donderdag 7 januari 2016

It's a small world

Gisteravond reed ik van werk naar huis. Het was 21:30 uur en buiten was het een graad of 3 boven nul. Ik was 2 januari met de Quest naar werk gereden en had met laten ophalen van werk vanwege lichamelijke klachten. Mijn Quest had dus enkele nachtjes overnacht in de overdekte stalling van mijn werkgever. De batterijen had ik in de Quest laten liggen en had ik dus niet kunnen opladen. Dat kou een negatieve invloed heeft op het spanningsniveau is algemeen bekend. Met 59 donkere kilometers in het vooruitzicht wordt het toch een beetje met samengeknepen billen rijden.

De eerste 25 kilometer gingen prima, zonder noemenswaardige problemen. De wind waaide uit het oosten en ondanks de relatieve kou waren snelheden boven de 40 km/uur probleemloos te bereiken en vast te houden. De binnenkant van de Sinnerkap werd echter wel heel erg nat. Omdat de Quest een aantal dagen op werk had gestaan was ik niet in de gelegenheid geweest het vizier goed schoon te maken. Hierdoor besloeg het vizier aan de zijkanten en bij het "vingergaatje". Het is dan altijd even zoeken naar de juiste stand van het vizier om maximale ontwaseming te bereiken. Twee jaar geleden reed ik nog weleens met een halve snorkel, dat systeem werkte echt perfect maar vergde wel enige oefening. Dit keer moest ik iets actiever "naar opzij" uitademen.

Net voorbij Bodegraven werd het ernstig mistig. Op het vrijliggende fietspad tussen Bodegraven en Alphen aan den Rijn lopen veel voetgangers met viervoeters. In het donker is het soms al lastig om te beoordelen of ze in de rijrichting, of tegen de rijrichting in lopen, als daar ook nog mist bij komt kijken is het niet meer te doen om een goede inschatting te maken. Derhalve moest de snelheid er een aantal malen flink uit. Niet alleen voetgangers met viervoeters, maar ook fietsers zijn lastig in te schatten. Gisteravond reed ik in de mist een rood lampje tegemoet, geheel in de veronderstelling dat het een achterlicht was. Het bleek echter een fietser die zijn rode lampje voorop zijn stuur had gemonteerd. enkele kilometers verderop zag ik door de mist een wit lichtje. Ik verwachtte dat dit lampje binnen enkele ogenblikken dichterbij zou komen maar het duurde langer dan ik had verwacht. Uiteindelijk haalde ik het witte lampje in, het bleek een achterlicht zonder rood glas te zijn. Ondanks het feit dat de fietsers keurig verlichting hadden ontstoken, was er toch het nodige mis. In beide gevallen had ik op enig moment de fietsers aan de verkeerde kant kunnen passeren omdat de kleur van de verlichting een andere rijrichting suggereerde. Gelukkig liep het elke keer weer goed af.

Na Alphen aan den Rijn rij ik nog een stuk langs de N11. Richting Nieuwegein heb ik nooit last van verblinding door de koplampen van passerende auto's. Richting Leiden is het altijd lastiger. Het fietspad ligt iets lager dan de N11 zelf, en de auto's komen tegemoet. Gegarandeerd dat je er verblind wordt. Helemaal als het ook nog eens mistig is. De snelheid moet er echt uit en met enige regelmaat ben ik volledig de weg (lees: fietspad) kwijt. Soms is het niet eens meer mogelijk om de kanten van het fietspad te zien. Ter illustratie een foto ter hoogte van Heineken Zoeterwoude. Het lijkt erop dat de mist hier weer afnam, vermoedelijk omdat deze omgeving dichter bij de stad ligt.

Uiteindelijk met een gemiddelde snelheid van "slechts" 35 kilometer per uur weer veilig thuisgekomen. De topverlichting op mijn Quest, en de standaard verlichting van de Quest hebben het de gehele rit probleemloos gedaan. Geen problemen met lege accu's. Dat levert de wetenschap op dat ik probleemloos heen en weer, naar en van werk kan rijden met de Quest, zonder de accu's van de verlichting op te laden. Een hele geruststelling. Een tweede geruststelling is dat tegenliggers door mijn Chinese lichtkanonnen minimaal verblind worden. De bovenzijde van het glas heb ik afgeplakt maar ik heb nimmer goed kunnen vaststellen of het licht echt hinderlijk is. In de mist werd het voor het eerst echt goed zichtbaar. De hoeveelheid strooilicht omhoog is echt minimaal. Een bijna perfect strak scheidingsvlak werd zichtbaar. De kanttekening die ik moet maken is dat ik dan wel de verlichting op de juiste manier op de steuntjes monteer.

Sportieve groet!

vrijdag 1 januari 2016

Met 50.002 km. het nieuwe jaar in

Allereerst wil ik langs deze minder persoonlijke weg iedereen een gezond en sportief 2016 wensen. Vele veilige kilometers, geen brokken, mooie plaatjes en veel blogberichten.

30 december reed ik voor de laatste keer in 2015 met de Quest van Nieuwegein naar huis. Het was een frisse avond, maar dankzij de goede windbescherming van de Quest was het een behaaglijke rit. Buiten waaide er een stevige bries uit het zuiden die de Quest af en toe een flinke duw naar rechts gaf. Eerder die avond had ik de veerpoten nog voorzien van een wolkje teflon want de voorvering kraakte en steunde dat het een lieve lust was. Gelijk met het smeren van de voorvering kreeg de ketting ook nog wat smeermiddel, en de remheveltjes van de trommelremmen pakte ik ook gelijk even mee. Toen na een paar kilometer de olie in de voorvering gezakt en verspreid was, was er weer sprake van veercomfort en (relatieve) rust in de Quest.

Op sommige delen van mijn ww-route heb ik prachtig uitzicht over de weilanden en kan ik kilometers ver kijken. En ondanks dat er op 30 december nog geen vuurwerk afgestoken mag worden was er in de verte vaak schitterend siervuurwerk te zien. Gelukkig werd er in de dorpen en steden waar ik doorheen rij geen vuurwerk naar de Quest gegooid. In alle veiligheid wist ik na 59 kilometer weer veilig thuis te landen.

Na enig rekenwerk thuis kwam ik tot de conclusie dat Quest 284 zojuist door de 50.000 kilometer barrière gereden was. 50.002 kilometer om precies te zijn. Een mooie afsluiter voor 2015!


Helaas blijft de teller voor kalenderjaar 2015 op nog geen 2000 kilometer steken. Voor 2016 dus een goed voornemen om weer op het oude niveau van 12.000 kilometer per jaar te komen.