spookrijders" bij te schijnen om ze na een inhaalactie weer vertwijfeld in het donker achter te laten. Helaas zijn in de op mijn Quest gemonteerde spiegeltjes in het donker geen gezichtsuitdrukkingen waarneembaar.

Nachtdiensten en woon-werkritten met de Quest zijn een verhaal apart maar komen in grote lijnen overeen met "vroeg naar werk voor een vroege dienst" en "laat uit werk na een late dienst". Derhalve zijn deze ritten eigenlijk niet de moeite waard om apart te beschrijven, ik zou zeggen: zie boven.

Aan het schrijven van dit stukje tekst heb ik een hoop lol gehad. Evenwel zal bijna iedereen begrijpen dat het een reactie met een vette knipoog is naar het stuk van Quezzzt. Hoewel ik de frustratie soms best begrijp, ben ik ook van mening dat we een hele kleine uitzonderingsgroep in het verkeer zijn. En hoewel bijna iedereen wel een keer in zijn leven een ligfiets heeft gezien, blijft het voor ons liggers altijd zaak om er vanuit te gaan dat we niet gezien (en gehoord) worden. Onze snelheid wordt veelal onderschat en het is onze plicht om niet tot last te zijn in het verkeer. Als motorrijder leer je ver vooruit kijken en anticiperen op verkeerssituaties die een bedreiging vormen voor de veiligheid. Bij een motorrijder is de kreukelzone zo groot als de dikte van het motorpak. Wij als velonauten hebben nog een stijve neus op onze fiets, maar ook hiervan is de bruikbaarheid beperkt (heb ik inmiddels aan den lijve mogen ondervinden). Als motorrijder leer je ook er vanuit gaan dat je niet gezien wordt. Op diezelfde wijze rij ik met mijn velomobiel de 60 kilometer tussen Leiden en Nieuwegein. In 99,9% van de gevallen gaat het goed en kan ik probleemloos doorfietsen zonder incidenten. Slechts een hele enkele keer bemerk ik dat er sprake was van een gevalletje "door het oog van de naald", iets wat op mijn hartslagmeter vaak terug te zien is.

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik een prachtige fietsroute heb. Plenty vrijliggende fietspaden met voldoende rijbaanbreedte, hoofdrijbanen waar genoeg ruimte is voor automobilisten om mij veilig te passeren, en op 60 kilometer slechts 10 verkeerslichten. Als ik nog een beetje mijn best doe kan ik dat aantal reduceren tot slechts 5 verkeerslichten. Ik heb mijn route slechts een enkele keer hoeven aanpassen, achteraf bleek dat vaak een positief effect te hebben op de totale rit. Ik ben mij ervan bewust dat ik ondanks mijn afwijkende fiets en afwijkende snelheid verplicht ben om behalve voor mijn eigen veriligheid, ook voor de veiligheid van mijn medeweggebruikers te zorgen. Ik hoop dat mijn medeweggebruikers er ook zo over denken. Vaak genoeg moet ik vanuit een comfortabele 45 km/uur tot volledige stilstand afremmen voor paarden, kinderen op fietsen, loslopende honden, plotselinge, onaangekondigde wegopbrekingen en ander ongemak. Maar ik prijs mij gelukkig dat ik weer fietsen kan na een jaar stilstand. Ik prijs me gelukkig dat fietsen met een dubbel gebroken ruggenwervel überhaupt weer mogelijk is. Ik prijs me gelukkig met de prachtige route die ik heb. En ik prijs mij gelukkig dat ik na 60 kilometer trappen alle "sleur" van werk of huis van me af heb kunnen fietsen. En dat kunnen er maar weinig zeggen ;-)

Voor alle duidelijkheid wil ik ook nog stellen: Ik ben niet Roomser dan de paus, en ik ben niet het braafste jongentje van de klas. Ook ik maak fouten, en ook ik klaag weleens over (verkeers)situaties. Ik wens iedereen een prachtige, zonnige, positieve dag vol mooie momenten!